Κατὰ Ματθαίον

Βιβλίο τῆς ἱστορίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀπογόνου τοῦ Δαβίδ, ποὺ ἦταν ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ.

Κατάλογος γενεαλογικός, εἰς τὸν ὁποῖον καταφαίνεται πόθεν κατάγεται ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ἀπόγονος τοῦ Δαβίδ, ὁ ὁποῖος πάλιν ἦτο ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ.

Βιβλίον τῆς γενεαλογίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀπογόνου κατὰ τὸ ἀνθρώπινον τοῦ βασιλέως Δαυΐδ, ὁ ὁποῖος πάλιν ὑπῆρξεν ἀπόγονος τοῦ πατριάρχου Ἀβραάμ.

[Σημ.: Ὁμιλοῦμε γιὰ φυσικὴ γενεαλογία τοῦ Ἰησοῦ ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴ νομικὴ γενεαλογὶα τοῦ Ἰησοῦ κατὰ τὸν εὐαγγελιστὴ Λουκᾶ, γ' 23-38]. Ὁ Ἀβραὰμ γέννησε τὸν Ἰσαάκ, ὁ δὲ Ἰσαὰκ γέννησε τὸν Ἰακώβ, ὁ δὲ Ἰακὼβ γέννησε τὸν Ἰούδα καὶ τοὺς ἀδελφούς του,

Ὁ Ἀβραὰμ ἐγέννησε τὸν Ἰσαάκ, ὁ Ἰσαὰκ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, ὁ Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰούδαν καὶ τοὺς ἀδελφούς του,

Διότι ὁ Ἀβραὰμ ἐγέννησε τὸν Ἰσαάκ, ὁ Ἰσαὰκ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ, ὁ δὲ Ἰακὼβ ἐγέννησε τὸν Ἰούδαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ.

ὁ δὲ Ἰούδας γέννησε τὸν Φαρὲς καὶ τὸν Ζαρὰ ἀπὸ τὴ Θάμαρ, ὁ δὲ Φαρὲς γέννησε τὸν Ἐσρώμ, ὁ δὲ Ἐσρὼμ γέννησε τὸν Ἀράμ,

ὁ Ἰούδας δὲ ἐγέννησε διδύμους τὸν Φαρὲς καὶ τὸν Ζαρὰ ἀπὸ τὴν νύμφην του Θάμαρ, ὁ Φαρὲς δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐσρώμ, ὁ Ἐσρὼμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀράμ,

Ὁ Ἰούδας δὲ ἐγέννησε ἀπὸ τὴν νύμφην αὐτοῦ Θάμαρ τοὺς διδύμους Φαρὲς καὶ Ζαρά, ὁ Φαρὲς δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐσρώμ, ὁ Ἐσρὼμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀράμ.

ὁ δὲ Ἀρὰμ γέννησε τὸν Ἀμιναδάβ, ὁ δὲ Ἀμιναδὰβ γέννησε τὸν Ναασσών, ὁ δὲ Ναασσὼν γέννησε τὸν Σαλμών,

ὁ Ἀρὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀμιναδάβ, ὁ Ἀμιναδὰβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ναασσών, ὁ Ναασσὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Σαλμών,

Ὁ Ἀρὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀμιναδάβ, ὁ Ἀμιναδὰβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ναασσών, ὁ Ναασσὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Σαλμών.

ὁ δὲ Σαλμὼν γέννησε τὸν Βοὸζ ἀπὸ τὴ Ραχάβ, ὁ δὲ Βοὸζ γέννησε τὸν Ὠβὴδ ἀπὸ τὴ Ρούθ, ὁ δὲ Ὠβὴδ γέννησε τὸν Ἰεσσαί,

ὁ Σαλμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Βοὸζ ἀπὸ τὴν Ραχὰβ τὴν πόρνην, ἡ ὁποία ἐδέχθη εἰς Ἱεριχὼ καὶ ἐφυγάδευσε σῴους τοὺς κατασκόπους τοῦ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ· ὁ Βοὸζ δὲ ἐγέννησε τὸν Ὠβὴδ ἐκ τῆς Ρούθ, ἡ ὁποία ὡς προσήλυτος Μωαβῖτις κατήγετο ἐξ ἔθνους πολὺ μισητοῦ εἰς τοὺς Ἑβραίους, ὁ Ὠβὴδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰεσσαί,

Ὁ Σαλμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Βοὸζ ἀπὸ τὴν τέως ἁμαρτωλὴν Ραχάβ, ὁ Βοὸζ δὲ ἐγέννησε τὸν Ὠβὴδ ἀπὸ τὴν Μωαβίτιδα Ρούθ, ὁ Ὠβὴδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰεσσαί.

ὁ δὲ Ἰεσσαὶ γέννησε τὸν Δαβὶδ τὸν βασιλέα. Ὁ δὲ Δαβὶδ ὁ βασιλεὺς γέννησε τὸ Σολομῶντα ἀπὸ τὴ γυναῖκα τοῦ Οὐρία,

ὁ Ἰεσσαὶ δὲ ἐγέννησε τὸν Δαβὶδ τὸν βασιλέα. Δαβὶδ δὲ ὁ βασιλεὺς ἐγέννησε τὸν Σολομῶντα ἀπὸ τὴν γυναῖκα ποὺ ὑπῆρξε σύζυγος τοῦ Οὐρίου, διὰ νὰ καταφαίνεται ὄχι μόνον ἀπὸ τὰς περιπτώσεις τῆς Θάμαρ καὶ τῆς Ραχάβ, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ ὀλίσθημα αὐτὸ τοῦ Δαβίδ, ὅτι ἡ ἁμαρτία εἶχεν εἰσχωρήσει καὶ εἰς αὐτοὺς τοὺς προγόνους τοῦ Μεσσίου.

Ὁ Ἰεσσαὶ δὲ ἐγέννησε τὸν βασιλέα Δαυΐδ, ὁ δὲ βασιλεὺς Δαυῒδ ἐγέννησε τὸν Σολομῶντα ἀπὸ τὴν γυναῖκα τοῦ Οὐρίου.

ὁ δὲ Σολομῶν γέννησε τὸν Ροβοάμ, ὁ δὲ Ροβοὰμ γέννησε τὸν Ἀβιά, ὁ δὲ Ἀβιὰ γέννησε τὸν Ἀσά,

Ὁ Σολομὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Ροβοάμ, ὁ Ροβοὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀβιά, ὁ Ἀβιὰ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀσά,

Ὁ Σολομὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Ροβοάμ, ὁ Ροβοὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀβιά, ὁ Ἀβιὰ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀσά.

ὁ δὲ Ἀσὰ γέννησε τὸν Ἰωσαφάτ, ὁ δὲ Ἰωσαφὰτ γέννησε τὸν Ἰωράμ, ὁ δὲ Ἰωρὰμ γέννησε τὸν Ὀζίαν,

ὁ Ἀσὰ δὲ ἀπέκτησε τρισέγγονον τὸν Ἰωσαφάτ, ὁ Ἰωσαφὰτ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωράμ, ὁ Ἰωρὰμ δὲ ἀπέκτησε τρισέγγονον τὸν Ὀζίαν,

Ὁ Ἀσὰ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσαφάτ, ὁ Ἰωσαφὰτ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωράμ, ὁ Ἰωρὰμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ὀζίαν.

ὁ δὲ Ὀζίας γέννησε τὸν Ἰωάθαμ, ὁ δὲ Ἰωάθαμ γέννησε τὸν Ἄχαζ, ὁ δὲ Ἄχαζ γέννησε τὸν Ἐζεκία,

ὁ Ὀζίας δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωάθαμ, ὁ Ἰωάθαμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἄχαζ, ὁ Ἄχαζ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐζεκίαν,

Ὁ Ὀζίας δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωάθαμ, ὁ Ἰωάθαμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἄχαζ, ὁ Ἄχαζ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐζεκίαν.

ὁ δὲ Ἐζεκίας γέννησε τὸ Μανασσῆ, ὁ δὲ Μανασσῆς γέννησε τὸν Ἀμών, ὁ δὲ Ἀμὼν γέννησε τὸν Ἰωσία,

ὁ Ἐζεκίας δὲ ἐγέννησε τὸν Μανασσῆ, ὁ Μανασσῆς δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀμών, ὁ Ἀμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσίαν,

Ὁ Ἐζεκίας δὲ ἐγέννησε τὸν Μανασσῆ, ὁ Μανασσῆς δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀμών, ὁ Ἀμὼν δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσίαν.

ὁ δὲ Ἰωσίας γέννησε τὸν Ἰεχονία καὶ τοὺς ἀδελφούς του κατὰ τὸν καιρὸ τῆς ἐξορίας (τῶν Ἰουδαίων) στὴ Βαβυλῶνα.

ὁ Ἰωσίας δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωαχίμ ἢ Ἰεχονίαν καὶ τοὺς ἀδελφούς του κατὰ τοὺς χρόνους, κατὰ τοὺς ὁποίους συνέπεσεν ἡ αἰχμαλωσία τῶν Ἰουδαίων εἰς τὴν Βαβυλῶνα.

Ὁ Ἰωσίας δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰεχονίαν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ κατὰ τὴν ἐποχήν, ποὺ ἀπήχθησαν αἰχμάλωτοι εἰς τὴν Βαβυλῶνα οἱ Ἰουδαῖοι.

Μετὰ δὲ τὴν ἐξορία (τῶν Ἰουδαίων) στὴ Βαβυλῶνα ὁ Ἰεχονίας γέννησε τὸν Σαλαθιήλ, ὁ δὲ Σαλαθιὴλ γέννησε τὸ Ζοροβάβελ,

Ὅταν δὲ οἱ Ἰουδαῖοι μετεφέρθησαν ὡς αἰχμάλωτοι εἰς τὴν Βαβυλῶνα, ὁ Ἰεχονίας ἐγέννησε ἐκεῖ τὸν Σαλαθιήλ, ὁ Σαλαθιὴλ δὲ ἐγέννησε τὸν Ζοροβάβελ,

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ τὴν βιαίαν αὐτὴν μετανάστευσιν τῶν Ἰουδαίων εἰς Βαβυλῶνα καὶ τὴν ζωήν των ἐκεῖ ὡς αἰχμαλώτων, ὁ Ἰεχονίας ἐγέννησε τὸν Σαλαθιήλ, ὁ δὲ Σαλαθιὴλ ἐγέννησε τὸν Ζοροβάβελ.

ὁ δὲ Ζοροβάβελ γέννησε τὸν Ἀβιούδ, ὁ δὲ Ἀβιοὺδ γέννησε τὸν Ἐλιακείμ, ὁ δὲ Ἐλιακεὶμ γέννησε τὸν Ἀζώρ,

τοῦ Ζοροβάβελ δὲ ἀπόγονος ὑπῆρξεν ὁ Ἀβιούδ, ὁ Ἀβιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλιακείμ, ὁ Ἐλιακεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀζώρ,

Ὁ Ζοροβάβελ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀβιούδ, ὁ Ἀβιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλιακείμ, Ἐλιακεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀζώρ.

ὁ δὲ Ἀζὼρ γέννησε τὸ Σαδώκ, ὁ δὲ Σαδὼκ γέννησε τὸν Ἀχείμ, ὁ δὲ Ἀχεὶμ γέννησε τὸν Ἐλιούδ,

ὁ Ἀζὼρ δὲ ἐγέννησε τὸν Σαδώκ, ὁ Σαδὼκ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀχείμ, ὁ Ἀχεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλιούδ,

Ὁ Ἀζὼρ δὲ ἐγέννησε τὸν Σαδώκ, ὁ Σαδὼκ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἀχείμ, ὁ Ἀχεὶμ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλιούδ.

ὁ δὲ Ἐλιοὺδ γέννησε τὸν Ἐλεάζαρ, ὁ δὲ Ἐλεάζαρ γέννησε τὸν Ματθάν, ὁ δὲ Ματθάν γέννησε τὸν Ἰακώβ,

ὁ Ἐλιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλεάζαρ, ὁ Ἐλεάζαρ δὲ ἐγέννησε τὸν Ματθάν, ὁ Ματθὰν δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ,

Ὁ Ἐλιοὺδ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἐλεάζαρ, ὁ Ἐλεάζαρ δὲ ἐγέννησε τὸν Ματθάν, ὁ Ματθὰν δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ.

ὁ δὲ Ἰακὼβ γέννησε τὸν Ἰωσὴφ τὸν ἄνδρα τῆς Μαρίας, ἀπὸ τὴν ὁποία γεννήθηκε ὁ Ἰησοῦς, ὁ ὁποῖος λέγεται Χριστός.

ὁ Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσήφ, τὸν ἀρραβωνιαστικὸν τῆς Μαρίας. Κατήγετο δὲ καὶ ἡ Μαρία ἀπὸ τὸ αὐτὸ γένος ἀπὸ τὸ ὁποῖον καὶ ὁ Ἰωσήφ. Ἐκ τῆς Μαρίας δὲ αὐτῆς, ἡ ὁποία ἦτο ἀπόγονος τοῦ Δαβὶδ καὶ τοῦ Ἀβραάμ, ἐγεννήθη ὁ Ἰησοῦς, ποῦ ἐπονομάζεται Χριστός.

Ὁ Ἰακὼβ δὲ ἐγέννησε τὸν Ἰωσήφ, τὸν μνηστῆρα τῆς Μαρίας, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐγεννήθη ὁ Ἰησοῦς ὁ ὀνομαζόμενος Χριστός.

Ὅλες δὲ οἱ γενεὲς ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ μέχρι τὸ Δαβίδ εἶναι γενεὲς δεκατέσσερες, καὶ ἀπὸ τὸ Δαβὶδ μέχρι τὴν ἐξορία στὴ Βαβυλῶνα γενεὲς δεκατέσσερες, καὶ ἀπὸ τὴν ἐξορία στὴ Βαβυλῶνα μέχρι τὸ Χριστὸ γενεές δεκατέσσερες.

Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὸν ἀνωτέρω κατάλογον ὅλαι αἱ γενεαί, ὅσαι ἔζησαν ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ μέχρι τοῦ Δαβίδ, καθὼς ἀριθμοῦνται ἀπὸ τοὺς συντάκτας τοῦ καταλόγου, εἶναι γενεαὶ δεκατέσσαρες· καὶ αἱ γενεαὶ ἀπὸ τοῦ Δαβὶδ μέχρι τῆς ἐποχῆς, ποὺ οἱ Ἰουδαῖοι μετοίκησαν ὡς αἰχμάλωτοι εἰς τὴν Βαβυλῶνα, εἶναι γενεαὶ δεκατέσσαρες· καὶ αἱ γενεαί, ποῦ ἔζησαν ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῆς μετοικήσεως τῶν Ἰουδαίων εἰς Βαβυλῶνα μέχρι τῶν χρόνων τοῦ Χριστοῦ, εἶναι γενεαὶ δεκατέσσαρες.

Ὅλαι λοιπὸν αἱ γενεαὶ ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ μέχρι τοῦ Δαυῒδ εἶναι γενεαὶ δεκατέσσαρες καὶ ἀπὸ Δαυῒδ μέχρι τῆς μετοικεσίας τῶν Ἰουδαίων ὡς αἰχμαλώτων εἰς τὴν Βαβυλῶνα εἶναι γενεαὶ δεκατέσσαρες καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας εἰς τὴν Βαβυλῶνα μέχρι τῶν ἡμερῶν τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ πάλιν δεκατέσσαρες.

Ἡ δὲ γέννησι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγινε ὡς ἑξῆς. Ἀφοῦ δηλαδὴ ἡ μητέρα του Μαρία μνηστεύθηκε τὸν Ἰωσήφ, προτοῦ συγκατοικήσουν βρέθηκε ἔγκυος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο.

Ἡ γέννησις δὲ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγινε κατὰ τὸν ἀκόλουθον ὑπερφυσικὸν καὶ πρωτοφανῆ τρόπον. Ὅταν δηλαδὴ ἡ μήτηρ του Μαρία ἠρραβωνίσθη μὲ τὸν Ἰωσήφ, προτοῦ νὰ συγκατοικήσουν ὡς σύζυγοι, εὑρέθη ἡ Μαρία ἔγκυος διὰ δημιουργικῆς ἐπενεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἡ δὲ γέννησις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔγινε κατὰ τὸν ἀκόλουθον ὑπερφυσικὸν τρόπον. Ὅταν δηλαδὴ ἐμνηστεύθη ἡ μήτηρ αὐτοῦ Μαρία μὲ τὸν Ἰωσήφ, χωρὶς νὰ συνοικήσουν ὡς σύζυγοι, εὑρέθη ἔγκυος ἀπὸ τὴν δημιουργικὴν ἐνέργειαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὁ δὲ Ἰωσὴφ ὁ ἄνδρας της, ἐπειδὴ ἦταν σπλαχνικὸς καὶ δὲν ἤθελε νὰ τὴν διαπομπεύσῃ, σκέφθηκε νὰ τῆς δώσῃ κρυφὰ διαζύγιο [Σημ.: Ὁμιλοῦμε γιὰ διαζύγιο, διότι ἡ μνηστεία κατὰ τὸ Ἰσραηλινὸ δίκαιο ἰσοδυναμοῦσε μέ γάμο].

Ὁ Ἰωσὴφ δὲ ὁ ἀρραβωνιαστικός της, ὅταν ἀντελήφθη τὴν ἐγκυμοσύνην, ἐπειδὴ ἧτο ἐνάρετος καὶ ἀγαθὸς καὶ δὲν ἤθελε νὰ τὴν διαπομπεύσῃ πρὸς δημόσιον παραδειγματισμόν, ἐσκέφθη νὰ τῆς δώσῃ διαζύγιον μυστικά.

Ὁ δὲ Ἰωσήφ, ὁ μνηστὴρ αὐτῆς, ὅταν ἀντελήφθη τὴν ἐγκυμοσύνην αὐτῆς, ἐπῆρε τὴν ἀπόφασιν νὰ διαλύσῃ τὴν μνηστείαν. Ἐπειδὴ ὅμως ἦτο ἐνάρετος καὶ εὔσπλαγχνος δὲν ἠθέλησε νὰ τὴν διαπομπεύσῃ δημοσίᾳ, ἀλλ’ ἐσκέφθη νὰ τὴν διώξῃ μυστικὰ χωρὶς νὰ ἀνακοινώσῃ εἰς κανένα τὰς ὑποψίας του.

Ἀλλ’ ἐνῷ σκεπτόταν αὐτά, ἰδοὺ ἕνας ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἐμφανίστηκε σ’ αὐτὸν σὲ ὄνειρο καὶ εἶπε· «Ἰωσήφ, ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ, μὴ διστάσῃς νὰ παραλάβῃς (στὸ σπίτι σου) τὴ Μαριὰμ τὴ γυναῖκά σου· διότι τὸ παιδί, ποὺ συνελήφθη μέσα της, εἶναι ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο.

Ὅταν ὅμως αὐτὸς ἐσυλλογίσθη αὐτά, ἰδοὺ ἕνας ἄγγελος τοῦ Κυρίου τοῦ ἐφάνη εἰς τὸ ὄνειρόν του καὶ τοῦ εἶπεν· Ἰωσήφ, ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ, μὴ δοκιμάσῃς κανένα δισταγμὸν καὶ φόβον διὰ νὰ παραλάβῃς εἰς τὸν οἶκον σου τὴν Μαριὰμ τὴν μνηστήν σου· διότι ἐκεῖνο, ποῦ ἐγεννήθη μέσα της, προέρχεται ἐκ δημιουργικῆς ἐπενεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἐνῶ δὲ αὐτὰ εἶχε εἰς τὸν νοῦν, ἰδοὺ ἕνας ἄγγελος τοῦ Κυρίου παρουσιάσθη εἰς τὸ ὄνειρόν του καὶ τοῦ εἶπεν· Ἰωσήφ, ἀπόγονε τοῦ Δαυΐδ, μὴ διστάσῃς, νὰ παραλάβῃς εἰς τὸν οἶκον σου τὴν Μαριάμ, τὴν ἁγνὴν καὶ πιστὴν μνηστή σου, διότι τὸ παιδίον ποὺ κυοφορεῖται ἐντὸς αὐτῆς ἔχει συλληφθῇ ἀπὸ τὴν δημιουργικὴν ἐνέργειαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Καὶ θὰ γεννήσῃ υἱό, καὶ θὰ τὸν ὀνομάσῃς Ἰησοῦ (ποὺ σημαίνει, ὁ Γιαχβὲ σώζει)· διότι αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς, ὁ Γιαχβὲ σωτὴρ) θὰ σώσῃ τὸ λαό του ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες τους.

Θὰ γεννήσῃ δὲ υἱὸν καὶ σύ, ποὺ ἀπὸ τὸν νόμον τὸν Μωσαϊκὸν ἀναγνωρίζεσαι προστάτης καὶ πατέρας του, θὰ καλέσῃς τὸ ὄνομά του Ἰησοῦν, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν ἑλληνικὴν μεταφράζεται σωτήρ. Καὶ θὰ τοῦ δώσῃς αὐτὸ τὸ ὄνομα, διότι αὐτὸς θὰ σώσῃ ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας του τὸν νέον Ἰσραήλ, ποὺ θὰ τὸν πιστεύσῃ ὡς σωτῆρα καὶ θὰ γίνῃ μὲ τὴν πίστιν αὐτὴν ὁ πραγματικὸς λαός του.

Θὰ γεννήσῃ δὲ υἱόν, καὶ σύ (ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὸν νόμον θεωρεῖσαι προστάτης καὶ πατέρας του) θὰ τὸ ὀνομάσῃς Ἰησοῦν (δηλαδὴ Θεόν-Σωτῆρα) διότι αὐτὸς θὰ σώσῃ πράγματι τὸν λαόν του ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν.

Μὲ ὅλο δὲ αὐτό, ποὺ ἔγινε, ἄρχισε νὰ ἐκπληρώνεται ὁ λόγος τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου,

Ὅλον δὲ τὸ θαῦμα αὐτὸ τῆς ὑπερφυσικῆς συλλήψεως τῆς Παρθένου ἔγινε, διὰ νὰ λάβῃ πλήρη πραγματοποίησιν καὶ ἐπαλήθευσιν ἐκεῖνο, ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Κύριον διὰ μέσου τοῦ προφήτου Ἡσαΐου, ὁ ὁποῖος εἶπε πολλοὺς αἰῶνας προτήτερα·

Καὶ ὅλον αὐτὸ τὸ θαυμαστὸν καὶ μοναδικὸν γεγονὸς ἔγινε, διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ καὶ ἐπαληθεύσῃ αὐτό, ποὺ εἶχε λεχθῇ ἀπὸ τὸν Κύριον διὰ τοῦ προφήτου Ἡσαΐου·

Ἰδοὺ ἡ παρθένος θὰ συλλάβῃ στὴν κοιλιὰ της, καὶ θὰ γεννήσῃ υἱό, καὶ θὰ τὸν ὀνομάσουν Ἐμμανουήλ». Αὐτὸ (τὸ ὄνομα Ἐμμανουὴλ) μεταφραζόμενο σημαίνει, ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας.

Ἰδοὺ ἡ παρθένος, ποὺ δὲν ἐγνώρισεν ἄνδρα, θὰ συλλάβῃ καὶ θὰ γεννήσῃ υἱὸν καὶ ὅσοι θὰ πιστεύουν εἰς αὐτόν, θὰ τὸν ὀνομάσουν Ἐμμανουήλ, ὄνομα ἑβραϊκόν, ποὺ μεταφράζεται ἑλληνικά. Ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας.

«Ἰδοὺ ἡ ἁγνὴ καὶ ἄμωμος παρθένος θὰ συλλάβῃ καὶ θὰ γεννήσῃ υἱόν, χωρὶς νὰ γνωρίσῃ ἄνδρα, καὶ θὰ ὀνομάσουν αὐτὸν Ἐμμανουήλ, ὄνομα ποὺ σημαίνει· Ὁ Θεὸς εἶναι μαζῆ μας».

Ἀφοῦ δὲ ὁ Ἰωσὴφ σηκώθηκε ἀπὸ τὸν ὕπνο, ἐκανε ὅπως τὸν διέταξε ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου, καὶ παρέλαβε (στὸ σπίτι του) τὴ γυναῖκα του,

Ὅταν δὲ ὁ Ἰωσὴφ ἐσηκώθη ἀπὸ τὸν ὕπνον, ἔκαμε καθὼς τὸν διέταξεν ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου. Καὶ παρέλαβεν εἰς τὸν οἶκον του τὴν μνηστήν του,

Ἀμέσως λοιπὸν μόλις ἐσηκώθη ἀπὸ τὸν ὕπνον ὁ Ἰωσήφ, ἔκαμε ὅπως τὸν εἶχε διατάξει ὁ ἄγγελος τοῦ Κυρίου καὶ παρέλαβε εἰς τὸν οἶκόν του μὲ ἐμπιστοσύνην καὶ σεβασμὸν τὴν μνηστήν του.

καὶ δὲν εἶχε σαρκικὴ σχέση μαζὶ της ἕως ὅτου γέννησε τὸν υἱό της τὸν πρωτογέννητο καὶ ἐκλεκτὸ καὶ τὸν ὠνόμασε Ἰησοῦ [Σημ.: Τὸ κείμενο λέγει «τὸν πρωτότοκον». Λέγεται πρωτότοκος ὁ υἱὸς μητέρας ποὺ γεννᾷ γιὰ πρώτη φορὰ ἀσχἐτως ἂν ἀκολουθοῦν ἢ ὄχι ἄλλα τέκνα. Πρωτότοκος ἐπίσης σημαίνει ἐκλεκτός (Ἐξόδ. δ' 22· Ψαλμ. πη' 28· Ἑβρ. ιβ' 23). Ὁ Χριστὸς εἶναι μονογενὴς στὴ μητέρα του (Παροιμ. δ' 3 κατὰ τὸ Ἑβραϊκό) καὶ ἡ μητέρα του εἶναι ἀειπάρθενος (Ἰεζ. μδ' 1-2)].

καὶ δὲν ἦλθεν εἰς σχέσιν συζυγικὴν μαζί της ποτέ, ἄρα δὲ καὶ ἕως ὅτου ἐγέννησε τὸν πρῶτον καὶ μονάκριβον υἱόν της, καὶ ἐκάλεσεν ὁ Ἰωσὴφ τὸ ὄνομά του Ἰησοῦν.

Καὶ ποτὲ δὲν ἐγνώρισεν αὐτὴν ὡς σύζυγον οὔτε καὶ ὅταν ἐγέννησεν αὐτὴ τὸν πρῶτον καὶ μοναδικὸν υἱόν της οὔτε καὶ μετὰ ταῦτα. Καὶ ἐκάλεσεν ὁ Ἰωσὴφ τὸ ὄνομα τοῦ παιδίου Ἰησοῦν.

Ὁταν δὲ ὁ Ἰησοῦς γεννήθηκε στὴ Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας κατὰ τὶς ἡμέρες τοῦ Ἡρῴδη τοῦ βασιλέως, ἰδοὺ μάγοι ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ ἔφθασαν στὰ Ἱεροσόλυμα

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐγεννήθη εἰς τὴν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ βασιλέως Ἡρῴδου ἰδοὺ σοφοὶ ἀστρολόγοι ἀπὸ τὰ μέρη τῆς ἀνατολῆς ἦλθαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα

Ὅταν δὲ ἐγεννήθη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας, κατὰ τὰς ἡμέρας ποὺ βασιλεὺς ἦτο ὁ Ἡρῴδης, ἰδοὺ μάγοι (δηλαδὴ ἄνθρωποι σοφοὶ ποὺ ἐμελετοῦσαν καὶ τοὺς ἀστέρας τοῦ οὐρανοῦ) ἦλθον ἀπὸ τὰς χώρας τῆς Ἀνατολῆς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

καὶ ρωτοῦσαν· «Ποῦ εἶναι ὁ νεογέννητος βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; Διότι εἴδαμε τὸ ἄστρο του νὰ ἀνατέλλῃ καὶ ἤλθαμε νὰ τὸν προσκυνήσωμε».

καὶ εἶπαν· Ποῦ εἶναι ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων, ποὺ τώρα τελευταίως ἐγεννήθη; Διότι εἴδαμεν τὸν ἀστέρα του τὴν ὥραν, ποὺ μὲ τὴν ἀνατολήν του ἔδιδεν εἴδησιν διὰ τὴν γέννησιν τοῦ νέου βασιλέως καὶ ἤλθαμεν νὰ τὸν προσκυνήσωμεν.

Καὶ ἐρωτοῦσαν τοὺς κατοίκους· «ποῦ εἶναι ὁ νεογέννητος βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; Διότι ἡμεῖς εἴδαμεν τὸν ἀστέρα αὐτοῦ εἰς τὴν Ἀνατολὴν καὶ ἀπὸ τὸ οὐράνιον αὐτὸ φαινόμενον ἐπληροφορηθήκαμεν τὴν γέννησίν του καὶ ἤλθομεν νὰ τὸν προσκυνήσωμεν».

Ὅταν δὲ ὁ Ἡρῴδης ὁ βασιλεὺς ἄκουσε αὐτά, ταράχθηκε, καὶ μαζί του ὅλη ἡ πόλι τῶν Ἱεροσολύμων.

Ὅταν ὅμως ὁ βασιλεὺς Ἡρῴδης ἤκουσε τὸν λόγον αὐτόν, ποὺ εἶπαν οἱ μάγοι, ἐταράχθη, ἐπειδὴ ἐφοβήθη, μήπως ὁ νέος βασιλεὺς γίνῃ ἀντίζηλός του. Συγχρόνως ὅμως ἐταράχθησαν μαζὶ μὲ αὐτὸν καὶ οἱ κάτοικοι ὅλης τῆς πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων, ἐπειδὴ ἐφοβήθησαν, μήπως ἡ στενοχωρία τοῦ σκληροῦ Ἡρῴδου ξεσπάσῃ εἰς αὐτούς.

Ὅταν ἤκουσεν ὁ βασιλεὺς Ἡρῴδης νὰ γίνεται λόγος διὰ νεογέννητον Βασιλέα ἐκυριεύθη ἀπὸ ταραχήν, διότι ἐφοβήθη μήπως τοῦ ἁρπάσῃ ἐκεῖνος τὴν βασιλείαν· μαζῆ μὲ τὸν Ἡρῴδην ἐταράχθησαν καὶ ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλὴμ (φοβηθέντες μήπως ἐκσπάσῃ καὶ εἰς βάρος αὐτῶν ἡ ὀργὴ τοῦ αἱμοβόρου βασιλέως).

Καὶ ἀφοῦ συγκέντρωσε ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς γραμματεῖς τοῦ λαοῦ, ρωτοῦσε νὰ μάθῃ ἀπ’ αὐτούς, ποῦ ὁ Χριστὸς γεννᾶται (σύμφωνα μὲ τὴ Γραφή).

Καὶ ἀφοῦ ἐμάζευσεν ὁ Ἡρῴδης ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς γραμματεῖς τοῦ λαοῦ, ποὺ ἐθεωροῦντο γνῶσται καὶ διδάσκαλοι τοῦ νόμου, ἐζήτει νὰ μάθῃ ἀπὸ αὐτούς, εἰς ποῖον μέρος σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας ἐπρόκειτο νὰ γεννηθῇ ὁ Χριστός, ὁ Μεσσίας δηλαδὴ καὶ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ Ἡρῴδης, ἀφοῦ ἐκάλεσε καὶ συνεκέντρωσε ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς τοῦ λαοῦ (αὐτοὺς ποὺ ἐθεωρεῖτο ὅτι ἐγνώριζαν τὸν νόμον καὶ τοὺς προφήτας) ἐζητοῦσε πληροφορίας, ποῦ, σύμφωνα μὲ τὰς Γραφάς, θὰ ἐγεννᾶτο ὁ Χριστός.

Αὐτοὶ δὲ τοῦ εἶπαν, «Στὴ Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας», διότι ἔτσι ἔχει γραφῆ ἀπὸ τὸν προφήτη·

Αὐτοὶ δὲ τοῦ εἶπαν· γεννᾶται εἰς τὴν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας, διότι ἔτσι ἔχει γραφῆ ἀπὸ τὸν Θεὸν διὰ μέσου τοῦ προφήτου Μιχαίου·

Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ εἶπαν· «εἰς τὴν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας, διότι ἔτσι ἔχει γραφῆ ἀπὸ τὸν προφήτην Μιχαίαν·

Καὶ σύ, Βηθλεέμ, στὴν περιοχὴ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα, καθόλου δὲν εἶσαι μικρὴ ὡς πρὸς τοὺς ἡγεμόνες τοῦ Ἰούδα. Διότι ἀπὸ σένα θὰ προέλθῃ ἡγεμών, ὁ ὁποῖος θὰ κυβερνήσῃ τὸ λαό μου τὸν Ἰσραήλ.

Καὶ σύ, Βηθλεέμ, ποὺ περιλαμβάνεσαι εἰς τὴν χώραν τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα, μολονότι φαίνεσαι χωρίον μικρόν, δὲν εἶσαι ὅμως καθόλου ἡ πλέον ἀσήμαντος ἀπὸ τὰς πρωτευούσας πόλεις, ποὺ ἡγεμονεύουν εἰς τὴν χώραν τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα. Καὶ δὲν εἶσαι ἡ πλέον,μικρά, διότι ἀπὸ σὲ θὰ βγῇ ἄρχων, ὁ ὁποῖος θὰ ποιμάνῃ τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραήλ.

Καὶ σὺ Βηθλεέμ, ποὺ ἀνήκεις εἰς τὴν περιοχὴν τῆς φυλῆς Ἰούδα μολονότι μικρὰ εἰς τὸν πληθυσμόν, δὲν εἷσαι ἀπὸ ἀπόψεως ἀξίας καθόλου μικρότερη καὶ ἄσημη ἀπὸ τὰς μεγάλας πόλεις τῆς φυλὴς τοῦ Ἰούδα. Καὶ τοῦτο, διότι ἀπὸ σὲ θὰ προέλθῃ καὶ θὰ ἀναδειχθῇ ἄρχων, ὁ ὁποῖος ὡς καλὸς πομὴν θὰ ὁδηγήσῃ μὲ στοργὴν τὸν λαόν μου τὸν Ἰσραηλιτικόν».

Τότε ὁ Ἡρῴδης κάλεσε κρυφὰ τοὺς μάγους καὶ ἐξακρίβωσε ἀπ’ αὐτοὺς τὸ χρόνο, ποὺ φαινόταν τὸ ἄστρο.

Τότε ὁ Ἡρῴδης, ἀφοῦ κρυφίως ἐκάλεσε τοὺς μάγους, ἐξηκρίβωσεν ἀπὸ αὐτοὺς τὸν χρόνον, ἀφ’ ὅτου ἐφαίνετο τὸ ἄστρον.

Τότε ὁ Ἡρῴδης ἐκάλεσε κρυφίως τοὺς μάγους καὶ ἐπληροφορήθη ἀκριβῶς ἀπὸ αὐτοὺς τὸν χρόνον, κατὰ τὸν ὁποῖον εἶχε φανῇ ὁ ἀστήρ.

Καὶ τοὺς ἔστειλε στὴ Βηθλεὲμ λέγοντας· «Πηγαίνετε καὶ ἐξετάσετε ἀκριβῶς γιὰ τὸ παιδί. Καὶ ὅταν τὸ βρῆτε, νὰ μὲ πληροφορήσετε, γιὰ νὰ πάω νὰ τὸ προσκυνήσω καὶ ἐγώ».

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ὡδήγησε νὰ μεταβοῦν εἰς τὴν Βηθλεέμ, εἶπε· Πηγαίνετε ἐκεῖ καὶ ἐξετάσετε μὲ πᾶσαν ἀκρίβειαν διὰ τὸ παιδίον. Ὅταν δὲ εὕρετε, φέρετέ μου εἴδησιν, διὰ νὰ ἔλθω καὶ ἑγὼ εἰς Βηθλεὲμ νὰ τὸ προσκυνήσω.

Κατόπιν τοὺς ἔστειλε εἰς τὴν Βηθλεὲμ καὶ εἶπε· «πηγαίνετε ἐκεῖ καὶ ἐξετάσατε μὲ κάθε ἀκρίβειαν ὅλα τὰ περὶ τοῦ παιδίου· καὶ ὅταν θὰ τὸ εὕρετε, πληροφορήσατέ με, διὰ νὰ ἔλθω εἰς τὴν Βηθλεὲμ νὰ τὸ προσκυνήσω καὶ ἐγώ».

Αὐτοὶ δέ, ἀφοῦ ἄκουσαν τὸν βασιλέα, συνέχισαν τὴν πορεία τους. Καὶ ἰδοὺ τὸ ἄστρο, ποὺ εἶδαν κατὰ τὴν ἀνατολή του, προπορευόταν ἀπ’ αὐτούς, ἕως ὅτου ἦλθε καὶ στάθηκε ἐπάνω ἀπὸ τὸν τόπο, ὅπου ἦταν τὸ παιδί.

Αὐτοὶ δέ, ἀφοῦ ἤκουσαν τοὺς λόγους αὐτοὺς τοῦ βασιλέως, ἔφυγον διὰ τὴν Βηθλεέμ. Καὶ ἰδοὺ ἄστρον ὑπερφυσικόν, ποὺ ἔλαμπε καὶ τὴν ἡμέραν, ὅμοιον ὅμως πρὸς ἐκεῖνο, ποὺ εἶδαν ἀπ’ ἀρχῆς τῆς ἀνατολῆς του, ἐπήγαινεν ἐμπρὸς ἀπὸ αὐτούς, ἕως ὅτου ἦλθε καὶ ἐστάθη ἐπάνω ἀπὸ τὸ σπίτι, ποὺ ἧτο τὸ παιδίον.

Οἱ δὲ μάγοι, ἀφοῦ ἤκουσαν τὰ λόγια τοῦ βασιλέως, ἐξεκίνησαν καὶ ἐπορεύοντο εἰς τὴν Βηθλεέμ· καὶ ἰδοὺ τὸ λαμπρὸν ἀστέρι, ποὺ εἶχαν ἴδει εἰς τὴν Ἀνατολήν, ἐπροπορεύετο καὶ τοὺς ὠδηγοῦσεν, ἕως ὅτου ἦλθε καὶ ἐστάθη ἐπάνω ἀπὸ τὸν τόπον ὅπου εὑρίσκετο τὸ παιδίον.

Μόλις δὲ εἶδαν τὸ ἄστρο, χάρηκαν μὲ πολὺ μεγάλη χαρά.

Ὅταν δὲ εἶδαν τὸν ἀστέρα οἱ μάγοι ἐχάρησαν πολὺ μεγάλην χαράν, διότι εἶχαν πλέον ἀσφαλῆ ὁδηγόν.

Οἱ μάγοι, ὅταν εἶδαν τὸν ἀστέρα, ἐδοκίμασαν πολὺ μεγάλην χαράν (διότι εὐρῆκαν πάλιν τὸν ἀσφαλῆ ὁδηγόν των).

Καὶ ὅταν ἦλθαν στὸ σπίτι, εἶδαν τὸ παιδὶ μαζὶ μὲ τὴ Μαρία τὴ μητέρα του καὶ ἔπεσαν καὶ τὸ προσκύνησαν. Καὶ ἀφοῦ ἄνοιξαν τὰ θησαυροφυλάκιά τους, τοῦ πρόσφεραν δῶρα, χρυσάφι καὶ λιβάνι καὶ σμύρνα.

Καὶ ἀφοῦ ἦλθαν εἰς τὸ σπίτι, εἶδαν τὸ παιδίον μὲ τὴν μητέρα του Μαρίαν, καὶ ἀφοῦ ἔπεσαν κατὰ γῆς τὸ προσεκύνησαν, καὶ ἀνοίξαντες τὰ θησαυροφυλάκιά τους τοῦ προσέφεραν δῶρα, χρυσὸν καὶ ἀπὸ τὰ πολύτιμα ἀρωματικὰ τῆς Ἀραβίας, λίβανον καὶ σμύρναν.

Καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν εἶδαν τὸ παιδίον μὲ τὴν μητέρα αὐτοῦ Μαρίαν καὶ πεσόντες εἰς τὸ ἔδαφος ἐπροσκύνησαν μὲ βαθεῖαν εὐλάβειαν αὐτό· καὶ ἀνοίξαντες τὰς ἀποσκευὰς καὶ τὰ θησαυροφυλάκιά των τοῦ προσέφεραν δῶρα, χρυσὸν καὶ πολύτιμα ἀρώματα τῆς Ἀνατολῆς, λιβάνι καὶ σμύρναν.

Καὶ ἀφοῦ μὲ θεία ἀποκάλυψι σὲ ὄνειρο ἔλαβαν ὁδηγία νὰ μὴν ἐπιστρέψουν στὸν Ἡρῴδη, ἀναχώρησαν γιὰ τὴ χώρα τους ἀπὸ ἄλλο δρόμο.

Καὶ ἀφοῦ ἔλαβαν ἀπὸ τὸν Θεὸν ὁδηγίαν εἰς ὄνειρόν τους νὰ μὴ ξαναγυρίσουν εἰς τὸν Ἡρῴδην, ἀνεχώρησαν ἀπὸ ἄλλον δρόμον εἰς τὴν πατρίδα τους.

Ἐπειδὴ δὲ ἔλαβον ἐντολὴν καὶ ὁδηγίαν ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς ὄνειρόν των νὰ μὴ ἐπιστρέψουν πρὸς τὸν Ἡρῴδην, ἀνεχώρησαν διὰ τὴν πατρίδα των ἀπὸ ἄλλον δρόμον.

Ἀφοῦ δὲ ἀναχώρησαν, ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίζεται σὲ ὄνειρο στὸν Ἰωσὴφ καὶ λέγει· «Σήκω καὶ πάρε τὸ παιδὶ καὶ τὴ μητέρα του καὶ φύγε γιὰ τὴν Αἴγυπτο, καὶ νὰ μένῃς ἐκεῖ, μέχρι νὰ σοῦ εἰπῶ. Διότι ὁ Ἡρῴδης πρόκειται νὰ ἀναζητήσῃ τὸ παιδὶ γιὰ νὰ τὸ θανατώσῃ».

Ὅταν δὲ ἀνεχώρησαν οἱ μάγοι, ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου ἐφάνη εἰς τὸ ὄνειρόν του εἰς τὸν Ἰωσὴφ καὶ τοῦ εἶπε· Σήκω καὶ παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα του καὶ φεῦγε εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ μένε ἐκεῖ, ἕως ὅτου σοῦ εἴπω. Φύγε, διότι πρόκειται ὁ Ἡρῴδης νὰ ζητήσῃ τὸ παιδίον μὲ τὸν σκοπὸν νὰ τὸ θανατώσῃ.

Ὅταν δὲ αὐτοὶ ἀνεχώρησαν, ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου ἐφάνηκε δι’ ὀνείρου εἰς τὸν Ἰωσὴφ καὶ τοῦ εἶπε· «σήκω ἀμέσως χωρὶς ἀναβολὴν καὶ πάρε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα του καὶ φύγε εἰς τὴν Αἴγυπτον, καὶ μένε ἐκεῖ, μέχρις ὅτου πάλιν ἐγώ σοῦ εἴπω· διότι ὁ Ἡρῴδης θὰ ἀναζητήσῃ τὸ παιδίον, διὰ νὰ τὸ θανατώσῃ».

Αὐτὸς δὲ σηκώθηκε καὶ πῆρε νύχτα τὸ παιδὶ καὶ τὴ μητέρα του καὶ ἀναχώρησε γιὰ τὴν Αἴγυπτο.

Ὁ Ἰωσὴφ δὲ ἐσηκώθη καὶ παρέλαβε νύκτα τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα του καὶ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Αἴγυπτον.

Καὶ ὁ Ἰωσὴφ ἐσηκώθηκε ἀμέσως, παρέλαβε νύκτα τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ ἔφυγεν εἰς τὴν Αἴγυπτον.

Καὶ ἦταν ἐκεῖ, ἕως ὅτου πέθανε ὁ Ἡρῴδης, καὶ ἔτσι ἐκπληρώθηκε ὁ λόγος τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου, ὁ ὁποῖος εἶπε· Ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο κάλεσα τὸν υἱό μου.

Καὶ ἦτο ἐκεῖ, μέχρις ὅτου ἀπέθανεν ὁ Ἡρῴδης, διὰ νὰ ἐπαληθεύσῃ τελείως ἐκεῖνο, ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Κύριον διὰ μέσου τοῦ Προφήτου, ὁ ὁποῖος εἶπεν· Ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸν τόπον τῆς γεννήσεώς του.

Καὶ ἕμενε ἐκεῖ, ἕως ὅτου ἀπέθανε ὁ Ἡρῴδης καὶ ἔτσι ἐξεπληρώθη καὶ ἐπραγματοποιήθη πλήρως ἐκεῖνο, ποὺ εἶχε λεχθῇ ἀπὸ τὸν Κύριον διὰ τοῦ προφήτου, ὁ ὁποῖος εἶπε· «ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου».

Τότε ὁ Ἡρῴδης, ἐπειδὴ εἶδε, ὅτι τὸν κορόιδεψαν οἱ μάγοι, ἐξωργίσθηκε καὶ ἔστειλε (στρατιῶτες) καὶ θανάτωσε ὅλα τὰ ἀρσενικὰ παιδιὰ στὴ Βηθλεέμ καὶ σ’ ὅλα τὰ περίχωρά της ἀπὸ δύο ἐτῶν καὶ κάτω, σύμφωνα μὲ τὸ χρόνο, ποὺ ἐξακρίβωσε ἀπὸ τοὺς μάγους.

Τότε ὁ Ἡρῴδης, ὅταν εἶδεν ὅτι οἱ μάγοι τὸν ἐξηπάτησαν καὶ τὸν ἐγέλασαν, ἐθύμωσε πολὺ καὶ ἔστειλε στρατιώτας, οἱ ὁποῖοι ἐθανάτωσαν ὁλα τὰ παιδιά, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν Βηθλεὲμ καὶ εἰς ὅλα τὰ περίχωρα καὶ σύνορά της, ἀπὸ ἡλικίας δύο ἐτῶν καὶ κάτω, σύμφωνα μὲ τὸν χρόνον, τὸν ὁποῖον ἐξηκρίβωσεν ἀπὸ τοὺς μάγους.

Τότε ὁ Ἡρῴδης, ὅταν εἶδε ὅτι οἱ Μάγοι τὸν ἐξεγέλασαν, ὠργίσθη πάρα πολύ, καὶ ἐπάνω εἰς τὴν φονικὴν ὀργήν του ἔστειλε δημίους καὶ ἔσφαξε ὅλα τὰ παιδιά, ποὺ ἦσαν εἰς τὴν Βηθλεὲμ καὶ εἰς τὰ περίχωρα αὐτῆς ἀπὸ ἡλικίας δύο ἐτῶν καὶ κάτω, σύμφωνα μὲ τὸν χρόνον, τὸν ὁποῖον εἶχε ἐξακριβώσει ἀπὸ τοὺς μάγους.

Τότε ἐκπληρώθηκε ὁ λόγος τοῦ Ἱερεμίου τοῦ προφήτου, ὁ ὁποῖος εἶπε·

Τότε ἔλαβε πλήρη πραγματοποίησιν ἐκεῖνο, ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν προφήτην Ἱερεμίαν, ὁ ὁποῖος ἐπροφήτευσε καὶ εἶπε·

Τότε ἐξεπληρώθη ἐκεῖνο ποὺ εἶχε λεχθῆ ἀπὸ τὸν προφήτην Ἱερεμίαν, ὁ ὁποῖος εἶχε προφητεύσει·

Σπαρακτικὴ φωνὴ ἀκούσθηκε στὴ Ραμά, θρῆνος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς μεγάλος. Ἡ Ραχὴλ ἔκλαιε τὰ τέκνα της, καὶ δὲν ἤθελε νὰ παρηγορηθῇ, διὸτι δὲν ὑπάρχουν (πλέον στὴ ζωὴ αὐτή).

Φωνὴ σπαρακτικὴ ἠκούσθη εἰς τὸ χωρίον τῆς φυλῆς Βενιαμὶν Ραμᾶ, θρῆνος καὶ κλάματα καὶ ὀδυρμὸς πολύς. Ἡ σύζυγος τοῦ Ἰακὼβ Ραχήλ, ποὺ ἦτο ἐκεῖ θαμμένη, διὰ τῶν ἀπογόνων τῆς μητέρων, ποὺ ἐστερήθησαν τὰ μικρά τους, κλαίει τὰ τέκνα της, καὶ δὲν ἤθελε μὲ κανένα τρόπον νὰ παρηγορηθῇ, διότι τὰ ἀθῷα αὐτὰ παιδιὰ δὲν ὑπάρχουν πλέον εἰς τὴν ζωήν.

«Κραυγὴ πόνου καὶ σπαραγμοῦ ἠκούσθη εἰς τὴν περιοχὴν Ραμᾶ· θρῆνος μεγάλος καὶ κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς· ὅλαι αἱ μητέρες τῆς περιοχῆς, ἀπόγονοι τῆς συζύγου τοῦ Ἰακὼβ Ραχὴλ (ἡ ὁποία εἶχε ταφῆ ἐκεῖ) ἔκλαιαν καὶ ἐκόπτοντο διὰ τὰ φονευθέντα τέκνα των καὶ δὲν ἤθελαν μὲ κανένα τρόπον νὰ παρηγορηθοῦν, διότι τὰ ἀθῶα αὐτὰ πλάσματα δὲν ὑπάρχουν πλέον».

Ὅταν δὲ πέθανε ὁ Ἡρῴδης, ἰδοὺ ἄγγελος τοῦ Κυρίου ἐμφανίζεται σὲ ὄνειρο στὸν Ἰωσὴφ στὴν Αἴγυπτο

Ὅταν δὲ ἀπέθανεν ὁ Ἡρῴδης, ἰδοὺ ἐφάνη εἰς τὸ ὄνειρόν του εἰς τὸν Ἰωσὴφ ἄγγελος Κυρίου ἐν Αἰγύπτῳ

Ὅταν δὲ ἀπέθανε ὁ Ἡρῴδης, ἰδοὺ ἄγγελος πάλιν Κυρίου ἐφάνη δι’ ὀνείρου εἰς τὸν Ἰωσήφ, ποὺ ἕμενε εἰς τὴν Αἴγυπτον

καὶ λέγει· «Σήκω καὶ πάρε τὸ παιδὶ καὶ τὴ μητέρα του καὶ πήγαινε στὴ γῆ τοῦ Ἰσραήλ. Διότι ἐκεῖνοι, ποὺ ζητοῦσαν τὴ ζωὴ τοῦ παιδιοῦ, πέθαναν».

καὶ τοῦ εἶπε· Σήκω καὶ πάρε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα του καὶ πήγαινε μὲ τὴν ἡσυχίαν σου εἰς τὴν χώραν τῶν Ἰσραηλιτῶν. Διότι ἔχουν πλέον ἀποθάνει ἐκεῖνοι, ποὺ ἐζήτουν τὴν ζωὴν τοῦ παιδιοῦ.

καὶ τοῦ εἶπε· «σήκω, πάρε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ καὶ πήγαινε, χωρὶς φόβον, εἰς τὴν χώραν τῶν Ἰσραηλιτῶν. Διότι ἔχουν πλέον ἀποθάνει ἐκεῖνοι, ποὺ ἐζητοῦσαν να ἀφαιρέσουν τὴν ζωὴν τοῦ παιδίου».

Αὐτὸς δὲ σηκώθηκε καὶ πῆρε τὸ παιδὶ καὶ τὴ μητέρα του καὶ ἦλθε στὴ γῆ τοῦ Ἰσραήλ.

Αὐτὸς δέ, ἀφοῦ ἐσηκώθη, ἐπῆρε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα του καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Παλαιστίνην.

Αὐτὸς δὲ ἐσηκώθη, ἐπῆρε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα του καὶ ἐπανῆλθεν εἰς τὴν Παλαιστίνην.

Ὅταν δὲ ἄκουσε, ὅτι ὁ Ἀρχέλαος βασιλεύει στὴν Ἰουδαία ὡς διάδοχος τοῦ Ἡρῴδη τοῦ πατέρα του, φοβήθηκε νὰ μεταβῇ ἐκεῖ. Καὶ ἀφοῦ ἔλαβε ὁδηγία μὲ θεία ἀποκάλυψι σὲ ὄνειρο, ἀναχώρησε γιὰ τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας.

Ἀλλ’ ὅταν ἤκουσεν, ὅτι ὁ Ἀρχέλαος ἐβασίλευεν εἰς τὴν Ἰουδαίαν ἀντὶ τοῦ πατρός του Ἡρῴδου, ἐφοβήθη νὰ μεταβῇ ἐκεῖ. Καὶ καθὼς ὡδηγήθη εἰς ὄνειρον ἀπὸ τὸν Θεόν, ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας, ὅπου ἦτο ἡγεμὼν ὁ ὀλιγώτερον σκληρὸς ἀπὸ τὸν ἀδελφόν του Ἀρχέλαον Ἡρῴδης ὁ Ἀντίπας.

Ὅταν ὅμως ἤκουσε ὅτι εἰς τὴν Ἰουδαίαν βασιλεύει ἀντὶ τοῦ Ἡρῴδου τοῦ πατρὸς του ὁ Ἀρχέλαος (μοχθηρὸς ἐπίσης ἡγεμών) ἐφοβήθη νὰ μεταβῇ ἐκεῖ. Λαβὼν δὲ ὁδηγίας ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τὸ ὄνειρόν του ἀνεχώρησε καὶ ἐπῆγε εἰς τὰ μέρη τῆς Γαλιλαίας (ὅπου ἠγεμόνευεν ὁ Ἡρῴδης Ἀντίπας, ὀλιγώτερον σκληρὸς ἀπὸ τὸν ἀδελφόν του Ἀρχέλαον).

Καὶ ἦλθε καὶ ἐγκαταστάθηκε σὲ πόλι ὀνομαζομένη Ναζαρέτ, καὶ ἔτσι ἐκπληρώθηκε ἐκεῖνο, ποὺ εἶπαν οἱ προφῆτες, ὅτι θὰ ὀνομασθῇ Ναζωραῖος.

Καὶ ἀφοῦ ἦλθε, κατοίκησεν εἰς πόλιν ποὺ λέγεται Ναζαρέτ, διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ ἐκεῖνο, ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ τοὺς προφήτας, ὅτι ὁ Ἰησοῦς θὰ ὀνομασθῇ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του περιφρονητικῶς Ναζωραῖος.

Καὶ ἀφοῦ ἦλθεν ἐκεῖ, ἐγκατεστάθη εἰς τὴν πόλιν ὀνομαζομένην Ναζαρέτ· καὶ ἔτσι ἐξεπληρώθη αὐτό ποὺ εἶχε προαναγγελθῆ ἀπὸ τοὺς προφήτας, ὅτι δηλαδὴ ὁ Ἰησοῦς «θὰ ὀνομασθῇ (περιφρονητικῶς ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του) Ναζωραῖος».

Ἐκεῖνες δὲ τὶς ἡμέρες ἔρχεται ὁ Ἰωάννης ὁ βαπτιστὴς καὶ κηρύττει στὴν ἔρημο τῆς Ἰουδαίας,

Κατ’ ἐκείνας δὲ τὰς ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας ὁ Ἰησοῦς ἰδιώτευεν εἰς Ναζαρέτ, ἐβγῆκεν ὁ Ἰωάννης ὁ βαπτιστὴς εἰς τὴν δημοσίαν δρᾶσιν του καὶ ἐκήρυττεν εἰς τὴν ἔρημον τῆς Ἰουδαίας, ποὺ εκτείνεται πρὸς βορρᾶν τῆς Νεκρᾶς θαλάσσης καὶ πρὸς δυσμὰς τοῦ Ἰορδάνου,

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας (ποὺ ὁ Ἰησοῦς ἐζοῦσε ἀφανὴς εἰς τὴν Ναζαρέτ) ἔκαμε τὴν ἐμφάνισίν του ὁ Ἰωάννης ὁ βαπτιστὴς καὶ ἐκήρυσσε εἰς τὴν ἔρημος τῆς Ἰουδαίας (ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὰ βόρεια τῆς Νεκρᾶς θαλάσσης).

καὶ λέγει· «Μετανοεῖτε, διότι πλησίασε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν».

καὶ ἔλεγε· Μετανοεῖτε· ἀλλάξατε ἀποφασιστικὰ σκέψεις καὶ φρονήματα καὶ ζωήν, διότι πλησιάζει ὁ καιρός, κατὰ τὸν ὁποῖον ὁ Μεσσίας μὲ τὴν νέαν οὐράνιον ζωήν, ποὺ θὰ μᾶς φέρῃ, θὰ ἐγκαθιδρύσῃ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Καὶ ἔλεγε· «μετανοεῖτε, ἀλλάξατε φρονήματα καὶ ζωήν, διότι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (τὴν ὁποίαν θὰ μᾶς φέρῃ ὁ Μεσσίας) ἔχει πλέον πλησιάσει».

Αὐτὸς δὲ εἶναι ἐκεῖνος, γιὰ τὸν ὁποῖο μίλησε ὁ προφήτης Ἡσαΐας λέγοντας· Φωνὴ ἑνός, ποὺ φωνάζει δυνατὰ στὴν ἔρημο, Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸ γιὰ νὰ διαβῇ ὁ Κύριος, ἰσιάξετε τοὺς δρόμους του γιὰ νὰ περάσῃ.

Ἔπρεπε δὲ κατ’ ἐκείνας τὰς ἡμέρας νὰ ἐμφανισθῇ ὁ Ἰωάννης καὶ νὰ ἀκουσθῇ τὸ κήρυγμα αὐτό, διότι αὐτὸς ἦτο ὁ ἄνθρωπος, διὰ τὸν ὁποῖον ἐπροφήτευσεν ὁ Ἡσαΐας ὁ προφήτης, ὅταν εἶπε φωτιζόμενος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· φωνὴ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος κράζει εἰς τὴν ἔρημον καὶ λέγει· Ἑτοιμάσατε τὸν δρόμον, διὰ τοῦ ὁποίου θὰ ἔλθῃ πρὸς σᾶς ὁ Κύριος· κάμετε ἴσιους καὶ ὁμαλοὺς τοὺς δρόμους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους θὰ περάσῃ. Ξερριζώσατε δηλαδὴ ἀπὸ τὰς ψυχάς σας τὶς ἀγκαθιὲς τῶν αμαρτωλῶν παθῶν καὶ ρίψατε μακρὰν τοὺς λίθους τοῦ ἐγωϊσμοῦ καὶ τῆς σκληρότητος καὶ καθαρίσατε μὲ τὴν μετάνοιαν τὸ ἐσωτερικόν σας, διὰ νὰ δεχθῇ τὸν Κύριον.

Αὐτὸς δὲ ὁ Ἰωάννης ἦτο ἐκεῖνος, διὰ τὸν ὁποῖον εἶχε προφητεύσει ὁ Ἡσαΐας λέγων· «φωνὴ ἀνθρώπου ὁ ὁποῖος κράζει μεγαλοφώνως εἰς τὴν ἔρημον· ἑτοιμάσατε τὸν δρόμον τοῦ Κυρίου, κάματε εὐθεῖς καὶ ὁμαλοὺς τοὺς δρόμους αὐτοῦ»· (δηλαδὴ προπαρασκευάσατε τὶς καρδιές σας καὶ καθαρίσατε τὶς ψυχές σας, διὰ νά τὶς ἐπισκεφθῇ ὁ Κύριος).

Φοροῦσε δὲ ὁ Ἰωάννης ἔνδυμα ἀπὸ τρίχες καμήλας καὶ ζώνη δερμάτινη γύρω ἀπὸ τὴ μέση του, ἡ δὲ τροφή του ἦταν ἀκρίδες καὶ μέλι ἀπὸ ἄγρια μελίσσια.

Σύμφωνος δὲ πρὸς τὸ κήρυγμά του καθ’ ὅλα ἦτο καὶ ὁ ὅλος βίος τοῦ Ἰωάννου καὶ ἡ ὅλη ἐμφάνισίς του. Αὐτὸς ὁ Ἰωάννης ἐφόρει ἔνδυμα ὑφασμένον ἀπὸ τρίχας καμήλου, μὲ ζώνην δερματίνην γύρω ἀπὸ τὴν μέσην του. Ἡ τροφή του δὲ ἦτο πρόχειρος καὶ ξηρά· δηλαδὴ ἀκρίδες απ’ ἐκεῖνες ποὺ ἔφερεν ὁ ἄνεμος εἰς τὴν ἔρημον ἀπὸ τὴν Ἀραβίαν, καὶ μέλι ποὺ μέσα εἰς σχισμὰς πετρῶν ἀποθήκευαν ἄγρια μελίσσια.

Ὁ δὲ Ἰωάννης (ἀφοσιωμένος εἰς τὸν Κύριον καὶ τὴν ἀποστολήν του) ἐζοῦσε ἀσκητικὴν ζωήν· ἐφοροῦσε ἔνδυμα ἀπὸ τρίχας καμήλου καὶ δερματίνην ζώνην, γύρω ἀπὸ τὴν μέσην του. Ἔτρωγε δὲ μόνον ἀκρίδας (ἀπὸ ἐκείνας, ποὺ κοπάδια ἤρχοντο ἀπὸ τὴν Ἀραβίαν καὶ τὰς ἄλλας περιοχάς) καὶ μέλι, τὸ ὁποῖον ἄγρια μελίσσια ἀποθήκευαν εἰς σχισμὰς βράχων ἢ κουφάλες δένδρων.

Τότε ἔβγαιναν καὶ πήγαιναν πρὸς αὐτὸν οἱ κάτοικοι τῶν Ἱεροσολύμων καὶ ὅλης τῆς Ἰουδαίας καὶ ὅλων τῶν περιχώρων τοῦ Ἰορδάνου,

Τότε ἐπήγαιναν ἔξω πρὸς αὐτὸν οἱ κάτοικοι τῶν Ἱεροσολύμων καὶ ὁλοκλήρου τῆς Ἰουδαίας καὶ ὅλης τῆς χώρας, ποὺ ἐξετείνετο εἰς τὴν δεξιὰν καὶ ἀριστερὰν ὄχθην τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ.

Οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ ὅλης τῆς Ἰουδαίας καὶ ὅλης τῆς περιοχῆς δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ τοῦ Ἰορδάνου ἔβγαιναν τότε εἰς τὴν ἔρημον πρὸς τὸν Ἰωάννην.

καὶ βαπτίζονταν ἀπ’ αὐτὸν στὸν Ἰορδάνη, ἐξομολογούμενοι (συγχρόνως) τὶς ἁμαρτίες τους.

Καὶ ἐβαπτίζοντο μέσα εἰς τὸν Ἰορδάνην ποταμὸν ἀπὸ τὸν Ἰωάννην, συγχρόνως δὲ ἐξωμολογοῦντο τὰς ἁμαρτίας των.

Καὶ ἐβαπτίζοντο ἀπὸ αὐτὸν εἰς τὸν Ἰορδάνην, ὅπου συγχρόνως ἐξωμολογοῦντο καὶ τὰς ἁμαρτίας των.

Ὅταν δὲ εἶδε πολλοὺς ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους καὶ τοὺς Σαδδουκαίους νὰ ἔρχωνται γιὰ τὸ βάπτισμά του, εἶπε σ’ αὐτούς· «Τέκνα γεννημένα ἀπὸ ὀχιές, ποιός σᾶς εἶπε, ὅτι θὰ ξεφύγετε ἀπὸ τὴ μέλλουσα ὀργή;

Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Ἰωάννης πολλοὺς ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους καὶ τοὺς Σαδδουκαίους νὰ ἔρχωνται διὰ νὰ λάβουν τὸ βάπτισμά του, τοὺς εἶπεν· Ἀπόγονοι τῶν φαρμακερῶν ὀχιῶν, ποὺ ἔχετε τὴν κακίαν κληρονομικήν, διότι καὶ οἱ πρόγονοί σας γεμᾶτοι ἀπὸ τὸ δηλητήριον τῆς πονηρίας καὶ μοχθηρίας ἦσαν, ποῖος σᾶς ὡδήγησε νὰ φύγετε καὶ νὰ σωθῆτε ἀπὸ τὴν ὀργήν, ποὺ πρόκειται μετ’ ὀλίγον νὰ ξεσπάσῃ;

Ὅταν δὲ ὁ Ἰωάννης εἶδε πολλοὺς ἀπὸ τάξιν τῶν ὑποκριτῶν Φαρισαίων καὶ τῶν ὑλιστῶν Σαδδουκαίων νὰ ἔρχονται, διὰ νὰ δεχθοῦν τὸ βάπτισμά του, εἶπε πρὸς αὐτούς· «Γεννήματα ἀπὸ φαρμακιερὲς ὀχιές (ποὺ ἔχετε κληρονομικῶς ἀπὸ τοὺς προγόνος σας τὸ δηλητήριον τῆς κακίας καὶ τῆς μοχθηρίας) ποιὸς σᾶς ὡδήγησε νὰ ἀποφύγετε τὴν δικαίαν τοῦ Θεοῦ ὀργήν, ποὺ θὰ ξεσπάσῃ ἐντὸς ὀλίγου;

Κάνετε λοιπὸν ἔργα, ποὺ εἶναι καρπὸς μετανοίας,

Διὰ νὰ σωθῆτε λοιπὸν ἀπὸ τὴν ὀργὴν αὐτήν, κάμετε ἔργα αγαθά, τὰ ὁποῖα εἶναι καρπὸς ἄξιος τῆς ἀληθοῦς μετανοίας, καὶ δείξατε εἰς τὸ ἑξῆς μὲ τὰς ἐναρέτους πράξεις σας, ὅτι μετενοήσατε εἰλικρινῶς.

Διὰ νὰ σωθῆτε, δὲν ἀρκεῖ τὸ βάπτισμα, ἀλλὰ πρέπει νὰ κάμετε καὶ ἔργα καλά, ποὺ θὰ εἶναι καρπὸς καὶ ἀπόδειξις τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας σας.

καὶ μὴ σᾶς ἀρέσῃ νὰ λέτε γιὰ τοὺς ἑαυτούς σας, Πατέρα ἔχουμε τὸν Ἀβραάμ. Διότι σᾶς λέγω, ὅτι ὁ Θεὸς δύναται ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς λίθους ν’ ἀναστήσῃ τέκνα στὸν Ἀβραάμ.

Καὶ μὴ σᾶς ἀρέσῃ νὰ ἀπατᾶτε τὸν ἑαυτόν σας καὶ νὰ λέγετε μέσα σας· πατέρα ἔχομεν τὸν Ἀβραάμ. Διότι σᾶς λέγω, ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει τὴν δύναμιν καὶ ἀπὸ τὰ λιθάρια αὐτὰ νὰ ἀναστήσῃ ἀπογόνους τοῦ Ἀβραάμ.

Καὶ μὴ νομίσετε ὅτι ἠμπορεῖτε νὰ σωθῆτε μὲ τὸ νὰ λέγετε μέσα σας, καὶ μάλιστα με καύχησιν, πατέρα ἔχομεν τὸν πατριάρχην Ἀβραάμ. Διότι σᾶς λέγω τοῦτο, ὅτι ὁ Θεὸς ἠμπορεῖ καὶ ἀπὸ αὐτὲς τὶς πέτρες νὰ ἀναδείξῃ διὰ θαύματος ἀξίους ἀπογόνους τοῦ Ἀβραάμ.

Ἤδη δὲ καὶ τὸ τσεκούρι εἶναι κοντὰ στὴ ρίζα τῶν δένδρων· καὶ κάθε δένδρο, ποὺ δὲν κάνει καρπὸ καλό, κόβεται σύρριζα καὶ ρίχνεται στὴ φωτιά.

Τώρα δὲ καὶ ὁ πέλεκυς τῆς θείας κρίσεως εὑρίσκεται κοντὰ εἰς τὴν ρίζαν τῶν δένδρων, ἕτοιμος νὰ κόψῃ σύρριζα καθένα ἄνθρωπον, ποὺ ὁμοιάζει πρὸς ἄκαρπον δένδρον. Κάθε δὲνδρον λοιπόν, ποὺ δὲν κάνει καρπὸν καλόν, κόπτεται ἀπὸ τὴν ρίζαν καὶ ρίπτεται εἰς τὸ πῦρ. Αὐτὸ θὰ πάθῃ καὶ κάθε ἄνθρωπος, ποὺ δὲν ἔχει καρπὸν ἀρετῆς.

Τώρα δὲ καὶ τὸ τσεκούρι εὑρίσκεται πλέον κοντὰ εἰς τὴν ρίζαν τῶν δένδρων. (Ἔφθασε δηλαδὴ ὁ καιρός, ποὺ θὰ ἐκδηλωθῇ ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ)· κάθε δένδρον, ποὺ δὲν κάνει καρπὸν καλόν, κόπτετει σύριζα καὶ ρίχνεται στὴν φωτιὰ (αὐτὸ θὰ πάθῃ κάθε ἄνθρωπος, τοῦ ὁποίου τὰ ἔργα δὲν εἶναι καλά).

Ἐγὼ μὲν σᾶς βαπτίζω μὲ νερό, γιὰ νὰ σᾶς δημιουργηθῇ αἴσθημα μετανοίας· ἀλλ’ ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἔρχεται μετὰ ἀπὸ μένα, εἶναι ἰσχυρότερός μου. Αὐτοῦ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ βαστάξω τὰ ὑποδήματα. Αὐτὸς θὰ σᾶς βαπτίσῃ μὲ Πνεῦμα Ἅγιο καὶ μὲ φωτιά.

Εἶναι δὲ καὶ δυνατὸν καὶ εὔκολον νὰ καρποφορήσετε τὴν ἀρετήν. Διότι ναὶ μὲν ἑγὼ σᾶς βαπτίζω μὲ νερόν, πρὸς τὸν σκοπὸν τοῦ νὰ εἰσαχθῆτε εἰς κατάστασιν μετανοίας· ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἔρχεται ὕστερα ἀπὸ ἑμέ, εἶναι λόγῳ τοῦ ἀξιώματός του καὶ τῆς θείας φύσεώς του δυνατώτερος ἀπὸ ἑμέ. Αὐτοῦ δὲν εἶμαι ἄξιος ἑγὼ οὔτε ὡς ὁ ἔσχατος δοῦλος νὰ βαστάσω τὰ ὑποδήματά του. Αὐτὸς θὰ σᾶς βαπτίσῃ μὲ Πνεῦμα Ἅγιον καὶ μὲ τὸ καθαρτικὸν πῦρ τῆς χάριτος.

Ἐγὼ μὲν σᾶς βαπτίζω μὲ νερό, διὰ νὰ σᾶς ὁδηγήσω εἰς τὴν μετάνοιαν· ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἔρχεται ἔπειτα ἀπὸ ἐμέ, εἶναι ἰσχυρότερός μου καὶ δὲν εἶμαι ἐγὼ ἄξιος οὔτε τὰ ὑποδήματά του νὰ βαστάσω. Αὐτὸς θὰ σᾶς βαπτίσῃ μὲ Πνεῦμα Ἅγιον καὶ μὲ τὸ πῦρ τῆς χάριτος (ποὺ κατακαίει τὴν ἁμαρτίαν, καθαρίζει δὲ καὶ ζωογονεῖ τὴν ψυχήν).

Τὸ φτυάρι του εἶναι στὸ χέρι του, καὶ θὰ καθαρίσῃ τελείως τὸ ἁλῶνι του, καὶ θὰ συνάξῃ τὸ σιτάρι του στὴν ἀποθήκη, τὸ δὲ ἄχυρο θὰ κατακαίῃ μὲ φωτιά, ποὺ δὲν θὰ σβήνῃ».

Κρατεῖ εἰς τὴν χεῖρα φτυάρι, ποὺ λιχνίζει. Ἡ δικαία κρίσις του δηλαδὴ εἶναι ἕτοιμος νὰ λειτουργήσῃ καὶ θὰ καθαρίσῃ τελείως τὸ ἁλώνιόν του, ἤτοι τὸν κόσμον ὁλόκληρον. Καὶ θὰ συνάξῃ τὸν σῖτον του εἰς τὴν ἀποθήκην, ἤτοι τοὺς ἐναρέτους εἰς τὴν οὐράνιον βασιλείαν, τὸ δὲ ἄχυρον, ἤτοι τοὺς ἀμετανόητους, θὰ κατακαύσῃ μὲ φωτιά, ποὺ δὲν σβήνει ποτέ.

Αὐτὸς κρατεῖ εἰς τὸ χέρι του τὸ φτυάρι καὶ θὰ καθαρίσῃ πλήρως τὸ ἁλώνι του· καὶ τὸ μὲν σιτάρι του θὰ τὸ συγκεντρώσῃ εἰς τὴν ἀποθήκην (τοὺς δικαίους δηλαδὴ καὶ ἐναρέτους θὰ παραλάβῃ εἰς τὴν βασιλείαν του) τὸ δὲ ἄχυρον θὰ τὸ κατακαύσῃ εἰς ἄσβεστον πῦρ, (δηλαδὴ τοὺς ἀμετανοήτους ἁμαρτωλοὺς θὰ τοὺς καταδικάσῃ εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός). Ἀκούσατέ τα αὐτὰ Σαδδουκαῖοι καὶ Φαρισσαῖοι».

Τότε ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴ Γαλιλαία στὸν Ἰορδάνη πρὸς τὸν Ἰωάννη γιὰ νὰ βαπτισθῇ ἀπ’ αὐτόν.

Τότε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν εἰς τὸν Ἰορδάνην πρὸς τὸν Ἰωάννην διὰ νὰ βαπτισθῇ ἀπὸ αὐτόν.

Τότε ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν (ὅπου ἕμενε καὶ ἠσχολεῖτο με τὴν ξυλουργικὴν τέχνην) εἰς τὸν Ἰορδάνην πρὸς τὸν Ἰωάννην, διὰ νὰ βαπτισθῇ ἀπὸ αὐτόν.

Ἀλλ’ ὁ Ἰωάννης τὸν ἐμπόδιζε ἐπιμόνως λέγοντας· «Ἐγὼ ἔχω ἀνάγκη νὰ βαπτισθῶ ἀπὸ σένα, καὶ σὺ ἔρχεσαι πρὸς ἐμένα;».

Ὁ Ἰωάννης ὅμως τὸν ἠμπόδιζε ζωηρὰ καὶ ἔλεγεν· Ἐγὼ ἔχω ἀνάγκην νὰ βαπτισθῶ ἀπὸ σὲ τὸν ἀναμάρτητον, καὶ σὺ ἔρχεσαι πρὸς ἐμὲ διὰ νὰ λάβῃς βάπτισμα;

Ὁ Ἰωάννης ὅμως τὸν ἐμπόδιζε μὲ ἐπιμονὴν καὶ ἔλεγε· «ἐγώ, ὁ ἀτελὴς καὶ ἀδύνατος ἄνθρωπος, ἔχω ἀνάγκην νὰ βαπτισθῶ ἀπὸ σὲ, καὶ σύ, ὁ ἀναμάρτητος καὶ τέλειος, ἔρχεσαι νὰ βαπτισθῇς ἀπὸ ἐμέ;»

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς ἀποκρίθηκε καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «Ἄφησε τώρα (τὶς ἀντιρρήσεις)· διότι ἔτσι εἶναι πρέπον σὲ ἐμᾶς, γιὰ νὰ ἐκπληρώσωμε κάθε τι, ποὺ ὁ Θεὸς ἀπαιτεῖ ὡς δίκαιο». Τότε (ἔπαυσε νὰ τὸν ἐμποδίζῃ καὶ) τὸν ἄφησε (νὰ βαπτισθῇ).

Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἄφησε τώρα τὰς ἀντιρρήσεις καὶ μὴ φέρῃς δυσκολίαν νὰ βαπτισθῶ. Διότι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον ταπεινούμενος πρέπει νὰ πληρώσω πᾶσαν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος σοῦ ἀνέθεσεν ὡς καθῆκον νὰ βαπτίζῃς. Τότε ὁ Ἰωάννης ἀφῆκεν αὐτὸν νὰ βαπτισθῇ.

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «ἔτσι εἶναι, ἀλλὰ ἄφησε τώρα τὰς ἀντιρρήσεις καὶ μὴ φέρνεις δυσκολίες εἰς τὸ βάπτισμά μου, διότι ἔτσι πρέπει, καὶ γιὰ μένα καὶ γιὰ σένα, νὰ ἐκπληρώσω κάθε ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ· μία ἀπὸ τὰς ἐντολὰς εἶναι καὶ αὐτή». Τότε ὁ Ἰωάννης τὸν ἀφῆκε νὰ βαπτισθῇ.

Καὶ ὅταν ὁ Ἰησοῦς βαπτίσθηκε, ἀνέβηκε καὶ βγῆκε ἀπὸ τὸ νερὸ ἀμέσως. Καὶ ἰδοὺ ἄνοιξαν σ’ αὐτὸν οἱ οὐρανοὶ καὶ εἶδε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ νὰ κατεβαίνῃ σὰν περιστέρι καὶ νὰ ἔρχεται ἐπάνω του.

Καὶ ὅταν ἐβαπτίσθῃ ὁ Ἰησοῦς, ἐπειδὴ ὡς ἀναμάρτητος δὲν εἶχε τίποτε νὰ ἐξομολογηθῇ, ἀνέβη ἀμέσως ἀπὸ τὸ νερὸν τοῦ Ἰορδάνου καὶ δὲν ἔμεινεν ἐπὶ πολὺ εἰς αὐτό, ὅπως οἱ ἄλλοι, ποὺ κατὰ τὸ βάπτισμά των ἐξωμολογοῦντο τὰς ἁμαρτίας των. Καὶ ἰδοὺ ἤνοιξαν εἰς αὐτὸν οἱ οὐρανοὶ καὶ εἶδε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ νὰ καταβαίνῃ μὲ ἐξωτερικὸν σχῆμα καὶ μορφὴν ὁμοίαν πρὸς περιστερὰν καὶ νὰ ἔρχεται ἐπάνω του.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ὅταν ἐβαπτίσθη, ἐβγῆκε ἀμέσως ἀπὸ τὸ νερὸ (διότι δὲν εἶχε καμμίαν ἁμαρτίαν νὰ ἐξομολογηθῇ, ἐνῶ οἱ ἄλλοι ἔμεναν εἰς αὐτό, ὅσον χρόνον διαρκοῦσε ἡ ἐξομολόγησίς των). Καὶ ἰδοὺ ἠνοίχθησαν χάριν αὐτοῦ οἱ οὐρανοὶ καὶ εἶδε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ νὰ κατεβαίνῃ ὑπὸ τὴν μορφὴν τῆς περιστερᾶς καὶ νὰ ἔρχεται ἐπάνω εἰς αὐτόν.

Καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἦλθε ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, ποὺ ἔλεγε· «Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξα [Σημ.: Βλέπε τὸ Ἡσ. μβ' 1 ὅπως παρατίθεται στὸ Ματθ. ιβ' 18] (καὶ κατέστησα Μεσσία Χριστό)».

Καὶ ἰδοὺ φωνὴ ἠκούσθη ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς ποὺ ἔλεγεν· Οὗτος εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπημένος, εἰς τὸν ὁποῖον εὐηρεστήθην. Τὸν ἐγέννησα ἀϊδίως καὶ εἶναι ὡς Θεὸς μονάκριβός μου Υἱός, ὡς ἄνθρωπος δὲ ἀπολύτως ἀναμάρτητος. Πάντοτε ἔκαμε τὸ ἀρεστὸν ἐνώπιόν μου.

Καὶ ἰδοὺ ἠκούσθη ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός, ὁ ὁποῖος ἔλεγεν· «Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπημένος (ὁ μονογενὴς ὡς Θεὸς υἱός μου, καὶ ὁ ἀπολύτως ἀναμάρτητος ὡς ἄνθρωπος) εἰς τὸν ὁποῖον ἀναπαύομαι πάντοτε πλήρως, διότι πράττει τὸ ἀρεστὸν εἰς ἐμέ».

Τότε ὁ Ἰησοῦς ὡδηγήθηκε στὴν ἔρημο ἀπὸ τὸ Πνεῦμα, γιὰ νὰ δεχθῇ πειρασμοὺς ἀπὸ τὸ Διάβολο.

Τότε ὁ Ἰησοῦς ὡδηγήθη ἀπὸ ἐσωτερικὴν παρακίνησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὴν ἔρημον, διὰ να πειρασθῇ ὑπὸ τοῦ διαβόλου καὶ ἀγωνισθῇ νικηφόρως κατ’ αὐτοῦ.

Τότε ὁ Ἰησοῦς ὠδηγήθη ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἰς κάποιο ὑψηλότερον μέρος τῆς ἐρήμου, διὰ νὰ πειρασθῇ ὡς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν διάβολον (καὶ νικήσῃ ἐξ ὁλοκλήρου αὐτόν).

Καί, ἀφοῦ νήστευσε σαράντα ἡμέρες καὶ σαράντα νύχτες, ὕστερα πείνασε.

Καὶ ἀφοῦ ἐνήστευσεν ἐπὶ τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ νύκτας συνεχῶς, χωρὶς να φάγῃ τίποτε κατὰ τὴν περίοδον αὐτήν, ὕστερον ἐπείνασε.

Καὶ ἀφοῦ ἐνήστευσε κατὰ συνέχειαν τεσσαράκοντα ἡμέρας καὶ νύκτας, ὕστερα (καὶ ὡς ἄνθρωπος ποὺ ἦτο) ἐπείνασε.

Τότε τὸν πλησίασε ὁ πειράζων (ὁ Διάβολος) καὶ εἶπε· «Ἐὰν εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, δῶσε διαταγὴ νὰ γίνουν αὐτοὶ οἱ λίθοι ἄρτοι».

Καὶ τότε τὸν ἐπλησίασεν αὐτός, ποὺ ἔργον ἔχει να πειράζει καὶ νὰ ὠθῇ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν ἁμαρτίαν, καὶ τοῦ εἶπεν· Ἐὰν εἶσαι υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἐμαρτύρησεν ἡ φωνή, ποὺ ἠκούσθη εἰς τὸν Ἰορδάνην, δεῖξε το μὲ θαῦμα. Εἰπὲ οἱ λίθοι αὐτοὶ να γίνουν ἄρτοι.

Τότε ὁ διάβολος, ποὺ ἔχει ὡς ἔργον τὸ νὰ πειράζῃ τοὺς ἀνθρώπους, τὸν ἐπλησίασεν ὑπούλως καὶ τοῦ εἶπεν· «ἐὰν εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ (ὅπως εἶπεν ἡ φωνή που ἠκούσθη ἀπὸ τὸν οὐρανὸν εἰς τὸν Ἰορδάνην) θαυματούργησε, πὲς νὰ γίνουν αὐτοὶ οἱ λίθοι ἄρτοι, διὰ νὰ φάγῃς».

Αὐτὸς δὲ ἀποκρίθηκε καὶ εἶπε· «Εἶναι γραμμένο, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν ζῇ μὲ ἄρτο μόνο, ἀλλὰ μὲ κάθε λόγο, ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν· Εἶναι γραμμένον εἰς τὸ Δευτερονόμιον: δὲν θὰ διατηρηθῇ εἰς τὴν ζωὴν ὁ ἄνθρωπος διὰ μόνου τοῦ ἄρτου, ἄλλα μὲ κάθε προσταγήν, ποὺ θὰ ἐξέλθῃ ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ. Ὅταν τὸ εἶπη ὁ Θεός, καὶ χωρὶς τροφὴν ἀκόμη θὰ ζήσῃ ὁ ἄνθρωπος.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπάντησεν· «εἶναι γραμμένον εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην· Ὁ ἄνθρωπος δὲν θὰ ζῇ με ἄρτον μόνον, ἀλλὰ καὶ με κάθε λόγον ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Θεοῦ». (Ὅταν δὲ ὁ Θεὸς τὸ εἴπῃ, ζῇ ὁ ἄνθρωπος καὶ χωρὶς τροφήν).

Τότε ὁ Διάβολος τὸν παίρνει καὶ τὸν φέρνει στὴν ἁγία πόλι, καὶ τὸν στήνει στὸ ἄκρο τῆς στέγης τοῦ ναοῦ

Τότε ὁ διάβολος τὸν παρέλαβε καὶ σηκωμένον διὰ μέσου τοῦ ἀέρος τὸν ἔφερεν εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὸν ἔστησεν ὄρθιον εἰς τὴν κορνίζαν τῆς στέγης τοῦ ναοῦ, ποὺ ἦτο τόσον ὑψηλά, ὥστε ἐζαλίζετο κανείς, ἐὰν ἀπ’ ἐκεῖ ἔβλεπε πρὸς τὰ κάτω,

Τότε παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος καὶ διὰ τοῦ ἀέρος τὸν φέρνει εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν, τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ τὸν τοποθετεῖ εἰς τὸ ἄκρο τῆς στέγης τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομῶντος.

καὶ τοῦ λέγει· «Ἐὰν εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ρίξε τὸν ἑαυτό σου κάτω, διότι εἶναι γραμμένο, ὅτι θὰ δώσῃ ἐντολὴ στοὺς ἀγγέλους του γιὰ σένα καὶ θὰ σὲ πιάσουν στὰ χέρια, γιὰ νὰ μὴ κτυπήσῃς τὸ πόδι σου σὲ πέτρα».

καὶ λέγει εἰς αὐτόν· Ἐὰν εἶσαι υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ρῖψε τὸν ἑαυτόν σου κάτω, διὰ νὰ δειχθῇ φανερὰ εἰς ὅλους ἡ πρὸς σὲ ἀγάπη καὶ προστασία τοῦ Πατρός σου. Διότι ἔχει γραφῆ εἰς τοὺς Ψαλμούς, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ δώσῃ ἐντολὴν διὰ σὲ εἰς τοὺς ἀγγέλους του καὶ αὐτοὶ θὰ σὲ σηκώσουν εἰς τὰς χεῖρας, διὰ νὰ μὴ κτυπήσῃς εἰς λίθον τὸν πόδα σου, καὶ νὰ μὴ σοῦ συμβῇ ἡ παραμικρὰ βλάβη.

Καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· «ἐὰν εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ρίξε τὸν ἑαυτόν σου κάτω· διότι εἶναι γραμμένον, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ δώσῃ ἐντολὴν εἰς τοὺς ἀγγέλους πρὸς χάριν σου καὶ αὐτοὶ θά σὲ σηκώσουν εἰς τὰ χέρια των ἀμέσως με προσοχήν, μήπως τυχὸν καὶ κτυπήσῃ τὸ πόδι σου πρὸς κάποιον λίθον. (Τὰ δὲ πλήθη, ποὺ εἶναι συγκετρωμένα εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ ναοῦ, θὰ ἴδουν τὸ θαῦμα καὶ θὰ πιστεύσουν)».

Τοῦ εἶπε ὁ Ἰησοῦς· «Πάλι εἶναι γραμμένο, Νὰ μὴ προκαλέσῃς τὸν Κύριο τὸ Θεό σου».

Εἶπεν ες αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ναί· ἀλλ’ ἔχει γραφῆ πάλιν· Δὲν θὰ ἐκθέσῃς εἰς κίνδυνον τὸν ἑαυτόν σου διὰ νὰ δοκιμάσῃς καὶ βεβαιωθῇς διὰ τῶν πραγμάτων, ἐὰν Κύριος ὁ Θεός σου θὰ σὲ προστατεύσῃ.

Ἀπάντησεν εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «εἶναι ἐπίσης γραμμένον· Δὲν θὰ ἐκθέσης τὸν ἑαυτόν σου εἰς κίνδυνον, διὰ νὰ δικιμάσῃς τὸν Θεόν» (καὶ νὰ πεισθῇς τάχα με χειροπιαστὰ γεγονότα, ὅτι πράγματι σε ἀγαπᾷ καὶ σὲ προστατεύει).

Πάλι ὁ Διάβολος τὸν παίρνει καὶ τὸν φέρνει σ’ ἕνα πολὺ ψηλὸ βουνό, καὶ τοῦ δείχνει ὅλα τὰ βασίλεια τοῦ κόσμου καὶ τὰ μεγαλεῖα τους

Πάλιν παρέλαβεν αὐτὸν ὁ διάβολος καὶ τὸν μετέφερεν εἰς ὄρος πολὺ ὑψηλὸν καὶ δεικνύει εἰς αὐτὸν σὰν εἰς πανόραμα ὅλα τὰ βασίλεια τοῦ τότε κόσμου καὶ τὰ πλούτη καὶ τὴν μεγαλοπρέπειαν τῶν πόλεών των καὶ τὸ πλῆθος τῶν κατοίκων των καὶ ὅλην τὴν δόξαν των.

Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος καὶ διὰ τοῦ ἀέρος τὸν μεταφέρει εἰς ἕνα πανύψηλον ὄρος καὶ ἀπὸ ἐκεῖ τοῦ δικνύει πανοραματικῶς ὅλα τὰ βασίλεια τοῦ κόσμου, τὰ πλούτη, τὰ μεγαλεῖα καὶ τὴν ἄλλην δόξαν των.

καὶ τοῦ λέγει· «Ὅλα αὐτὰ θὰ σοῦ τὰ δώσω, ἐὰν πέσῃς καὶ μὲ προσκυνήσῃς».

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτόν· Ὡς ἄρχων καὶ κυρίαρχος το κόσμου τούτου θὰ σοῦ δώσω ὅλα αὐτὰ ποὺ βλέπεις, ἐὰν πέσῃς κατὰ γῆς καὶ μὲ προσκυνήσῃς ἀναγνωρίζων με ὡς κύριον σου.

Καὶ τοῦ λέγει· «ὅλα αὐτὰ εἶναι ἰδικά μου καὶ θὰ σοῦ τὰ δώσω, ἐάν μὲ ἀναγνωρίσῃς ὡς κύριόν σου καὶ πέσῃς κατὰ γῆς καὶ μὲ προσκυνήσῃς».

Τότε τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Ἐξαφανίσου ἀπὸ μπροστά μου, Σατανᾶ! Διότι εἶναι γραμμένο, Τὸν Κύριο τὸν Θεό σου νὰ προσκυνῇς καὶ αὐτὸν μόνο νὰ λατρεύῃς».

Τότε εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Φύγε, σατανᾶ. Διότι ἔχει γραφῆ· Κύριον τὸν Θεόν σου θὰ προσκυνήσῃς καὶ αὐτὸν μόνον θὰ λατρεύσῃς.

Τότε λέγει μὲ ἀγανάκτησιν ὁ Ἰησοῦς· «φύγε ἀμέσως ἀπὸ ἐμπρός μου, σατανᾶ. Διότι ἔχει γραφῆ· Κύριον τὸν Θεόν σου θὰ προσκυνήσῃς καὶ αὐτὸν μόνον θὰ λατρεύσῃς».

Τότε ὁ Διάβολος τὸν ἄφησε, καὶ ἰδοὺ ἄγγελοι προσῆλθαν καὶ τὸν διακονοῦσαν.

Τότε ἀφῆκεν αὐτὸν ἀνενόχλητον ὁ διάβολος. Καὶ ἰδοὺ ἄγγελοι ἦλθον πλησίον τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸν ὑπηρέτουν παρέχοντες εἰς αὐτὸν τὰς διακονίας καὶ ἐκδουλεύσεις των.

Τότε ὁ διάβολος (ἔπειτα ἀπὸ τὴν τριπλῆν του ἧτταν) ἀφῆκεν τὸν Ἰησοῦν· καὶ ἰδοὺ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἦλθαν πλησίον τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸν ὑπηρετοῦσαν ὡς νικητήν.

Ὅταν δὲ ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς, ὅτι ὁ Ἰωάννης φυλακίσθηκε, ἀναχώρησε γιὰ τὴ Γαλιλαία.

Ὅταν δὲ ἤκουσεν ὁ Ἰησοῦς, ὅτι ὁ Ἰωάννης παρεδόθη ὑπὸ τοῦ βασιλέως Ἀντίπα εἰς φυλακήν, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἤκουσεν ὅτι ὁ Ἰωάννης συνελήφθη κατὰ διαταγὴν τοῦ Ἡρῴδου Ἀντίπα καὶ ἐρρίφθη στὴν φυλακήν, ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν διὰ τὴν Γαλιλαίαν.

Καὶ ἀφοῦ ἄφησε τὴ Ναζαρέτ, πῆγε καὶ κατοίκησε στὴν Καπερναούμ, ποὺ ἦταν κοντὰ στὴ λίμνη, στὰ σύνορα τῶν φυλῶν Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ,

Καὶ ἀφοῦ ἀφῆκε τὴν Ναζαρέτ, ἦλθε καὶ κατοίκησεν εἰς τὴν Καπερναούμ, ἡ ὁποία ἦτο κτισμένη πλησίον τῆς λίμνης, εἰς τὰ σύνορα τῶν φυλῶν Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ,

Καὶ ἀφοῦ ἐγκατέλειψε τὴν Ναζαρέτ, ἦλθεν καὶ ἐγκατεστάθη εἰς τὴν Καπερναούμ, ἡ ὁποία ἦτο κτισμένη εἰς τὴν παραλίαν τῆς Γεννησαρέτ, εἰς τὰ ὅρια τῶν φυλῶν Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ.

καὶ ἔτσι ἐκπληρώθηκε ὁ λόγος τοῦ Ἡσαΐα τοῦ προφήτου, ὁ ὁποῖος λέγει·

διὰ νὰ ἐπαληθεύσῃ καὶ πραγματοποιηθῇ ἐκεῖνο, ποὺ εἶπεν ὁ Θεὸς διὰ μέσου τοῦ προφήτου Ἡσαΐου, ὁ ὁποῖος λέγει·

Καὶ ἐξεπληρώθη ἔτσι αὐτό, ποὺ εἶχε προείπει ὁ προφήτης Ἡσαΐας λέγων·

Ἡ χώρα τῆς φυλῆς Ζαβουλὼν καὶ ἡ χώρα τῆς φυλῆς Νεφθαλείμ, ποὺ ἐκτείνεται κοντὰ στὴ λίμνη, πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη, ἡ Γαλιλαία τῶν ἐθνικῶν (τῶν εἰδωλολατρῶν).

Ἡ χώρα τῆς φυλῆς Ζαβουλὼν καὶ ἡ χώρα τῆς φυλῆς Νεφθαλείμ, ποὺ ἐκτείνεται πλησίον τῆς θαλάσσης καὶ πέραν ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην, πρὸς ἀνατολὰς αὐτοῦ, ἡ Γαλιλαία, εἰς τὴν ὁποίαν κατοικοῦν πολλοὶ ἐθνικοί,

«Ἡ περιοχὴ τῆς φυλῆς Ζαβουλὼν καὶ ἡ περιοχὴ τῆς φυλῆς Νεφθαλείμ, ποὺ ἐκτείνεται πλησίον τῆς θαλάσσης τῆς Γεννησαρὲτ καὶ πρὸς ἀνατολὰς τοῦ Ἰορδάνου, ἡ Γαλιλαία ἡ γεμάτη ἀπὸ ἐθνικούς,

ὁ λαὸς ὁ καθηλωμένος στὸ σκοτάδι εἶδε ἥλιο μεγάλο, ναί, στοὺς καθηλωμένους στὴ χώρα μὲ τὸ βαθὺ σκοτάδι τοῦ θανάτου, σ’ αὐτοὺς ἥλιος ἀνέτειλε.

ὁ λαός, ποὺ κάθηται ὡσὰν κρατημένος καὶ ἀκίνητος εἰς τὸ πνευματικὸν σκότος τῆς εἰδωλολατρικῆς πλάνης καὶ τῆς ἀσεβείας, εἶδε φῶς πνευματικὸν μέγα, τὸν Χριστόν, καὶ εἰς ἐκεῖνους, ποὺ κάθηνται εἰς τὴν χώραν, τὴν ὁποίαν σκιάζει τὸ πυκνότατον σκότος τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου, ἔλαμψεν ἐξ οὐρανοῦ φῶς εἰς αὐτούς.

ὁ λαός ποὺ κάθεται εἰς τὸ σκοτάδι τῆς θρησκευτικῆς ἀγνοίας καὶ πλάνης, εἶδε πνευματικὸν φῶς μέγα, τὸν Χριστόν, καὶ εἰς αὐτούς ποὺ κάθονται δοῦλοι ψυχικῶς εἰς τὴν χώραν, ποὺ τὴν σκαπάζει καταθλιπτικὸν τὸ πυκνότατον σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου, ἀνέτειλε καὶ ἔλαμψε φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανόν».

Ἀπὸ τότε ἄρχισε ὁ Ἰησοῦς νὰ κηρύττῃ καὶ νὰ λέγῃ· «Μετανοεῖτε, διότι ἔφθασε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν».

Ἀπὸ τότε ἤρχισεν ὁ Ἰησοῦς νὰ κηρύττῃ συστηματικῶς καὶ νὰ λέγῃ· Μετανοεῖτε, διότι ἐπλησίασαν αἱ ἡμέραι κατὰ τὰς ὁποίας ὁ Μεσσίας μὲ τὴν νέαν, πνευματικήν, ἁγίαν καὶ οὐράνιον ζωήν, ἡ ὁποία θὰ μεταδίδεται ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ του, θὰ ἐγκαθιδρύσῃ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Ἀπὸ τότε πλέον ἤρχισεν ὁ Ἰησοῦς νὰ κηρύττῃ δημοσίᾳ καὶ νὰ λέγῃ· «μετανοεῖτε, διότι ἔχει πλησιάσει πλέον ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἡ πνευματικὴ καὶ ἁγία ζωὴ τῆς λυτρώσεως καὶ τῆς μακαριότητος».

Καὶ περιπατώντας κοντὰ στὴ λίμνη τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, τὸ Σίμωνα ποὺ λέγεται Πέτρος καὶ τὸν Ἀνδρέα τὸν ἀδελφό του, νὰ ρίχνουν δίχτυα στὴ λίμνη, διότι ἦταν ἁλιεῖς (ψαρᾶδες).

Ἐνῷ δὲ ἐπεριπάτει πλησίον τῆς θαλάσσης τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδελφούς, τὸν Σίμωνα, ποὺ μὲ τὸ ὄνομα, τὸ ὁποῖον τοῦ ἔδωκεν ὁ Κύριος, λέγεται Πέτρος, καὶ τὸν Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφόν του, οἱ ὁποῖοι ἔρριπταν δίκτυον εἱς τὴν θάλασσαν, διότι ἦσαν ψαράδες.

Ἐνῶ δὲ περιπατοῦσε εἰς τὴν παραλίαν τῆς θαλάσσης τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδελφούς, τὸν Σίμωνα, τὸν ὁποῖον ἀργότερα ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ὠνόμασε Πέτρον, καὶ τὸν Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, οἱ ὁποῖοι ἔριπταν τὸ δίκτυον εἰς τὴν θάλασσαν, διότι ἦσαν ψαράδες·

Καὶ λέγει σ’ αὐτούς: «Ἀκολουθῆστε με καὶ θὰ σᾶς κάνω ἁλιεῖς ἀνθρώπων».

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· Ἀκολουθήσατέ με καὶ θὰ σᾶς κάμω ἱκανοὺς νὰ ψαρεύετε ἀντὶ ψαριῶν ἀνθρώπους, τοὺς ὁποίους μὲ τὸ δίκτυον τοῦ κηρύγματος θὰ ἑλκύετε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

καὶ λέγει εἰς αὐτούς· «ἀκολουθήσατέ με καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς κάμω ἱκανοὺς νὰ ψαρεύετε καὶ νὰ προσελκύετε ἀνθρώπους εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν με τὸ δίκτυον τοῦ κυρήγματος».

Αὐτοὶ δὲ ἀμέσως ἄφησαν τὰ δίχτυα καὶ τὸν ἀκολούθησαν.

Αὐτοὶ δὲ ἀμέσως ἄφησαν τὰ δίκτυα καὶ τὸν ἠκολούθησαν.

Αὐτοὶ ἀμέσως ἐγκατέλειψαν τὰ δίκτυα καὶ τὸν ἠκολούθησαν.

Καὶ ὅταν προχώρησε ἀπ’ ἐκεῖ, εἶδε ἄλλους δύο ἀδελφούς, τὸν Ἰάκωβο τὸν υἱὸ τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τὸν Ἰωάννη τὸν ἀδελφό του, μέσα στὸ πλοῖο, μαζὶ μὲ τὸ Ζεβεδαῖο τὸν πατέρα τους, νὰ τακτοποιοῦν τὰ δίκτυά τους, καὶ τοὺς κάλεσε.

Καὶ ἀφοῦ ἐπροχώρησεν ἀπ’ ἐκεῖ, εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, τὸν Ἰάκωβον τὸν υἱὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τὸν Ἰωάννην τὸν ἀδελφόν του, νὰ ἑτοιμάζουν τὰ δίκτυά τους μέσα εἰς τὸ πλοῖον μαζὶ μὲ τὸν πατέρα τους Ζεβεδαῖον. Καὶ τοὺς ἐκάλεσεν.

Καὶ προχωρήσας ἀπὸ ἐκεῖ εἶδε δύο ἄλλους ἀδελφούς, τὸν Ἰάκωβον τὸν υἱὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τὸν Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ νὰ ἑτοιμάζουν μαζῆ μὲ τὸν πατέρα των τὸν Ζεβεδαῖον τὰ δίκτυά των μέσα εἰς τὸ πλοῖον· καὶ τοὺς ἐκάλεσεν.

Καὶ αὐτοὶ ἀμέσως ἄφησαν τὸ πλοῖο καὶ τὸν πατέρα τους καὶ τὸν ἀκολούθησαν.

Αὐτοὶ δὲ παρευθὺς ἄφησαν τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα τους καὶ τὸν ἠκολούθησαν.

Αὐτοὶ δέ, χωρὶς ἀναβολήν, ἄφησαν τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα των καὶ τὸν ἠκολούθησαν.

Καὶ περιώδευε σ’ ὅλη τὴ Γαλιλαία ὁ Ἰησοῦς διδάσκοντας στὶς συναγωγές τους καὶ κηρύττοντας τὸ εὐαγγέλιο τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύοντας κάθε ἀσθένεια καὶ κάθε ἀρρώστεια στὸ λαό.

Καὶ περιώδευεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς διδάσκων εἰς τὰς συναγωγάς των, ὅπου κάθε Σάββατον ἐμαζεύοντο οἱ Ἑβραῖοι, διὰ νὰ ἀκούσουν τὴν ἀνάγνωσιν τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ νὰ προσευχηθοῦν. Καὶ ἐκεῖ ἐκήρυττε τὸ χαρμόσυνον ἄγγελμα, ὅτι ἐπλησίαζεν ὁ χρόνος τῆς πνευματικῆς βασιλείας, ποὺ θὰ ἔφερεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν ἀπολύτρωσιν καὶ χαράν· καὶ ἐθεράπευε κάθε εἶδος ἀσθένειαν καὶ ἀδιαθεσίαν μεταξὺ τοῦ λαοῦ.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς περιήρχετο τότε ὅλην τὴν Γαλιλαίαν, ἐδίδασκεν εἰς τὰς συναγωγὰς (ὅπου κάθε Σάββατον ἐμαζεύοντο οἱ Ἑβραῖοι) ἐκήρυσσε τὸ χαρμόσυνον ἄγγελμα τῆς πνευματικῆς βασιλείας, ποὺ θὰ ἐγκαθίδρυε, καὶ ἐθεράπευε κάθε ἀσθένειαν καὶ κάθε σωματικὴν ἀδυναμίαν μεταξὺ τοῦ λαοῦ.

Καὶ ἔφθασε ἡ φήμη του σ’ ὅλη τὴ Συρία. Καὶ ἔφεραν σ’ αὐτὸν ὅλους τοὺς ἀσθενεῖς, ποὺ ἔπασχαν ἀπὸ διάφορα νοσήματα καὶ κατέχονταν ἀπὸ βάσανα, καὶ δαιμονιζομένους καὶ σεληνιαζομένους καὶ παραλυτικούς, καὶ τοὺς θεράπευσε.

Καὶ διεδόθη ἡ φήμη του εἰς ὅλην τὴν Συρίαν. Καὶ ἔφεραν εἰς αὐτὸν ὅλους, ὅσοι ὑπέφεραν ἀπὸ ποικίλας νόσους καὶ κατείχοντο ἀπὸ ἀσθενείας βασανιστικάς, καὶ δαιμονιζομένους καὶ σεληνιαζομένους καὶ παραλυτικούς, καὶ τοὺς ἐθεράπευσε.

Καὶ ἐξεχύθη ἡ φήμη αὐτοῦ εἰς ὅλην τὴν Συρίαν. Καὶ ἔφεραν πρὸς αὐτὸν ὅσους ἔπασχαν ἀπὸ διαφόρους ἀσθενείας καὶ ἐβασανίζοντο ἀπὸ πόνους, καὶ τοὺς δαιμονιζομένους καὶ τοὺς σεληνιαζομένους καὶ τοὺς παραλυτικούς· καὶ αὐτὸς τοὺς ἐθεράπευσεν ὅλους.

Καὶ τὸν ἀκολούθησαν πλήθη πολλὰ ἀπὸ τὴ Γαλιλαία καὶ τὴ Δεκάπολι καὶ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τὴν Ἰουδαία καὶ πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη.

Καὶ τὸν ἠκολούθησαν πολλὰ πλήθη λαοῦ ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν καὶ ἀπὸ τὰς δέκα ἑλληνικὰς πόλεις, ποὺ εἶχαν κτισθῇ κατὰ τὸ πλεῖστον εἰς τὴν ἀνατολικὴν ὄχθην τοῦ Ἰορδάνου, καὶ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν χώραν, ποὺ ἐκτείνεται πέραν ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην ποταμόν.

Ἐξ αἰτίας δὲ τῆς διδασκαλίας καὶ τῶν θαυμάτων ποὺ ἔκανε, ἠκολούθησαν αὐτὸν πολλὰ πλήθη ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν καὶ ἀπὸ τὰς δέκα ἑλληνικὰς πόλεις (ποὺ εἶχαν κυρίως κτισθῇ πέραν ἀπὸ τὴν ἀνατολικὴν ὄχθην τοῦ Ἱορδάνου), ὅπως ἐπίσης τὸν ἀκολουθοῦσαν καὶ πλήθη ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀπὸ τὴν περιοχήν, ἡ ὁποία ἐκτείνεται ἐκεῖθεν ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην.

Ὅταν δὲ εἶδε τὰ πλήθη, ἀνέβηκε στὸ ὄρος. Καὶ ἀφοῦ κάθησε, ἦλθαν κοντά του οἱ μαθηταί του (οἱ ἀκροαταί του).

Ὅταν δὲ εἶδε τοὺς ὄχλους, ἀνέβη εἰς τὸ γειτονικὸν πρὸς τὴν λίμνην ὄρος καὶ ἀφοῦ ἐκάθισεν, ἦλθαν πλησίον του οἱ μαθηταί του.

Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὰ πλήθη, ποὺ εἶχαν ἔλθει νὰ τὸν ἀκούσουν, ἀνέβη ὀλίγον εἰς τὴν πλαγιὰν τοῦ ὄρους καὶ ἀφοῦ ἐκάθισεν, ἦλθαν πλησίον οἱ μαθηταί του.

Καὶ ἄρχισε νὰ τοὺς διδάσκῃ λέγοντας·

Καὶ ἀφοῦ ἤνοιξε τὸ στόμα του μὲ τὴν ἀπόφασιν νὰ ὁμιλήσῃ, τοὺς ἐδίδασκε λέγων·

Καὶ ἀνοίξας τὸ στόμα αὐτοῦ ἐδίδασκεν τοὺς μαθητὰς καὶ τὰ πλήθη καὶ ἔλεγε·

«Εὐτυχεῖς οἱ ταπεινοὶ στὸ φρόνημα (οἱ ταπεινόφρονες), διότι σ’ αὐτοὺς ἀνήκει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Μακάριοι καὶ πανευτυχεῖς εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ ταπεινῶς συναισθάνονται τὴν πνευματικὴν πτωχείαν των καὶ τὴν ἐξάρτησιν ὁλοκλήρου τοῦ ἑαυτοῦ των ἀπὸ τὸν Θεόν, διότι εἶναι ἰδική των ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

«Μακάριοι καὶ τρισευτιχισμένοι εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ συναισθάνονται τὴν πνευματικὴν πτωχείαν των (καὶ ἐξαρτοῦν τὸν ἑαυτόν τους μὲ ταπείνωσιν καὶ πίστιν ἀπὸ τὸν Θεόν), διότι ἰδική των εἶναι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Εὐτυχεῖς οἱ δοκιμαζόμενοι καὶ θλιβόμενοι, διότι αὐτοὶ θὰ ἔχουν ἀπόλαυσι.

Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ πενθοῦν διὰ τὰς ἁμαρτίας των καὶ διὰ τὸ κακόν, ποὺ ἐπικρατεῖ εἰς τὸν κόσμον, διότι αὐτοὶ θὰ παρηγορηθοῦν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ.

Μακάριοι εἶναι ὅσοι πενθοῦν (διὰ τὰς ἁμαρτίας των καὶ διὰ τὸ κακόν ποὺ ἐπικρατεῖ εἰς τὸν κόσμον) διότι αὐτοὶ θα παρηγορηθοῦν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Εὐτυχεῖς οἱ πτωχοὶ καὶ ἄσημοι, διότι αὐτοὶ θὰ κληρονομήσουν τὴ γῆ (τὴν ἄνω γῆ τῆς ἐπαγγελίας, τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν).

Μακάριοι εἶναι οἱ πρᾶοι, ποὺ συγκρατοῦν τὸν θυμόν τους καὶ δὲν παραφέρονται ποτέ, διότι αὐτοὶ θὰ λάβουν ὡς κληρονομίαν ἀπὸ τὸν Θεὸν τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας καὶ θὰ ἀπολαύσοὺυν ἀπὸ τὴν παροῦσαν ζωὴν τὰ ἀγαθὰ τῆς οὐρανίου κληρονομίας.

Μακάριοι εἶναι οἱ πρᾶοι καὶ εἰρηνικοί, διότι αὐτοὶ θὰ λάβουν ὡς κληρονομίαν τὴν νέαν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Εὐτυχεῖς ὅσοι (ἀδικούμενοι καὶ στερούμενοι) πεινοῦν καὶ διψοῦν τὸ δίκαιό τους, διότι αὐτοὶ θὰ χορτάσουν.

Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ μὲ σφοδρὸν ἐσωτερικὸν πόθον σὰν πεινασμένοι καὶ διψασμένοι ἐπιθυμοῦν τὴν δικαιοσύνην καὶ τελειότητα, διότι αὐτοὶ θὰ χορτασθοῦν διὰ πλήρους ἰκανοποιήσεως τοῦ πόθου των.

Μακάριοι ὅσοι πεινοῦν καὶ διψοῦν διὰ νὰ ἀποκτήσουν οἱ ἴδιοι, νὰ ἐπικρατήσῃ δὲ καὶ εἰς τὸν κόσμον ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ ἀρετή, διότι αὐτοὶ θὰ χορτάσουν.

Εὐτυχεῖς οἱ εὔσπλαγχνοι, διότι αὐτοὶ θὰ τύχουν εὐσπλαγχνίας.

Μακάριοι εἶναι οἱ εὐσπλαγχνικοὶ καὶ ἐπιεικεῖς, ποὺ συμπονοῦν εἰς τὴν δυστυχίαν τοῦ πλησίον, διότι αὐτοὶ θὰ ἐλεηθοῦν ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως.

Μακάριοι οἱ εὐσπλαγχνικοὶ καὶ ἐλεήμονες, ποὺ συμπονοῦν καὶ ἐλεοῦν τὸν πάσχοντα, διότι αὐτοὶ θὰ ἐλεηθοῦν πλουσίως ἀπὸ τὸν Θεόν.

Εὐτυχεῖς οἱ καθαροὶ στὴν ψυχή, διότι αὐτοὶ θὰ ἰδοῦν τὸ Θεό.

Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ ἔχουν τὴν καρδίαν τους καθαρὰν ἀπὸ κάθε μολυσμὸν ἁμαρτίας, διότι αὐτοὶ θὰ ἴδουν τὸν Θεόν.

Μακάριοι ὅσοι ἔχουν καθαρὰν καὶ ἀμόλυντον τὴν καρδίαν, διότι αὐτοὶ θὰ ἴδουν τὸν Θεόν εἰς τὴν δόξαν του.

Εὐτυχεῖς ὅσοι κάνουν τὸ καλό, διότι αὐτοὶ θὰ ὀνομασθοῦν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ.

Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ ἔχουν μέσα τους τὴν ἐκ τοῦ ἁγιασμοῦ εἰρήνην καὶ μεταδίδουν αὐτὴν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους, εἰρηνεύοντες τούτους καὶ μεταξύ των καὶ πρὸς τὸν Θεόν, διότι αὐτοὶ θὰ ἀναγνωρισθοῦν καὶ θὰ διακηρυχθοῦν εἰς τὸν οὐράνιον κόσμον υἱοὶ Θεοῦ.

Μακάριοι ὅσοι ἔχουν εἰρήνην μέσα των καὶ προσπαθοῦν νὰ εἰρηνεύουν τοὺς ἀνθρώπους μεταξύ των, διότι αὐτοὶ θά ἀνακηρυχθοῦν, ἐμπρὸς εἰς τὸν οὐράνιον καὶ ἐπίγειον κόσμον, υἱοὶ τοῦ Θεοῦ.

Εὐτυχεῖς ὅσοι διώκονται γιὰ τὸ καλό, διότι σ’ αὐτοὺς ἀνήκει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Μακάριοι εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ ἐδιώχθησαν ἕνεκα τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς χριστιανικῆς των τελειότητος, διότι εἶναι ἰδική των ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Μακάριοι ὅσοι ἔχουν διωχθῆ ἕνεκα τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς πίστεώς των, διότι εἰς αὐτοὺς ἀνήκει ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Εὐτυχεῖς εἶσθε, ὅταν σᾶς ὑβρίσουν καὶ ἐγείρουν ἐναντίον σας διωγμὸ καὶ σᾶς συκοφαντήσουν μὲ κάθε συκοφαντία ἐξ αἰτίας μου.

Μακάριοι γίνεσθε σεῖς οἱ μαθηταί μου, ὅταν σᾶς ὑβρίσουν οἱ ἄνθρωποι καὶ σᾶς διώξουν καὶ εἴπουν ψευδόμενοι παντὸς εἴδους κακολογίας καὶ κατηγορίας ἐναντίον σας δι’ ἐμέ.

Μακάριοι εἶσθε, ὅταν σᾶς ἐμπαίξουν καὶ σᾶς ὑβρίσουν οἱ ἄνθρωποι, καὶ σᾶς διώξουν καί, ψευδόμενοι, εἴπουν παντὸς εἴδους κακολογίας καὶ κατηγορίας ἐναντίον σας, ἐπειδὴ πιστεύετε εἰς ἐμέ.

Νὰ αἰσθάνεσθε χαρὰ καὶ ἀγαλλίασι, διότι ὁ μισθός σας εἶναι πολὺς στοὺς οὐρανούς. Ἔτσι, ὡς γνωστόν, δίωξαν τοὺς προφῆτες, ποὺ ἦταν πρὶν ἀπὸ σᾶς».

Χαίρετε καὶ ζωηρὰ ἐκδηλώσατε τὴν χαράν σας, διότι ἡ ἀνταμοιβή σας εἰς τοὺς οὐρανοὺς θὰ εἶναι μεγάλη. Διότι ἔτσι κατεδίωξαν καὶ τοὺς προφήτας, τοὺς ὁποίους ἔστειλεν ὁ Θεὸς προτήτερα ἀπὸ σᾶς.

Χαίρετε καὶ γεμίστε ἀπὸ ἀγαλλίασιν, διότι ἡ ἀνταμοιβή σας εἰς τοὺς οὐρανοὺς θὰ εἶναι μεγάλη καὶ ἀνυπολόγιστος· ἔτσι κατεδίωξαν καὶ τοὺς προφήτας, τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς εἶχε στείλει ἐνωρίτερα ἀπὸ σᾶς, καὶ οἱ ὁποῖοι, διὰ τοὺς διωγμοὺς ποὺ ὑπέστησαν, εἶναι μακάριοι.

«Σεῖς εἶσθε τὸ ἁλάτι τῆς γῆς. Ἐὰν δὲ τὸ ἁλάτι χάσῃ τὴν ἁλμύρα του, μὲ τί θὰ ἀποκτήσῃ πάλι τὴν ἁλμύρα του; Δὲν εἶναι πλέον γιὰ τίποτε, παρὰ νὰ πεταχθῇ ἔξω καὶ νὰ καταπατῆται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Σεῖς οἱ μαθηταί μου εἶσθε τὸ πνευματικὸν ἅλας τῶν ἐπὶ τῆς γῆς ἀνθρώπων, ἐπειδὴ ἔχετε προορισμὸν νὰ προλαμβάνετε τὴν ἠθικὴν σαπίλαν. Ἀλλ’ ἐὰν τὸ ἅλας χάσῃ τὴν δύναμίν του, μὲ τί θὰ ἀλατισθῇ, ὥστε νὰ ἀποκτήσῃ πάλιν τὴν δύναμιν ποὺ ἔχασε; Δὲν χρησιμεύει πλέον εἰς τίποτε, παρὰ νὰ πεταχθῇ ἔξω εἰς τοὺς δρόμους καὶ νὰ καταπατῆται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Ἐὰν λοιπὸν καὶ σεῖς χάσετε τὴν ἠθικήν σας δύναμιν, δὲν θὰ γίνετε ἄχρηστοι μόνον, ἀλλὰ καὶ θὰ περιφρονηθῆτε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Σεῖς οἱ μαθηταί μου εἶσθε τὸ ἁλάτι τῆς γῆς (ἐπειδή μὲ τὸ παράδειγμα καὶ τὴν διδασκαλίαν σας ἔχετε τὴν δυνατότητα νὰ νοστιμαίνετε τὴν ζωὴν τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ προλαμβάνετε τὴν ἠθικὴν σαπίλαν). Ἀλλὰ ἐὰν τὸ ἁλάτι χάσῃ αὐτὴν τὴν ἰδιότητά του, μὲ τί ἄλλο θὰ ἀλατισθῇ, ὥστε νὰ ἀποκτήσῃ πάλιν τὴν οὐσίαν καὶ δύναμίν του; Δὲν ἔχει πλέον καμμίαν ἀξίαν καὶ εἰς τίποτε ἄλλο δὲν χρειάζεται, παρὰ νὰ πεταχθῇ εἰς τὸν δρόμον καὶ νὰ καταπατῆται ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Σεῖς εἶσθε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Δὲν δύναται νὰ κρυβῇ πόλι, ποὺ εἶναι πάνω σὲ βουνό.

Σεῖς εἶσθε τὸ φῶς τοῦ κόσμου, διότι προορισμὸν ἔχετε μὲ τὸ φωτεινὸν παράδειγμά σας καὶ τοὺς μεταδίδοντας τὸ φῶς τῆς ἀληθείας λόγους σας νὰ φωτίζετε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ εὑρίσκονται εἰς τὸ σκότος τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς πλάνης. Δὲν εἶναι δυνατὸν μία πόλις, ποὺ εἶναι κτισμένη ἐπάνω εἰς ὄρος, νὰ κρυβῇ. Ἔτσι καὶ ὁ ἰδικός σας βίος θὰ ὑποπίπτῃ εἰς τὴν ἀντίληψιν ὅλων.

Σεῖς μὲ τὸ φωτεινόν σας παράδειγμα καὶ τὰ λόγια τοῦ Εὐαγγελίου εἶσθε τὸ πνευματικὸν φῶς τῆς ἀνθρωπότητος. Ὅπως δὲ μία πόλις ποὺ εἶναι κτισμένη ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος, δὲν ἠμπορεῖ νὰ κρυφθῇ, ἔτσι καὶ ὁ ἰδικός σας βίος θὰ ὑποπίπτῃ, εἴτε τὸ θέλετε εἴτε ὄχι, εἰς τὴν ἀντίληψιν τῶν ἀνθρώπων.

Οὔτε ἀνάβουν λύχνο καὶ τὸν θέτουν κάτω ἀπὸ τὸ μόδι [Σημ.: Μέτρο ξερῶν καρπῶν, ἰδίως σιτηρῶν], ἀλλ’ ἐπάνω στὸ λυχνοστάτη, καὶ σκορπίζει τὴ λάμψι του σὲ ὅλους, ὅσοι βρίσκονται στὸ σπίτι.

Οὔτε ἀνάπτουν οἱ ἄνθρωποι λύχνον διὰ νὰ τὸν βάλουν κάτω ἀπὸ τὸν κάδον, μὲ τὸν ὁποῖον μετροῦν τὸν σῖτον· ἀλλὰ τὸν τοποθετοῦν ἐπάνω εἰς τὸν λυχνοστάτην καὶ φωτίζει μὲ τὴν λάμψιν του ὅλους, ὅσοι εἶναι μέσα εἰς τὸ σπίτι.

Καὶ ὅταν ἀνάπτουν λύχνον οἱ ἄνθρωποι, δὲν τὸν θέτουν κάτω ἀπὸ τὸν κάδον, ἀλλὰ ἐπάνω εἰς τὸν λυχνοστάτην, ὥστε νὰ φωτίζῃ ὅλους ἐκείνους ποὺ εὑρίσκονται μέσα στὸ σπίτι.

Ἔτσι νὰ λάμψῃ τὸ φῶς σας μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ ἰδοῦν τὰ καλὰ ἔργα σας καὶ νὰ δοξάσουν τὸν πατέρα σας τὸν οὐράνιο».

Ἔτσι σὰν ἄλλος λύχνος καλὰ τοποθετημένος ἂς λάμψῃ τὸ φῶς τῆς ἀρετῆς σας ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους, διὰ νὰ ἴδουν τὰ καλά σας ἔργα καὶ δοξάσουν διὰ τὰ ἐνάρετα καὶ ἅγια παιδιά του τὸν Πατέρα σας, ποὺ εἶναι μὲν πανταχοῦ παρών, ἀλλὰ ἐξαιρετικὰ φανερώνει τὴν παρουσίαν του εἰς τοὺς οὐρανοῦς.

Τὸ φῶς λοιπόν (ποὺ ἐπήρατε ἀπὸ ἐμὲ καὶ εἶναι τώρα ἰδικόν σας) ἔτσι ἄς λάμψῃ ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους, διὰ νὰ ἴδουν τὰ καλά σας ἔργα καὶ δοξάσουν τὸν Πατέρα σας τὸν οὐράνιον, ποὺ ἔχει τέτοια ἐνάρετα τέκνα.

«Μὴ νομίσετε, ὅτι ἦλθα νὰ καταργήσω τὸ νόμο ἢ τοὺς προφῆτες. Δὲν ἦλθα νὰ καταργήσω, ἀλλὰ νὰ ἐκπληρώσω.

Μὴ νομίσετε, ὅτι ἦλθα διὰ νὰ καταλύσω καὶ ἀκυρώσω τὸν ἠθικὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως ἢ τὴν ἠθικὴν διδασκαλίαν τῶν προφητῶν. Δὲν ἦλθα νὰ καταλύσω αὐτά, ἀλλὰ νὰ τὰ συμπληρώσω καὶ νὰ σᾶς τὰ παραδώσω τέλεια.

Μὴ νομίσετε ὅτι ἦλθα νὰ καταλύσω τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως ἢ τὴν διδασκαλίαν τῶν προφητῶν. Δὲν ἦλθα νὰ καταλύσω αὐτά, ἀλλὰ νὰ τὰ τηρήσω, νὰ τὰ ἐκπληρώσω καὶ νὰ τὰ ὁλοκληρώσω εἰς ἕνα τέλειον νόμον.

Διότι ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ἕως ὅτου παρέλθῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ἕνα γιῶτα ἢ μία γραμμὴ δὲν θὰ ἀκυρωθῇ ἀπὸ τὸ νόμο, ἀλλὰ ὅλα θὰ γίνουν.

Διότι ἀληθινὰ σᾶς λέγω καὶ μὲ πᾶσαν σοβαρότητα καὶ ἐπισημότητα σᾶς βεβαιῶ ὅτι, ἕως ὅτου παραμένει καὶ δὲν καταστρέφεται ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, οὔτε ἕν γιῶτα ἢ ἕνα κόμμα, οὔτε δηλαδὴ ἡ μικροτάτη ἀπὸ τὰς ἐντολάς, δὲν θὰ παραπέσῃ ἀπὸ τὸν Νόμον καὶ δὲν θὰ χάσῃ τὸ κῦρος της, ἕως ὅτου ὅλα, ὅσα διατάσσει ὁ Νόμος, λάβουν τὴν ἐπαληθεύσιν καὶ πλήρωσίν τους τόσον ὑπὸ τῶν γεγονότων τῆς ζωῆς μου, ὅσα ἐκ τούτων ἐλέχθησαν προφητικῶς, ὅσον καὶ ἐν τῇ ζωῇ τῶν γνησίων μαθητῶν μου, οἱ ὁποῖοι θὰ τηροῦν ταῦτα ἐπακριβῶς.

Διότι σᾶς διαβεβαιῶ με πᾶσαν ἐπισημότητα, ὅτι ἕως ὅτου ὑπάρχῃ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, οὔτε ἕνα γιώτα ἢ ἕνα κόμμα, δὲν θὰ παραπέσῃ ἀπὸ τὸν νόμον, μέχρι τὴν στιγμήν ποὺ ὅλα θὰ ἐπαληθεύσουν καὶ θὰ πραγματοποιηθοῦν εἰς τὴν ζωὴν καὶ τὸ ἔργον μου.

Ἐκεῖνος δέ, ὁ ὁποῖος θὰ καταργήσῃ μία ἀπὸ τὶς ἐντολὲς αὐτὲς τὶς πολὺ μικρὲς καὶ θὰ διδάξῃ ἔτσι τοὺς ἀνθρώπους, θὰ εἶναι πολὺ μικρὸς γιὰ τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (δηλαδὴ θ’ ἀποκλεισθῇ ἀπὸ τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν). Ἀντιθέτως, ὅποιος θὰ ἐφαρμόσῃ καὶ θὰ διδάξῃ, αὐτὸς θὰ εἶναι μεγάλος (δηλαδὴ ἄξιος) γιὰ τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Ἀφοῦ λοιπὸν αἱ ἐντολαὶ ἔχουν κῦρος καὶ ἰσχὺν ἀκατάλυτον, ὁποιοσδήποτε θὰ παραβῇ μίαν ἀπὸ ἐκείνας ἀκόμη τὰς ἐντολάς μου, ποὺ φαίνονται πολὺ μικραί, καὶ θὰ διδάξῃ τοὺς ἀνθρώπους οὕτω, ἤτοι νὰ θεωροῦν αὐτὰς μικρὰς καὶ ἀσημάντους, θὰ κηρυχθῇ ἐλάχιστος καὶ τελευταῖος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ θὰ ἐκτελέσῃ ὅλας ἀνεξαιρέτως τὰς ἐντολὰς καὶ θὰ διδάξῃ καὶ τοὺς ἄλλους νὰ τὰς τηροῦν, οὗτος θὰ ἀναγνωρισθῇ μέγας ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. Καὶ εἰς αὐτὰς λοιπὸν τὰς ἐντολάς, ποὺ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι παραμερίζουν μὲ τὰς ἀνθρωπίνους παραδόσεις των, πρέπει νὰ δώσετε μεγάλην προσοχήν.

Ἐκεῖνος λοιπόν, ποὺ θὰ παραβῆ μίαν ἀπὸ τὰς ἐντολὰς αὐτάς, ποὺ φαίνονται μικραὶ καὶ ἀσήμαντοι, καὶ διδάξῃ ἔτσι τοὺς ἀνθρώπους, θὰ ὀνμασθῇ ἐλάχιστος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ θὰ ἀγωνισθῇ νὰ τηρήσῃ ὅλας τὰς ἐντολὰς καὶ διδάξῃ τὴν τήρησιν αὐτῶν καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, αὐτὸς θὰ ἀνακηρυχθῇ μέγας εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Λέγω δὲ σὲ σᾶς, ὅτι, ἐὰν ἡ ἀρετή σας δὲν ὑπερτερήσῃ κατὰ πολὺ τῆς ἀρετῆς τῶν γραμματέων καὶ τῶν Φαρισαίων, δὲν θὰ μπῆτε στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν».

Διότι σᾶς λέγω ὅτι, ἐὰν ἡ ἀρετή σας δὲν περισσεύσῃ καὶ δὲν ὑπερτερήσῃ κατὰ πολὺ τὴν ἐξωτερικὴν ἀρετὴν τῶν γραμματέων καὶ Φαρισαίων, δὲν θὰ εἰσέλθετε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Διότι σᾶς λέγω καὶ τοῦτο· ἐὰν ἡ ἀρετή σας δὲν ξεπεράσῃ πολὺ τὴν ἐπιφανειακὴν καὶ τυπικὴν ἀρετὴν τῶν Γραμματέων καὶ Φαρισαίων, δὲν θὰ εἰσέλθετε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

«Ἀκούσατε, ὅτι ἐλέχθη στοὺς ἀρχαίους (διὰ τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου), Μὴ φονεύσῃς, ἐκεῖνος δέ, ποὺ θὰ φονεύσῃ, νὰ παραπεμφθῇ ὡς ἔνοχος στὴν κρίσι (τοπικὸ δικαστήριο).

Ἠκούσατε ἀπὸ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Νόμου εἰς τὰς συναγωγάς, ὅτι ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τοὺς ἀρχαίους: Δὲν θὰ φονεύσῃς· ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ φονεύσῃ, θὰ εἶναι ἔνοχος εἰς τόσον βαθμόν, ὥστε νὰ παραπεμφθῇ πρὸς δίκην εἰς τὸ τοπικὸν ἑπταμελὲς δικαστήριον, ποὺ λέγεται κρίσις.

Ἠκούσατε ὅτι ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τοὺς ἀρχαίους, εἰς τοὺς προγόνους σας· Δὲν θὰ φονεύσῃς· ἐκεῖνος ποὺ θὰ φονεύσῃ, θὰ εἶναι ἔνοχος καὶ θὰ παραπεμθῇ εἰς τὸ μικρὸν ἑπταμελὲς συνέδριον, ποὺ λέγεται κρίσις.

Ἀλλ’ ἐγὼ σᾶς λέγω, καθένας, ποὺ ὀργίζεται ἐναντίον τοῦ ἀδελφοῦ του χωρὶς λόγο, νὰ παραπεμφθῇ ὡς ἔνοχος στὴν κρίσι. Ὅποιος ἐπίσης θὰ εἰπῇ στὸν ἀδελφό του, «Ἀνόητε», νὰ παραπεμφθῇ ὡς ἔνοχος στὸ συνέδριο (στὸ μεγάλο δικαστήριο). Ὅποιος πάλι θὰ εἰπῇ, «Ἠλίθιε», νὰ παραπεμφθῇ ὡς ἔνοχος στὴ γέεννα τοῦ πυρός (στὴν Κόλασι).

Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω, ὅτι καθένας ποὺ ὀργίζεται κατὰ τοῦ ἀδελφοῦ του ἄνευ σοβαροῦ πνευματικοῦ λόγου, διαπράττει ἔγκλημα ἀνάλογον πρὸς ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐδικάζετο ἄλλοτε ἀπὸ τὸ τοπικὸν ἑπταμελὲς δικαστήριον. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ εἴπῃ περιφρονητικῶς εἰς τὸν ἀδελφόν του: Ἀνόητε, εἶναι ἔνοχος ἐγκλήματος βαρυτέρου, σὰν ἐκεῖνα ποὺ δικάζονται ἀπὸ τὸ ἀνώτατον δικαστήριον τῶν Ἰουδαίων. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ μὲ μῖσος καὶ κακίαν θὰ εἴπῃ εἰς τὸν ἀδελφόν του: Βλάκα, θὰ εἶναι ἔνοχος ἐγκλήματος ἀξίου νὰ τιμωρηθῇ μὲ τὴν ἐν τῷ Ἅδῃ γέενναν τοῦ πυρός.

Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω ὅτι καθένας ποὺ ὀργίζεται ἀδίκως καὶ χωρὶς σοβαρὸν πνευματικὸν λόγον ἐναντίον τοῦ ἀδελφοῦ του, ἔχει τὴν ἰδίαν ἐνοχήν, ὅπως ἐκεῖνος ποὺ δικάζεται διὰ φόνον εἰς τὸ ἑπταμελὲς συνέδριον. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ ὑβρίσῃ τὸν ἀδελφόν του καὶ θὰ τοῦ εἴπῃ με περιφρόνησιν «ἀνόητε, τιποτένιε», εἶναι ἔνοχος ἐγκλήματος βαρυτέρου, ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ δικάζει τὸ μεγάλο συνέδριον, τὸ ἀνώτατον δηλαδὴ δικαστήριον τῶν Ἑβραίων. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ εἴπῃ μὲ μῖσος εἰς τὸν ἀδελφόν του «ἄμυαλε, τρελλέ», εἶναι βαρύτατα ἔνοχος καὶ ἄξιος νὰ τιμωρηθῇ μὲ τὴν εἰς τὸν Ἅδην γέενναν τοῦ πυρός.

Ἐὰν δὲ προσφέρῃς τὸ δῶρο σου στὸ θυσιαστήριο, καὶ ἐκεῖ θυμηθῇς, ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει κάτι ἐναντίον σου,

Ἀφοῦ λοιπὸν κάθε προσβολὴ κατὰ τῶν ἀδελφῶν μας εἶναι ἀξιόποινος, ἐὰν προσφέρῃς τὸ δῶρον σου εἰς τὸ θυσιαστήριον καὶ ἐκεῖ ἐνθυμηθῇς, ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει κάτι ἐναντίον σου δι’ ἀδικίαν, τὴν ὁποίαν τοῦ ἔκαμες,

Ἐὰν λοιπὸν προσφέρῃς τὸ δῶρόν σου εἰς τὸ θυσιαστήριον καὶ ἐκεῖ ἐνθυμηθῇς ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἔχει κάτι ἐνάντίον σου ἐξ αἰτίας τῆς ἀδίκου καὶ ἀπρεποῦς συμπεριφοράς σου,

ἄφησε ἐκεῖ τὸ δῶρο σου μπροστὰ στὸ θυσιαστήριο, καὶ πήγαινε πρῶτα καὶ συμφιλιώσου μὲ τὸν ἀδελφό σου, καὶ τότε ἔλα καὶ πρόσφερε τὸ δῶρο σου.

ἄφησε ἐκεῖ τὸ δῶρον σου ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον καὶ πήγαινε πρῶτον συμφιλιώσου μὲ τὸν ἀδελφόν σου, καὶ τότε, ἀφοῦ συνδιαλλαγῇς, ἐλθὲ καὶ πρόσφερε τὸ δῶρον σου, διότι μόνον τότε θὰ γίνῃ τοῦτο δεκτὸν ἀπὸ τὸν Θεόν.

ἄφησε ἐκεῖ τὸ δῶρον σου ἐμπρὸς εἰς τὸ θυσιαστήριον καὶ πήγαινε πρῶτον συμφιλιώσου μὲ τὸν ἀδελφόν σου καὶ ἔπειτα ἔλα νὰ προσφέρῃς τὸ δῶρον σου εἰς τὸν Θεόν.

Δεῖξε εὐνοϊκὴ διάθεσι πρὸς τὸν ἀντίδικό σου γρήγορα, ἕως ὅτου βρίσκεσαι στὸ δρόμο (πρὸς τὸ δικαστήριο) μαζί του, γιὰ νὰ μὴ σὲ παραδώσῃ ὁ ἀντίδικος στὸ δικαστὴ καὶ ὁ δικαστὴς στὸν ἐκτελεστὴ τῶν ποινῶν καὶ ριφθῇς στὴ φυλακή.

Ἔσο συμβιβαστικὸς καὶ μὲ συμφιλιωτικὰς διαθέσεις πρὸς τὸν δανειστήν, μὲ τὸν ὁποῖον εὑρίσκεσαι εἰς δίκην. Καὶ δεῖξε τὰς διαθέσεις αὐτὰς γρήγορα, ἕως ὅτου εὑρίσκεσαι μαζί του εἰς τὸν δρόμον ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὸ δικαστήριον. Πρόλαβε, μήπως σὲ παραδώσῃ ὁ ἀντίδικος εἰς τὸν δικαστὴν καὶ ὁ δικαστὴς σὲ καταδικάσῃ καὶ σὲ παραδώσῃ εἰς τὸν ἐκτελεστὴν τῶν ποινῶν καὶ ἔτσι ριφθῇς εἰς φυλακήν.

Συμβιβάσου καὶ συμφιλιώσου γρήγορα μὲ τὸν ἀντίδικόν σου, ἐφ’ ὅσον εὑρίσκεσαι μαζῆ του εἰς τὸν δρόμον, ποὺ ὁδηγεῐ εἰς τὸ δικαστήριον. Πρόλαβε, μήπως σὲ παραδώσῃ ὁ ἀντίδικος εἰς τὸν δικαστήν, καὶ ὁ δικαστής σὲ παραδώσῃ ὡς ἔνοχον εἰς τὸν ἐκτελεστὴν τῶν ποινῶν καὶ ριφθῇς ἔτσι εἰς τὴν φυλακήν.

Ἀληθινὰ σοῦ λέγω, δὲν θὰ βγῇς ἀπ’ ἐκεῖ, μέχρι νὰ πληρώσῃς καὶ τὸ τελευταῖο δίλεπτο».

Ἀληθινὰ σοῦ λέγω, ὅτι δὲν θὰ ἐξέλθῃς ἀπ’ ἐκεῖ, ἕως ὅτου ἐξοφλήσῃς καὶ τὸ τελευταῖον δίλεπτον. Πόσον φοβερὸν εἶναι λοιπὸν νὰ ἐμφανισθῇς ἐνώπιον τοῦ ὑπερτάτου κριτοῦ ἀσυμφιλίωτος μὲ τοὺς ἀδελφούς σου, ποὺ ἠδίκησες!

Σὲ διαβεβαιώνω ὅτι δὲν θὰ βγῇς ἀπὸ ἐκεῖ, ἕως ὅτου ἐξοφλήσῃς καὶ τὸ τελευταῖον δίλεπτον.

«Ἀκούσατε, ὅτι ἐλέχθη στοὺς ἀρχαίους, Μὴ μοιχεύσῃς.

Ἠκούσατε ὅτι ἐλέχθη εἰς τοὺς ἀρχαίους· νὰ μὴ μοιχεύσῃς. Καὶ οἱ γραμματεῖς περιορίζουν τὴν ἐντολὴν αὐτὴν μόνον εἰς τὸ ἁμάρτημα μὲ ὕπανδρον γυναῖκα.

Ἠκούσατε ὅτι ἐλέχθη εἰς τοὺς ἀρχαίους· νὰ μὴ μοιχεύσῃς.

Ἀλλ’ ἐγὼ σᾶς λέγω, ὅτι καθένας, ποὺ βλέπει γυναῖκα μὲ διάθεσι νὰ τὴν ἀπολαύσῃ, ἤδη τὴ μοίχευσε μέσα στὴν καρδιά του.

Ἀλλ’ ἐγὼ σᾶς λέγω, ὅτι καθένας ποὺ βλέπει οἰανδήποτε γυναῖκα διὰ νὰ τὴν ἐπιθυμήσῃ πρὸς ἁμαρτίαν, ἤδη μὲ τὴν ἐμπαθῆ αὐτὴν ματιὰν ἐμοίχευσεν αὐτὴν μέσα εἰς τὴν καρδίαν του καὶ ἡμάρτησε μὲ τὴν πρόθεσιν καὶ προαίρεσίν του.

Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω ὅτι καθένας, ὁ ὁποῖος βλέπει γυναῖκα μὲ τὴν πονηρὰν ἐπιθυμίαν πρὸς ἁμαρτίαν, ἤδη με τὴν ἐμπαθῆ αὐτὴν ματιὰν διέπραξε τὴν ἁμαρτίαν τῆς μοιχείας μέσα εἰς τὴν ἀκάθαρτον καρδίαν του.

Ἐὰν δὲ ὁ δεξιός σου ὀφθαλμὸς σὲ σκανδαλίζῃ, νὰ τὸν βγάλῃς καὶ νὰ τὸν πετάξῃς, διότι σὲ συμφέρει νὰ χαθῇ ἕνα ἀπὸ τὰ μέλη σου καὶ νὰ μὴ ριφθῇ ὅλο τὸ σῶμα σου στὴ γέεννα (στὴν Κόλασι).

Ἐὰν δὲ πρόσωπον χρήσιμον καὶ προσφιλὲς εἰς σὲ σὰν τὸ δεξιόν σου μάτι σοῦ γίνεται ἀφορμὴ ἐμπαθοῦς ἐπιθυμίας καὶ ἁμαρτίας, χωρίσου ὁριστικῶς ἀπὸ αὐτό, καὶ πέταξέ το μακρυὰ ἀπὸ σέ, ὅπως θὰ ἔκανες καὶ μὲ τὸ μάτι σου, ἐὰν θὰ ἐκινδύνευε νὰ πάθη ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὅλον σῶμα σου· διότι συμφέρει νὰ χαθῇ ἐν ἀπὸ τὰ μέλη σου καὶ νὰ μὴ ριφθῇ ὅλον τὸ σῶμα σου εἰς τὸ πῦρ τῆς κολάσεως. Σὲ συμφέρει νὰ στερηθῇς τὴν φιλίαν καὶ χρησιμότητα τοῦ προσώπου αὐτοῦ καὶ νὰ μὴ ριφθῇς μαζὶ μὲ ἐκεῖνο εἰς τὸ πῦρ τῆς κολάσεως.

Ἐὰν δὲ ὁ δεξιός σου ὀφθαλμός νοσῇ καὶ σὲ ἐνοχλῇ καὶ ὑπάρχῃ φόβος νὰ βλάψῃ ὅλον τὸ σῶμα, βγάλε τον καὶ πέταξέ τον μακρυὰ ἀπὸ σέ. Διότι συμφέρει εἰς σὲ νὰ χαθῇ ἕνα μέλος τοῦ σώματος, παρὰ νὰ ριφθῇς μαζῆ μὲ ὅλον τὸ σῶμα εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός. (Δηλαδὴ ἐὰν ἕνα πρόσωπον πολύτιμον καὶ ἀγαπητόν, ὅπως ὁ δεξιὸς ὀφθαλμός, σὲ ἐξερεθίζῃ πρὸς ἁμαρτίαν, χωρίσου ὁριστικῶς ἀπ’ αὐτὸ καὶ κόψε τὴν ἐπικοινωνίαν μαζῆ του, διότι σὲ συμφέρει νὰ τὸ στερηθῇς τὸ πρόσωπον αὐτό, παρὰ νὰ ριφθῇς μαζῆ του εἰς τὸ ἄσβεστον πῦρ τῆς κολάσεως).

Ἐπίσης, ἐὰν τὸ δεξί σου χέρι σὲ σκανδαλίζῃ, νὰ τὸ κόψῃς τελείως καὶ νὰ τὸ πετάξῃς. Διότι σὲ συμφέρει νὰ χαθῇ ἕνα ἀπὸ τὰ μέλη σου καὶ νὰ μὴ ριφθῇ ὅλο τὸ σῶμα σου στὴ γέεννα (στὴν Κόλασι)».

Καὶ ἐὰν πρόσωπον ποὺ σοῦ εἶναι χρήσιμον σὰν τὴν δεξιάν σου χεῖρα σὲ σκανδαλίζῃ, κόψε τελείως τὴν χεῖρα σου αὐτὴν καὶ πέταξέ την μακρυὰ ἀπὸ σέ· διότι σὲ συμφέρει νὰ χαθῇ ἕνα ἀπὸ τὰ μέλη σου καὶ νὰ στερηθῇς τὰς ὑπηρεσίας τοῦ φίλου σου, ποὺ σοῦ εἶναι χρησιμώτατος, καὶ νὰ μὴ ριφθῇς μαζὶ μὲ ἐκεῖνον εἰς τὸ πῦρ τῆς κολάσεως.

Καὶ ἐὰν πρόσωπον χρήσιμον εἰς σέ, ὅπως τὸ δεξί σου χέρι, γίνεται πειρασμὸς νὰ πέσῃς εἰς τὴν ἁμαρτίαν, κόψε κάθε σχέσιν μαζῆ του καὶ χωρίσου ἀπ’ αὐτό, ὅπως θὰ ἔκοπτες καὶ θὰ ἐπετοῦσες τὸ δεξί σου χέρι, ἐὰν αὐτὸ ἀποτελοῦσε κίνδυνον δι’ ὅλον τὸ σῶμα· διότι σὲ συμφέρει νὰ χαθῇ ἕνα ἀπὸ τὰ μέλη σου (νὰ στερηθῇς δηλαδὴ τὰς ὑπηρεσίας τοῦ φίλου σου) καὶ νὰ μὴ ριφθῇς μαζῆ μὲ ἐκεῖνον εἰς τὸ πῦρ τῆς κολάσεως.

«Ἐλέχθη ἐπίσης· Ὅποιος θὰ χωρίσῃ τὴ γυναῖκα του, νὰ δώσῃ σ’ αὐτὴ διαζύγιο.

Ἐλέχθη ἀκόμη· ἐκεῖνος ποὺ θὰ χωρίσῃ καὶ θὰ διώξῃ τὴν γυναῖκα του, ἂς τῆς δώσῃ ἔγγραφον διαζυγίου.

Ἀκόμη ἐλέχθη, ὅποιος χωρίσῃ τὴν γυναῖκα του, ἂς τῆς δώσῃ γραπτὸν διαζύγιον.

Ἀλλ’ ἐγὼ σᾶς λέγω, ὅτι, ὅποιος θὰ χωρίσῃ τὴ γυναῖκα του χωρὶς αἰτία ἀνηθικότητος (συγκεκριμένως ἐννοεῖ μοιχείας), τὴν ἐξωθεῖ σὲ μοιχεία. Ἐπίσης, ὅποιος θὰ νυμφευθῇ χωρισμένη, διαπράττει μοιχεία».

Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ θὰ διώξῃ τὴν γυναῖκα του, χωρὶς νὰ ὑπάρχῃ αἰτία μοιχείας, συντελεῖ εἰς τὸ νὰ γίνῃ αὕτη μοιχαλίς, ἐὰν συζευχθῇ ἄλλον. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ θὰ νυμφευθῇ διεζευγμένην γυναῖκα, γίνεται μοιχός.

Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω ὅτι ὅποιος χωρίσει τὴν γυναῖκα του χωρὶς τὴν αἰτίαν τῆς μοιχείας, τὴν σπρώχνει εἰς τὴν μοιχείαν (διότι μοιχεία εἶναι πλέον, ἐὰν αὐτὴ ἔλθη εἰς νέον γάμον, ἐφ’ ὅσον ζῇ ὁ πρῶτος της ἀνήρ). Καὶ ἐκεῖνος ποὺ θὰ λάβῃ ὡς σύζυγον διεζευγμένην γυναῖκα, διαπράττει μοιχείαν.

«Πάλι ἀκούσατε, ὅτι ἐλέγχθη στοὺς ἀρχαίους· Δὲν θὰ ὁρκισθῇς ψευδῶς [Σημ.: Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια τῆς ἐντολῆς στὸ Ἐξόδ. κ' 7, Λευϊτ. ιθ' 12 καὶ Δευτ. ε' 11], ἀλλὰ σεβόμενος τὸν Κύριο θὰ ἐκπληρώσῃς τὶς ἔνορκες ὑποσχέσεις σου.

Πάλιν ἠκούσατε ὅτι ἐλέχθη εἰς τοὺς παλαιοὺς προγόνους μας· Δὲν θὰ ἀθετήσῃς τὸν ὅρκον σου, ἀλλ’ ὡς χρέος ἱερόν, ποὺ ὀφείλεις νὰ ἐξοφλήσῃς εἰς τὸν Κύριον, θὰ τηρήσῃς τὰς ἐνόρκους ὑποσχέσεις καὶ μαρτυρίας σου.

Πάλιν ἔχετε ἀκούσει ὅτι ἐλέχθη εἰς τοὺς προγόνους σας· δὲν θὰ καταπατήσῃς τὸν ὅρκον σου, ἀλλὰ ὡς καθῆκον ἱερὸν πρὸς τὸν Κύριον θὰ τηρήσῃς τὰς ὑποσχέσεις καὶ τὰς μαρτυρίας, ποὺ μὲ ὅρκον ἀνέλαβες.

Ἀλλ’ ἐγὼ σᾶς λέγω νὰ μὴν ὁρκισθῆτε καθόλου· οὔτε στὸν οὐρανό, διότι εἶναι θρόνος τοῦ Θεοῦ·

Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω νὰ μὴ ὁρκισθῆτε καθόλου· οὔτε εἰς τὸν οὐρανὸν μὴ ὁρκισθῆτε, διότι ὁ οὐρανὸς εἶναι θρόνος τοῦ Θεοῦ·

Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω, νὰ μὴν ὁρκισθῆτε καθόλου, οὔτε εἰς τὸν οὐρανόν, διότι εἶναι θρόνος τοῦ παντοκράτορος Θεοῦ,

οὔτε στὴ γῆ, διότι εἶναι ὑποπόδιο τῶν ποδιῶν του· οὔτε στὰ Ἱεροσόλυμα, διότι εἶναι πόλι τοῦ μεγάλου βασιλέως (τοῦ Θεοῦ)·

οὔτε εἰς τὴν γῆν μὴ ὁρκισθῆτε, διότι σὰν εἰς ἄλλο σκαμνίον ἀκουμβοῦν ἐπάνω της οἱ πόδες του· οὔτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διότι διὰ τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, ποὺ εἶναι ἐκεῖ κτισμένος, εἶναι πόλις τοῦ μεγάλου βασιλέως Θεοῦ.

οὔτε εἰς τὴν γῆν, διότι εἶναι σὰν ἄλλο ὑποπόδιον εἰς τὰ πόδια αὐτοῦ, οὔτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διότι εἶναι πόλις τοῦ μεγάλου βασιλέως Θεοῦ, ἐφ’ ὅσον ἐκεῖ εἶναι κτισμένος ὁ ναός του·

οὔτε στὴν κεφαλή σου νὰ ὁρκισθῇς, διότι μία τρίχα δὲν δύνασαι νὰ μεταβάλῃς σὲ λευκὴ ἢ μαύρη.

Οὔτε εἰς τὴν κεφαλήν σου μὴ ὁρκισθῇς, διότι τὴν ἐδημιούργησεν ὁ Θεός, σὺ δὲ δὲν ἠμπορεῖς οὔτε μιᾶς τριχὸς τὸ χρῶμα πραγματικῶς καὶ κατὰ βάθος νὰ μεταβάλῃς, ὥστε μίαν μαύρην τρίχα νὰ τὴν κάμῃς λευκήν, ἢ μίαν λευκὴν νὰ τὴν ἀλλάξῃς εἰς μαύρην.

οὔτε εἰς τὴν κεφαλήν σου νὰ ὁρκισθῇς, ποὺ εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, διότι σὺ δὲν μπορεῖς οὔτε μίαν τρίχα νὰ τὴν κάμῃς μαύρην ἢ ἄσπρη (δηλαδὴ εἰς τίποτε νὰ μὴ ὁρκισθῇς, ἀφοῦ τὰ πάντα τὰ γεμίζει ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ).

Ὁ δὲ λόγος σας «ναὶ» νὰ εἶναι ναί, «ὄχι» νὰ εἶναι ὄχι (ὁ λόγος δηλαδὴ ν’ ἀνταποκρίνεται πρὸς τὴν ἀλήθεια) κάθε τι πέρα ἀπ’ αὐτὰ προέρχεται ἐκ τοῦ πονηροῦ».

Ἂς εἶναι δὲ ὁ λόγος σας ναί, ὅταν πράγματι εἶναι ναί· καὶ ὄχι, ὅταν καὶ πράγματι εἶναι ὄχι· τὸ ἐπὶ πλέον δὲ ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἀπὸ τὸν πονηρόν, τὸν πρῶτον ἐπινοητὴν καὶ πατέρα τοῦ ψεύδους.

Ἄς εἶναι δὲ ὁ λόγος σας ἀληθινὸς πάντοτε, ὥστε τὸ ναὶ νὰ εἶναι ναὶ καὶ τὸ ὄχι νὰ εἶναι ὄχι. Διότι τὸ παραπάνω ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἀπὸ τὸν πονηρόν, τὸν πατέρα τοῦ ψεύδους.

«Ἀκούσατε, ὅτι ἐλέχθη· Μάτι γιὰ μάτι καὶ δόντι γιὰ δόντι (νόμος ταυτοπαθείας).

Ἠκούσατε ὅτι ἐλέχθη· ἐκεῖνος ποὺ ἐπλήγωσε καὶ ἐτραυμάτισε κάποιον, πρέπει νὰ δώσῃ μάτι ἀντὶ τοῦ ματιοῦ ποὺ ἔβλαψε, καὶ δόντι διὰ τὸ δόντι τοῦ πλησίον, ποὺ μὲ τὸ κτύπημά του ἔσπασεν ἢ ἐπέταξεν ἔξω.

Ἠκούσατε ὅτι ἐλέχθη, ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος (δηλαδὴ νὰ ἀνταποδίδῃς ἴσον κακὸν πρὸς τὸ κακόν, ποὺ σοῦ ἔκαμεν ὁ ἄλλος).

Ἀλλ’ ἐγὼ σᾶς λέγω νὰ μὴν ἀντισταθῆτε στὸν κακό. Ἀλλ’ ἐὰν κάποιος σὲ ραπίσῃ στὴ δεξιὰ σιαγόνα (στὸ δεξιὸ μάγουλο), νὰ στρέψῃς σ’ αὐτὸν καὶ τὴν ἄλλη.

Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω νὰ μὴ προβάλετε ἀντίστασιν εἰς τὸν πονηρόν, ποὺ χρησιμοποιεῖ ὡς ὄργανόν του ἐκεῖνον ποὺ σᾶς βλάπτει· ἀλλ’ ὅποιος σὲ ραπίσῃ εἰς τὸ δεξιὸν μέρος τῆς σιαγόνος, στρέψον εἰς αὐτὸν καὶ τὸ ἄλλο μέρος διὰ νὰ ραπίσῃ καὶ τοῦτο.

Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω νὰ μὴ καταληφθῆτε ἀπὸ ὀργὴν καὶ ἐχθρότητα καὶ νὰ μὴ ἀντισταθῆτε εἰς τὸν πονηρὸν ἄνθρωπον ἀποδιδόντες κακὸν ἀντὶ κακοῦ, ἀλλὰ ἂν κανείς σὲ ραπίσῃ εἰς τὸ δεξιὸν μέρος τοῦ πρωσώπου σας, γύρισε μὲ πραότητα καὶ ὑποχωρητικότητα καὶ τὸ ἄλλο μέρος τοῦ προσώπου (πρόθυμος νὰ δεχθῇς καὶ δεύτερον ράπισμα).

Καὶ σ’ ἐκεῖνον, ποὺ θέλει νὰ σὲ σύρῃ σὲ δικαστήριο καὶ νὰ πάρῃ τὸ πουκάμισό σου, ἄφησέ του καὶ τὸ πανωφόρι.

Καὶ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ κάμῃ δίκην μαζί σου καὶ νὰ σοῦ πάρῃ τὸ ὑποκάμισον, ἄφησέ του καὶ τὸ ἐπανωφόριόν σου.

Καὶ εἰς ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ σὲ ὁδηγήσῃ εἰς τὰ δικαστήρια, διὰ νά σοῦ πάρῃ τὸ ὑποκάμισον, ἄφησέ του καὶ τὸ ἐπανωφόρι σου.

Καὶ ἂν κάποιος σὲ ἀγγαρεύσῃ ἕνα μίλι, πήγαινε μαζί του δύο.

Καὶ μὲ ἐκεῖνον, ποὺ θέλει νὰ σὲ ἀγγαρεύσῃ διὰ νὰ τὸν συνοδεύσῃς ἐπὶ ἕν μίλιον, πήγαινε μαζί του δύο μίλια.

Καὶ ἂν κανείς σε ἀγγαρεύσῃ ἕνα μίλι πήγαινε μαζῆ του δύο (νὰ φανῇς δηλαδὴ ὑποχωρητικὸς καὶ ν’ ἀποφύγῃς ἔτσι φιλονεικίας καὶ διαπληκτισμούς).

Σ’ αὐτόν, ποὺ σοῦ ζητεῖ, νὰ δίνῃς. Καὶ σ’ αὐτόν, ποὺ θέλει νὰ δανεισθῇ ἀπὸ σένα, μὴν ἀρνηθῇς».

Εἰς ἐκεῖνον ποὺ σοῦ ζητεῖ ἐλεημοσύνην, δίδε, ἀλλὰ πάντοτε μὲ διάκρισιν ποὺ θὰ τὴν διαπνέῃ εἰλικρινὴς ἀγάπη· καὶ μὴ περιφρονήσῃς ἐκεῖνον, ποὺ θέλει νὰ δανεισθῇ χωρὶς τόκον ἀπὸ σέ.

Εἰς ἐκεῖνον ποὺ ἔχει πράγματι ἀνάγκην καὶ σοῦ ζητεῖ ἐλεημοσύνην, δίδε μὲ εἰλικρινῆ ἀγάπην, καὶ μὴ περιφρονήσῃς αὐτόν, ποὺ θέλει νὰ δανεισθῇ ἀπὸ σὲ χωρὶς τόκον.

«Ἀκούσατε ὅτι ἐλέχθη· Ν’ ἀγαπᾷς τὸν πλησίον σου καὶ νὰ μισῇς τὸν ἐχθρό σου.

Ἠκούσατε, ὅτι ἐλέχθη· Θὰ ἀγαπήσῃς τὸν πλησίον σου καὶ θὰ μισήσῃς τὸν ἐχθρόν σου.

Ἠκούσατε ὅτι ἐλέχθη· θὰ ἀγαπήσῃς τὸν πλησίον σου καὶ θὰ μισήσῃς τὸν ἐχθρόν σου.

Ἀλλ’ ἐγὼ σᾶς λέγω, ν’ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, νὰ δίνετε εὐχὲς σ’ ὅσους σᾶς καταρῶνται, νὰ εὐεργετῆτε ὅσους σᾶς μισοῦν, καὶ νὰ προσεύχεσθε γιὰ ὅσους σᾶς συμπεριφέρονται κακῶς καὶ σᾶς διώκουν,

Ἐγὼ δὲ σᾶς λέγω, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, εὔχεσθε πρὸς τὸν Θεὸν ἀγαθὰ δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σᾶς καταρῶνται, εὐεργετεῖτε ἐκείνους, ποὺ σᾶς μισοῦν, καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι σᾶς μεταχειρίζονται ὑβριστικῶς καὶ περιφρονητικῶς καὶ σᾶς καταδιώκουν ἀδίκως, ἀκόμη καὶ ὅταν ὁ διωγμός των αὐτὸς σᾶς γίνεται διὰ τὰς θρησκευτικάς σας πεποιθήσεις.

Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, εὐλογεῖτε αὐτούς, οἱ ὁποῖοι σᾶς καταρῶνται, εὐεργετεῖτε αὐτούς, οἱ ὁποῖοι σᾶς μισοῦν, καὶ προσεύχεσθε δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σᾶς ὑβρίζουν καὶ σᾶς συκοφαντοῦν καὶ σᾶς καταδιώκουν ἀδίκως,

γιὰ νὰ γίνετε παιδιὰ τοῦ πατέρα σας τοῦ οὐρανίου, διότι ἀνατέλλει τὸν ἥλιο του γιὰ κακοὺς καὶ καλούς, καὶ βρέχει γιὰ εὐσεβεῖς καὶ ἀσεβεῖς.

Διὰ νὰ ὁμοιάσετε ἔτσι καὶ νὰ γίνετε τέκνα τοῦ Πατρός σας, ποὺ εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς. Διότι καὶ αὐτὸς τὸν ἥλιον, ποὺ εἶναι ἰδικός του, ἀνατέλλει ἀδιακρίτως εἰς πονηροὺς καὶ εἰς ἀγαθούς, καὶ βρέχει τὴν βροχήν του εἰς δικαίους καὶ ἀδίκους.

διὰ νὰ ἀναδειχθῆτε ἔτσι τέκνα τοῦ οὐρανίου Πατρός σας. Διότι καὶ αὐτὸς τὸν ζωογόνον ἥλιόν του ἀνατέλλει εἰς πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ στέλνει τὴν βροχὴν εἰς τοὺς δικαίους καὶ εἰς τοὺς ἀδίκους.

Ἐὰν δὲ ἀγαπήσετε ὅσους σᾶς ἀγαποῦν, ποιό μισθὸ θὰ ἔχετε; Δὲν κάνουν τὸ αὐτὸ καὶ οἱ τελῶνες;

Διότι, ἐὰν ἀγαπήσετε ἐκείνους μόνον, ποὺ σᾶς ἀγαποῦν, ποίαν ἀνταμοιβὴν ἔχετε νὰ λαμβάνετε ἀπὸ τὸν Θεόν; Δὲν κάνουν τὸ αὐτὸ καὶ οἱ τελῶναι;

Διότι, ἐὰν ἀγαπήσετε ἐκείνους μόνον ποὺ σᾶς ἀγαποῦν, ποίαν ἀνταμοιβὴν ἔχετε νὰ περιμένετε ἀπὸ τὸν Θεόν; Μήπως καὶ οἱ τελῶναι δὲν κάμνουν τὸ ἴδιο;

Καὶ ἐὰν δείξετε στοργὴ στοὺς φίλους σας μόνο, τί τὸ ἐξαιρετικὸ κάνετε; Δὲν κάνουν ἔτσι καὶ οἱ τελῶνες;

Καὶ ἐὰν χαιρετήσετε μόνον τοὺς φίλους σας Ἰουδαίους, τί τὸ ἐξαιρετικὸν πράττετε; Δὲν κάνουν ἔτσι καὶ οἱ τελῶναι;

Καὶ ἐὰν χαιρετίσετε μὲ ἐγκαρδιότητα τοὺς φίλους σας τοὺς Ἰουδαίους, τί περισσότερον κάμνετε ἀπὸ τοὺς ἄλλους; Τὸ ἴδιο δὲν κάμνουν καὶ οἱ τελῶναι;

Σεῖς λοιπὸν νὰ εἶσθε τέλειοι, ὅπως ὁ πατέρας σας ὁ οὐράνιος εἶναι τέλειος».

Πρέπει λοιπὸν νὰ γίνετε τέλειοι διὰ τῆς ἀγάπης πρὸς πάντας, καθὼς εἶναι τέλειος καὶ ὁ οὐράνιος Πατήρ σας, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀγάπη.

Ἀγωνισθῆτε λοιπὸν νὰ γίνετε σεῖς τέλειοι μὲ τὴν ἀγάπην πρὸς ὅλους, ὅπως τέλειος εἶναι καὶ ὁ οὐράνιος Πατέρας σας.

«Προσέχετε νὰ μὴ κάνετε τὴν ἐλεημοσύνη σας μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους γιὰ νὰ σᾶς δοῦν. Ἀλλιῶς, δὲν θὰ ἔχετε μισθὸ ἀπὸ τὸν οὐράνιο πατέρα σας.

Προσέχετε νὰ μὴ κάνετε τὴν ἐλεημοσύνην σας ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους, διὰ νὰ σᾶς ἴδουν καὶ σᾶς θαυμάσουν. Εἰ δ’ ἄλλως ἀνταμοιβὴν δὲν ἔχετε πλησίον τοῦ Πατρός σας, ποὺ εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς.

Προσέχετε νὰ μὴν κάνετε τὴν ἐλεημοσύνην σας ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ σᾶς ἴδουν καὶ σᾶς θαυμάσουν καὶ νὰ σᾶς ἐπαινέσουν· διότι ἔτσι δὲν ἔχετε κανένα μισθὸν ἀπὸ τὸν Πατέρα σας τὸν ἐπουράνιον.

Ὅταν λοιπὸν κάνῃς ἐλεημοσύνη, μὴ τὴν διαλαλήσῃς, ὅπως κάνουν οἱ ὑποκριταὶ στὶς συναγωγὲς καὶ στοὺς δρόμους, γιὰ νὰ θαυμασθοῦν καὶ νὰ ἐπαινεθοῦν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ἔχουν λάβει πλήρως τὸ μισθό τους (ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους· ἀπὸ τὸ Θεὸ δὲν θὰ λάβουν τίποτε).

Ὅταν λοιπὸν κάνῃς ἐλεημοσύνην, μὴ τὸ διαφημίσῃς σὰν μὲ σάλπιγγα, ποὺ σημαίνει ἐμπρὸς ἀπὸ σέ, καθὼς κάνουν οἱ ὑποκριταὶ εἰς τὰς συναγωγὰς καὶ εἰς τοὺς δρόμους, διὰ νὰ δοξασθοῦν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι ἐπῆραν ἐξ ὁλοκλήρου τὴν ἀμοιβήν των, εἶναι δὲ αὐτὴ ὁ παρὰ τῶν ἂνθρώπων ἔπαινος, ποὺ ἐπεδίωξαν.

Ὅταν λοιπὸν σὺ κάμνῃς ἐλεημοσύνην, μὴ τὴν διαλαλῇς παντοῦ διασαλπίζοντάς της, ὅπως κάμνουν οἱ ὑποκριταὶ εἰς τὰς συναγωγὰς καὶ τοὺς πλατεῖς δρόμους, διὰ νὰ δοξασθοῦν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Ἀληθινὰ σᾶς λέγω ὅτι παίρνουν αὐτοὶ ὁλόκληρον τὸν μισθόν των, (δηλαδὴ ἀπολαμβάνουν ὡς ἀμοιβήν των τὸν ἔπαινον ἀπὸ τοὺς ἄλλους).

Ὅταν δὲ σὺ κάνῃς ἐλεημοσύνη, νὰ μὴ γνωρίζῃ τὸ ἀριστερό σου χέρι τί κάνει τὸ δεξί σου,

Σὺ ὅμως, ὅταν κάνῃς ἐλεημοσύνην, ἂς μὴ μάθῃ τὸ ἀριστερό σου χέρι, τὶ κάνει τὸ δεξί σου χέρι,

Σὺ δέ, ὅταν κάνῃς ἐλεημοσύνην, νὰ τὴν προσφέρῃς μὲ τόσην μυστικότητα, ὥστε τὸ ἀριστερό σου χέρι νὰ μὴ μάθῃ τὸ καλό ποὺ κάνει τὸ δεξί σου.

γιὰ νὰ εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη σου στὰ κρυφά, καὶ ὁ πατέρας σου, ποὺ βλέπει στὰ κρυφά, θὰ σοῦ ἀποδώσῃ στὰ φανερά».

διὰ νὰ μείνῃ ἡ ἐλεημοσύνη σου εἰς τὰ κρυφά. Καὶ ὁ Πατήρ σου, ποὺ βλέπει εἰς τὰ κρυφά, θὰ σοῦ δώσῃ τὴν ἀμοιβὴν εἰς τὰ φανερά.

Διὰ νὰ μείνῃ ἔτσι ἡ ἐλεημοσύνη σου μυστικὴ καὶ ἄγνωστος· καὶ ὁ Πατήρ σου, ποὺ βλέπει καὶ τὰ πλέον ἀπόκρυφα ἔργα, θὰ σοῦ δώσῃ τὴν ἀμοιβὴν ἐνώπιον ὅλου τοῦ κόσμου.

«Ἐπίσης, ὅταν προσεύχεσαι, νὰ μὴν εἶσαι ὅπως οἱ ὑποκριταί, διότι ἀρέσκονται νὰ στέκωνται ὄρθιοι καὶ νὰ προσεύχωνται στὶς συναγωγὲς καὶ στὶς γωνίες τῶν ὁδῶν (στὰ σταυροδρόμια), γιὰ νὰ φανοῦν στοὺς ἀνθρώπους. Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι ἔχουν λάβει πλήρως τὸ μισθό τους.

Καὶ ὅταν προσεύχεσαι, δὲν πρέπει νὰ εἶσαι, καθὼς εἶναι οἱ ὑποκριταί. Διότι τοὺς ἀρέσει νὰ στέκωνται ὄρθιοι εἰς τὰς συναγωγὰς καὶ εἰς τὰς γωνίας τῶν πλατειῶν καὶ νὰ προσεύχονται, διὰ νὰ φανοῦν εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Ἀληθῶς σᾶς λέγω, λαμβάνουν ἐδῶ ἐξ ὁλοκλήρου τὴν ἀμοιβήν τους.

Καὶ ὅταν προσεύχεσαι, δὲν πρέπει νὰ μιμῆσαι τοὺς ὑποκριτάς. Διότι αὐτοὶ εὐχαριστοῦνται καὶ ἐπιδιώκουν νὰ στέκουν ὄρθιοι καὶ νὰ προσεύχωνται εἰς τὰς συναγωγὰς καὶ εἰς τὰς γωνίας τῶν πλατειῶν, ἐκεῖ δηλαδὴ ποὺ εἶναι πολὺς κόσμος, διὰ νὰ ἐπιδειχθοῦν. Άληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι παίρνουν ἔτσι τὴν ἀνταμοιβήν των ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Ἀλλὰ σύ, ὅταν πρόκειται νὰ προσευχηθῇς, ἔμπα στὸ ἰδιαίτερο δωμάτιό σου καὶ κλεῖσε τὴν πόρτα καὶ προσευχήσου στὸν πατέρα σου, ὁ ὁποῖος εἶναι παρὼν στὰ κρυφά, καὶ ὁ πατέρας σου, ποὺ βλέπει στὰ κρυφά, θὰ σοῦ ἀποδώσῃ στὰ φανερά.

Σὺ ὅμως, ὅταν πρόκειται νὰ προσευχηθῇς, ἔμβα εἰς τὸ ἰδιαίτερον σου δωμάτιον, καὶ ἀφοῦ κλείσῃς τὴν θύραν σου κάμε τὴν προσευχήν σου εἰς τὸν Πατέρα σου, ποὺ εἶναι ἀόρατος καὶ κρυμμένος· καὶ ὁ Πατήρ σου, ποὺ βλέπει εἰς τὰ κρυφά, θὰ σοῦ ἀποδώσῃ τὴν ἀνταμοιβήν σου εἰς τὰ φανερά.

Σὺ ὅμως, ὅταν θέλῃς νὰ προσευχηθῇς, προτίμα τὸ ἰδιαίτερον δωμάτιόν σου, κλεῖσε τὴν θύραν καὶ κάμε τὴν προσευχήν σου εἰς τὸν Πατέρα σου, ποὺ εἶναι ἀόρατος καὶ σὰν κρυμμένος. Καὶ ὁ Πατήρ σου, ποὺ βλέπει καὶ τὰ πλέον ἀπόκρυφα, θά σοῦ ἀποδώσῃ εἰς τὰ φανερὰ τὴν ἀμοιβήν σου.

Ὅταν δὲ προσεύχεσθε, νὰ μὴ φλυαρῆτε, ὅπως οἱ εἰδωλολάτρες, διότι νομίζουν, ὅτι μὲ τὴν πολυλογία τους θὰ εἰσακουσθοῦν.

Ὅταν δὲ προσεύχεσθε, μὴ ζητεῖτε μὲ μηχανικὴν καὶ δεισιδαίμονα ἐπανάληψιν λέξεων, ποὺ δὲν τὰς παρακολουθεῖ ἢ καὶ δὲν τὰς κατανοεῖ ἡ διάνοιά σας, αἰτήματα ἀνόητα, καθὼς κάνουν οἱ ἐθνικοί. Διότι αὐτοὶ φαντάζονται, ὅτι ἡ ἀνόητος πολυλογία των θὰ ἐπιδράσῃ μαγικῶς καὶ θὰ εἰσακουσθοῦν.

Ὅταν δὲ προσεύχεσθε, μὴ πολυλογεῖτε καὶ φλυαρεῖτε, χωρὶς νὰ παρακολουθῆτε καὶ νὰ καταλαβαίνετε αὐτά ποὺ λέτε, ὅπως κάνουν οἱ ἐθνικοί· διότι αὐτοὶ φαντάζονται ὅτι θὰ εἰσακουσθοῦν μὲ ἕνα τρόπον μαγικὸν χάρις εἰς τὴν πολυλογίαν των.

Νὰ μὴ γίνετε λοιπὸν ὅμοιοι μ’ αὐτούς. Ἄλλωστε ὁ πατέρας σας γνωρίζει ποιά πράγματα χρειάζεσθε, προτοῦ σεῖς ζητήσετε ἀπ’ αὐτόν.

Μὴ γίνετε λοιπὸν ὅμοιοι πρὸς αὐτούς. Διότι ὁ Πατήρ σας γνωρίζει ἐκεῖνα, ποὺ ἔχετε ἀνάγκην, προτοῦ σεῖς νὰ τοῦ τὰ ζητήσετε.

Μὴ ὁμοιάσετε λοιπόν μὲ αὐτούς· διότι ὁ Πατήρ σας γνωρίζει ἀπὸ ποιὰ πράγματα ἔχετε ἀνάγκην, πρὶν τοῦ τὰ ζητήσετε.

Ἔτσι δὲ νὰ προσεύχεσθε ἐσεῖς· Οὐράνιε πατέρα μας, νὰ δοξάζεται τὸ ὄνομά σου·

Σεῖς λοιπὸν κατ’ ἀντίθεσιν πρὸς τοὺς ἐθνικοὺς πρέπει νὰ προσεύχεσθε κατὰ τὸν ἀκόλουθον τρόπον· Πατέρα μας, ποὺ εἶσαι πανταχοῦ παρών, ἀλλ’ ἐξαιρετικὰ εἰς τοὺς οὐρανοὺς δεικνύεις τὴν παρουσίαν σου, ἂς ἀναγνωρισθῇ ἡ ἁγιότης σου, ὥστε νὰ δοξασθῇ καὶ νὰ λατρευθῇ ἀξίως τὸ Ὄνομά σου.

Σεῖς λοιπὸν ἔτσι νὰ προσεύχεσθε· Πάτερ ἡμῶν, ποὺ εἷσαι πανταχοῦ παρών, ἀλλὰ ἐξαιρετικὰ εἰς τοὺς οὐρανοὺς κάνεις αἰσθητὴν τὴν παρουσίαν σου, ἂς ἀναγνωρισθῇ ἡ ἁγιότης σου καὶ ἂς δοξασθῇ καὶ ἂς λατρευθῇ άξίως τὸ ὂνομά σου ἀπ’ ὅλα τὰ λογικὰ ὄντα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς.

νὰ ἔρχεται ἡ βασιλεία σου (νὰ βασιλεύῃς σὲ μᾶς, νὰ κυβερνᾷς τὴ ζωή μας)· νὰ γίνεται τὸ θέλημά σου, ὅπως στὸν οὐρανό, ἔτσι καὶ στὴ γῆ·

Εἴθε νὰ ἔλθῃ ἡ βασιλεία σου διὰ τῆς ἐλευθέρας καὶ προθύμου μου ὑποταγῆς πάντων τῶν ἀνθρώπων εἰς σέ, ὥστε διὰ τῆς ὑπακοῆς των εἰς τὰ προστάγματά σου νὰ γίνουν οὗτοι πραγματικοὶ καὶ ἐξ ὁλοκλήρου ἀφωσιωμένοι ὑπήκοοί σου. Εἴθε νὰ γίνῃ τὸ θέλημά σου καὶ ἐπὶ τῆς γῆς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως γίνεται τοῦτο εἰς τὸν οὐρανὸν ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους καὶ ἁγίους.

Ἂς ἔλθῃ ἡ βασιλεία σου εἰς τὰς καρδίας ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ὥστε ὅλοι νὰ ὑποτάσσωνται με προθυμίαν καὶ μὲ ἀφοσίωσιν εἰς σέ. Δῶσε νὰ ἐκτελῆται τὸ θέλημά σου καὶ εἰς τὴν γῆν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, μὲ ὅσην προθυμίαν καὶ ἀκρίβειαν ἐκτελεῖται τοῦτο εἰς τὸν οὐρανὸν ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους καὶ ἁγίους.

τὸ ψωμί μας τὸ ἀναγκαῖο γιὰ τὴ ζωὴ δῶσε μας σήμερα·

Τὸν ἄρτον μας, τὸν καθημερινὸν καὶ ἀναγκαῖον διὰ τὴν συντήρησιν τῆς οὐσίας καὶ ὑπάρξεως μας, δός μάς τον σήμερα.

Δῶσε μας σήμερα τὸν ἄρτον τὸν καθημερινὸν καὶ ἀπαραίτητον διὰ τὴν συντήρησίν μας.

καὶ χάρισέ μας τὰ χρέη μας (τὰ ἁμαρτήματά μας), ὅπως καὶ ἐμεῖς χαρίζουμε στοὺς χρεῶστες μας (σ’ ὅσους ἁμάρτησαν σὲ μᾶς).

Καὶ συγχώρησέ μας τὰ ὅσα σοῦ χρεωστοῦμεν λόγῳ τῶν ἀριθμήτων ἁμαρτιῶν μας, καθὼς καὶ ἡμεῖς συγχωροῦμεν ἐκείνους, ποὺ μᾶς εἶναι χρεῶσται λόγῳ ἀδικημάτων, ποὺ μᾶς ἔκαμαν.

Καὶ συγχώρησε τὰ βαρύτατα χρέη μας, δηλαδὴ τὰς ἀναριθμήτους ἁμαρτίας μας, ὅπως καὶ ἡμεῖς συγχωροῦμεν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὀφειλέται ἀπέναντί μας έξ αἰτίας τῶν ἀδικημάτων ποὺ μᾶς ἔκαμαν.

Καὶ νὰ μὴν ἐπιτρέψῃς νὰ ὑποκύψωμε σὲ πειρασμό, ἀλλὰ γλύτωσέ μας ἀπὸ τὸν Πονηρό. Διότι δική σου (καὶ ὄχι τοῦ Πονηροῦ) εἶναι ἡ βασιλικὴ ἐξουσία καὶ ἡ δύναμι καὶ ἡ ἰσχὺς στοὺς αἰῶνες. Ἀμήν».

Καὶ μὴ ἐπιτρέψῃς νὰ πέσωμεν εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ γλὺτωσέ μας ἀπὸ τὸν πονηρόν, ποὺ μᾶς πολεμεῖ. Ζητοῦμεν δὲ αὐτὰ ἀπὸ Σέ, διότι ἰδική σου εἶναι ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς ἀτελευτήτους αἰῶνας. Ἀμήν.

Καὶ μὴ ἐπιτρέψεις νὰ περιπέσωμεν εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ γλύτωσέ μας ἀπὸ τὸν πονηρόν. Ζητοῦμεν δὲ αὐτὰ ἀπὸ Σέ, διότι ἰδική σου εἶναι ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς ἀτελείωτους αἰῶνας. Ἀμήν.

«Ἐὰν συγχωρήσετε δὲ στοὺς ἀνθρώπους τὰ ἁμαρτήματά τους (πρὸς ἐσᾶς), θὰ συγχωρήσῃ καὶ σ’ ἐσᾶς ὁ πατέρας σας ὁ οὐράνιος.

Πρέπει δέ, ὅταν ζητῆτε τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν σας, συγχωρῆτε καὶ σεῖς τοὺς ἄλλους, διότι, ἐὰν συγχωρήσετε τοὺς ἀνθρώπους τὰ ἁμαρτήματα, ποὺ ἔκαμαν εἰς σᾶς, καὶ ὁ Πατήρ σας ὁ οὐράνιος θὰ συγχωρήσῃ καὶ εἰς σᾶς τὰ ἰδικά σας ἁμαρτήματα.

Πρέπει δὲ νὰ ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας ὅτι, ἂν καὶ σεῖς συγχωρῆτε μὲ ὅλην σας τὴν καρδιὰ τὰ ἁμαρτήματα ποὺ ἔκαμαν εἰς σᾶς οἱ ἄλλοι, καὶ ὁ Πατήρ σας ὁ οὐράνιος θὰ συγχωρήσῃ τὰ ἰδικά σας ἁμαρτήματα.

Ἀλλ’ ἐὰν δὲν συγχωρήσετε στοὺς ἀνθρώπους τὰ ἁμαρτήματά τους, οὔτε ὁ πατέρας σας θὰ συγχωρήσῃ τὰ ἁμαρτήματά σας».

Ἐὰν ὅμως δὲν συγχωρήσετε εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὰ πρὸς σᾶς ἁμαρτήματά των, οὔτε ὁ Πατήρ σας θὰ συγχωρήσῃ τὰς πρὸς αὐτὸν ἁμαρτίας σας.

Ἐὰν ὅμως δὲν δώσετε συγχώρησιν εἰς τοὺς ἀνθρώπους διὰ τὰ ἁμαρτήματά των, τότε οὔτε ὁ Πατήρ σας θὰ συγχωρήσῃ τὰς ἰδικά σας ἁμαρτίας.

«Ὅταν δὲ νηστεύετε, μὴ γίνεσθε ὅπως οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί, διότι ἀφήνουν ἄπλυτα καὶ ἀτημέλητα τὰ πρόσωπά τους, γιὰ νὰ φανοῦν στοὺς ἀνθρώπους ὅτι νηστεύουν. Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι ἔχουν λάβει πλήρως τὸ μισθό τους.

Ὅταν δὲ νηστεύετε, μὴ γίνεσθε σὰν τοὺς ὑποκριτὰς σκυθρωποὶ καὶ περίλυποι. Διότι ἀλλοιώνουν τὰ πρόσωπά των καὶ προσλαμβάνουν ὄψιν καὶ ἔκφρασιν καταβεβλημένου ἀπὸ τὰς στερήσεις ἀνθρώπου, διὰ νὰ φανοῦν εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὅτι νηστεύουν. Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι ἔλαβαν ἐξ ὁλοκλήρου ἀπὸ τοὺς ἐπαίνους τῶν ἀνθρώπων τὴν ἀμοιβήν των.

Ὅταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὅπως οἱ ὑποκριταί, σκυθρωποὶ καὶ κατηφεῖς, διότι αὐτοὶ ἀλλοιώνουν καὶ μαραίνουν τὸ πρόσωπόν των, παίρνουν τὴν ἐμφάνισιν ἀδυνατισμένου ἀνθρώπου, διὰ νὰ φανοῦν εἰς τοὺς ἄλλους ὅτι νηστεύουν· ἀληθινὰ σᾶς λέγω ὅτι ἀπολαμβάνουν ὁλόκληρον τὸν μισθόν των,δηλαδὴ τοὺς ἐπαίνους τῶν ἀνθρώπων.

Σὺ δέ, ὅταν νηστεύῃς, ἄλειψε τὸ κεφάλι σου (περιποιήσου τὰ μαλλιά σου) καὶ νίψε τὸ πρόσωπό σου,

Σὺ ὅμως, ὅταν νηστεύης, ἄλειψε τὴν κεφαλήν σου καὶ νίψε τὸ πρόσωπόν σου, ὥστε νὰ φαίνεσαι χαρούμενος.

Σὺ ὅμως, ὅταν νηστεύῃς, περιποιήσου τὴν κόμην σου καὶ νίψε τὸ πρόσωπόν σου, ὅπως συνηθίζεις.

γιὰ νὰ μὴ φανῇς στοὺς ἀνθρώπους ὅτι νηστεύεις, ἀλλὰ στὸν πατέρα σου, ποὺ εἶναι παρὼν στὰ κρυφά (καὶ τὰ βλέπει). Ὁ δὲ πατέρας σου, ποὺ βλέπει στὰ κρυφά, θὰ σοῦ ἀποδώσῃ στὰ φανερά».

Καὶ νὰ μὴ φανῇς εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ὅτι νηστεύεις. Ἀλλὰ νὰ φανῇ ἡ νηστεία σου μόνον εἰς τὸν Πατέρα σου, ποὺ εἶναι μὲν ἀόρατος, ἀλλ’ εὑρίσκεται παρὼν καὶ εἰς αὐτὰ τὰ ἀπόκρυφα μέρη. Καὶ ὁ Πατήρ σου, ποὺ βλέπει εἰς τὰ κρυφά, θὰ σοῦ ἀποδώσῃ τὴν ἀμοιβήν σου εἰς τὰ φανερά.

Διὰ νὰ μὴ φανῇς εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὅτι νηστεύεις, ἀλλὰ εἰς τὸν Πατέρα σου τὸν ἐπουράνιον, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται ἀόρατος παντοῦ καὶ εἰς τὰ πλέον ἀπόκρυφα μέρη. Καὶ ὁ Πατήρ σου, ποὺ βλέπει καὶ τὰ κρυπτά, θά σοῦ ἀποδώσῃ εἰς τὰ φανερὰ τὴν ἀμοιβήν σου.

«Μὴ θησαυρίζετε γιὰ τοὺς ἑαυτούς σας θησαυροὺς πάνω στὴ γῆ, ὅπου σκόρος καὶ σκουλήκι τοὺς ἀφανίζουν, καὶ ὅπου κλέπτες κάνουν διάρρηξι καὶ τοὺς κλέβουν.

Μὴ μαζεύετε χάριν τοῦ ἑαυτοῦ σας θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου ὁ σκόρος καὶ ἡ φθορὰ τῆς σαπίλας ἢ τῆς σκωρίας ἀφανίζουν τὰ ἀποθηκευόμενα εἴδη τοῦ πλούτου καὶ ὅπου κλέπται διατρυποῦν τοὺς τοίχους τῶν θησαυροφυλακίων σας καὶ τὰ κλέπτουν.

Μὴ συσσωρεύετε διὰ τὸν ἑαυτόν σας θησαυροὺς ἐδῶ εἰς τὴν γῆν, ὅπου ὁ σκόρος καὶ ἡ ἀποσύνθεσις καταστρέφουν καὶ ἀφανίζουν, καὶ ὅπου οἱ κλέπται διατρυποῦν τοίχους καὶ χρηματοκιβώτια καὶ κλέπτουν.

Ἀλλὰ νὰ θησαυρίζετε γιὰ τοὺς ἑαυτούς σας θησαυροὺς στὸν οὐρανό, ὅπου οὔτε σκόρος οὔτε σκουλήκι ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπτες δὲν κάνουν διάρρηξι καὶ δὲν κλέβουν.

Μαζεύετε δὲ διὰ τοὺς ἑαυτούς σας θησαυροὺς εἰς τὸν οὐρανόν, ὅπου οὔτε σκόρος οὔτε σαπίλα καὶ σκωριὰ ἀφανίζουν τὰ θησαυριζόμενα καὶ ὅπου κλέπται δὲν τρυποῦν τοὺς τοίχους τῶν θησαυροφυλακίων οὔτε κλέπτουν.

Νὰ θησαυρίζετε ὅμως διὰ τὸν ἑαυτόν σας καὶ νὰ ἀποταμιεύετε θησαυροὺς εἰς τὸν οὐρανόν, ὅπου οὔτε ὁ σκόρος οὔτε ἡ σαπίλα ἀφανίζουν, καὶ ὅπου οἱ κλέπται δὲν τρυποῦν τοίχους καὶ δὲν κλέπτουν.

Ὅπου δὲ εἶναι ὁ θησαυρός σας, ἐκεῖ θὰ εἶναι καὶ ἡ καρδιά σας».

Πρέπει δὲ νὰ θησαυρίζετε θησαυροὺς εἰς τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ εἶναι καὶ ἡ καρδία σας προσκολλημένη εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὰ οὐράνια. Διότι ἐκεῖ, ὅπου θὰ εἶναι ὁ θησαυρός σας, θὰ εἶναι καὶ ἡ καρδία σας.

Διότι, ὅπου εἶναι ὁ θησαυρός σας, ἐκεῖ θὰ εἶναι καὶ ἡ καρδία σας (Εἰς τὸν οὐρανὸν ὁ θησαυρός σας, εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἡ καρδία σας).

«Ὁ λύχνος τοῦ σώματος εἶναι ὁ ὀφθαλμός. Ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου εἶναι ὑγιής, ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι φωτεινό.

Δὲν εἶναι δὲ μικρὰ συμφορὰ ἡ καρδία σας καὶ ὁ νοῦς σας νὰ κολλήσουν εἰς τὰ γήϊνα καὶ τὰ μάταια. Διὰ νὰ τὸ καταλάβετε, σᾶς φέρω μίαν εἰκόνα. Ὁ λύχνος, ποὺ δίδει φῶς εἰς τὸ σῶμα, εἶναι τὸ μάτι· ὅπως καὶ ὁ λύχνος, ποὺ φωτίζει τὴν ψυχήν, εἶναι ὁ νοῦς· ἐὰν λοιπὸν τὸ μάτι εἶναι ὑγιές, ὅλον τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι γεμᾶτον φῶς, σὰν νὰ ἦτο ὁλόκληρον τὸ σῶμα σου μάτι· ἔτσι θὰ φωτίζεται καὶ ἡ ψυχή σου, ἐὰν ὁ νοῦς σου καὶ ἡ καρδία σου δὲν ἔχουν τυφλωθῆ ἀπὸ τὴν φιλαργυρίαν καὶ τὴν προσκόλλησιν εἰς τὰ μάταια.

Ὁ λύχνος, ποὺ φωτίζει καὶ ἐξυπηρετεῖ τὸ σῶμα, εἶναι τὸ μάτι (λύχνος δὲ ποὺ φωτίζει τὴν ψυχὴν εἶναι ὁ νοῦς, τὸ λογικὸν ποὺ σᾶς ἔχει δώσει ὁ Θεός). Ἐὰν λοιπὸν τὸ μάτι εἶναι γερὸ καὶ καθαρό, ὅλον τὸ σῶμα θὰ φωτίζεται, θὰ εἶναι φωτεινὸν (ἔτσι θὰ φωτίζεται καὶ ἡ ψυχή σου, ἐὰν ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδία σου δὲν ἔχουν τυφλωθῆ ἀπὸ τὴν προσκόλλησιν εἰς τοὺς ἐπιγείους θησαυρούς).

Ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου εἶναι βλαμμένος καὶ τυφλωμένος, ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι σκοτεινό. Ἐὰν δὲ τὸ ἐσωτερικό σου φῶς (ὁ νοῦς, ἡ συνείδησι) εἶναι σκοτάδι, τὸ σκοτάδι πόσο θὰ εἶναι;».

Ἐὰν ὅμως τὸ μάτι σου εἶναι βλαμμένον καὶ τυφλωμένον, ὅλον τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι βυθισμένον εἰς τὸ σκότος. Ἐὰν λοιπὸν ἐκεῖνο, ποὺ σοῦ ἐδόθη διὰ νὰ μεταδίδῃ φῶς εἰς σέ, γίνῃ σκότος, εἰς πόσον σκότος θὰ βυθισθῇς; Κάτι ἀνάλογον θὰ συμβῇ, ἐὰν καὶ ὁ νοῦς σου σκοτισθῇ ἀπὸ τὴν προσκόλλησιν εἰς τὸν πλοῦτον. Εἰς πόσον σκότος ἠθικὸν θὰ βυθισθῇ τότε ἡ ψυχή σου!

Ἐὰν ὅμως τὸ μάτι σου εἶναι κατεστραμμένον καὶ ἀνίκανον νὰ ἴδῃ τὸ φῶς, ὅλο τὸ σῶμα σου θὰ εἶναι βυθισμένο εἰς τὸ σκοτάδι. Ἐὰν λοιπὸν τὸ φῶς, ποὺ σοῦ ἔδωκεν ὁ Θεός (ὁ νοῦς δηλαδὴ καὶ ἡ συνείδησις, ἐξ αἰτίας τῆς προσκολλήσεως εἰς τὰ ὑλικὰ ἀγαθά), εἶναι σκοτάδι, τότε τὸ ἠθικὸν σκοτάδι τῆς ψυχῆς σου πόσον πυκνὸν καὶ ἀδιαπέραστον θὰ εἶναι;

«Κανεὶς δὲν δύναται νὰ εἶναι δοῦλος σὲ δύο κυρίους (συγχρόνως), διότι ἢ τὸν ἕνα θὰ μισήσῃ καὶ τὸν ἄλλο θ’ ἀγαπήσῃ, ἢ στὸν ἕνα θὰ προσκολληθῇ καὶ τὸν ἄλλο θὰ καταφρονήσῃ. Δὲν δύνασθε νὰ εἶσθε δοῦλοι καὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ μαμωνᾶ (τοῦ χρήματος)».

Μὴ ἀπατᾶτε δὲ τὸν ἑαυτόν σας μὲ τὴν ἰδέαν, ὅτι εἶναι δυνατὸν καὶ εἰς τὴν γῆν νὰ θησαυρίζῃ κανεὶς καὶ εἰς τὸν Θεὸν νὰ εἶναι προσκολλημένος. Κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι δοῦλος συγχρόνως εἰς δύο κυρίους. Διότι ἢ θὰ μισήσῃ τὸν ἕνα καὶ θὰ ἀγαπήσῃ τὸν ἄλλον· ἢ θὰ προσκολληθῇ εἰς τὸν ἕνα καὶ θὰ καταφρονήσῃ τὸν ἄλλον. Δὲν δύνασθε νὰ εἶσθε συγχρόνως δοῦλοι καὶ τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ μαμωνᾶ. Ἢ θὰ μισήσετε τὸν πλοῦτον, διὰ νὰ ἀγαπήσετε τὸν Θεόν, ἢ θὰ προσκολληθῆτε εἰς τὸν πλοῦτον καὶ θὰ καταφρονήσετε τότε τὸν Θεόν.

Κανεὶς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπηρετῇ συγχρόνως δύο κυρίους· διότι ἢ θὰ μισήσῃ τὸν ἕνα καὶ θὰ ἀγαπήσῃ τὸν ἄλλον ἢ θὰ προσκολληθῇ εἰς τὸν ἕνα καὶ θὰ καταφρονήσῃ τὸν ἄλλο. Καὶ σεῖς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπηρετῆτε τὸν Θεὸν καὶ τὸν πλοῦτον· ἢ θὰ ἀγαπήσετε τὸν Θεὸν καὶ θὰ περιφρονήσετε τοὺς ἐπιγείους θησαυροὺς ἢ θὰ ὑποδουλωθῆτε εἰς αὐτοὺς καὶ θὰ καταφρονήσετε τὸν Θεόν.

«Γι’ αὐτὸ σᾶς λέγω, μὴν ἀγωνιᾶτε γιὰ τὴ ζωή σας τί θὰ φᾶτε καὶ τί θὰ πιῆτε, οὔτε γιὰ τὸ σῶμα σας τί θὰ ντυθῆτε. Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὴν τροφή, καὶ τὸ σῶμα ἀπὸ τὸ ἔνδυμα;

Ἀφοῦ λοιπὸν ἡ καρδία σας πρέπει νὰ ἀνήκῃ ἀποκλειστικὰ εἰς τὸν Θεόν, διὰ τοῦτο σᾶς λέγω, κόψατε τὴν ρίζαν τῆς πλεονεξίας καὶ μὴ φροντίζετε μὲ ἀγωνίαν καὶ στενοχωρίαν διὰ τὴν ζωήν σας, τὶ θὰ φάγετε καὶ τί θὰ πίετε, οὔτε διὰ τὸ σῶμα σας, τὶ θὰ ἐνδυθῆτε. Δὲν ἀξίζει ἡ ζωὴ περισσότερον ἀπὸ τὴν τροφὴν καὶ τὸ σῶμα πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸ ἔνδυμα; Ὁ Θεὸς λοιπόν, ποὺ σᾶς ἔδωκε τὰ ἀνώτερα ταῦτα, θὰ σᾶς δώσῃ καὶ τὰ κατώτερα, τὴν τροφὴν δηλαδὴ καὶ τὸ ἔνδυμα.

Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς καὶ σᾶς λέγω, μὴ φροντίζετε μὲ στενοχωρίαν καὶ ἀγωνίαν διὰ τὴν ζωήν σας, δηλαδὴ διὰ τὸ τί θὰ φάγετε καὶ τὸ τί θὰ πίετε, οὔτε καὶ διὰ τὸ σῶμά σας μὲ τί θὰ ἐνδυθῆτε. Δὲν ἀξίζει ἡ ζωὴ περισσότερον ἀπὸ τὴν τροφὴν καὶ τὸ σῶμα ἀπὸ τὸ ἔνδυμα; (Ὁ Θεός, ποὺ σᾶς ἔδωσε τὸ πολυτιμότερον, δὲν θὰ σᾶς δώσῃ καὶ τὸ κατώτερον;)

Κοιτάξετε στὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι δὲν σπείρουν οὔτε θερίζουν οὔτε ἀποθηκεύουν, ἀλλ’ ὁ πατέρας σας ὁ οὐράνιος τὰ τρέφει. Σεῖς δὲν ὑπερέχετε πολὺ ἀπ’ αὐτά;

Κυττάξατε τὰ πετεινά, ποὺ πετοῦν εἰς τὸν ἀέρα, καὶ ἴδετε, ὅτι αὐτὰ δὲν σπείρουν, οὔτε θερίζουν, οὔτε μαζεύουν εἰς ἀποθήκας διὰ τὸν χειμῶνα ἢ τὸν καιρὸν τῆς στερήσεως. Καὶ ὅμως ὁ Πατήρ σας ὁ ἐπουράνιος τὰ τρέφει. Σεῖς δὲν ἀξίζετε πολὺ περισσότερον ἀπὸ αὐτά;

Παρατηρῆστε τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἴδετε ὅτι αὐτὰ οὔτε σπέρνουν οὔτε θερίζουν οὔτε συγκεντρώνουν τροφὰς εἰς ἀποθήκας. Καὶ ὅμως ὁ Πατήρ σας ὁ οὐράνιος τὰ τρέφει. Σεῖς δὲν ἔχετε ἀσυγκρίτως μεγαλυτέραν ἀξίαν ἀπὸ αὐτά;

Ποιός δὲ ἀπὸ σᾶς, ὅσο καὶ ἂν φροντίσῃ, δύναται νὰ προσθέσῃ στὸ ἀνάστημά του ἕνα πῆχυ;

Διὰ νὰ καταλάβετε δέ, πόσον ἀνόητος καὶ ἀνίσχυρος εἶναι ἡ μέριμνά σας αὐτή, σᾶς ἐρωτῶ: Ποῖος ἀπὸ σᾶς, ὀσονδήποτε καὶ ἂν φροντίσῃ, ἠμπορεῖ νὰ προσθέσῃ εἰς τὸ ἀνάστημά του ἕνα πῆχυν; Κανείς. Τί κατορθώνετε λοιπὸν μὲ τὴν μέριμνάν σας;

Ποιὸς δὲ ἀπὸ σᾶς, ὅσας πολλὰς καὶ μεγάλας φροντίδας καὶ ἂν καταβάλῃ, ἠμπορεῖ νὰ προσθέσῃ εἰς τὸ ἀνάστημά του ἕνα πῆχυν;

Καὶ γιὰ ἔνδυμα τί ἀγωνιᾶτε; Παρατηρήσετε τὰ ἄνθη τοῦ ἀγροῦ πόσο ὡραῖα εἶναι. Δὲν κοπιάζουν οὔτε γνέθουν.

Καὶ διὰ τὸ ἔνδυμα διατί κυριεύεσθε ἀπὸ ἀνήσυχον καὶ ἀγωνιώδη φροντίδα; Παρατηρήσατε τὰ ἄνθη, ποὺ φυτρώνουν μόνα των εἰς τὸν ἀγρόν, μὲ ποῖον τρόπον αὐξάνουν. Δὲν κοπιάζουν οὔτε γνέθουν·

Καὶ περὶ τοῦ ἐνδύματος διατί φροντίζετε μὲ τόσην ἀνησυχίαν καὶ ἀγωνίαν; Παρατηρῆστε μὲ προσοχὴν τὰ ἄνθη τοῦ ἀγροῦ, πῶς φυτρώνουν καὶ πῶς αὐξάνουν. Οὔτε κοπιάζουν οὔτε γνέθουν.

Σᾶς λέγω δέ, ὅτι οὔτε ὁ Σολομῶν παρ’ ὅλη τὴ δόξα του ντύθηκε σὰν ἕνα ἀπ’ αὐτά.

καὶ ὅμως σᾶς λέγω, ὅτι οὔτε ὁ σοφὸς εἰς ἐπινοήσεις Σολομών, μὲ ὅλην τὴν ἑξακουσμένην βασιλικὴν μεγαλοπρέπειάν του καὶ τὴν λαμπρὰν καὶ ἔνδοξον περιβολὴν καὶ παράστασίν του, δὲν περιεβλήθη ἔνδυμα τόσον ὠραῖον καὶ θαυμάσιον, ὅπως περιβάλλεται ἕνα ἀπὸ τὰ ἄνθη αὐτά.

Καὶ ὅμως σᾶς λέγω τοῦτο, οὔτε καὶ αὐτὸς ὁ Σολομών με ὅλην του τὴν βασιλικὴν μεγαλοπρέπειαν καὶ δόξαν δὲν ἐφόρεσε ποτὲ ἕνα τόσον περίλαμπρον ἔνδυμα ὡσὰν αὐτό, μὲ τὸ ὁποῖον περιβάλλεται ἕνα ἀπὸ τὰ ταπεινὰ αὐτὰ ἄνθη.

Καὶ ἐὰν τὸ χορτάρι τοῦ ἀγροῦ, ποὺ σήμερα ὑπάρχει καὶ αὔριο ρίχνεται στὸ φοῦρνο (καὶ καίεται), ὁ Θεὸς τόσο ὡραῖα ντύνει, δὲν θὰ δώσῃ ἔνδυμα πολὺ περισσότερο σ’ ἐσᾶς, ὀλιγόπιστοι;

Ἐὰν δὲ ὁ Θεὸς τόσον μεγαλοπρεπῶς ἐνδύῃ τὰ ἀγριόχορταρα, ποὺ φυτρώνουν μόνα των εἰς τὸν ἀγρόν, καὶ ποὺ δὲν ἔχουν προορισμὸν νὰ ζήσουν αἰώνια, ὅπως σεῖς, ἀλλὰ σήμερον ὑπάρχουν καὶ αὔριον ρίπτονται εἰς τὸν φοῦρνον ὡς καύσιμον ὑλικόν, δὲν θὰ δώσῃ ἔνδυμα πολὺ περισσότερον εἰς σᾶς, ὦ ὀλιγόπιστοι;

Ἐὰν δὲ ὁ Θεὸς ἐνδύῃ μὲ τόσην λαμπρότητα τὰ χορτάρια τοῦ ἀγροῦ, ποὺ σήμερα ὑπάρχουν καὶ αὔριον ρίπτονται εἰς τὸν φοῦρνον, δὲν θὰ ἐνδύσῃ πολὺ περισσότερον σᾶς, ὀλιγόπιστοι;

Μὴ ἀγχώνεσθε λοιπὸν λέγοντας, τί θὰ φᾶμε ἢ τί θὰ πιοῦμε ἢ τί θὰ ντυθοῦμε;

Μὴ καταληφθῆτε λοιπὸν ποτὲ ἀπὸ ἀνήσυχον φροντίδα λέγοντες, τί θὰ φάγωμεν ἢ τί θὰ πίωμεν ἢ τί θὰ περιβληθῶμεν ὡς ἔνδυμα;

Λοιπὸν μὴ κυριευθῆτε ποτὲ ἀπὸ τὴν ἁνήσυχον μέριμναν καὶ μὴ λέγετε συνεχῶς, τί θὰ φάγωμεν ἢ τί θὰ πίωμεν ἢ τί θὰ ἐνδυθῶμεν;

Ὅλα δὲ αὐτὰ ἐπιδιώκουν (σὰν νὰ εἶναι μέγιστα ἀγαθὰ) οἱ ἐθνικοί (οἱ εἰδωλολάτρες). Γνωρίζει δὲ ὁ πατέρας σας ὁ οὐράνιος, ὅτι ἔχετε ἀνάγκη ἀπὸ ὅλα αὐτά.

Διότι οἱ ἐθνικοὶ καὶ εἰδωλολάτραι, ποὺ ἁγνοοῦν ὁλοτελῶς τὰ ἀσυγκρίτου ἀξίας οὐράνια ἀγαθά, ζητοῦν ὅλα αὐτὰ τὰ μάταια καὶ φθαρτά, ὡς τὰ μόνα σοβαρὰ καὶ ἀπαραίτητα. Σεῖς ὅμως μὴ ἀνησυχῆτε δι’ αὐτά, διότι ὁ Πατήρ σας ὁ οὐράνιος γνωρίζει, ὅτι ἔχετε ἀνάγκην ἀπὸ ὅλα αὐτὰ καὶ συνεπῶς θὰ σᾶς τὰ δώσῃ αὐτός.

Διότι οἱ εἰδωλολάτραι (ποὺ δὲν γνωρίζουν τὰ αἰώνια ἀγαθὰ καὶ τὴν στοργικὴν πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ), ἐπιζητοῦν ἀποκλεστικὰ καὶ μόνον αὐτὰ τὰ φθαρτὰ ἀγαθά. Σεῖς ὅμως μὴν κυριεύεσθε ἀπὸ τέτοιες μέριμνες, διότι ὁ Πατήρ σας ὁ οὐράνιος γνωρίζει ὅτι ἔχετε ἀνάγκην ἀπὸ ὅλα αὐτά, καὶ σὰν πανάγαθος, ποὺ εἶναι, θὰ σᾶς τὰ δώσῃ.

Γι’ αὐτὸ πρῶτα νὰ ζητῆτε (γιὰ νὰ λάβετε) τὴ βασιλεία καὶ τὴ δόξα ποὺ δίνει ὁ Θεός, καὶ ὅλα αὐτὰ θὰ σᾶς δοθοῦν ἐπιπροσθέτως.

Ζητεῖτε δὲ πρωτίστως καὶ κυρίως τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀπόκτησιν τῶν ἀρετῶν, ποὺ ὁ Θεὸς ζητεῖ ἀπὸ σᾶς ὡς ὅρον, διὰ νὰ σᾶς χαρίσῃ τὰ ἀγαθὰ ταῦτα, καὶ τότε ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπίγεια θὰ σᾶς δοθοῦν μαζὶ μὲ ἐκεῖνα.

Ζητεῖτε δὲ κατὰ πρῶτον καὶ κύριον λόγον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀρετὴν ποὺ θέλει ἀπὸ σᾶς ὁ Θεός, καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπίγεια ἀγαθὰ θὰ σᾶς δοθοῦν μαζῆ μὲ τὰ ἀνεκτίμητα ἀγαθὰ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Ἐπίσης νὰ μὴ μεριμνήσετε γιὰ τὴν αὐριανὴ ἡμέρα, διότι ἡ αὐριανὴ ἡμέρα θὰ μεριμνήσῃ ἡ ἴδια γιὰ τὰ δικά της πράγματα. Ἀρκεῖ στὴν (κάθε) ἡμέρα ἡ δική της ταλαιπωρία».

Μὴ κυριευθῆτε λοιπὸν ἀπὸ ἀνήσυχον φροντίδα δι’ ὅσα ἐνδέχεται νὰ παρουσιασθοῦν κατὰ τὴν αὔριον. Διότι ἡ αὐριανὴ ἡμέρα θὰ φροντίσῃ δι’ ὅσα θὰ σᾶς συμβοῦν κατ’ αὐτήν. Ἀρκεῖ διὰ τὴν ἡμέραν ἡ ἰδική της σκοτούρα καὶ ταλαιπωρία.

Λοιπὸν μὴ καταληφθῆτε ποτὲ ἀπὸ τὴν ἁνήσυχον μέριμναν διὰ τὰς ἀνάγκας τῆς αὐριανῆς ἡμέρας. Διότι ἡ αὔριον θὰ φροντίσῃ δι’ ὅσα θὰ χρειασθῆτε κατ’ αὐτήν. Εἰς κάθε ἡμέραν ἀρκοῦν αἱ ἰδικαί της ἀσχολίαι καὶ τὰ ἰδικά της βάσανα.

«Μὴ κατακρίνετε, γιὰ νὰ μὴ κατακριθῆτε.

Μὴ κατακρίνετε ἀσυμπαθῶς τὸν πλησίον σας, διὰ νὰ μὴ κατακριθῆτε ὑπὸ τοῦ Θεοῦ.

Μὴ κατακρίνετε καὶ μὴ καταδικάζετε τὸν πλησίον σας, διὰ νὰ μὴ κατακριθῆτε καὶ σεῖς ἀπὸ τὸν Θεόν.

Διότι, μὲ ὅποια κρίσι κρίνετε θὰ κριθῆτε, καὶ μὲ ὅποιο μέτρο μετρεῖτε θὰ μετρηθῆτε.

Διότι μὲ τὴν αὐτὴν ἀσυμπαθῆ καὶ αὐστηρὰν κρίσιν, μὲ τὴν ὁποίαν κατακρίνετε, θὰ κατακριθῆτε, καὶ μὲ τὸ αὐτὸ μέτρον, μὲ τὸ ὁποῖον ἐξετάζετε καὶ καταδικάζετε τὰς πράξεις τοῦ πλησίον, θὰ μετρηθῇ καὶ διὰ σᾶς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἡ πολιτεία καὶ συμπεριφορά σας.

Διότι μὲ τὴν σκληρὰν καὶ αὐστηρὰν κρίσιν, ποὺ κατακρίνετε, θὰ κατακριθῆτε καὶ μὲ τὸ ἴδιον μέτρον, ποὺ κρίνετε τὰς πράξεις τοῦ πλησίον, θὰ μετρηθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ θὰ κριθῇ καὶ ἡ ἰδική σας ζωὴ καὶ συμπεριφορά.

Γιατί δὲ τὴν ἀγκίδα, ποὺ εἶναι στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου, βλέπεις, τὸ δὲ δοκάρι, ποὺ εἶναι στὸ δικό σου μάτι, δὲν βλέπεις;

Διατί δὲ βλέπεις τὸ σαριδάκι, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὸ δοκάρι δέ, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι σου, δὲν τὸ αἰσθάνεσαι καὶ δὲν τὸ καταλαβαίνεις; Διατί τὸ μικρὸ σφάλμα τοῦ ἀδελφοῦ σου τὸ βλέπεις, μένεις δὲ ἀναίσθητος ἐμπρὸς εἰς τὸ ἰδικόν σου βαρύτατον σφάλμα;

Διατί δὲ βλέπεις τὸ μικρὸν ἀχυράκι, ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸ μάτι ἀδελφοῦ σου, καὶ δὲν αἰσθάνεσαι τὸ δοκάρι ποὺ εἶναι εἰς τὸ ἰδικόν σου μάτι; (Διατί ἐπικρίνεις τὸ ἐλαφρὸν σφάλμα τοῦ ἀδελφοῦ σου καὶ δὲν συναισθάνεσαι τὸ βαρύτατον ἰδικόν σου παράπτωμα;)

Ἢ πῶς θὰ εἰπῇς στὸν ἀδελφό σου, “Ἄφησε νὰ βγάλω τὴν ἀγκίδα ἀπὸ τὸ μάτι σου”, ἐνῷ τὸ δοκάρι εἶναι στὸ δικό σου μάτι;

Ἢ πῶς θὰ εἴπῃς εἰς τὸν ἀδελφόν σου, ἄφησε νὰ βγάλω τὸ σαριδάκι ἀπὸ τὸ μάτι σου· ἐπίτρεψόν μου νὰ διορθώσω τὸ μικρὸν σφάλμα σου; Καὶ ἰδοὺ εἰς τὸ μάτι σου τὸ δοκάρι. Ἰδοὺ σὺ κατέχεσαι ἀπὸ βαρύτατον ἐλάττωμα.

Καὶ μὲ τί δικαίωμα θὰ πῇς εἰς τὸν ἀδελφό σου, ἄφησέ με νὰ βγάλω τὸ ἀχυράκι ἀπὸ τὸ μάτι σου (νὰ διορθώσω δηλαδὴ ἐγώ, σὰν καλύτερος τάχα, τὸ δικό σου σφάλμα), καθ’ ὃν χρόνο ὑπάρχει εἰς τὸ μάτι σου δοκάρι ὁλόκληρο (δηλαδὴ βαρύνεσαι σὺ ἀπὸ μεγάλα ἁμαρτήματα);

Ὑποκριτά, βγάλε πρῶτα τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ δικό σου μάτι, καὶ τότε θὰ ἰδῇς καθαρὰ, γιὰ νὰ βγάλῃς τὴν ἀγκίδα ἀπὸ τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου».

Ὑποκριτά, ποὺ προσποιεῖσαι, ὅτι ἀπὸ ζῆλον ὑπὲρ τῆς ἀρετῆς καὶ ἀπὸ ἀγάπην θέλεις νὰ διορθώσῃς τοὺς ἄλλους, ἂν πράγματι ὁ ζῆλος σὲ κινῇ, βγάλε πρῶτον τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ μάτι σου καὶ τότε θὰ ἴδῃς καθαρὰ διὰ νὰ βγάλῃς καὶ τὸ σαριδάκι ἀπὸ τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου.

Ὑποκριτά, βγάλε πρῶτα τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ μάτι σου καὶ τότε θὰ ἴδῃς καθαρά, ὥστε νὰ βγάλῃς μὲ προσοχὴν καὶ ἀγάπην τὸ ἀχυράκι ἀπὸ τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου.

«Ὅ,τι εἶναι ἅγιο, μὴ τὸ δώσετε στὰ σκυλιά, καὶ τὰ μαργαριτάρια σας μὴ ρίξετε στοὺς χοίρους, γιὰ νὰ μὴ τὰ καταπατήσουν μὲ τὰ πόδια τους, καὶ γυρίσουν καὶ σᾶς ξεσχίσουν».

Ἡ συμπάθεια ὅμως καὶ ἡ ἀποφυγὴ τῆς κατακρίσεως τῶν ἐλαττωμάτων καὶ κακιῶν τοῦ πλησίον δὲν πρέπει νὰ φθάνῃ μέχρις ἀδιακρισίας. Ὑπάρχει καὶ περίπτωσις, ποὺ πρέπει μὲ προσοχὴν πολλὴν νὰ ἐξετάζετε τὸν χαρακτῆρα τοῦ πλησίον. Προσέχετε νὰ μὴ δώσετε τὸ ἅγιον μυστήριον τῆς πίστεως εἰς ἀνθρώπους, ποὺ ὡς ἄλλοι κύνες ζοῦν βίον ἀσεβῆ καὶ ἀναίσχυντον οὐτε νὰ παραθέτετε τοὺς πολυτίμους μαργαρίτας τῆς χριστιανικῆς ἀληθείας ἐμπρὸς εἰς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ὡς ἄλλοι χοῖροι ζοῦν εἱς τὸν βόρβορον τῶν παθῶν. Ὑπάρχει μέγας κίνδυνος μήπως καταπατήσουν αὐτοὺς μὲ τὰ πόδια των καὶ στραφοῦν νὰ σᾶς κατασπαράξουν ἢ ὁπωσδήποτε νὰ σᾶς βλάψουν.

Προσέχετε ὅμως εἰς ποίους θὰ προσφέρετε μὲ ἀδελφικὴν ἀγάπην τὰς ὑπηρεσίας σας καὶ θὰ ἐνδιαφέρεσθε διὰ τὴν διόρθωσίν των. Διότι ὑπάρχουν μερικοὶ ἄνθρωποι, ποὺ εἶναι ἀναιδεῖς, ὅπως οἱ σκύλοι καὶ ἀκάθαρτοι εἰς τὴν ζωήν των, ὅπως εἶναι οἱ χοῖροι. Λοιπὸν μὴ δώσετε τὰ ἅγια τῆς πίστεως εἰς τοὺς σκύλους καὶ μὴ βάλετε ἐμπρὸς εἰς τοὺς χοίρους τὰ πολύτιμα μαργαριτάρια τῆς χριστιανικῆς ἀληθείας. Διότι ὑπάρχει κίνδυνος μεγάλος νὰ καταπατήσουν με τὰ πόδια των τὰ μαργαριτάρια μέσα εἰς τὸν βόρβορον καὶ νὰ στραφοῦν ἐναντίον σας, διὰ νὰ σᾶς κατασπαράξουν ἢ κατὰ κάποιον ἄλλον τρόπον νὰ σᾶς βλάψουν.

«Ζητεῖτε καὶ θὰ σᾶς δοθῇ, ἀναζητεῖτε καὶ θὰ βρῆτε, κρούετε τὴ θύρα καὶ θὰ σᾶς ἀνοιχθῇ.

Ὅσον δὲ ἀφορᾷ εἰς τὰς ἰδικάς σας ἐλλείψεις καὶ ἐλαττώματα, νὰ ζητῆτε ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ θὰ δοθῇ εἰς σᾶς αὐτό, ποὺ ζητεῖτε, ἀρκεῖ νὰ μὴ εἶναι ἄτοπον ἢ ἐπιβλαβὲς εἰς σᾶς. Γυρεύετε νὰ εὔρετε τὸ ζητούμενον καὶ θὰ τὸ εὕρετε, ἐφ’ ὅσον σᾶς εἶναι ὠφέλιμον. Κτυπᾶτε τὴν θύραν τῆς θείας προστασίας καὶ θὰ σᾶς ἀνοιχθῇ.

Σεῖς ζητεῖτε ἀπὸ τὸν Θεὸν τὰ πνευματικὰ καὶ ὑλικὰ ἀγαθά, ποὺ σᾶς χρειάζονται καὶ θὰ σᾶς δοθοῦν, γυρεύετε καὶ θὰ βρῆτε αὐτὸ τὸ καλόν ποὺ θέλετε. Κτυπᾶτε τὴν θύραν τῆς θείας ἀγάπης καὶ θὰ ἀνοίξῃ διάπλατα πρὸς χάριν σας.

Ναί, καθένας ποὺ ζητεῖ, λαμβάνει· καὶ ὅποιος ἀναζητεῖ, βρίσκει· καὶ σ’ ὅποιον κρούει τὴ θύρα, θὰ τοῦ ἀνοιχθῇ.

Διότι καθένας ποὺ ζητεῖ παρὰ τοῦ Θεοῦ, λαμβάνει. Καὶ καθένας ποὺ γυρεύει, εὑρίσκει. Καὶ εἰς καθένα ποὺ κτυπᾷ τὴν θύραν τῆς θείας προστασίας, θὰ ἀνοιχθῇ αὕτη.

Διότι καθένας, ποὺ ζητεῖ μὲ πίστιν ἀπὸ τὸν Θεόν, λαμβάνει τὸ καλὸν ποὺ ζητεῖ. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ γυρεύει, εὑρίσκει καὶ σὲ καθέναν ποὺ κτυπᾷ τὴν θύραν τοῦ Θεοῦ, θὰ τοῦ ἀνοιχθῇ αὐτή.

Ἢ ποιός ἄνθρωπος ἀπὸ σᾶς, ποὺ τὸ παιδί του θὰ τοῦ ζητήσῃ ψωμί, θὰ τοῦ δώσῃ πέτρα;

Καὶ διὰ νὰ πεισθῆτε περὶ τούτου σᾶς ἐρωτῶ: Ποῖος ἄνθρωπος ἀπὸ σᾶς, ποὺ θὰ τοῦ ζητήσῃ ὁ υἱός του ἄρτον, εἶναι δυνατὸν νὰ τοῦ δώσῃ λίθον ἀντὶ ἄρτου;

(Πάρετε ἕνα παράδειγμα, ἀπὸ ὅσα συμβαίνουν μεταξύ σας). Ποιὸς ἄνθρωπος ἀπὸ σᾶς, ποὺ θὰ τοῦ ζητήσῃ τὸ παιδί του ψωμί, θὰ δώσῃ εἰς αὐτὸ πέτραν;

Καὶ ἂν τοῦ ζητήσῃ ψάρι, μήπως θὰ τοῦ δώσῃ φίδι;

Καὶ ἐὰν τοῦ ζητήσῃ ψάρι, μήπως θὰ τοῦ δώσῃ φίδι ἀντὶ ψαριοῦ;

Καὶ ἐὰν τοῦ ζητήσῃ ψάρι, μήπως θὰ τοῦ δώσῃ φίδι;

Ἂν λοιπὸν ἐσεῖς, ποὺ εἶσθε κακοί, ξέρετε νὰ δίνετε πράγματα καλὰ στὰ παιδιά σας, πόσο μᾶλλον ὁ πατέρας σας ὁ οὐράνιος θὰ δώσῃ πράγματα καλὰ σ’ αὐτούς, ποὺ τοῦ ζητοῦν;».

Ἐὰν λοιπὸν σεῖς, καίτοι εἶσθε ἀτελεῖς καὶ διεφθαρμένοι ἀπὸ τὸ προπατορικὸν ἁμάρτημα, γνωρίζετε νὰ δίδετε ὠφέλιμα πράγματα εἰς τὰ τέκνα σας, πόσῳ μᾶλλον ὁ Πατήρ σας ὁ οὐράνιος, ποὺ εἶναι γεμᾶτος ἀγαθότητα, θὰ δώσῃ καλὰ καὶ ὠφέλιμα εἰς ἐκείνους, ποὺ τοῦ ζητοῦν;

Ἐὰν λοιπὸν σεῖς οἱ ἄνθρωποι, ποὺ εἶσθε ἀτελεῖς καὶ διεφθαρμένοι ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ξέρετε νὰ δίνετε ὠφέλιμα πράγματα εἰς τὰ παιδιά σας, πόσον μᾶλλον ὁ οὐράνιος καὶ πανάγαθος Πατήρ σας θὰ δώσῃ ἀγαθά, καλὰ καὶ ὠφέλιμα δῶρα, εἰς ἐκείνους ποὺ τοῦ τὰ ζητοῦν;

«Ὅλα δέ, ὅσα θὰ θέλετε νὰ κάνουν οἱ ἄνθρωποι σὲ σᾶς, ὁμοίως καὶ σεῖς νὰ κάνετε σ’ αὐτούς. Αὐτὸς δὲ συνοπτικὰ εἶναι ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆτες».

Καὶ διὰ νὰ συγκεφαλαιώσω λοιπὸν ὅλα, ὅσα προηγουμένως σᾶς εἶπα, σᾶς προσθέτω: Ὅλα ὅσα θέλετε νὰ σᾶς κάνουν οἱ ἄνθρωποι, τὰ ἴδια νὰ κάνετε καὶ σεῖς εἰς αὐτούς. Διότι αὐτὸς κατ’ οὐσίαν εἶναι ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται, τὸ νὰ ἀγαπᾶτε δηλαδὴ τοὺς πλησίον σὰν τὸν ἑαυτόν σας.

Λοιπόν, ὅσα θέλετε νὰ κάνουν εἰς σᾶς οἱ ἄνθρωποι, παρόμοια καὶ σεῖς νὰ κάνετε εἰς αὐτούς. Διότι αὐτὸς εἶναι ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται, (δηλαδὴ νὰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἄλλους καὶ νὰ φέρεσθε μὲ ἀγάπην, ὅπως θέλετε νὰ σᾶς ἀγαποῦν καὶ νὰ φέρωνται πρὸς σᾶς οἱ ἄλλοι).

«Περάστε ἀπὸ τὴ στενὴ πύλη. Διότι εἶναι πλατειὰ ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρη ἡ ὁδός, ποὺ ὁδηγεῖ στὸ θάνατο (τὸν πνευματικὸ θάνατο, τὴν κόλασι), καὶ εἶναι πολλοὶ ἐκεῖνοι, ποὺ περνοῦν ἀπ’ αὐτή. [Σημ.: Ἂν στὸν παρόντα στίχ. 13 στὸ κείμενο τὸ «ὅτι» ἀντιστοιχῇ πρὸς τὸ δεύτερο «καί», ὅπως π.χ. στὸ Λευϊτ. 20, 23β, Ψαλμ. 90 (91), 14α, Ἀποκ. 3,10, τότε πρέπει νὰ μεταφράσωμε· Περάστε ἀπὸ τὴ στενὴ πύλη. Διότι εἶναι πλατειὰ ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρη ἡ ὁδός, ποὺ ὁδηγεῖ στὸ θάνατο (τὸν πνευματικὸ θάνατο, τὴν κόλασι), γι’ αὐτὸ εἶναι πολλοὶ ἐκεῖνοι, ποὺ περνοῦν ἀπ’ αὐτή].

Μὴ ἀποθαρρυνθῆτε ἀπὸ τὰς δυσκολίας, ποὺ εἰς τὴν ἀρχὴν θὰ σᾶς παρουσιάσῃ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ χρυσοῦ αὐτοῦ νόμου καὶ κανόνος. Προσπαθήσατε νὰ ἔμβητε εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετὴς διὰ τῆς στενῆς πύλης ἀπαρνούμενοι τὸν ἁμαρτωλὸν βίον σας. Χρειάζεται δὲ προσπάθεια ἐπίμονος εἰς τοῦτο. Διότι εἶναι πλατεῖα ἡ θύρα καὶ εὐρύχωρος ὁ δρόμος, ποὺ ἀποπλανᾷ εἰς τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν τῆς κολάσεως, καὶ πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ εἰσέρχονται εἰς αὐτήν, διότι μὲ εὐκολίαν μεγάλην καὶ χωρὶς τὸν παραμικρὸν ἀγῶνα ἐμβαίνει κανεὶς εἰς αὐτήν. Ὁ δρόμος τῆς ἁμαρτίας εἶναι εὐρύχωρος.

(Δυσκόλη βέβαια εἶναι, μάλιστα δὲ εἰς τὴν ἀρχήν, ἡ ἐφαρμογὴν τοῦ χρυσοῦ αὐτοῦ κανόνος τῆς ἀγάπης). Ἀλλὰ ἀγωνισθῆτε καὶ προσπαθεῖτε νὰ μπῆτε εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς ἀπὸ τὴν στενὴν πύλην. Διότι πλατεῖα μόνον εἶναι ἡ θύρα καὶ εὐρύχωρος ὁ δρόμος, ποὺ ἐκτρέπει καὶ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν ἀπώλειαν καὶ πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ μὲ μεγάλην εὐκολίαν εἰσέρχονται εἰς αὐτήν.

Πόσο στενὴ εἶναι ἡ πύλη καὶ στενόχωρη ἡ ὁδός, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ ζωή, καὶ εἶναι ὀλίγοι αὐτοί, ποὺ τὴν ἀνακαλύπτουν!» [Σημ.: Ἂν στὸν παρόντα στίχ. 14 στὸ κείμενο ἡ ὀρθὴ γραφὴ δὲν εἶναι τὸ «τί», ἀλλὰ τὸ «ὅτι», καὶ τοῦτο ἀντιστοιχῇ πρὸς τὸ δεύτερο «καί», τότε πρέπει νὰ μεταφράσωμε· Διότι εἶναι στενὴ ἡ πύλη καὶ στενόχωρη ἡ ὁδός, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ ζωή, γι’ αὐτὸ εἶναι ὀλίγοι αὐτοί, ποὺ τὴν ἀνακαλύπτουν].

Πόσον εἶναι στενὴ ἡ θύρα καὶ γεμᾶτος δυσκολίας καὶ κινδύνους καὶ πιέσεις ὁ δρόμος, ποὺ φέρει εἰς τὴν αἰωνίαν ζωήν, ἐπειδὴ πρέπει κανεὶς νὰ ἀντισταθῇ καὶ νὰ ἀντιδράσῃ ὄχι μόνον εἰς τὰς κακὰς παρακινήσεις τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς κακὰς συνηθείας καὶ κλίσεις τοῦ ἑαυτοῦ του. Δι’ αὐτὸ ὀλίγοι εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ εὑρίσκουν τὸν δρόμον αὐτόν.

Ἐξ ἀντιθέτου εἶναι στενὴ ἡ θύρα καὶ γεμᾶτος δυσκολίες καὶ ταλαιπωρίες ὁ δρόμος, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν αἰωνίαν ζωὴν καὶ ἀπαιτεῖται ἀγὼν κατὰ τῆς ἁμαρτίας, διὰ νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ κανείς. Διὰ τοῦτο καὶ ὀλίγοι εἶναι αὐτοί, ποὺ τὸν εὑρίσκουν καὶ τὸν ἀκολουθοῦν μέχρι τέλους.

«Νὰ προσέχετε δὲ ἀπὸ τοὺς ψευδοπροφῆτες (ψευδοδιδασκάλους), οἱ ὁποῖοι ἔρχονται πρὸς ἐσᾶς μὲ ἐμφάνισι προβάτων, ἐνῷ ἐσωτερικῶς εἶναι λύκοι ἁρπακτικοί.

Ἐὰν δὲ θέλετε νὰ εὕρετε τὸν δρόμον αὐτὸν τῆς αἰωνίου σωτηρίας, προσέχετε νὰ μὴ παρασυρθῆτε ἀπὸ κακοὺς ὁδηγούς· προσέχετε ἀπὸ τοὺς ψευδοπροφήτας, ποὺ ἔρχονται εἰς σᾶς μὲ τὸ ἐξωτερικὸν φαινόμενον τῆς ἀθῳότητος καὶ ἡμερότητος τοῦ προβάτου, ἀπὸ μέσα των δὲ εἶναι ἄγριοι καὶ αἰσχροκερδεῖς, σὰν λύκοι ποὺ ἀρπάζουν.

Προσέχετε δέ, νὰ μὴ παρασυρθῆτε εἰς τὴν πλάνην ἀπὸ τοὺς κακοὺς διδασκάλους καὶ ψευδοπροφήτας, οἱ ὁποῖοι ἔρχονται εἰς σᾶς μὲ τὸ ἐξωτερικὸν ἔνδυμα τῆς ἀθωότητος καὶ πραότητος τοῦ προβάτου, ἐνῶ ἀπὸ μέσα εἶναι ἄγριοι καὶ ἅρπαγες σὰν λύκοι.

Θὰ τοὺς καταλάβετε ἀπὸ τοὺς καρπούς τους. Μήπως μαζεύουν ἀπὸ ἀγκάθια σταφύλια ἢ ἀπὸ τριβόλια σῦκα;

Ἀπὸ τὴν διαγωγήν των καὶ τὰ ἔργα των, ποὺ σὰν ἄλλον καρπὸν παράγουν, θὰ τοὺς μάθετε καλά. Μήπως συλλέγουν ἀπὸ τὰ ἀγκάθια σταφύλια ἢ ἀπὸ τοὺς τριβόλους σῦκα;

Ἀπὸ τοὺς καρπούς των, δηλαδὴ ἀπὸ τὰ ἔργα των, θὰ τοὺς γνωρίσετε καλά. Μήπως τρυγοῦν ποτὲ ἀπὸ τὰ ἀγκάθια σταφύλια ἢ ἀπὸ τὰ τριβόλια σῦκα;

Ἐπίσης κάθε δένδρο καλὸ κάνει καρποὺς καλούς, τὸ δὲ κακὸ δένδρο κάνει καρποὺς κακούς (ἀνωφελεῖς ἢ ἐπιβλαβεῖς).

Ὅπως δὲ δὲν συλλέγουν ἀπὸ τὰ ἀγκάθια σταφύλια καὶ ἀπὸ τοὺς τριβόλους σῦκα, Ἔτσι κάθε δένδρον χρήσιμον, ποὺ ἔχει χυμοὺς καλούς, παράγει καλοὺς καρπούς, τὸ δὲ ἄχρηστον δένδρον παράγει καρποὺς ἀχρήστους ἢ καὶ ἐπιβλαβεῖς.

Ἔτσι καὶ κάθε δένδρον ἀγαθὸν καὶ ἥμερον κάμνει καλοὺς καρπούς, ἐνὼ τὸ σάπιο καὶ βλαμμένο δένδρο κάνει καρποὺς ἐπιβλαβεῖς.

Δένδρο καλὸ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ κάνῃ καρποὺς κακούς, οὔτε δένδρο κακὸ νὰ κάνῃ καρποὺς καλούς.

Δὲν εἶναι δυνατὸν δένδρον χρήσιμον νὰ βγάλῃ καρποὺς ἐπιβλαβεῖς, οὔτε δένδρον, ποὺ ἔχει χυμοὺς κακούς, νὰ βγάλη καρποὺς καλούς. Ἔτσι καὶ ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐναρέτους πράξεις θὰ παραγάγῃ. Ὁ δὲ πονηρὸς καὶ ὑποκριτὴς θὰ δείξῃ τὴν πονηρίαν του εἰς τὴν διαγωγήν του καὶ θὰ γίνῃ εὐδιάκριτος ἀπὸ τοὺς ἄλλους.

Δὲν εἶναι δὲ δυνατόν ποτὲ δένδρον ἥμερον νὰ βγάλῃ ἐπιβλαβεῖς καρποὺς οὔτε σάπιο δένδρο νὰ βγάλῃ καλούς. (Ὁ ἀγαθὸς δηλαδὴ ἄνθρωπος ἐναρέτους πάντοτε πράξεις θὰ παρουσιάζῃ, ὁ δὲ πονηρὸς καὶ ὑποκριτής, ἐφ’ ὅσον μένει εἰς τὴν πονηρίαν του, θὰ κάμνῃ ἔργα κακά).

Κάθε δένδρο, ποὺ δὲν κάνει καρπὸ καλό, κόβεται καὶ ρίχνεται στὴ φωτιά.

Κάθε δένδρον, ποὺ δὲν παράγει χρήσιμον καρπόν, κόπτεται καὶ ρίπτεται εἰς τὴν φωτιάν. Αὐτὸ θὰ πάθουν καὶ οἱ ὑποκριταί.

Κάθε ὅμως δένδρον, ποὺ δὲν κάμνει καλὸν καρπόν, κόπτεται καὶ ρίπτεται εἰς τὴν φωτιάν.

Ἀσφαλῶς λοιπὸν θὰ τοὺς καταλάβετε ἀπὸ τοὺς καρπούς τους».

Δὲν εἶναι δὲ δύσκολον νὰ τοὺς διακρίνετε. Διότι ἀπὸ ὅσα εἴπομεν συνάγεται τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἀσφαλῶς καὶ βεβαίως ἀπὸ τὰ ἔργα, ποὺ σὰν ἄλλους καρποὺς θὰ ἔχουν, θὰ τοὺς γνωρίσετε καλά.

Λοιπόν, δὲν εἶναι δύσκολον νὰ διακρίνετε τοὺς ψευδοπροφήτας καὶ ὑποκριτάς, διότι θὰ τοὺς γνωρίσετε πολὺ καλὰ ἀπὸ τὰ ἔργα των.

«Δὲν θὰ μπῇ στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν καθένας ποὺ μοῦ λέγει, “Κύριε, Κύριε”, ἀλλ’ ὅποιος κάνει τὸ θέλημα τοῦ Πατέρα μου τοῦ ἐπουρανίου.

Προσέχετε ἀκόμη, μήπως παραπλανηθῆτε καὶ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν σας. Πρέπει νὰ ξεύρετε, ὅτι ὄχι καθένας ποὺ μοῦ λέγει μὲ ἐπίμονον ἐπίκλησιν τῆς θεότητός μου, Κύριε, Κύριε, θὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ἐκεῖνος θὰ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν, ποὺ ἐκτελεῖ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς.

Πρέπει δὲ νὰ ξέρετε, ὅτι εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν δὲν θὰ εἰσέλθῃ καθένας, ποὺ ἁπλῶς μὲ ἐπικαλεῖται καὶ μὲ προσφωνεῖ, Κύριε, Κύριε, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ ἐφαρμόζει τὸ θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατρός μου.

Πολλοὶ ἐκείνη τὴν ἡμέρα θὰ μοῦ εἰποῦν· “Κύριε, Κύριε, μὲ τὸ ὄνομά σου δὲν προφητεύσαμε, καὶ μὲ τὸ ὄνομά σου δὲν βγάλαμε δαιμόνια, καὶ μὲ τὸ ὄνομά σου δὲν κάναμε θαύματα πολλά;”.

Πολλοὶ θὰ μοῦ εἴπουν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῆς Κρίσεως· Κύριε, Κύριε, διὰ τῆς πίστεως μας εἰς σὲ ὡς Μεσσίαν καὶ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ δὲν ἐπροφητεύσαμεν; καὶ διὰ τῆς πίστεως μας εἰς σὲ δὲν ἐβγάλαμεν δαιμόνια; καὶ διὰ τῆς πίστεως μας εἰς σὲ δὲν ἐκάμαμεν θαύματα πολλά; Καὶ τώρα λοιπὸν δὲν θὰ ἔμβωμεν εἰς τὴν βασιλείαν σου;

Κατὰ τὴν μεγάλην καὶ ἐπίσημον ἐκείνην ἡμέραν τῆς κρίσεως πολλοὶ θὰ μοῦ εἴπουν· Κύριε, Κύριε, μὲ τὴν πίστιν εἰς τὸ ὄνομά σου δὲν ἐπροφητεύσαμεν καὶ μὲ τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματός σου δὲν ἐδιώξαμεν δαιμόνια καὶ χάρις εἰς τὸ ὄνομά σου, ποὺ ἐπεκαλεσθήκαμεν, δὲν ἐκάμαμεν θαύματα πολλὰ καὶ μεγάλα;

Ἀλλὰ τότε θὰ εἰπῶ σ’ αὐτούς· “Ποτὲ δὲν σᾶς γνώρισα. Φύγετε ἀπὸ μένα, ἐργάτες τῆς ἀνομίας”».

Καὶ τότε θὰ διακηρύξω καθαρὰ εἰς αὐτούς, ὅτι οὐδέποτε σᾶς ἀνεγνώρισα ἰδικούς μου. Φύγετε μακρὰν ἀπὸ ἐμὲ σεῖς, ποὺ εἰργάζεσθε τὴν ἀνομίαν, διότι τὰ χαρίσματά μου τὰ ἐχρησιμοποιήσατε ὄχι πρὸς δόξαν ἰδικήν μου, ἀλλὰ κατὰ τὰ ἰδικά σας θελήματα καὶ διὰ τοὺς ἐγωϊστικοὺς σκοπούς σας.

Καὶ τότε ἐγὼ θὰ βροντοφωνήσω εἰς αὐτοὺς ἐνώπιον ὅλων, ὅτι ποτὲ δὲν σᾶς ἀνεγνώρισα ὡς ἰδικούς μου· φύγετε ἀπὸ ἐμπρός μου σεῖς, ποὺ ἐργάζεσθε τὴν ἀνομίαν καὶ ἐχρησιμοποιήσατε τὰ χαρίσματά μου διὰ τὴν ἰδικήν σας ἐπίδειξιν καὶ ὠφέλειαν.

«Καθένα δέ, ποὺ ἀκούει αὐτοὺς τοὺς λόγους μου καὶ τοὺς ἐφαρμόζει, θὰ τὸν θεωρήσω ὅμοιο μὲ ἄνθρωπο συνετό, ποὺ ἔκτισε τὸ σπίτι του πάνω στὸ βράχο.

Θὰ ἀναγνωρίσω ὡς ἰδικούς μου ἐκείνους μόνον, ποὺ θὰ ἔχουν καλὰ καὶ ἐνάρετα ἔργα. Καθένας λοιπὸν ποὺ ἀκούει τοὺς λόγους μου αὐτοὺς καὶ ἐκτελεῖ αὐτούς, θὰ τὸν παραβάλω πρὸς ἄνδρα φρόνιμον, ποὺ ἔκτισε τὸ σπίτι του ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν, εἰς τὸ στερεὸν δηλαδὴ καὶ ἀδιάσειστον θεμέλιον τῆς διδασκαλίας μου καὶ τοῦ παραδείγματός μου.

Ἰδικός μου θὰ εἶναι κάθε ἕνας, ὁ ὁποῖος ἀκούει μὲ προσοχὴν αὐτοὺς τοὺς λόγους μου καὶ τοὺς ἐφαρμόζει εἰς τὴν ζωήν του, καὶ τὸν ὁποῖον ἐγὼ παρομοιάζω μὲ ἄνδρα συνετὸν καὶ φρόνιμον, ποὺ ἔκτισε τὸ σπίτι του ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν (εἰς θεμέλιον στερεὸν καὶ ἀσάλευτον δηλαδὴ θεμέλιον τῆς διδασκαλίας μου)·

Καὶ ἔπεσε ἡ βροχή, καὶ ἦλθαν τὰ ρεύματα τῶν ὑδάτων, καὶ ἔπνευσαν οἱ ἄνεμοι, καὶ ἔπεσαν μὲ ὁρμὴ στὸ σπίτι ἐκεῖνο, καὶ ἐν τούτοις δὲν ἔπεσε, διότι εἶχε θεμελιωθῇ πάνω στὸ βράχο.

Καὶ κατέβη ἡ βροχὴ εἰς τὴν στέγην τοῦ σπιτιοῦ καὶ ἦλθον τὰ ποτάμια τῆς νεροποντῆς εἰς τὰ θεμέλιά του, καὶ ἐφύσηξαν οἱ ἄνεμοι εἰς τοὺς τοίχους του, καὶ ἔπεσαν ἐπάνω εἰς τὸ σπίτι αὐτὸ καὶ δὲν ἐκρημνίσθη, διότι ἦτο θεμελιωμένον ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν τῆς πίστεως καὶ τῆς ὑπακοῆς εἰς ἑμέ.

καὶ ἔπεσεν ἡ βροχὴ καὶ ξεχύθηκαν τὰ ποτάμια τῆς νεροποντῆς καὶ ἐφύσησαν οἱ ἰσχυροὶ ἄνεμοι καὶ ἔπεσαν μὲ ὁρμὴν ὅλα ἐπάνω εἰς τὸ σπίτι αὐτό, καὶ αὐτὸ δὲν ἐκρημνίσθη, διότι ἦτο στερεὰ θεμελιωμένον ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν τῆς ἀληθινῆς καὶ ζωντανῆς πίστεως.

Ἀντιθέτως καθένας, ποὺ ἀκούει αὐτοὺς τοὺς λόγους μου, ἀλλὰ δὲν τοὺς ἐφαρμόζει, θὰ θεωρηθῇ ὅμοιος μὲ ἄνθρωπο ἀνόητο, ποὺ ἔκτισε τὸ σπίτι του πάνω στὴν ἄμμο.

Καὶ καθένας, ποὺ ἀκούει τοὺς λόγους μου αὐτοὺς καὶ δὲν τοὺς ἐκτελεῖ, θὰ εἶναι ὅμοιος πρὸς ἄνθρωπον ἀνόητον, ποὺ ἔκτισε τὸ σπίτι του ὄχι εἰς στερεὸν θεμέλιον, ἀλλ’ ἐπάνω εἰς τὴν ἄμμον.

Καὶ καθένας ποὺ ἀκούει αὐτοὺς τοὺς λόγους μου καὶ δὲν τοὺς ἐφαρμόζει, θὰ εἶναι ὅμοιος μὲ μωρὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἔκτισε τὸ σπίτι του εἰς τὴν ἄμμον·

Καὶ ἔπεσε ἡ βροχή, καὶ ἦλθαν τὰ ρεύματα τῶν ὑδάτων, καὶ ἔπνευσαν οἱ ἄνεμοι, καὶ ἔπεσαν μὲ ὁρμὴ στὸ σπίτι ἐκεῖνο, καὶ ἔπεσε, καὶ ἦταν ἡ πτῶσι του μεγάλη».

Καὶ κατέβη ἡ βροχὴ καὶ ἦλθαν τὰ ποτάμια, ποὺ σχηματίζονται ἀπὸ τὴν βροχήν, καὶ ἐφύσηξαν οἱ ἄνεμοι καὶ ἐκτύπησαν εἰς τὸ σπίτι ἐκεῖνο καὶ ἔπεσε. Καὶ ἦτο ἡ πτῶσις του ὁλοκληρωτικὴ καὶ πλήρης.

καὶ ἔπεσε ἡ βροχὴ καὶ ἦρθαν τὰ ποτάμια καὶ ἐφύσησαν ἰσχυροὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἐπέπεσαν μὲ ὁρμὴν εἰς τὸ σπίτι ἐκεῖνο, καὶ τὸ σπίτι ἐκρημνίσθη καὶ ἡ πτῶσις του ἦταν ὀλοκληρωτική».

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς τελείωσε αὐτοὺς τοὺς λόγους, τὰ πλήθη ἐκδήλωναν τὸ θαυμασμό τους γιὰ τὴ διδασκαλία του,

Καὶ συνέβη, ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἐτελείωσε τοὺς λόγους αὐτούς, τὰ πλήθη ἐπὶ πολλὴν ὥραν ἔμεναν ἐκστατικὰ καὶ ἔκπληκτα ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν του.

Ὅταν δὲ ἐτελείωσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς λόγους αὐτούς, τὰ πλήθη ἔμειναν ἔκπληκτα διὰ τὴν ὑψηλὴν αὐτὴν διδασκαλίαν του.

διότι τοὺς δίδασκε ὡς πρόσωπο ποὺ ἔχει ἐξουσία, καὶ ὄχι ὅπως οἱ γραμματεῖς.

Διότι τοὺς ἐδίδασκε πάντοτε μὲ ἐξουσίαν καὶ κῦρος σὰν νομοθέτης καὶ κριτῆς καὶ αὐθεντικὸς γνώστης τῆς ἀληθείας καὶ ὅχι σὰν τοὺς γραμματεῖς, οἱ ὁποῖοι πρὸς βεβαίωσιν τῶν λεγομένων τοὺς ἀνεφέροντο εἰς τὸν νόμον ἢ εἰς τὰς παραδόσεις τῶν παλαιοτέρων.

Διότι τοὺς ἐδίδασκε μὲ ἐξουσίαν καὶ μὲ κῦρος, ὡς τέλειος διδάσκαλος καὶ νομοθέτης καὶ ὄχι ὅπως οἱ γραμματεῖς (ποὺ ἐνόθευαν καὶ ἐπεσκότιζαν τὴν διδασκαλίαν μὲ τὰς μωρὰς ἐπινοήσεις τῆς παραδόσεως τῶν πρεσβυτέρων).

Ὅταν δὲ κατέβηκε ἀπὸ τὸ ὄρος, τὸν ἀκολούθησαν πλήθη πολλά.

Ὅταν δὲ κατέβη ἀπὸ τὸ ὄρος, τὸν ἠκολούθησαν πλήθη λαοῦ πολλά.

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς κατέβηκε ἀπὸ τὸ ὄρος, τὸν ἠκολούθησαν πλήθη λαοῦ.

Καὶ ἰδοὺ ἕνας λεπρὸς ἦλθε καὶ τὸν προσκυνοῦσε λέγοντας· «Κύριε, ἐὰν θέλῃς, δύνασαι νὰ μὲ καθαρίσῃς (ἀπὸ τὴ λέπρα)».

Καὶ ἰδοὺ ἕνας λεπρὸς ἦλθε καὶ τὸν ἐπροσκύνει γονατιστὸς λέγων· Κύριε, ἐὰν θέλῃς, ἔχεις τὴν δύναμιν νὰ μὲ καθαρίσῃς ἀπὸ τὰς πληγὰς καὶ τὰ ἐξανθήματα τοῦ ἀκαθάρτου νοσήματός μου.

Καὶ ἰδοὺ ἕνας λεπρὸς ἦλθε ἐμπρός του καὶ μὲ εὐλάβειαν πολλὴν τὸν ἐπροσκυνοῦσε λέγων· «Κύριε, ἐὰν θέλῃς, ἠμπορεῖς νά μὲ καθαρίσῃς ἀπὸ τὴν ἀνίατον καὶ βασανιστικὴν αὐτὴν λέπραν».

Τότε ὁ Ἰησοῦς ἅπλωσε τὸ χέρι του, τὸν ἄγγιξε καὶ εἶπε· «Θέλω, καθαρίσου». Καὶ ἀμέσως θεραπεύθηκε ἡ λέπρα του.

Καὶ ἀφοῦ ἄπλωσε τὴν χεῖρα του ὁ Ἰησοῦς, τὸν ἤγγισε λέγων· Θέλω, καθαρίσου. Καὶ ἀμέσως ἐκαθαρίσθῃ ἡ λέπρα του καὶ ἔγινε τελείως ὑγιὴς ὁ λεπρός.

Ἄπλωσε δὲ ὁ Ἰησοῦς τὸ χέρι του, ἤγγισε αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «θέλω, καθαρίσου». Καὶ ἀμέσως ἐκαθαρίσθη ἐντελῶς ἡ λέπρα καὶ αὐτὸς ἔγινε ὑγιής.

Τότε τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Πρόσεχε νὰ μὴ τὸ εἰπῇς σὲ κανένα, ἀλλὰ πήγαινε καὶ δεῖξε τὸν ἑαυτό σου στὸν ἱερέα, καὶ πρόσφερε τὸ δῶρο, ποὺ διέταξε ὁ Μωυσῆς, γιὰ νὰ σοῦ δώσουν βεβαίωσι (ὅτι θεραπεύτηκες)».

Καὶ λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· πρόσεξε νὰ μὴν εἴπῃς εἰς κανένα τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας σου, ἀλλὰ πήγαινε καὶ δεῖξε τὸν ἑαυτόν σου εἱς τὸν ἱερέα καὶ πρόσφερε τὸ δῶρον, ποὺ διέταξεν ὁ Μωϋσῆς, διὰ νὰ χρησιμεύσῃ ἡ ἐξέτασίς σου ἀπὸ τὸν ἱερέα καὶ ἡ προσφορὰ τοῦ δώρου σου ὡς μαρτυρία καὶ ἀπόδειξις εἰς τὸν ἱερέα καὶ εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ὅτι καὶ σὺ ἐθεραπεύθης τελείους καὶ ἑγὼ δὲν ἦλθον νὰ καταλύσω τὸν νόμον.

Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «πρόσεχε, μὴ εἴπῃς εἰς κανένα τίποτε, ἀλλὰ πήγαινε, δεῖξε τὸν ἑαυτόν σου εἰς τὸν ἱερέα καὶ πρόσφερε τὴν θυσίαν, ποὺ διατάσσει ὁ Μωϋσῆς, διὰ νὰ πάρῃς ἀπὸ τὸν ἱερέα τὴν πιστοποίησιν ὅτι εἷσαι τελείως ὑγιὴς (καὶ ὅτι ἔχεις τὸ δικαίωμα νὰ ἐπικοινωνῆς μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους).

Ὅταν δὲ μπῆκε στὴν Καπερναούμ, ἦλθε σ’ αὐτὸν ἕνας ἑκατόνταρχος, παρακαλώντας αὐτὸν καὶ λέγοντας·

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐμβῆκεν εἰς τὴν Καπερναούμ, ἦλθε πρὸς αὐτὸν εἰς ἑκατόνταρχος, ὁ ὁποῖος τὸν παρεκάλει καὶ τοῦ ἔλεγε·

Ἐνῶ δὲ εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Καπερναούμ, τὸν ἐπλησίασε μὲ σεβασμὸν ἕνας ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων·

«Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος στὸ σπίτι ὡς παραλυτικός, καὶ βασανίζεται φρικτά».

Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος εἰς τὸ σπίτι παραλυτικός, καὶ βασανίζεται τρομερὰ ἀπὸ πόνους.

«Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος εἰς τὸ σπίτι μου παράλυτος καὶ βασανίζεται ἀπὸ τρομεροὺς πόνους».

Τοῦ λέγει δὲ ὁ Ἰησοῦς· «Ἐγὼ θὰ ἔλθω καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω».

Καὶ λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Θὰ ἔλθω ἑγὼ εἰς τὸ σπίτι σου καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω.

Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «ἐγὼ θὰ ἔλθω καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω».

Ἀλλ’ ὁ ἑκατόνταρχος εἶπε τότε· «Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος γιὰ νὰ μπῇς κάτω ἀπὸ τὴ στέγη μου. Ἀλλὰ μόνο δῶσε διαταγὴ μὲ λόγο καὶ θὰ θεραπευθῇ ὁ δοῦλος μου.

Καὶ ὁ ἑκατόνταρχος ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος διὰ νὰ εἰσέλθῃς κάτω ἀπὸ τὴν στέγην τοῦ σπιτιοῦ μου. Ἀλλὰ μόνον εἰπὲ μὲ ἁπλοῦν λόγον αὐτὸ ποὺ θέλεις, καὶ θὰ ἰατρευθῇ ὁ δοῦλος μου.

Ὁ ἑκατόνταρχος ὅμως ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Κύριε, δὲν εἷμαι ἐγὼ ἄξιος νὰ εἰσέλθῃς σύ, ὁ Παντοδύναμος, κάτω ἀπὸ τὴν στέγην μου. Ἀλλὰ πὲς ἕνα μόνον λόγον καὶ ἀμέσως θὰ θεραπευθῇ ὁ δοῦλος μου.

Διότι ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος κάτω ἀπὸ ἐξουσία, ἔχοντας ὅμως στὶς διαταγές μου στρατιῶτες, καὶ λέγω σὲ τοῦτον, “Πήγαινε”, καὶ πηγαίνει, καὶ σ’ ἄλλον, “Ἔλα”, καὶ ἔρχεται, καὶ στὸ δοῦλο μου, “Κάνε τοῦτο”, καὶ τὸ κάνει».

Διότι καὶ ἑγὼ ἄνθρωπος εἶμαι, ὑπεξούσιος, ποὺ λαμβάνω διαταγὰς ἀπὸ ἀνωτέρους, ἔχων ὑπὸ τὰς διαταγάς μου στρατιώτας· καὶ λέγω εἰς τοῦτον τὸν στρατιώτην πήγαινε, καὶ πηγαίνει· καὶ εἰς τὸν ἄλλον λέγω· ἐλθέ, καὶ ἔρχεται. Καὶ εἰς τὸν δοῦλον μου λέγω· κάμε αὐτό, καὶ τὸ ἐκτελεῖ. Πόσῳ μᾶλλον θὰ ἐκτελεσθῇ ὁ λόγος ὁ ἰδικός σου, ποὺ δὲν εἶσαι ὑπὸ τὰς διαταγὰς κανενός, ἀλλ’ ἔχεις ἐξουσίαν ἐπὶ ὅλων τῶν ἀοράτων δυνάμεων;

Ἠμπορεῖς δὲ νὰ διατάξῃς καὶ ἡ διαταγή σου θὰ γίνῃ ἔργον. Διότι καὶ ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος, καὶ εὑρίσκομαι ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τῶν ἀνωτέρων μου, ἔχω δὲ ὑπὸ τὰς διαταγάς μου στρατιώτας καὶ λέγω εἰς τοῦτον, πήγαινε καὶ πηγαίνει, καὶ εἰς τὸν ἄλλον, ἔλα καὶ ἔρχεται, καὶ εἰς τὸν δοῦλον μου κάμε τοῦτο καὶ τὸ κάμνει».

Ὅταν δὲ ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς, θαύμασε, καὶ εἶπε σ’ αὐτοὺς, ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσαν· «Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, οὔτε στὸν Ἰσραὴλ δὲν βρῆκα τόσο μεγάλη πίστι.

Ὅταν δὲ ἤκουσε τοὺς λόγους αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, ἐθαύμασε καὶ εἶπεν εἰς ἐκείνους, ποὺ τὸν ἠκολούθουν· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι οὔτε μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν εὗρον τόσον μεγάλην πίστιν.

Ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς τὰ γεμᾶτα πίστιν αὐτὰ λόγια ἐθαύμασε καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσαν· «σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι οὔτε μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲν εὑρῆκα τόσον μεγάλην πίστιν.

Καὶ σᾶς βεβαιώνω, ὅτι πολλοὶ ἀπὸ Ἀνατολὴ καὶ Δύσι θὰ ἔλθουν, καὶ θὰ καθήσουν στὸ τραπέζι στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μαζὶ μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακώβ,

Σᾶς διαβεβαιῶ δέ, ὅτι πολλοὶ σὰν τὸν ἑκατόνταρχον θὰ ἔλθουν ἀπὸ ἀνατολὴν καὶ δύσιν, ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου, καὶ θὰ παρακαθήσουν ὡς εἰς ἄλλο εὐφρόσυνον δεῖπνον μαζὶ μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακὼβ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Ἀληθινὰ δὲ σᾶς λέγω ὅτι ἀπὸ τὰς χώρας τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Δύσεως, ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς οἰκουμένης, θὰ ἔλθουν πολλοὶ καὶ θὰ παρακαθήσουν εἰς τὸ πνευματικὸν δεῖπνον μαζῆ μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακὼβ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

ἐνῷ οἱ ἄνθρωποι τῆς βασιλείας θὰ πεταχθοῦν ἔξω στὸ βαθύτερο σκοτάδι. Ἐκεῖ θὰ κλαῖνε καὶ θὰ τρίζουν τὰ δόντια (ἀπὸ τὸν πόνο)».

Ἐκεῖνοι δέ, ποὺ κατάγονται ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ καὶ σύμφωνα πρὸς τὰς ἐπαγγελίας καὶ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Ἀβραὰμ εἶναι κληρονόμοι τῆς βασιλείας, θὰ ριφθοῦν ἔξω ἀπὸ αὐτὴν εἰς τὸ σκότος τὸ τελείως ἀπομακρυσμένον ἀπὸ τὴν βασιλείαν. Ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν ὀδόντων.

Οἱ δὲ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, (οἱ ἀπόγονοι δηλαδὴ τῶν πατριαρχῶν, ποὺ ἔχουν τὰς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ), θὰ ἐκδιωχθοῦν καὶ θὰ ριφθοῦν εἰς τὸ πυκνότατον σκότος τοῦ Ἅδου. Ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν ὀδόντων».

Εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς στὸν ἑκατόνταρχο· «Πήγαινε καὶ νὰ σοῦ γίνῃ ὅπως πίστευσες». Καὶ θεραπεύθηκε ὁ δοῦλος του ἐκείνη τὴ στιγμή.

Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν ἑκατόνταρχον· Πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου καὶ ὅπως ἐπίστευσες, ὅτι δηλαδὴ μὲ μόνον τὸν λόγον καὶ ἀπὸ μακρυὰ δύναμαι νὰ θεραπεύσω τὸν δοῦλον σου, ἔτσι ἂς γίνῃ εἰς σέ. Πράγματι δὲ κατὰ τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἐθεραπεύθη ὁ δοῦλος του.

Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν ἑκατόνταρχον· «πήγαινε καὶ ὅπως ἐπίστευσες, ὅτι δηλαδὴ ἠμπορῶ μὲ ἕνα μου λόγον νὰ θεραπεύσω τὸν δοῦλον σου, ἂς γίνῃ πρὸς χάριν σου». Καὶ πράγματι ἐθεραπεύθη ὁ δοῦλος του ἀμέσως κατὰ τὴν ὥρα ἐκείνην.

Ἦλθε δὲ ὁ Ἰησοῦς στὸ σπίτι τοῦ Πέτρου, καὶ εἶδε τὴν πεθερά του κατάκοιτη καὶ μὲ πυρετό.

Καὶ ὅταν ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἱς τὸ σπίτι τοῦ Πέτρου, εἶδε τὴν πενθεράν του κατάκοιτον καὶ ἀσθενῆ ἀπὸ πυρετόν.

Καὶ ὅταν ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ σπίτι τοῦ Πέτρου, εἶδε τὴν πενθεράν του κατάκοιτον καὶ μὲ πυρετόν.

Καὶ ἔπιασε τὸ χέρι της, καὶ τὴν ἄφησε ὁ πυρετός, καὶ σηκώθηκε καὶ τὸν διακονοῦσε.

Καὶ ἤγγισε τὴν χεῖρα της καὶ ἀμέσως τὴν ἀφῆκεν ὁ πυρετὸς καὶ ἐσηκώθη τελείως ὑγιὴς καὶ ἀφοῦ δὲν ᾐσθάνετο οὐδὲ τὴν παραμικρὰν ἑξάντλησιν, τὸν ὑπηρέτει.

Καὶ ἤγγισεν τὸ χέρι της καὶ ἀμέσως τὴν ἀφῆκε ὁ πυρετός· ἐσηκώθη καὶ ἐντελῶς ὑγιὴς τὸν ὑπηρετοῦσε.

Ὅταν δὲ βράδυασε, ἔφεραν σ’ αὐτὸν πολλοὺς δαιμονισμένους καὶ ἔβγαλε τὰ (πονηρά) πνεύματα ἁπλῶς μὲ λόγο, καὶ ὅλους τοὺς ἀσθενεῖς θεράπευσε,

Ὅταν δὲ ἔγινεν ἑσπέρα, ἔφεραν πρὸς αὐτὸν πολλοὺς δαιμονιζομένους· καὶ ἐξεδίωξε τὰ πονηρὰ πνεύματα ἀπὸ αὐτοὺς μὲ ἔνα καὶ μόνον προστακτικὸν λόγον. Καὶ ὅλους, ὅσοι ἔπασχον ἀπὸ ἄλλα νοσήματα, τοὺς ἐθεράπευσε.

Ἀργὰ δὲ τὸ ἀπόγευμα, ὅταν ἐπλησίαζε ἡ ἑσπέρα, ἔφεραν πρὸς αὐτὸν πολλοὺς δαιμονιζομένους, καὶ μὲ τὴν παντοδύναμον προσταγήν του ἐξεδίωξε τὰ πονηρὰ πνεύματα καὶ ὅλους ὅσοι ἐταλαιπωροῦντο ἀπὸ ἀσθενείας τοὺς ἐθεράπευσε.

καὶ ἔτσι ἐκπληρώθηκε ὁ λόγος διὰ μέσου τοῦ προφήτου Ἡσαΐα, ὁ ὁποῖος εἶπε· Αὐτὸς πῆρε τὶς ἀσθένειές μας καὶ σήκωσε τὶς ἀρρώστειες.

Διὰ νὰ λάβῃ πλήρη ἐπαλήθευσιν καὶ πραγματοποίησιν ἐκεῖνο, ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ διὰ μέσου τοῦ προφήτου Ἡσαΐου, ποὺ εἶπεν· Αὐτὸς ἐπῆρε τὰς ἀσθενείας μας καὶ ἐβάστασεν ἐπάνω του τὰς νόσους μας τιμωρηθεὶς ὡς ἀντιπρόσωπός μας διὰ τὰς ἁμαρτίας μας. Καὶ οὕτω δὲν ἐθεράπευσε μόνον τὰς ψυχάς μας, ἀλλ’ ἔλαβεν ἐξουσίαν νὰ ἰατρεύῃ καὶ τὰς σωματικάς μας ἀσθενείας.

Καὶ ἔτσι ἐξεπληρώθη ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶχε λεχθῇ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ προφήτου Ἡσαΐου· «αὐτὸς ἐπῆρεν ἐπάνω του ὡς ἰδικάς του τὰς ἰδικά μας σωματικὰς καὶ πνευματικὰς ἀσθενείας καὶ ἐβάστασε τὰς νόσους μας» (καὶ μὲ τὴν θυσίαν του μᾶς ἐλύτρωσεν ἀπὸ τὴν ἐνοχὴν καὶ τὴν καταδίκην τῆς ἁμαρτίας).

Ὅταν δὲ εἶδε ὁ Ἰησοῦς πολλὰ πλήθη γύρω του, διέταξε ἀναχώρησι γιὰ τὸ ἀπέναντι μέρος.

Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Ἰησοῦς πολλὰ πλήθη λαοῦ νὰ συναθροίζωνται τριγύρω του, διέταξε τοὺς μαθητὰς νὰ ἑτοιμάσουν πλοῖον, διὰ νὰ ἀναχωρήσουν μαζί του εἰς τὴν ἀπέναντι παραλιακὴν χώραν τῆς Περαίας.

Ὅταν δὲ εἶδε ὁ Ἰησοῦς πολλὰ πλήθη νὰ συγκεντρώνωνται ὁλόγυρά του, διέταξε τοὺς μαθητὰς νὰ ἐπιβιβασθοῦν μαζῆ του εἰς τὸ πλοῖον, διὰ νὰ ἀναχωρήσουν εἰς τὴν ἀπέναντι παραλίαν τῆς Γεννησαρέτ.

Πλησίασε δὲ κάποιος γραμματεὺς καὶ τοῦ εἶπε· «Διδάσκαλε, θὰ σὲ ἀκολουθήσω, ὅπου καὶ ἂν πηγαίνῃς».

Καὶ ἀφοῦ προσῆλθε κάποιος γραμματεύς, τοῦ εἶπε· Διδάσκαλε, θὰ σὲ ἀκολουθήσω, εἰς ὅποιο μέρος καὶ ἂν πηγαίνῃς.

Τότε προσῆλθε εἰς αὐτὸν κάποιος νομοδιδάσκαλος καὶ τοῦ εἶπε· «Διδάσκαλε, θά σὲ ἀκολουθήσω ὅπου καὶ ἂν πηγαίνῃς».

Τοῦ λέγει δὲ ὁ Ἰησοῦς· «Οἱ ἀλεποῦδες ἔχουν φωλιές, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ ἔχουν μέρη ποὺ κουρνιάζουν, ἐνῷ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔχει ποῦ ν’ ἀκουμπήσῃ τὸ κεφάλι του».

Καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· Αἱ ἀλεποῦδες ἔχουν τρύπας, ποὺ τὰς χρησιμοποιοῦν ὡς φωλεάς, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ ἔχουν μέρη ποὺ κουρνιάζουν, ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου (δηλαδὴ ἑγώ, ποὺ ἐγεννήθηκα ἀπὸ μόνην τὴν Παρθένον καὶ εἶμαι ὁ κατ’ ἐξοχὴν καὶ γνωστὸς ἐκ τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Ἀδὰμ ἄνθρωπος, ποὺ ὡς Μεσσίας πρόκειται νὰ ἔλθω πάλιν ὡς κριτὴς ἔνδοξος ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ) δὲν ἔχει οὔτε ποὺ νὰ ἀκουμβήσῃ τὴν κεφαλήν του. Μὴ περιμένης λοιπὸν καὶ σὺ σωματικὰς ἀνέσεις καὶ ἀναπαύσεις, ἀλλὰ λάβε τὰς ἀποφάσεις σου γνωρίζων ἐκ προτέρου, ὅτι ἡ ζωὴ τῶν ἀκολούθων μου εἶναι γεμάτη ἀπὸ στερήσεις καὶ θυσίας, ὅπως ἡ ἰδική μου.

Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «οἱ ἀλεποῦδες ἔχουν τὶς φωλιές των, ὅπου καταφεύγουν, καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ τὶς κούρνιες των· ὁ Υἱὸς ὅμως τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔχει ποῦ νὰ γείρῃ τὴν κεφαλήν» (καὶ ἐπομένως καθένας ποὺ θέλει νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ θὰ ὑποβληθῇ εἰς ταλαιπωρίας καὶ στερήσεις).

Ἕνας ἄλλος δὲ ἀπὸ τοὺς μαθητάς του τοῦ εἶπε· «Κύριε, ἐπίτρεψέ μου πρῶτα νὰ πάω καὶ νὰ θάψω τὸν πατέρα μου».

Ἄλλος δὲ ἀπὸ τοὺς μαθητάς του εἶπεν εἰς αὐτόν· Κύριε, ἐπίτρεψόν μου πρῶτον νὰ ἀπέλθω καὶ νὰ θάψω τὸν πατέρα μου καὶ μετὰ τοῦτο θὰ σὲ ἀκολουθήσω παντοῦ.

Ἕνας δὲ ἄλλος ἀπὸ τοὺς πολλοὺς μαθητάς του τοῦ εἶπε· «Κύριε, δός μου τὴν ἄδειαν νὰ γυρίσω εἰς τὸ σπίτι, διὰ νὰ θάψω πρῶτα τὸν πατέρα μου καὶ ἔπειτα θὰ σὲ ἀκολουθήσω».

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· «Ἀκολούθα με, καὶ ἄφησε τοὺς (πνευματικὰ) νεκροὺς νὰ θάψουν τοὺς (σωματικὰ) νεκρούς των».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς προβλέπων, ὅτι ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ μαθητοῦ εἰς τὸ σπίτι του θὰ τὸν ἔρριπτεν εἰς σοβαρὰς κληρονομικὰς φροντίδας καὶ διαμάχας, ποὺ θὰ τοῦ ἐψύχραιναν τὸν ζῆλον, τοῦ εἶπεν· Ἀκολούθει με καὶ ἄφησε τοὺς συγγενεῖς σου, οἱ ὁποῖοι φαίνονται μὲν ζωντανοί, πράγματι ὅμως λόγῳ τῆς ἀπιστίας των εἶναι πνευματικῶς νεκροί, νὰ θάψουν τοὺς νεκρούς, ποὺ εἶναι ἰδικοί τους, διότι καὶ αὐτοὶ ἐν ἀπιστίᾳ ἀπέθανον.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς (διὰ νὰ τὸν προφυλάξῃ ἀπὸ τὰς κληρονομικὰς φροντίδας καὶ φιλονεικίας, ποὺ μοιραίως θὰ ἐπακολουθοῦσαν τὸν θάνατον τοῦ πατρός) τοῦ εἶπε· «ἔλα κοντά μου καὶ ἄφησε τοὺς συγγενεῖς σου, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ ἀπόψεως πνευματικῆς ζωῆς εἶναι νεκροί, διὰ νὰ θάψουν τοὺς νεκρούς των».

Ὅταν δὲ μπῆκε στὸ πλοῖο, τὸν ἀκολούθησαν οἱ μαθηταί του.

Καὶ ὅταν αὐτὸς ἐμβῆκεν εἰς τὸ πλοῖον, τὸν ἠκολούθησαν οἱ μαθηταί του.

Καὶ ὅταν ἐμπῆκε εἰς τὸ πλοῖον, τὸν ἠκολούθησαν οἱ δώδεκα μαθηταί του.

Καὶ ἰδοὺ μεγάλη τρικυμία ἔγινε στὴ λίμνη, ὥστε τὸ πλοῖο νὰ σκεπάζεται ἀπὸ τὰ κύματα, αὐτὸς δὲ κοιμόταν.

Καὶ ἰδοὺ ἔγινε τρικυμία μεγάλη εἰς τὴν θάλασσαν, ἡ ὁποία ἔσειεν ἀπὸ τὸ βάθος τὰ νερά της μέχρι σημείου, ὥστε τὸ πλοῖον νὰ σκεπάζεται ἀπὸ τὰ κύματα· αὐτὸς δὲ ἐκοιμᾶτο.

Καὶ ἰδοὺ ἔγινε θύελλα ἰσχυρά, ἀναταραχὴ καὶ τρικυμία μεγάλη εἰς τὴν θάλασσαν, ὥστε τὸ πλοῖον νὰ σκεπάζεται ἀπὸ τὰ κύματα. Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐκοιμᾶτο.

Τότε τὸν πλησίασαν οἱ μαθηταί του καὶ τὸν ξύπνησαν λέγοντας· «Κύριε, σῶσε μας, χανόμαστε».

Καὶ ἀφοῦ ἦλθαν κοντά του οἱ μαθηταί του, τὸν ἐξύπνησαν λέγοντες· Κύριε, σῶσε μας· χανόμεθα.

Καὶ προσῆλθαν ἔντρομοι οἱ μαθηταὶ καντὰ του καὶ τὸν ἐξύπνησαν λέγοντες· «Κύριε σῶσε μας, χανόμαστε».

Λέγει δὲ σ’ αὐτούς: «Γιατί εἶσθε δειλοί, ὀλιγόπιστοι;». Τότε σηκώθηκε καὶ ἐπέπληξε τοὺς ἀνέμους καὶ τὴ λίμνη, καὶ ἔγινε γαλήνη μεγάλη.

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· Διατί εἶσθε δειλοί, ὦ ὀλιγόπιστοι; Τότε, ἀφοῦ ἐσηκώθη ὄρθιος, διέταξε μὲ αὐστηρότητα τοὺς ἀνέμους καὶ τὴν θάλασσαν, καὶ ἔγινεν ἀμέσως μεγάλη γαλήνη.

Καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· «ὦ ὀλιγόπιστοι, διατί εἶσθε τόσον δειλοί;» Τότε, ἀφοῦ ἐσηκώθη ὄρθιος, διέταξε μὲ ἐξουσίαν καὶ ἐπέπληξε τοὺς ἀνέμους καὶ τὴν θάλασσαν καὶ ἀμέσως ἔγινε γαλήνη μεγάλη.

Ἔμειναν δὲ κατάπληκτοι οἱ ἄνθρωποι καὶ ἔλεγαν· «Τί ἄνθρωπος εἶναι αὐτός, ὥστε καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ λίμνη νὰ ὑπακούουν σ’ αὐτόν;».

Οἱ ἄνθρωποι δέ, ὅσοι εἶδαν καὶ ὅσοι ἤκουσαν τὸ θαῦμα, ἐθαύμασαν λέγοντες· Τί ἄνθρωπος εἶναι αὐτός; Εἶναι πολὺ μεγαλύτερος ἀπὸ ὅ,τι τὸν ἐθεωρούσαμεν ἕως τώρα, διότι καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουν εἱς αὐτόν.

Οἱ δὲ ἄνθρωποι, ὅσοι εἶδαν καὶ ἤκουσαν τὸ καταπληκτικὸν αὐτὸ γεγονός, ἐθαύμασαν καὶ ἔλεγαν· τί ἄνθρωπος εἶναι αὐτός, ἀφοῦ καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ θάλασσα ὑποτάσσονται εἰς αὐτόν;

Ὅταν δὲ ἔφθασε στὸ ἀπέναντι μέρος, στὴ χώρα τῶν Γεργεσηνῶν, τὸν συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι, ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τοὺς τάφους, φοβεροὶ πολύ, ὥστε νὰ μὴ μπορῇ κανεὶς νὰ περάσῃ ἀπὸ τὸ δρόμο ἐκεῖνο.

Καὶ ὅταν αὐτὸς ἦλθεν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος, εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν, τὸν συνήντησαν δύο δαιμονιζόμενοι, ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τὰ ἐκεῖ μνήματα, εἰς τὰ ὁποῖα εὐχαριστοῦντο νὰ κατοικοῦν. Ἦσαν δὲ καὶ οἱ δύο ἐπιθετικοὶ καὶ πολὺ ἐπικίνδυνοι, ὥστε νὰ μὴ μπορῇ κανεὶς νὰ περάσῃ ἀπὸ τὸν δρόμον ἐκεῖνον.

Ὅταν δὲ ἦλθε εἰς τὴν ἀπέναντι παραλίαν, εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν, τὸν ἀπάντησαν δύο δαιμονιζόμενοι, ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τὰ μνημεῖα καὶ οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἄγριοι καὶ ἐπιθετικοί, ὥστε νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ περάσῃ κανεὶς ἀπὸ τὸν δρόμον ἐκεῖνον.

Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντας· «Τί σχέσι ἔχουμε ἐμεῖς μ’ ἐσένα, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; Ἦλθες ἐδῶ γιὰ νὰ μᾶς βασανίσῃς προτοῦ ἔλθῃ ὁ καιρός μας;».

Καὶ ἔξαφνα ἀπὸ τὸν φόβον των ἐφώναξαν δυνατὰ καὶ εἶπαν· Ποία σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ ἡμῶν καὶ σοῦ, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; Ἦλθες ἐδῶ πρόωρα, πρὸ τοῦ καιροῦ τῆς παγκοσμίου κρίσεως, διὰ νὰ μᾶς βασανίσῃς;

Καὶ ἰδού, ὅταν τὸν ἀντίκρυσαν, ἔκραξαν μὲ φωνὴν μεγάλην καὶ εἶπαν· «τί κοινὸν ὑπάρχει μεταξὺ ἡμῶν καὶ σοῦ, Ἰησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; Ἦλθες ἐδῶ νὰ μᾶς βασανίσῃς, πρὶν ἔλθῃ ὁ προκαθωρισμένος καιρὸς τῆς κρίσεως καὶ τῆς τιμωρίας μας;»

Μακριὰ δὲ ἀπ’ αὐτοὺς ἦταν μία μεγάλη ἀγέλη ἀπὸ χοίρους, ποὺ ἔβοσκε.

Ὑπῆρχε δὲ μακρὰν ἀπὸ αὐτοὺς κοπάδι ἀπὸ πολλοὺς χοίρους, ποὺ ἔβοσκεν ἐκεῖ.

Εὑρίσκετο δὲ μακρυὰ ἀπὸ αὐτοὺς ἕνα κοπάδι ἀπὸ πολλοὺς χοίρους, ποὺ ἔβοσκαν.

Οἱ δὲ δαίμονες τὸν παρακαλοῦσαν λέγοντας· «Ἐὰν πρόκειται νὰ μᾶς βγάλῃς, ἄφησέ μας νὰ πᾶμε στὴν ἀγέλη τῶν χοίρων».

Καὶ οἱ δαίμονες τὸν παρεκάλουν λέγοντες· Ἐὰν πρόκειται νὰ μᾶς βγάλῃς ἔξω ἀπ’ ἐδῶ, ἐπίτρεψόν μας νὰ ἀπέλθωμεν ες τὸ κοπάδι τῶν χοίρων.

Οἱ δὲ δαίμονες τὸν παρακαλοῦσαν καὶ ἔλεγαν· «ἐὰν θὰ μᾶς διώξῃς ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς ἀνθρώπους, δός μας τὴν ἄδειαν νὰ πᾶμε εἰς τὸ κοπάδι τῶν χοίρων».

Καὶ τοὺς εἶπε· «Πηγαίνετε». Καὶ βγῆκαν καὶ πῆγαν στὴν ἀγέλη τῶν χοίρων. Καὶ ἰδοὺ ὥρμησε ὅλη ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων καὶ γκρεμίστηκε στὴ λίμνη καὶ πνίγηκε στὰ νερά.

Καὶ ἐπειδὴ αὐτοί, ποὺ ἔτρεφον τοὺς χοίρους, ἔπραττον τοῦτο παρὰ τὸν μωσαϊκὸν νόμον, ποὺ ἀπηγόρευεν ὡς ἀκάθαρτον τὸ χοιρινὸν κρέας, ὁ Κύριος τιμωρῶν τὴν παρανομίαν ταύτην εἶπεν εἰς τοὺς δαίμονας· Πηγαίνετε. Αὐτοὶ δὲ ἀφοῦ ἐβγῆκαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἐπήγαν εἰς τοὺς χοίρους. Καὶ ἰδοὺ μὲ μανίαν ὥρμησεν ὅλον τὸ κοπάδι τῶν χοίρων ἀπὸ τὸ ἐπάνω μέρος τοῦ κρημνοῦ πρὸς τὰ κάτω εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐπνίγησαν ες τὰ νερὰ τῆς λίμνης.

Καὶ εἶπε εἰς αὐτούς· «πηγαίνετε». Καὶ αὐτοὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐπῆγαν εἰς τὸ κοπάδι τῶν χοίρων. Καὶ ἰδοὺ μὲ μανίαν καὶ γρυλλισμοὺς ὥρμησε ὅλο τὸ καπάδι τῶν χοίρων ἀπὸ τὸ μέρος τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐπνίγησαν εἰς τὰ νερά. (Ἐπέτρεψε δὲ ὁ Κύριος αὐτό, διὰ νὰ τιμωρηθοῦν ἔτσι οἱ ἰδιοκτῆται τῆς ἀγγέλης, διότι παρὰ τὸν μωσαϊκὸν νόμον αὐτοὶ ἔτρεφαν χοίρους).

Οἱ δὲ βοσκοὶ ἔφυγαν, καὶ πῆγαν στὴν πόλι, καὶ ἀνήγγειλαν ὅλα τὰ συμβάντα, καὶ ἰδίως τὰ σχετικὰ μὲ τοὺς δαιμονισμένους.

Ἐκεῖνοι δέ, ποὺ ἔβοσκαν τοὺς χοίρους, ἔφυγαν καὶ ἀφοῦ ἐπῆγαν εἰς τὴν πόλιν, ἀνήγγειλαν ὅλα, ὅσα συνέβησαν καὶ ἰδιαιτέρως τὸ τί συνέβη μὲ τοὺς δαιμονιζομένους.

Οἱ χοιροβοσκοὶ ἔφυγαν κατατρομαγμένοι, ἐπῆγαν εἰς τὴν πόλιν καὶ ἐγνωστοποίησαν ὅλα ὅσα συνέβησαν καὶ μάλιστα τὰ τῆς θεραπείας τῶν δαιμονιζομένων.

Καὶ ἰδοὺ ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως βγῆκαν νὰ συναντήσουν τὸν Ἰησοῦ, καί, ὅταν τὸν εἶδαν, τὸν παρακάλεσαν νὰ φύγῃ ἀπὸ τὴν περιοχή τους.

Καὶ ἰδοὺ ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως ἐβγῆκαν διὰ νὰ συναντήσουν τὸν Ἰησοῦν, καὶ ὅταν τὸν εἶδαν, τὸν παρεκάλεσαν νὰ φύγῃ ἀπὸ τὰ σύνορά τους, ἐκ φόβου μήπως πάθουν καὶ μεγαλύτερα κακά.

Καὶ ἰδοὺ ὅλη ἡ πόλις ἐβγῆκε, διὰ νὰ συναντήσῃ τὸν Ἰησοῦν· καὶ ὅταν τὸν εἶδαν, τὸν παρεκάλεσαν νὰ φύγῃ ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς περιοχῆς των· (καὶ τοῦτο, διότι ἐφοβήθησαν, μήπως διὰ τὰς παραβάσεις των ὑποστοῦν καὶ ἄλλην τιμωρίαν).

Τότε ἐπιβιβάσθηκε σὲ πλοῖο καὶ πέρασε ἀπέναντι καὶ ἦλθε στὴν πόλι του (τὴν Καπερναούμ).

Καὶ ἀφοῦ ἐμβῆκεν εἰς τὸ πλοῖον, ἐπέρασε διὰ μέσου τῆς λίμνης εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος, καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδικήν του πόλιν, τὴν Καπερναούμ.

Ἀφοῦ ἐμπῆκε εἰς τὸ πλοῖον ὁ Ἰησοῦς, ἐπέρασε τὴν λίμνην καὶ ἦλθε εἰς τὴν πόλιν του, δηλαδὴ τὴν Καπερναούμ.

Καὶ ἰδοὺ ἔφερναν σ’ αὐτὸν ἕνα παραλυτικὸ πάνω σὲ κρεββάτι. Καὶ ὅταν εἶδε ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστι τους, εἶπε στὸν παραλυτικό· «Ἔχε θάρρος, παιδί μου! Σοῦ ἔχουν συγχωρηθῆ οἱ ἁμαρτίες σου».

Καὶ ἰδοὺ ἔφεραν πρὸς αὐτὸν ἕνα παραλυτικόν, τὸν ὁποῖον εἶχαν βάλει ἐπάνω εἰς κρεββάτι. Καὶ ὁ Ἰησοῦς ὅταν εἶδε τὴν πίστιν, ποὺ εἶχαν καὶ ὁ παραλυτικὸς καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν ἔφεραν, εἶπεν εἰς τὸν παραλυτικόν, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο εἰς ἀνησυχίαν, μήπως αἱ ἁμαρτίαι του γίνουν ἐμπόδιον εἰς τὴν θεραπείαν του· Ἔχε θάρρος, παδί μου· σοῦ ἔχουν συγχωρηθῇ αἱ ἁμαρτίαι σου.

Καὶ ἰδοὺ ἔφεραν πρὸς αὐτὸν ἕνα παραλυτικόν, κατάκοιτον ἐπάνω εἰς τὸ κρεββάτι· καὶ ὅταν εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν τοῦ παραλυτικοῦ καὶ ἐκείνων, ποὺ τὸν ἔφεραν, εἶπε εἰς τὸν παραλυτικόν· «θάρρος, παιδί μου, μὴ φοβῆσαι ὅτι αἱ ἁμαρτίαι σου θὰ ἐμποδίσουν τὴν θεραπείαν· διὰ τὴν πίστιν σου, σοῦ ἔχουν ἤδη συγχωρηθῆ αἱ ἁμαρτίαι».

Καὶ ἰδοὺ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους· «Αὐτὸς βλασφημεῖ».

Καὶ ἰδοὺ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους· Αὐτὸς βλασφημεῖ σφετεριζόμενος δικαίωμα, τὸ ὁποῖον μόνον ὁ Θεὸς ἔχει.

Καὶ ἰδού, μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς ποὺ ἦσαν παρόντες, ἐσκέφθησαν· «αὐτὸς βλασφημεῖ (εἶναι ἀσεβής, διότι οἰκιειοποιεῖται τὴν ἐξουσίαν τοῦ Θεοῦ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας»).

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶδε τὶς σκέψεις τους καὶ εἶπε· «Γιατί σεῖς σκέπτεσθε μέσα στὶς διάνοιές σας πονηρά;

Καὶ ὁ Ἰησοῦς τὴν ἰδίαν στιγμὴν εἶδε εἰς τὰ βάθη τῶν καρδιῶν των τοὺς διαλογισμούς των καὶ εἶπε· Διατί διαλογίζεσθε μέσα εἰς τὰς καρδίας σας σκέψεις κακοπροαιρέτους;

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς, ὡς παντογνώστης, εἶδε ὁλοκάθαρα τὰς πονηρὰς σκέψεις τῶν γραμματέων, εἶπε· «διατί κυκλοφορεῖτε εἰς τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν σας τέτοιες πονηρὲς σκέψεις;

Τί δὲ εἶναι εὐκολώτερο, νὰ εἰπῶ, “Ἔχουν συγχωρηθῆ οἱ ἁμαρτίες σου”, ἢ νὰ εἰπῶ, “Σήκω καὶ περπάτα”;

Εἶναι δὲ πράγματι αἱ σκέψεις σας κακόγνωμοι καὶ κακοπροαίρετοι, διότι, τί εἶναι εὐκολώτερον; Νὰ εἴπῃ, κανείς· Εἶναι συγχωρημέναι αἱ ἁμαρτίαι σου, ἢ νὰ εἴπῃ, σήκω ὄρθιος καὶ περιπάτει; Σεῖς θεωρεῖτε δυσκολώτερον τὸ τελευταῖον τοῦτο.

Διότι, τί εἶναι εὐκολώτερον νὰ πῇ κανείς· Σοῦ ἔχουν συγχωρηθῇ αἱ ἁμαρτίαι σου ἢ νὰ πῇ· Σήκω ἐπάνω καὶ περιπάτει; Τὸ πρῶτον, ὡς ἐσωτερικόν, δὲν τὸ βλέπει κανεὶς καὶ ἐπομένως δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸ ἐξακριβώσῃ. Τὸ δεύτερον, ὡς ἐξωτερικὸν καὶ αἰσθητόν, δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸ ἀρνηθῇ, ὅσον κακόπιστος καὶ ἂν εἶναι.

Γιὰ νὰ μάθετε δέ, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσία νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες ἐπάνω στὴ γῆ», - τότε λέγει στὸν παραλυτικό· «Σήκω καὶ πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου».

Διὰ νὰ μάθετε λοιπὸν τώρα, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ὁ ἐκπρόσωπος τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ἔνδοξος Κριτὴς αὐτῆς κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν του, ἔχει ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας - τότε λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν· Σήκω ὄρθιος καὶ πάρε εἰς τοὺς ὤμους σου τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου.

Διὰ νὰ ἰδῆτε δὲ καὶ μάθετε καλά, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας καὶ νὰ θεραπεύῃ ἀσθενείας, τότε λέγει πρὸς τὸν παραλυτικόν· «σήκω ἐπάνω ὑγιής, πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου».

Καὶ σηκώθηκε καὶ πῆγε στὸ σπίτι του.

Καὶ πράγματι ἐκεῖνος ἐσηκώθη καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸ σπίτι του.

Καὶ ἀμέσως ἐσηκώθη ὁ παραλυτικὸς ἐντελῶς ὑγιὴς καὶ ἐπῆγε εἰς τὸ σπίτι του.

Βλέποντας δὲ τὰ πλήθη, θαύμασαν καὶ δόξασαν τὸ Θεό, ποὺ ἔδωσε τέτοια ἐξουσία στοὺς ἀνθρώπους.

Ὅταν δὲ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ εἶδαν αὐτό, ποὺ ἔγινεν, ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν, ὁ ὀποῖος ἔδωκε διὰ τοῦ Χριστοῦ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τέτοιαν ἐξουσίαν, τοῦ νὰ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι, συγχρόνως δὲ νὰ ἰατρεύωνται μὲ ἔνα λόγον ἁσθένειαι τοῦ σώματος ἀθεράπευτοι.

Ὅταν δὲ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ εἶδαν αὐτὸ ποὺ ἔγινε, ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἔδωσεν εἰς τὸν Ἰησοῦν, ποὺ τὸν ἐθεωροῦσαν ὡς ἕνα ἐκ τῶν ἀνθρώπων, τέτοιαν ἐξουσίαν, νὰ συγχωρῇ δηλαδὴ ἁμαρτίας καὶ νὰ θεραπεύῃ ἀσθενείας.

Προχωρώντας δὲ ἀπ’ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς εἶδε ἕνα ἄνθρωπο, Ματθαῖο ὀνομαζόμενο, νὰ κάθεται στὸ τελωνεῖο γιὰ τὴν εἴσπραξι τῶν φόρων, καὶ τοῦ λέγει· «Ἀκολούθα με». Καὶ σηκώθηκε καὶ τὸν ἀκολούθησε.

Τὸ ὅτι δὲ ἐθεράπευε καὶ τὰς ψυχὰς ὁ Κύριος, τὸ ἔδειξε καὶ πάλιν ὑστέρα ἀπὸ ὀλίγον. Σὰν ἔφυγε δηλαδὴ ἀπ’ ἐκεῖ καὶ διέβαινε πλησίον τῆς λίμνης, εἶδεν ὁ Ἰησοῦς ἕνα ἄνθρωπον, ποὺ ἐκάθητο εἰς τὴν τράπεζαν τῆς εἰσπράξεως τῶν φόρων καὶ ὁ ὁποῖος τώρα ὀνομάζεται Ματθαῖος. Καὶ εἰς τὸν τελώνην αὐτὸν λέγει ὁ Ἰησοῦς· Ἀκολούθει με. Καὶ ἐκεῖνος ἐσηκώθη καὶ τὸν ἠκολούθησε.

Καθὼς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐπερνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ, εἶδε ἕνα ἄνθρωπον, ὀνομαζόμενον Ματθαῖον, νὰ κάθεται εἰς τὸ γραφεῖον του μέσα εἰς τὸ τελωνεῖον, διὰ νὰ εἰσπράττῃ τοὺς φόρους καὶ λέγει εἰς αὐτόν· «ἔλα κοντά μου». Καὶ ὁ Ματθαῖος ἐσηκώθη καὶ τὸν ἀκολούθησεν ἀμέσως.

Καὶ ὅταν καθόταν στὸ τραπέζι στὸ σπίτι, ἰδοὺ καὶ πολλοὶ τελῶνες καὶ ἁμαρτωλοὶ ἦλθαν καὶ κάθονταν στὸ τραπέζι μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ καὶ τοὺς μαθητάς του.

Καὶ συνέβη, ὅταν αὐτὸς εἶχε γείρει εἰς τὴν τράπεζαν καὶ ἔτρωγεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ματθαίου, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἦλθαν καὶ ἐκάθηντο μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς μαθητάς του.

Καὶ ἐνῶ ἐκάθητο ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ γεῦμα, ποὺ πρὸς τιμήν του εἶχε παραθέσει ὁ Ματθαῖος εἰς τὸ σπίτι του, ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἦλθαν καὶ ἐκάθηντο μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς μαθητάς του.

Καὶ ὅταν εἶδαν οἱ Φαρισαῖοι, εἶπαν στοὺς μαθητάς του· «Γιατί ὁ διδάσκαλός σας τρώγει μαζὶ μὲ τοὺς τελῶνες καὶ ἁμαρτωλούς;».

Καὶ ὅταν εἶδαν αὐτὸ οἱ Φαρισαῖοι, εἶπαν εἰς τοὺς μαθητάς του. Διατί ὁ Διδάσκαλός σας τρώγει μαζὶ μὲ τοὺς τελώνας καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς;

Καὶ ὅταν εἶδαν οἱ Φαρισαῖοι τοῦτο, εἶπαν εἰς τοὺς μαθητάς του· «διατί ὁ διδάσκαλός σας τρώγει μαζῆ μὲ τοὺς τελώνας καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς;»

Ὅταν δὲ ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς, εἶπε σ’ αὐτούς· «Δὲν χρειάζονται οἱ ὑγιεῖς ἰατρό, ἀλλ’ οἱ ἀσθενεῖς.

Ὁ Ἰησοῦς δέ, ὅταν ἤκουσε τοὺς λόγους τούτους, εἶπε πρὸς αὐτούς· Δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἰατροῦ οἱ ὑγιεῖς, ἀλλ’ ἐκεῖνοι, ποὺ δὲν εἶναι καλὰ εἰς τὴν ὑγείαν τους καὶ εἶναι ἄρρωστοι.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, ὅταν ἤκουσε τὰ λόγια αὐτά, τοὺς εἶπε· «δὲν χρειάζονται ἰατρὸν οἱ ὑγιεῖς, ἀλλ’ οἱ ἄρρωστοι.

Πηγαίνετε δὲ καὶ μάθετε τί σημαίνει, Εὐσπλαγχνία θέλω καὶ ὄχι θυσία. Ἄλλωστε δὲν ἦλθα νὰ καλέσω ἁγίους, ἀλλ’ ἁμαρτωλοὺς σὲ μετάνοια».

Πηγαίνετε δὲ νὰ μάθετε, τί σημαίνει ἐκεῖνο, ποὺ εἶπεν ὁ προφήτης Ὡσηέ· Θέλω ἔλεος καὶ συμπάθειαν καὶ ὅχι ἐξωτερικὴν θυσίαν, ποὺ δὲν ἐμψυχώνεται ἀπὸ ἐσωτερικὴν ἀγαθὴν διάθεσιν καὶ εὐσπλαγχνίαν. Ἐγὼ ἠξεύρω τι κάνω. Διότι δὲν ἦλθα ἀπὸ τὸν οὐρανὸν διὰ νὰ καλέσω ἐκείνους, ποὺ νομίζουν τοὺς ἑαυτούς των δικαίους, ἀλλ’ ἦλθα νὰ καλέσω τοὺς ἁμαρτωλούς, διὰ νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ σωθοῦν.

Πηγαίνετε δὲ εἰς τοὺς ἑρμηνευτὰς τῶν Γραφῶν, διὰ νὰ μάθετε τί σημαίνει· εὐσπλαγχνίαν θέλω καὶ ὄχι τυπικὴν θυσίαν. Διότι ἐγὼ δὲν ἦλθα νὰ καλέσω ἐκείνους ποὺ νομίζουν τὸν εὐατόν των δίκαιον, ἀλλὰ τοὺς ἁμαρτωλούς, διὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσω εἰς τὴν μετάνοιαν καὶ σωτηρίαν».

Τότε ἔρχονται πρὸς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ λέγουν· «Γιατί ἐμεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νηστεύουμε πολύ, ἐνῷ οἱ μαθηταί σου δὲν νηστεύουν;».

Τότε ἦλθαν εἰς αὐτόν οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ εἶπαν· Διατί ἡμεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νηστεύομεν πολύ, οἱ δὲ μαθηταί σου δὲν νηστεύουν;

Τότε ἦλθαν πρὸς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ καὶ τοῦ εἶπαν· «διατί ἡμεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νηστεύομεν πολύ, οἱ δὲ μαθηταί σου δὲν νηστεύουν καθόλου;»

Εἶπε δὲ σ’ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «Μήπως εἶναι δυνατὸν οἱ ἄνθρωποι τοῦ γάμου νὰ νηστεύουν, ἐφ’ ὅσον χρόνον ὁ Νυμφίος εἶναι μαζί τους; Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέρες, ποὺ θ’ ἀποσπασθῇ ἀπ’ αὐτοὺς ὁ Νυμφίος καὶ θὰ θανατωθῇ, καὶ τότε θὰ νηστεύσουν.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· μήπως εἶναι δυνατὸν οἱ προσκαλεσμένοι εἰς γάμον φίλοι τοῦ γαμβροῦ νὰ πενθοῦν καὶ νὰ νηστεύουν, ἐνόσῳ εἶναι μαζί τους ὁ γαμβρὸς καὶ ἑορτάζεται ὁ γάμος; Ἔτσι καὶ οἱ μαθηταί μου, ἐφ’ ὅσον ἐγὼ ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας εἶμαι μαζί τους, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πενθοῦν. Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέραι, ποὺ θὰ πάρουν ἀπὸ αὐτοὺς τὸν Νυμφίον, καὶ τότε θὰ νηστεύσουν καὶ θὰ πενθήσουν καὶ θὰ κακοπαθήσουν.

Καὶ ἀπήντησεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «Μήπως εἶναι δυνατὸν καὶ πρέπον οἱ φίλοι τοῦ νυμφίου καὶ οἱ προσκεκλημένοι εἰς τὸν γάμον νὰ πενθοῦν καὶ νὰ νηστεύουν ἐφ’ ὅσον χρόνον εἶναι μαζῆ των ὁ νυμφίος; Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέραι, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ πάρουν τὸν νυμφίον ἐκ τοῦ μέσου αὐτῶν καὶ τότε θὰ νηστεύσουν. (Οἱ μαθηταί μου, ἐφ’ ὅσον εὑρίσκονται μαζῆ μὲ ἐμέ, τὸν νυμφίον τῆς Ἐκκλησίας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πενθοῦν καὶ εἰς ἐκδήλωσιν τοῦ πένθους των νὰ νηστεύουν. Ὅταν ὅμως μὲ πάρουν καὶ μὲ ἀποσπάσουν ἐκ μέσου αὐτῶν, τότε θὰ πενθήσουν καὶ θὰ νηστεύσουν).

Κανεὶς δὲ καινούργιο τεμάχιο ὑφάσματος δὲν βάζει ὡς μπάλωμα σὲ παλαιὸ ἔνδυμα, διότι τὸ συμπλήρωμά του (τὸ μπάλωμα δηλαδὴ) τραβάει καὶ ἀποσπᾷ ἀπὸ τὸ ἔνδυμα, καὶ ἔτσι γίνεται χειρότερο σχίσιμο (Ὁ Ἰουδαϊσμὸς καὶ ὁ Χριστιανισμὸς δὲν συμπίπτουν καὶ δὲν συμβιβάζονται, διότι ὁ πρῶτος πάλιωσε, ὅπως ἕνα ἔνδυμα, καὶ ὁ δεύτερος εἶναι καινούργιος).

Κανεὶς δὲν πρέπει νὰ βάλλῃ ἐπάνω εἰς παλαιὸν ροῦχον ἐμβάλωμα ἀπὸ τεμάχιον ὑφάσματος καινούργιου, τὸ ὁποῖον ὡς ἀμεταχείριστον εἶναι σκληρόν· διότι τὸ καινούργιο αὐτὸ κομμάτι, ποὺ ἐτέθη ὡς συμπλήρωμα, μαζεύει καὶ ἀποσπᾷ ἀπὸ τὸ παλαιὸν ροῦχον τὸ μέρος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου εἶναι αἱ ραφαί, καὶ τὸ σχίσιμον γίνεται χειρότερον. Ἔτσι καὶ ἡ νέα μου διδασκαλία δὲν εἶναι ὠφέλιμον νὰ προσκολληθῇ ἐπάνω εἰς ἐξωτερικοὺς τύπους, ποὺ ἐπάληωσαν πλέον καὶ εἶναι ἐφθαρμένοι. Διότι καὶ οἱ ἐξωτερικοὶ τύποι θὰ ἀχρηστευθοῦν ἐπιβλαβῶς καὶ ἡ διδασκαλία μου θὰ νοθευθῇ.

Κανεὶς συνετὸς δὲν βάζει ἐπάνω εἰς παλαιὸν ἔνδυμα μπάλωμα καινούργιο, διότι τοῦτο, καθὼς θὰ ράπτεται, θὰ παρασύρῃ μὲ τὶς ραφές του ἕνα μέρος τοῦ παλαιοῦ ἐνδύματος καὶ τὸ σχίσιμον θὰ γίνῃ χειρότερον.

Οὔτε καινούργιο κρασὶ (μοῦστο) βάζουν σὲ παλαιὰ ἀσκιά. Ἀλλιῶς τὰ ἀσκιὰ σχίζονται, ἔτσι δὲ καὶ τὸ κρασὶ χύνεται ἔξω, καὶ τὰ ἀσκιὰ καταστρέφονται. Ἀλλὰ τὸ καινούργιο κρασὶ βάζουν σὲ καινούργια ἀσκιά, καὶ ἔτσι καὶ τὰ δύο διατηροῦνται (Ὅσοι παραμένουν προσκολλημένοι στὸν Ἰουδαϊσμὸ εἶναι παλαιὰ ἀσκιά, ποὺ δὲν δύνανται νὰ βαστάσουν τὸ νέο κρασί, τὸ Χριστιανισμό. Ὁ Χριστιανισμὸς ἀπαιτεῖ νέα ἀσκιά, ἀνθρώπους ἐλευθερωμένους ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμό)».

Οὔτε βάλλουν μοῦστον εἰς ἀσκοὺς παληούς, ποὺ δὲν ἀντέχουν εἰς τὴν βράσιν τοῦ μούστου. Εἰ δ’ ἄλλως σπάζουν οἱ ἀσκοί, καὶ ὁ οἶνος χύνεται ἔξω καὶ οἱ ἀσκοὶ θὰ χαθοῦν καὶ θὰ γίνουν ἄχρηστοι. Ἀλλὰ βάλλουν μοῦστον εἰς ἀσκοὺς καινούργιους, ποὺ ἀντέχουν, καὶ ἔτσι καὶ τὰ δύο, καὶ οἱ ἀσκοὶ δηλαδὴ καὶ ὁ μοῦστος διατηροῦνται. Ἔτσι καὶ τώρα οἱ Φαρισαῖοι, καὶ ὅσοι τοὺς ἀκολουθοῦν, εἶναι παλαιοὶ ἀσκοί, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ βαστάσουν τὴν νέαν διδασκαλίαν μου, τὴν ὁποίαν θὰ παραλάβουν οἱ μαθηταί μου, ποὺ ὁμοιάζουν πρὸς νέα ἐνδύματα καὶ νέους ἀσκούς.

Οὔτε πάλιν βάζουν οἱ συνετοὶ ἄνθρωποι νέον κρασί, ποὺ βράζει ἀκόμη, εἰς παλαιὰ ἀσκιά, ποὺ δὲν ἀντέχουν. Ἐὰν δὲ καὶ κάμουν αὐτό, τὰ ἀσκιὰ σπάζουν καὶ σχίζονται καὶ ἔτσι τὸ κρασὶ χύνεται καὶ τὰ ἀσκιὰ ἀχρηστεύονται. Ἀλλὰ βάζουν τὸν νέον οἶνον μέσα εἰς νέους ἀσκοὺς καὶ ἔτσι διατηροῦνται καὶ τὰ δύο. (Τὴν νέαν διδασκαλίαν μου δὲν θὰ τὴν βάλω εἰς τοὺς παλαιοὺς τύπους καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τῶν παλαιῶν τύπων, ὅπως εἶναι οἱ Φαρισαῖοι, ἀλλὰ τὴν μεταδίδω εἰς τοὺς νέους ἀνθρώπους, ὅπως εἶναι οἱ μαθηταί μου, καὶ τὴν βάζω εἰς νέους τύπους καὶ σχήματα)».

Ἐνῷ τοὺς ἔλεγε αὐτά, ἰδοὺ κάποιος ἄρχων πλησίασε καὶ τὸν προσκυνοῦσε λέγοντας· «Ἡ θυγατέρα μου πρὸ ὀλίγου πέθανε. Ἀλλὰ ἔλα καὶ βάλε τὸ χέρι σου ἐπάνω της καὶ θὰ ἀναστηθῇ».

Ἐνῷ δὲ τοὺς ἔλεγε ταῦτα ὁ Ἰησοῦς, ἰδοὺ κάποιος ἄρχων τῆς συναγωγῆς, αφοῦ τον πλησίασε, τὸν έπροσκύνει λέγων ὅτι ἡ θυγάτηρ μου πρὸ ὀλίγου ἀπέθανεν· ἀλλ’ ἐλθὲ καὶ βάλε τὴν χεῖρα σου ἐπάνω της καὶ θὰ ζήσῃ.

Ἐνῶ δὲ ἔλεγεν αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς, ἰδοὺ ἔνας ἄρχων τῆς συναγωγῆς ἦλθε πρὸς αὐτόν, ἔσκυψεν ἕως τὸ ἔδαφος, τὸν προσκύνησε μὲ βαθύτατον σεβασμὸν καὶ τοῦ εἶπεν ὅτι «ἡ κόρη μου πρὸ ὀλίγου ἀπέθανεν, ἀλλὰ ἔλα, βάλε τὸ χέρι σου ἐπάνω εἰς αὐτὴν καὶ θὰ ζήσῃ».

Τότε ὁ Ἰησοῦς σηκώθηκε καὶ τὸν ἀκολούθησε, καθὼς καὶ οἱ μαθηταί του.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ἀφοῦ ἐσηκώθη ἀπὸ τὴν τράπεζαν, τὸν ἠκολούθησε, καθὼς καὶ οἱ μαθηταί του.

Ἐσηκώθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τὸν ἠκολούθησε, καθὼς καὶ οἱ μαθηταί του.

Καὶ ἰδοὺ μία γυναῖκα, ποὺ ἔπασχε ἀπὸ αἱμορραγία δώδεκα ἔτη, πλησίασε ἀπὸ πίσω καὶ ἄγγιξε τὴν ἄκρη τοῦ ἐνδύματός του,

Καὶ ἰδοὺ μία γυναῖκα, ποὺ ἔπασχεν ἀπὸ αἱμορραγίαν ἐπὶ δώδεκα χρόνια, ἐπλησίασεν ἀπ’ ὀπίσω κρυφά, ἐπειδὴ ἐντρέπετο νὰ γίνῃ φανερὸν τὸ νόσημά της, καὶ ἤγγισε τὸ ἄκρον τοῦ ἐξωτερικοῦ του ἐνδύματος.

Καὶ ἰδού, καθὼς ἐπροχωροῦσαν, μία γυναῖκα, ποὺ ἔπασχε ἀπὸ αἱμορραγίαν δώδεκα ἔτη, ἐπλησίασε ἀπὸ πίσω καὶ ἤγγισε μὲ πίστιν τὴν ἄκρη ἀπὸ τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ.

διότι ἔλεγε μέσα της· «Ἐὰν μόνον ἀγγίξω τὸ ἔνδυμά του, θὰ σωθῶ (θὰ θεραπευθῶ)».

Ἔπραξε δὲ τοῦτο, διότι ἔλεγε μέσα της, καὶ μόνον ἐὰν ἐγγίσω τὸ ἔνδυμά του, θὰ γίνω ὑγιής.

Διότι, ἔλεγε ἀπὸ μέσα της, καὶ μόνον ἐὰν ἐγγίσω τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ θὰ σωθῶ ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν μου.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, ἀφοῦ στράφηκε καὶ τὴν εἶδε, εἶπε· «Ἔχε θάρρος, κόρη μου! Ἡ πίστι σου σὲ ἔσωσε (σὲ θεράπευσε)». Καὶ πράγματι ἡ γυναῖκα ἔγινε καλὰ ἀπὸ τὴ στιγμὴ ἐκείνη.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἔστρεψεν ὀπίσω καὶ σὰν τὴν εἶδεν, εἶπεν· Ἔχε θάρρος, κόρη μου· ἡ πίστις καὶ πεποίθησις ποὺ εἶχες, ὅτι θὰ ἐθεραπεύεσο, ἐὰν ἤγγιζες τὸ ἔνδυμά μου, σὲ ἔχει θεραπεύσει. Καὶ ἔγινε τελείως ὑγιὴς ἡ γυναῖκα ἀπὸ τὴν ὥραν ἐκείνην.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐγύρισε, τὴν εἶδε καὶ τῆς εἶπε· «θάρρος, κόρη μου· ἡ πίστις, μὲ τὴν ὁποίαν ἤγγισες τὸ ἔνδυμά μου, σὲ ἔχει σώσει». Καὶ πράγματι ἀπὸ τὴν ὥραν ἐκείνην ἐθεραπεύθη ἡ γυναῖκα καὶ ἔγινε τελείως ὑγιής.

Καὶ ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἦλθε στὸ σπίτι τοῦ ἄρχοντος καὶ εἶδε τοὺς αὐλητὰς (μουσικοὺς) νὰ παίζουν θλιβερὰ μοιρολόγια, καὶ τὸ πλῆθος ταραγμένο, λέγει σ’ αὐτούς·

Καὶ ὅταν ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἄρχοντος καὶ εἶδεν ἐκείνους ποὺ ἔπαιζαν μὲ τὸν αὐλὸν θλιβερὰ μοιρολόγια καὶ τὸ πλῆθος τῶν συγγενῶν καὶ γνωρίμων νὰ δημιουργοῦν μὲ τὸν θρῆνον τους θόρυβον, λέγει εἰς αὐτούς·

Ὅταν δὲ ἦλθε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἄρχοντος καὶ εἶδε αὐτούς, ποὺ μὲ τοὺς αὐλούς των ἔπαιζαν πένθιμα καὶ νεκρικὰ τραγούδια, καὶ τὸν ὄχλον νὰ θρηνῇ καὶ νὰ ὀλοφύρεται καὶ νὰ δημιουργῇ θόρυβον, εἶπε πρὸς αὐτούς.

«Ἀποχωρεῖτε. Δέν πέθανε δὲ τὸ κορίτσι, ἀλλὰ κοιμᾶται». Τότε ἄρχισαν νὰ γελοῦν εἰς βάρος του.

Φύγετε ἀπ’ ἐδῶ, διότι τὸ κοράσιον δὲν ἀπέθανεν, ἀλλὰ κοιμᾶται. Καὶ ἐκεῖνοι τὸν ἐπεριγελοῦσαν, διότι ἦσαν βέβαιοι ὅτι τὸ κοράσιον ἦτο πεθαμένο.

«Πηγαίνετε· διότι ἡ μικρὴ κόρη δὲν ἀπέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται». Καὶ ἐκεῖνοι τὸν περιγελοῦσαν, διότι ἤξευραν πολὺ καλὰ ὅτι ἡ κόρη εἶχεν πεθάνει.

Ὅταν δὲ τὸ πλῆθος βγῆκε ἔξω, μπῆκε μέσα καὶ τὴν ἔπιασε ἀπὸ τὸ χέρι της, καὶ τὸ κορίτσι σηκώθηκε ἐπάνω.

Ὅταν δὲ τὸ πλῆθος ἐβγῆκεν ἔξω, ἐμβῆκεν εἰς τὸ δωμάτιον τῆς νεκρᾶς καὶ ἔπιασε τὸ χέρι της καὶ ἀνεστήθη τὸ κοράσιον.

Ὅταν δὲ ἐδιώχθη ὁ ὄχλος ἔξω ἀπὸ τὴν αἴθουσαν, ποὺ εὑρίσκετο ἡ νεκρά, εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς, ἔπιασε τὸ χέρι της καὶ ἀμέσως ἐκείνη ἀνεστήθη.

Καὶ ἡ φήμη γι’ αὐτὸ τὸ θαῦμα διαδόθηκε σ’ ὅλη τὴν περιοχὴ ἐκείνη.

Καὶ διεδόθη ἡ φήμη περὶ τοῦ θαύματος εἰς ὅλην τὴν χώραν ἐκείνην.

Καὶ διεδόθη ἡ φήμη περὶ τῆς ἀναστάσεως τῆς νεκρᾶς κόρης εἰς ὅλην τὴν χώραν ἐκείνην.

Ἐνῷ δὲ προχωροῦσε ἀπ’ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς, τὸν ἀκολούθησαν δύο τυφλοί, κράζοντας καὶ λέγοντας· «Σπλαχνίσου μας καὶ σῶσε μας (θεράπευσέ μας), Υἱὲ Δαβίδ».

Καὶ ἐνῷ ἐπροχώρει ἀπ’ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς, τὸν ἠκολούθησαν δύο τυφλοί, οἱ ὁποῖοι ἐφώναζαν δυνατὰ καὶ ἔλεγαν· Σπλαγχνίσου μας καὶ ἰάτρευσέ μας, ἔνδοξε ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ.

Καὶ ἐνῶ ὁ Ἰησοῦς ἐπερνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ, τὸν ἠκολούθησαν δύο τυφλοί, οἱ ὁποῖοι ἔκραζαν καὶ ἔλεγαν· «σπλαγχνίσου μας, υἱὲ Δαυΐδ, καὶ δός μας τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μας».

Ὅταν δὲ ἦλθε στὸ σπίτι, ἦλθαν κοντά του οἱ τυφλοὶ καὶ τοὺς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Πιστεύετε, ὅτι δύναμαι νὰ κάνω τοῦτο;». Τοῦ λέγουν· «Ναί, Κύριε».

Ὅταν δὲ ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι, ἦλθαν πλησίον του οἱ τυφλοί, καὶ λέγει πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Πιστεύετε, ὅτι ἔχω τὴν δύναμιν νὰ κάνω αὐτὸ ποὺ ζητεῖτε; Λέγουν εἰς αὐτὸν ἐκεῖνοι· Ναί, Κύριε.

Ὅταν δὲ ἔφθασε εἰς τὸ σπίτι, τὸν ἐπλησίασαν οἱ τυφλοὶ καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «πιστεύετε πράγματι, ὅτι ἠμπορῶ ἐγὼ νὰ κάμω αὐτό, ποὺ ζητεῖτε;» Λέγουν πρὸς αὐτόν· «ναί, Κύριε».

Τότε ἄγγιξε τὰ μάτια τους λέγοντας· «Ἂς γίνῃ σὲ σᾶς σύμφωνα μὲ τὴν πίστι σας».

Τότε ἤγγισε μὲ τὰ δάκτυλά του τὰ μάτια τους καὶ εἶπε· Σύμφωνα μὲ τὴν πίστιν σας ἄς γίνῃ εἰς σᾶς.

Τότε ἤγγισε τὰ μάτια των, λέγων· «σύμφωνα με τὴν πίστιν σας ἂς γίνῃ αὐτὸ πρὸς χάριν σας».

Καὶ ἄνοιξαν τὰ μάτια τους. Ὁ δὲ Ἰησοῦς μὲ αὐστηρὸ ὕφος τοὺς πρόσταξε λέγοντας· «Κοιτάξετε νὰ μὴ τὸ μάθῃ κανείς».

Καὶ ἤνοιξαν τὰ μάτια τους· καὶ μὲ αὐστηρότητα παρήγγειλεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· Προσέχετε, κανεὶς νὰ μὴ μάθῃ τὸ θαῦμα ποὺ σᾶς ἔκαμα.

Καὶ ἀμέσως ἄνοιξαν οἱ ὀφθαλμοί των. Ὁ δὲ Ἰησοῦς συνέστησεν εἰς αὐτοὺς μὲ αὐστηρότητα καὶ εἶπε· «προσέχετε, κανεὶς νὰ μὴ μάθῃ τὸ θαῦμα».

Ἀλλ’ αὐτοὶ βγῆκαν καὶ τὸν διαφήμισαν σ’ ὅλη τὴν περιοχὴ ἐκείνη.

Αὐτοὶ ὅμως, ὅταν ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ σπίτι, διέδωκαν τὴν φήμην του ὡς θαυματουργοῦ καὶ Μεσαίου εἰς ὅλην τὴν χώραν ἐκείνην.

Ἀλλὰ ἐκεῖνοι ἐξελθόντες διέδωσαν τὸ θαῦμα καὶ τὴν φήμη τοῦ Ἰησοῦ εἰς ὅλην ἐκείνην τὴν χώραν.

Καὶ ἐνῷ αὐτοὶ ἔβγαιναν, ἰδοὺ ἔφεραν πρὸς αὐτὸν ἕνα ἄνθρωπο βωβὸ δαιμονισμένο.

Ὅταν δὲ οἱ δύο αὐτοὶ ἔβγαιναν ἀπὸ τὸ σπίτι, ἰδοὺ ἔφεραν πρὸς τὸν Ἰησοῦν ἄνθρωπον, ποὺ κατείχετο ἀπὸ δαιμόνιον καὶ ἦτο κωφὸς καὶ ἄλαλος.

Ἐνῶ δὲ αὐτοὶ ἐξήρχοντο, ἰδοὺ ἔφεραν εἰς τὸν Ἰησοῦν ἕνα ἄνθρωπον δαιμονιζόμενον κωφάλαλον.

Καὶ ὅταν βγῆκε τὸ δαιμόνιο, ὁ βωβὸς μίλησε, καὶ τὰ πλήθη θαύμασαν καὶ ἔλεγαν· «Ποτὲ δὲν παρουσιάσθηκε τέτοιο φαινόμενο στὸν Ἰσραήλ».

Καὶ ἀφοῦ ἐξεδιώχθη τὸ δαιμόνιον, ὡμίλησεν ὁ κωφὸς καὶ ἐθαύμασαν τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ καὶ ἔλεγαν· Οὐδέποτε ἐφάνησαν τέτοια θαύματα εἰς τὸ ἔθνος τοῦ Ἰσραήλ. Οὔτε ὅταν οἱ προφῆται καὶ οἱ λοιποὶ ἅγιοι ἄνδρες ἐθαυματούργουν ἐν μέσῳ αὐτοῦ.

Καὶ ὅταν ἐξεδιώχθη τὸ δαιμόνιον, ἀμέσως ὡμίλησεν ὁ κωφάλαλος καὶ οἱ ὄχλοι ποὺ ἦσαν ἐκεῖ ἐθαύμασαν καὶ ἔλεγαν ὅτι ποτὲ ἕως τώρα δὲν ἐφάνησαν εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν τόσα πολλὰ καὶ τόσα μεγάλα θαύματα.

Ἀλλ’ οἱ Φαρισαῖοι ἔλεγαν· «Μὲ τὴ δύναμι τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων βγάζει τὰ δαιμόνια».

Οἱ Φαρισαῖοι ὅμως ἔλεγαν· Μὲ τὴν βοήθειαν καὶ συνέργειαν τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν δαιμόνων βγάζει ἀπὸ τοὺς πάσχοντας τὰ δαιμόνια.

Οἱ μοχθηροὶ ὅμως καὶ δόλιοι Φαρισαῖοι ἔλεγαν· «αὐτὸς διώχνει τὰ δαιμόνια μὲ τὴν δύναμιν τοῦ ἀργηγοῦ τῶν δαιμονίων».

Καὶ περιώδευε ὁ Ἰησοῦς ὅλες τὶς πόλεις καὶ τὰ χωριά, καὶ δίδασκε στὶς συναγωγές τους καὶ κήρυττε τὸ χαρμόσυνο κήρυγμα τῆς βασιλείας (τοῦ Θεοῦ), καὶ θεράπευε κάθε ἀσθένεια καὶ κάθε ἀρρώστεια στὸ λαό.

Καὶ περιήρχετο ὁ Ἰησοῦς ὅλας τὰς πόλεις καὶ τὰ χωρία, διδάσκων εἰς τὰς συναγωγάς των καὶ κηρύττων τὸ χαρμόσυνον κήρυγμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ θεραπεύων κάθε ἀσθένειαν καὶ ἀδιαθεσίαν μεταξὺ τοῦ λαοῦ.

Καὶ περιώδευε ὁ Ἰησοῦς ὅλας τὰς πόλεις καὶ τὰ χωρία διδάσκων εἰς τὰς συναγωγὰς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ χαρμόσυνον ἄγγελμα τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ θεραπεύων κάθε ἀσθένειαν καὶ κάθε καχεξίαν μεταξὺ τοῦ λαοῦ.

Ὅταν δὲ εἶδε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἔνοιωσε γι’ αὐτοὺς συμπόνια, διότι ἦταν ἀποκαμωμένοι καὶ ἐγκαταλελειμμένοι σὰν πρόβατα χωρὶς ποιμένα.

Ὅταν δὲ εἶδε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἠσθάνθη συμπάθειαν καὶ πόνον δι’ αὐτούς, διότι ἦσαν ἀποκαμωμένοι πνευματικῶς καὶ παραμελημένοι, σὰν πρόβατα, ποὺ δὲν ἔχουν ποιμένα νὰ τὰ προφυλάξῃ καὶ νὰ τὰ ὁδηγήσῃ εἰς τόπους βοσκῆς.

Ὅταν δὲ εἶδε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἠσθάνθη εὐσπλαγχνίαν καὶ πόνον δι’ αὐτούς, διότι ἦσαν ἀποκαμωμένοι πνευματικῶς καὶ παραπεταμένοι, σὰν πρόββατα ποὺ δὲν εἶχαν ποιμένα.

Τότε λέγει στοὺς μαθητάς του· «Ὁ μὲν καρπὸς γιὰ θερισμὸ εἶναι πολύς, οἱ δὲ ἐργάτες εἶναι ὀλίγοι.

Τότε λέγει εἰς τοὺς μαθητάς του· τὰ μὲν ὥριμα διὰ θερισμὸν στάχυα εἶναι πολλά, οἱ δὲ ἐργάται, ποὺ θὰ τὰ θερίσουν, εἶναι ὀλίγοι. Πολλοὶ εἶναι οἱ εὐδιάθετοι νὰ δεχθοῦν τὸ εὐαγγέλιον καὶ νὰ σωθοῦν, ὀλίγοι ὅμως εἶναι οἱ πνευματικοὶ ἐργάται, ποὺ θὰ ὑπηρετήσουν εἰς τὸ πνευματικὸν αὐτὸ ἔργον.

Τότε λέγει εἰς τοὺς μαθητάς του· «ὁ μὲν θερισμὸς εἶναι πολὺς (πολλοὶ δηλαδὴ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν τὴν ἀνάγκην καὶ τὴν διάθεσιν νὰ δεχθοῦν τὰ λόγια τῆς σωτηρίας) ἀλλὰ οἱ πνευματικοὶ ἐργάται εἶναι ὀλίγοι.

Γι’ αὐτὸ παρακαλέσετε τὸν κύριο τοῦ πρὸς θερισμὸν καρποῦ, γιὰ ν’ ἀποστείλῃ ἐργάτες γιὰ νὰ θερίσουν τὸν καρπό του».

Παρακαλέσατε λοιπὸν τὸν Θεόν, ποὺ εἶναι ὁ κύριος καὶ ἰδιοκτήτης τῆς ὡρίμου πρὸς θερισμὸν σπορᾶς, νὰ βγάλῃ καὶ ἀποστείλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμόν του.

Παρακαλέστε λοιπὸν τὸν Κύριον τοῦ θερισμοῦ, νὰ στείλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμὸν αὐτοῦ».

Ἀφοῦ δὲ προσκάλεσε τοὺς δώδεκα μαθητάς του, τοὺς ἔδωσε ἐξουσία πάνω στὰ ἀκάθαρτα πνεύματα, ὥστε νὰ τὰ βγάζουν, καὶ νὰ θεραπεύουν κάθε ἀσθένεια καὶ κάθε ἀρρώστεια.

Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσε τοὺς δώδεκα μαθητάς του, ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς ἐξουσίαν καὶ δύναμιν ἐπὶ τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων, ὥστε νὰ τὰ βγάζουν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ θεραπεύουν κάθε εἶδος ἀσθενείας καὶ κακοδιαθεσίας.

Ἀφοῦ προσεκάλεσε τοὺς δώδεκα μαθητάς του ὁ Ἰησοῦς, ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς ἐξουσίαν ἐπὶ τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων, ὥστε νὰ τὰ ἐκδιώκουν ἀπὸ τοὺς δαιμονιζομένους καὶ νὰ θεραπεύουν κάθε ἀρρώστιαν καὶ κάθε σωματικὴν ἀδυναμίαν καὶ καχεξίαν.

Τὰ δὲ ὀνόματα τῶν δώδεκα ἀποστόλων εἶναι αὐτά· Πρῶτος ὁ Σίμων, ποὺ ὀνομάζεται (καὶ) Πέτρος, καὶ ὁ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφός του, ὁ Ἰάκωβος ὁ υἱὸς τοῦ Ζεβεδαίου καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ ἀδελφός του,

Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματα εἶναι αὐτά· πρῶτος καταριθμεῖται ὁ Σίμων, ὁ ὁποῖος ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἀκολούθων του ὠνομάζετο Πέτρος, καὶ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφός του, Ἰάκωβος ὁ υἱὸς Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννης ὁ ἀδελφός του,

Τὰ δὲ ὀνόματα τῶν δώδεκα ἀποστόλων εἶναι τὰ ἐξῆς· πρῶτος ὁ Σίμων, ὁ ὀνομαζόμενος Πέτρος καὶ Ἀνδρέας ὁ ἀδελφός του, ὁ Ἰάκωβος ὁ υἱὸς τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ Ἰωάννης ὁ ἀδελφός του·

ὁ Φίλιππος καὶ ὁ Βαρθολομαῖος, ὁ Θωμᾶς καὶ ὁ Ματθαῖος ὁ τελώνης, ὁ Ἰάκωβος ὁ υἱὸς τοῦ Ἀλφαίου καὶ ὁ Λεββαῖος, ποὺ ἐπωνομάσθηκε Θαδδαῖος,

Φίλιππος καὶ Βαρθολομαῖος, Θωμᾶς καὶ Ματθαῖος, ποὺ διετέλεσε τελώνης, Ἰάκωβος ὁ υἱὸς τοῦ Ἀλφαίου καὶ Λεββαῖος, ὁ ὁποῖος ἐπωνομάσθη Θαδδαῖος,

ὁ Φίλιππος καὶ ὁ Βαρθολομαῖος, ὁ Θωμᾶς καὶ ὁ Ματθαῖος ὁ τελώνης, ὁ Ἰάκωβος ὁ υἱὸς τοῦ Ἀλφαίου καὶ ὁ Λεββαῖος, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐπονομασθῆ καὶ Θαδδαῖος.

ὁ Σίμων ὁ Κανανίτης καὶ ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν πρόδωσε.

Σίμων ὁ Κανανίτης, ἤτοι ὁ ζηλωτής, καὶ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν παρέδωκεν εἰς τοὺς ἐχθρούς του διὰ νὰ τὸν θανατώσουν.

Ὁ Σίμων ὁ Κανανίτης, δηλαδὴ ὁ Ζηλωτής, καὶ ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ὁ ὁποῖος καὶ παρέδωκεν τὸν Ἰησοῦν.

Αὐτοὺς τοὺς δώδεκα ἀπέστειλεν ὁ Ἰησοῦς μ’ αὐτὲς τὶς παραγγελίες· «Σὲ δρόμο, ποὺ ὁδηγεῖ πρὸς τοὺς ἐθνικούς (τοὺς εἰδωλολάτρες), νὰ μὴ πᾶτε. Καὶ σὲ πόλι Σαμαρειτῶν νὰ μὴ μπῆτε,

Τοὺς δώδεκα αὐτοὺς ἀπέστειλεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς ἔδωκε παραγγελίας λέγων· Εἰς δρόμον, ποὺ θὰ σᾶς ὁδηγήσῃ εἰς χώραν κατοικουμένην ἀπὸ εἰδωλολάτρας, νὰ μὴ μεταβῆτε, καὶ εἰς πόλιν, ποὺ ἀνήκει εἰς Σαμαρείτας, νὰ μὴ ἔμβητε.

Αὐτοὺς τοὺς δώδεκα ἔστειλεν ὁ Ἰησοῦς νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιον, ἀφοῦ τοὺς ἔδωκεν τὰς ἑπομένας παραγγελίας· «εἰς δρόμον, ποὺ ὁδηγεῖ πρὸς τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, μὴ πορευθῆτε καὶ εἰς πόλιν Σαμαρειτῶν νὰ μὴ εἰσέλθετε.

ἀλλὰ μᾶλλον νὰ πηγαίνετε πρὸς τὰ χαμένα πρόβατα τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ ἔθνους.

Πηγαίνετε δὲ καλύτερα εἰς τὰ χαμένα πρόβατα, ποὺ κατάγονται ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Ἰσραήλ.

Πηγαίνετε δὲ κατὰ προτίμησιν εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας, οἱ ὁποῖοι μοιάζουν μὲ πρόβατα ἀπολωλότα.

Ὅταν δὲ πηγαίνετε, νὰ κηρύττετε λέγοντας, ὅτι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἔφθασε.

Ἐκεῖ δέ, ποὺ πηγαίνετε, κηρύττετε λέγοντες, ὅτι ἐπλησίασεν ἡ ἐπὶ τῆς γῆς ἔλευσις καὶ ἐγκαθίδρυσις τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Μετ’ ὀλίγον ἱδρύεται ἡ Ἐκκλησία, εἰς τὴν ὁποίαν διὰ τοῦ κηρύγματος τοῦ εὐαγγελίου καὶ τῆς χάριτος τῶν μυστηρίων θὰ μεταδίδεται εἰς τοὺς πιστοὺς ἡ θεία ζωὴ τῆς ἐπουρανίου βασιλείας.

Καὶ ἐκεῖ ποὺ θὰ πηγαίνετε, νὰ κηρύσσετε καὶ νὰ λέγετε ὅτι ἐπλησίασε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἔφθασε πλέον ὁ καιρὸς ποὺ θὰ ἱδρυθῇ ἐπὶ τῆς γῆς ἡ Ἐκκλησία.

Ἀσθενεῖς νὰ θεραπεύετε, λεπροὺς νὰ καθαρίζετε (ἀπὸ τὴ λέπρα), νεκροὺς νὰ ἀνασταίνετε, δαιμόνια νὰ βγάζετε. Δωρεὰν λάβατε, δωρεὰν νὰ δίνετε.

Πρὸς ἐπιβεβαίωσιν δὲ τοῦ κηρύγματός σας, σᾶς δίδω ἐξουσίαν καὶ δύναμιν νὰ θεραπεύετε ἀσθενεῖς, νὰ καθαρίζετε λεπρούς, νὰ ἀνασταίνετε νεκρούς, νὰ ἐκβάλλετε δαιμόνια. Δωρεὰν ἐλάβατε τὴν χάριν αὐτὴν τῆς θαυματουργίας, δωρεὰν καὶ χωρὶς νὰ λαμβάνετε χρήματα δώσατέ την καὶ σεῖς.

Σᾶς δίδω ἐξουσίαν νὰ θεραπεύετε ἀσθενεῖς, νὰ καθαρίζετε λεπρούς, νὰ ἀνασταίνετε νεκρούς, νὰ διώχνετε δαιμόνια. Προσέχετε, μὴ ἐμπορευθῆτε ποτὲ τὸ χάρισμα αὐτό· δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δῶστε.

Νὰ μὴν ἔχετε χρυσὰ οὔτε ἀσημένια οὔτε χάλκινα νομίσματα στὶς ζῶνες σας,

Μὴ ἀποκτήσετε χρυσᾶ, οὔτε ἀργυρᾶ, οὔτε χαλκᾶ νομίσματα, τὰ ὁποῖα νὰ φυλάττετε εἰς τὰς ζώνας σας.

Μὴ ἀποκτήσετε καὶ μὴ φυλάσσετε εἰς τὴν ζώνην σας χρυσᾶ νομίσματα, οὔτε ἀργυρᾶ, οὔτε χάλκινα.

οὔτε ὁδοιπορικὸ σάκκο, οὔτε διπλὰ ἐνδύματα, οὔτε ὑποδήματα, οὔτε ραβδί. Ὁ ἐργάτης βεβαίως δικαιοῦται τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὴ συντήρησί του (ἀπ’ αὐτούς, γιὰ τοὺς ὁποίους ἐργάζεται).

Οὔτε σάκκον ν’ ἀποκτήσετε διὰ νὰ βάζετε εἰς αὐτὸν ψωμὶ διὰ τὸν δρόμον, ποὺ θὰ κάμετε. Οὔτε δύο ὑποκάμισα, οὔτε ὑποδήματα, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ πέδιλα, ποὺ θὰ φορῆτε, ἀλλ’ οὔτε καὶ ράβδον. Σᾶς εἶναι περιττὰ αὐτά. Διότι εἶσθε ἐργάται, ποὺ ἐργάζεσθε διὰ τὴν πνευματικὴν ὠφέλειαν τῶν ἀνθρώπων καὶ ὁ ἐργάτης εἶναι δίκαιον νὰ λαμβάνῃ τὴν τροφήν του ἀπὸ ἐκείνους, διὰ τοὺς ὁποίους μοχθεῖ.

Μὴ παίρνετε οὔτε σακκούλι, διὰ νὰ βάζετε τὰ τρόφιμα, ποὺ θὰ σᾶς χρειασθοῦν εἰς τὸν δρόμον· οὔτε δύο ὑποκάμισα οὔτε ὑποδήματα, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτά ποὺ φορεῖτε, οὔτε ράβδον. Διότι ὁ κάθε ἐργάτης δικαιοῦτε τὴν τροφήν του. (Σεῖς δὲ εἶσθε οἱ πνευματικοὶ ἐργάται, εἰς τοὺς ὁποίους οἱ ἄνθρωποι θὰ δώσουν ὅ,τι χρειάζεται, ἀφοῦ ἄλλωστε δι’ αὐτοὺς κοπιάζετε).

Στὴν πόλι δὲ ἢ στὸ χωριό, ποὺ θὰ μπῆτε, νὰ ἐξετάσετε ποιός εἶναι ἄξιος ἐκεῖ, καὶ ἐκεῖ νὰ μείνετε, ἕως ὅτου ἀναχωρήσετε.

Εἰς ὅποιαν δὲ πόλιν ἢ χωρίον μεταβῆτε, ἐξετάσατε ποῖος εἶναι εἰς αὐτὴν μὲ καλὴν ὑπόληψιν ἄξιος νὰ σᾶς φιλοξενήσῃ. Καὶ εἰς τὸ σπίτι ἐκείνου μείνατε, ἕως ὅτου ἀναχωρήσετε ἀπὸ τὴν πόλιν ἐκείνην.

Εἰς ὅποιαν δὲ πόλιν ἢ χωρίον εἰσέλθετε, πληροφορηθῆτε ποιὸς εἶναι μεταξὺ τῶν κατοίκων ὁ εὐϋπόληπτος καὶ ἄξιος νὰ σᾶς φιλοξενήσῃ. Καὶ εἰς τὸ σπίτι αὐτοῦ μείνετε, ἕως ὅτου ἀναχωρήσετε ἀπὸ ἐκεῖ.

Μπαίνοντας δὲ στὸ σπίτι νὰ τὸ χαιρετίσετε λέγοντας· “Εὐλογία σ’ αὐτὸ τὸ σπίτι”.

Ὅταν δὲ ἐμβαίνετε εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ σᾶς τὸν ἐσύστησαν ὡς ἄξιον, δώσατε χαιρετισμὸν καὶ εὐχὴν εἰς αὐτὸ λέγοντες· Ἂς ἔλθῃ εἰρήνη εἰς τὸ σπίτι αὐτό.

Ὅταν δὲ εἰσέρχεσθε εἰς τὸ σπίτι αὐτό, νὰ χαιρετίσετε ὅλους καὶ νὰ εὐχηθῆτε λέγοντες· Ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ ἂς ἔλθῃ εἰς τὸ σπίτι τοῦτο.

Καὶ ἂν μὲν εἶναι τὸ σπίτι ἄξιο, νὰ ἔλθῃ ἡ εὐλογία σας σ’ αὐτό. Ἐὰν ὅμως δὲν εἶναι ἄξιο, ἡ εὐλογία σας νὰ ἐπιστρέψῃ σ’ ἐσᾶς.

Καὶ ἐὰν μὲν οἱ κατοικοῦντες εἰς τὸ σπίτι αὐτὸ ἀποδειχθοῦν ἄξιοι τοῦ εὐαγγελίου διὰ τῆς πίστεως μὲ τὴν ὁποίαν θὰ τὸ δεχθοῦν, ἂς ἔλθῃ ἡ εἰρήνη, τὴν ὁποίαν τοῦ ηὐχήθητε, εἰς αὐτούς. Ἐὰν ὅμως δὲν εἶναι ἄξιοι, ἡ εἰρήνη σας ἂς ἐπιστρέψῃ εἰς σᾶς καὶ ἂς αὐξηθῇ ἔτσι ἡ εἰρήνη, τὴν ὁποίαν ἔχετε.

Καὶ ἂν μὲν τὸ σπίτι αὐτὸ εἶναι ἄξιον νὰ δεχθῇ τὴν εἰρήνην, ἂς ἔλθῃ ἡ εἰρήνη σας εἰς αὐτό· ἐὰν ὅμως δὲν εἶναι ἄξιον, ἡ εἰρήνη σας ἂς γυρίσῃ πάλιν εἰς σᾶς.

Καὶ ἂν κάποιος δὲν σᾶς δεχθῇ καὶ δὲν ἀκούσῃ τοὺς λόγους σας, βγαίνοντας ἔξω ἀπ’ τὸ σπίτι ἢ τὴν πόλι ἐκείνη, τινάξετε καλὰ τὴ σκόνη τῶν ποδιῶν σας.

Καὶ ὅποιος δὲν σᾶς δεχθῇ μηδὲ ἀκούσῃ τοὺς λόγους σας, καθὼς θὰ βγαίνετε ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι του ἢ ἀπὸ τὴν πόλιν ἐκείνην, ποὺ δὲν σᾶς ἐδέχθη, τινάξατε καλὰ τὴν σκόνην, ποὺ ἐπῆραν τὰ πόδια σας ἀπὸ τὸν τόπον ἐκεῖνον, ὥστε τίποτε ἀπὸ αὐτοὺς νὰ μὴ μείνῃ ἐπάνω σας, ἀλλὰ καὶ εἰς σημεῖον, ὅτι δὲν ἔχετε πλέον καμμίαν σχέσιν μαζί των.

Καὶ ὅποιος δὲν θὰ σᾶς δεχθῇ καὶ δὲν θὰ θελήσῃ νὰ ἀκούσῃ τὸ κήρυγμά σας, ὅταν βγαίνετε ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνο ἢ ἀπὸ τὴν πόλιν ἐκείνην, τινάξατε τελείως τὴν σκόνην ποὺ ἔχει καθίσει εἰς τὰ πόδια σας (διὰ νὰ δείξετε ἔτσι ὅτι δὲν ἔχετε πλέον καμμίαν ἐπικοινωνίαν μὲ αὐτούς).

Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως οἱ κάτοικοι τῆς χώρας τῶν Σοδόμων καὶ τῶν Γομόρρων θὰ κριθοῦν ἐπιεικέστερα ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως ἐκείνης».

Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως θὰ εἶναι περισσότερον ἐπιεικὴς ἡ τιμωρία δι’ ἐκείνους, ποὺ ἔζησαν εἰς τὴν χώραν τῶν Σοδόμων καὶ τῶν Γομόρρων, παρὰ διὰ τὴν πόλιν ἐκείνην, ποὺ δὲν ἐδέχθη τοὺς ἀπεσταλμένους μου.

Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι περισσότερον ἐπιεικὴς θὰ εἶναι ἡ τιμωρία, κατὰ τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέραν τῆς κρίσεως, διὰ τοὺς κατοίκους τῆς χώρας τῶν Σοδόμων καὶ Γομόρρας, παρὰ διὰ τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως ἐκείνης, ποὺ ἀρνήθηκε νὰ σᾶς δεχθῇ.

Ἰδοὺ ἐγὼ σᾶς ἀποστέλλω σὰν πρόβατα ἀνάμεσα σὲ λύκους. Γι’ αὐτὸ νὰ εἶσθε ἔξυπνοι σὰν τὰ φίδια, ἀλλὰ καὶ ἄδολοι καὶ τέλειοι σὰν τὰ περιστέρια.

Ἰδοὺ ἑγὼ ὁ Κύριός σας σᾶς στέλλω διὰ νὰ εἶσθε σὰν πρόβατα ἥμερα ἐν μέσῳ αἱμοβόρων λύκων, πρὸς τοὺς ὁποίους ὁμοιάζουν οἱ ἐχθροὶ τοῦ εὐαγγελίου, οἱ κυριευμένοι ἀπὸ τὰ ἄγρια πάθη τῆς σαρκός. Ἀφοῦ λοιπὸν τόσον δεινὴ θὰ εἶναι ἡ θέσις σας, φροντίσατε νὰ εἶσθε φρόνιμοι σὰν τὰ φίδια, ὥστε νὰ μὴ ἐκθέτετε τὸν ἑαυτόν σας εἰς ἀνωφελεῖς καὶ ἀνοήτους κινδύνους, καὶ ἄκακοι καὶ ἁπλοῖ σὰν τὰς περιστεράς.

Ἰδοὺ ἐγὼ σᾶς στέλνω ὡσὰν ἥμερα καὶ ἄκακα πρόββατα ἀνάμεσα σὲ αἱμοβόρους λύκους. Δι’ αὐτὸ καὶ σᾶς συμβουλεύω νὰ εἶσθε φρόνομοι σὰν τὰ φίδια (τὰ ὁποῖα εἰς ὥραν κινδύνου προφυλάσσουν κυρίως τὸ κεφάλι των), καὶ ἀθῶοι καὶ ἀκέραιοι ὅπως τὰ περιστέρια.

Καὶ νὰ προφυλάσσεσθε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, διότι θὰ σᾶς παραδώσουν σὲ συνέδρια, καὶ στὶς συναγωγές τους θὰ σᾶς μαστιγώσουν.

Ἔχοντες δὲ ὡς μόνον ὅπλον τὴν φρόνησιν καὶ ἀκακίαν αὐτήν, προφυλάττεσθε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Διότι θὰ σᾶς παραδώσουν εἰς συνέδρια διὰ νὰ καταδικασθῆτε ἀπὸ αὐτὰ καὶ εἰς τὰς συναγωγάς των ἐπὶ παρουσία τοῦ λαοῦ θὰ σᾶς μαστιγώσουν.

Νὰ προσέχετε, λοιπόν, καὶ νὰ προφυλάσσεσθε ἀπὸ τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους· διότι αὐτοὶ θὰ σᾶς σύρουν καὶ θὰ σᾶς παραδώσουν εἰς τὰς συνέδρια τῶν Ἑβραίων, διὰ νὰ καταδικασθῆτε, καὶ εἰς τὰς συναγωγὰς αὐτῶν ἐμπρὸς εἰς τὰ πλήθη θὰ σᾶς μαστιγώσουν.

Καὶ σὲ ἡγεμόνες δὲ καὶ βασιλεῖς θὰ ὁδηγηθῆτε ἐξ αἰτίας μου, γιὰ νὰ δώσετε μαρτυρία σ’ αὐτοὺς καὶ στοὺς ἐθνικούς (εἰδωλολάτρες).

Καὶ εἰς ἡγεμόνας δὲ καὶ εἰς βασιλεῖς θὰ σᾶς σύρουν ὡς κατηγορουμένους δι’ ἐμέ, διὰ νὰ δώσετε μαρτυρίαν περὶ ἐμοῦ, ποὺ νὰ τὴν ἀκούσουν καὶ αὐτοὶ καὶ οἱ ἐθνικοί, ὥστε νὰ μὴ προφασίζωνται ὕστερον, ὅτι δὲν ἤκουσαν κήρυγμα.

Καὶ εἰς ἄρχοντας καὶ εἰς βασιλεῖς θὰ σᾶς τραβήξουν διὰ τῆς βίας, διὰ νὰ τιμωρηθῆτε ἀπὸ αὐτούς, ἕνεκα τῆς πίστεώς σας εἰς ἐμέ· ἀλλὰ ἐκεῖ σεῖς, χωρὶς νὰ φοβηθῆτε, θὰ δώσετε τὴν καλὴν μαρτυρίαν καὶ εἰς αὐτοὺς καὶ γενικώτερα εἰς τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη.

Ὅταν δὲ σᾶς παραδώσουν, μὴ καταληφθῆτε ἀπὸ ἀγωνία καὶ μὴ φροντίσετε γιὰ τὸ πῶς θὰ ὁμιλήσετε ἢ τὸ τί θὰ εἰπῆτε. Διότι θὰ σᾶς δοθῇ ἐκείνη τὴν ὥρα τί θὰ εἰπῆτε.

Ὅταν δὲ σᾶς παραδώσουν διὰ νὰ προσαχθῆτε εἰς δικαστήρια ἢ βασιλεῖς, μὴ ζαλισθῆτε ἀπὸ τὴν ταραχώδη φροντίδα περὶ τοῦ πῶς θὰ ὁμιλήσετε ἢ τί θὰ εἴπετε. Διότι κατ’ ἐκείνην τὴν ὥραν τῆς ἀπολογίας σας θὰ σᾶς δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν τί θὰ εἴπετε.

Ὅταν δὲ σᾶς παραδώσουν εἰς τὰ δικαστήρια ἢ εἰς τοὺς ἄρχοντας, μὴ βασανίζετε τὸ πνεῦμα σας με τὴν ἀγωνιώδη μέριμναν, πῶς θὰ ἀπολογηθῆτε ἢ τί θὰ πῆτε. Ἐκείνην ἀκριβῶς τὴν ὥραν θὰ σᾶς δοθῇ ἄνωθεν, τί θὰ πῆτε.

Διότι δὲν εἶσθε σεῖς ποὺ ὁμιλεῖτε, ἀλλ’ εἶναι τὸ Πνεῦμα τοῦ (οὐρανίου) πατέρα σας ποὺ ὁμιλεῖ, χρησιμοποιώντας ἐσᾶς ὡς ὄργανά του.

Θὰ σᾶς δοθῇ δὲ τί νὰ εἴπετε, διότι δὲν θὰ εἶσθε σεῖς, ποὺ θὰ ὁμιλῆτε τότε, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι κατὰ χάριν Πατέρας σας. Τὸ Πνεῦμα αὐτὸ θὰ λαλῇ μεταχειριζόμενον ὡς ὅργανά του σας.

Ἐπειδὴ δὲν θὰ εἶσθε ἐσεῖς, ποὺ θὰ ὁμιλῆτε, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ οὐρανίου Πατρός σας, τὸ ὁποῖον θὰ ὁμιλῇ διὰ μέσου ὑμῶν.

Θὰ παραδώσῃ δὲ ἀδελφὸς ἀδελφὸ σὲ θάνατο, καὶ πατέρας παιδί, καὶ θὰ ἐπαναστατήσουν παιδιὰ ἐναντίον γονέων, καὶ θὰ τοὺς θανατώσουν.

Δὲν θὰ εἶναι δὲ μόνον οἱ ξένοι ἐναντίον σας, ἀλλὰ καὶ οἱ ἄνθρωποι τοῦ σπιτιοῦ σας. Θὰ παραδώσῃ εἰς θάνατον ὁ ἀδελφὸς ὁ ἄπιστος τὸν ἀδελφόν του, ποὺ ἐπίστευσεν εἰς τὸ εὐαγγέλιον, καὶ ὁ πατέρας ὁ ἄπιστος τὸ τέκνον του, ποὺ ἐπίστευσε, καὶ θὰ ἐπαναστατήσουν τὰ ἄπιστα παιδιὰ κατὰ τῶν πιστῶν γονέων τους διὰ νὰ τοὺς θανατώσουν.

Θὰ παραδώσῃ δὲ εἰς θάνατον ὁ ἄπιστος ἀδελφὸς τὸν πιστὸν ἀδελφόν του καὶ ὁ ἄπιστος πατέρας τὸ εὐσεβὲς τέκνον του καὶ θὰ ἐπαναστατήσουν τὰ ἄπιστα τέκνα ἐναντίον τῶν πιστῶν γονέων των καὶ θὰ τοὺς θανατώσουν.

Καὶ θὰ μισῆσθε ἀπ’ ὅλους γιὰ τὸ ὄνομά μου. Ὅποιος δὲ ὑπομείνῃ μέχρι τέλος, αὐτὸς θὰ σωθῇ.

Καὶ θὰ μισῆσθε ἑξακολουθητικῶς ἀπὸ ὅλους δι’ ἐμέ. Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ εἰς τὰς δοκιμασίας αὐτὰς θὰ δείξῃ ὑπομονὴν μέχρι τέλους, αὐτὸς θὰ σωθῇ.

Καὶ θὰ σᾶς μισοῦν ὅλοι οἱ ἀσεβεῖς καὶ ἄπιστοι διὰ μόνον τὸν λόγον ὅτι πιστεύετε καὶ ὁμολογεῖτε τὸ ὄνομά μου· μὴ χάσετε ὅμως τὸ θάρρος σας, διότι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ὑπομείνῃ μέχρι τέλους, θὰ σωθῇ καὶ θὰ γίνῃ ἄξιος τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Ὅταν δὲ σᾶς διώκουν ἀπὸ τὴ μία πόλι, νὰ φεύγετε γιὰ τὴν ἄλλη. Ἀληθινὰ δὲ σᾶς λέγω, δὲν θὰ προφθάσετε νὰ τελειώσετε τὶς πόλεις τοῦ Ἰσραήλ, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἔλθῃ.

Ὅταν δὲ σᾶς διώχνουν εἰς τὴν πόλιν αὐτήν, φεύγετε καὶ πηγαίνετε εἰς τὴν ἄλλην, διὰ νὰ ἑξακολουθήσετε ἐκεῖ τὸ ἔργον σας. Μὴ σᾶς περάσῃ δὲ ἀπὸ τὸν νοῦν, ὅτι ἠμπορεῖ νὰ μὴ σᾶς ὑπολειφθοῦν πλέον πόλεις, εἰς τὰς ὁποίας νὰ καταφεύγετε, ὅταν θὰ σᾶς διώχνουν. Διότι ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι δὲν θὰ προφθάσετε νὰ περιέλθετε ὅλας τὰς πόλεις τοῦ Ἰσραήλ, ἕως ὅτου ἐπέλθῃ ἡ δικαία κρίσις τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ θὰ τιμωρήσῃ τοὺς διώκτας σας.

Ὅταν δὲ σᾶς διώχνουν ἀπὸ τὴν πόλιν αὐτήν, φεύγετε καὶ πηγαίνετε εἰς τὴν ἄλλην. Ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι δὲν θὰ προλάβετε νὰ περιέλθετε ὅλας τὰς πόλεις τοῦ Ἰσραήλ, ἕως ὅτου ἔλθῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἰς συνάντησίν σας, βραδύτερον δὲ καὶ εἰς τιμωρίαν ἐκείνων ποὺ δὲν σᾶς δέχονται.

Δὲν εἶναι μαθητὴς παραπάνω ἀπὸ τὸ διδάσκαλο, οὔτε δοῦλος παραπάνω ἀπὸ τὸν κύριό του.

Μὴ παραξενεύεσθε δὲ ἀπὸ τοὺς διωγμοὺς αὐτούς. Κάθε μαθητής, ἐνόσῳ ἑξακολουθεῖ νὰ εἶναι μαθητής, δὲν εἶναι ποτὲ ἀνώτερος ἀπὸ τὸν διδάσκαλόν του· οὔτε κανεὶς δοῦλος εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν κύριόν του.

Καὶ ἂς ἔχετε ὑπ’ ὄψιν σας, ὅτι δὲν ὑπάρχει μαθητὴς ἀνώτερος ἀπὸ τὸν διδάσκαλόν του οὔτε δοῦλος ἀνώτερος ἀπὸ τὸν κύριόν του·

Εἶναι ἀρκετὸ στὸ μαθητὴ νὰ γίνῃ ὅπως ὁ διδάσκαλός του, καὶ στὸ δοῦλο ὅπως ὁ κύριός του. Ἂν τὸν οἰκοδεσπότη ὠνόμασαν Βεελζεβούλ, πόσο μᾶλλον τοὺς οἰκιακούς του;

Εἶναι ἀρκετὸν εἰς τὸν μαθητὴν νὰ λάβῃ τὴν ἰδίαν τύχην, τὴν ὁποίαν καὶ ὁ διδάσκαλός του· καὶ πρέπει νὰ μένῃ ἰκανοποιημένος ὁ δοῦλος, ἐὰν λάβῃ τὴν αὐτὴν τύχην, τὴν ὁποίαν καὶ ὁ κύριός του. Καὶ ἑμέ, ποὺ εἶμαι ὁ διδάσκαλός σας καὶ κύριός σας, δὲν μὲ καταδιώκουν; Ἐὰν ἑμέ, ποὺ εἶμαι νοικοκύρης εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, ἐκάλεσαν Βεελζεβούλ, ἄρχοντα τῶν δαιμονίων δηλαδή, πόσῳ μᾶλλον θὰ καλέσουν ἔτσι σᾶς, ποὺ εἶσθε οἱ οἰκιακοί μου;

εἶναι δὲ ἀρκετὸν εἰς τὸν μαθητὴν νὰ γίνῃ καὶ νὰ πάθῃ ὅπως ὁ διδάσκαλός του, καὶ εἰς τὸν δοῦλον ὅπως ὁ κύριός του. Ἐὰν ἐμέ, τὸν διδάσκαλον καὶ τὸν κύριον τοῦ σπιτιοῦ, ὠνόμασαν Βελζεβούλ, δηλαδὴ ἄρχοντα τῶν δαιμονίων, πόσῳ μᾶλλον θὰ καλέσουν σᾶς, ποῦ εἶσθε οἱ οἰκιακοί μου;

Ἀλλὰ μὴ τοὺς φοβηθῆτε (τοὺς συκοφάντες). Διότι δὲν ὑπάρχει τίποτε σκεπασμένο, ποὺ δὲν θὰ ξεσκεπασθῇ, καὶ κρυφό, ποὺ δὲν θὰ γίνῃ γνωστό (Ἡ ἀλήθεια δηλαδὴ θὰ διαλάμψῃ καὶ ἡ συκοφαντία θὰ διαλυθῇ).

Ἀφοῦ δὲ ἀπὸ προτήτερα ξεύρετε, ὅτι ὅπως ἐδίωξαν καὶ ἐσυκοφάντησαν ἑμέ, ἔτσι θὰ διώξουν καὶ θὰ συκοφαντήσουν καὶ σᾶς, λοιπὸν μὴ φοβηθῆτε αὐτούς. Ὁποίαν συκοφαντίαν καὶ ἂν εἴπουν ἐναντίον σας, γρήγορα θὰ καταπέσῃ. Διότι δὲν ὑπάρχει τίποτε σκεπασμένον, ποὺ νὰ μὴ ξεσκεπασθῇ, καὶ τίποτε κρυφόν, ποὺ νὰ μὴ γίνῃ γνωστόν. Καὶ τὸ εὐαγγέλιον λοιπόν, ἐὰν τώρα εἶναι γνωστὸν εἰς ὀλίγους μόνον, εἰς τοὺς πολλοὺς δὲ εἶναι ἄγνωστον καὶ σκεπασμένον, θὰ γίνῃ γνωστὸν μὲ τὸ κήρυγμά σας καὶ θὰ φανερωθῇ ἡ ἀλήθειά του, τότε δὲ καὶ αἱ συκοφαντίαι ποὺ θὰ εἴπουν ἐναντίον σας καὶ κατὰ τοῦ κηρύγματός σας, θὰ καταπέσουν.

Ἰδοὺ ὅτι σᾶς προεῖπα τί θὰ συναντήσετε εἰς τὸ ἔργον σας. Λοιπὸν μὴ φοβηθῆτε αὐτούς, ποὺ θὰ σᾶς συκοφαντήσουν καὶ θὰ σᾶς καταδιώξουν. (Ἡ ἀθωότης σας θὰ λάμψῃ καὶ ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ εἶναι σήμερα κρυφὴ καὶ ἄγνωστος, θὰ γίνῃ γνωστή). Διότι δὲν ὑπάρχει τίποτε σκεπασμένον ποὺ δὲν θὰ ξεσκεπασθῇ καὶ κανένα κρυφό ποὺ δὲν θὰ γίνῃ γνωστόν.

Αὐτὸ ποὺ σᾶς λέγω ἰδιαιτέρως, νὰ τὸ εἰπῆτε δημοσίως, καὶ αὐτὸ ποὺ ἀκούετε στὸ αὐτί, νὰ τὸ κηρύξετε ἀπ’ τὶς ταράτσες.

Ἐκεῖνο ποὺ τώρα σᾶς λέγω ἰδιαιτέρως, εἴπατέ το δημοσίᾳ. Καὶ ἐκεῖνο ποὺ ἀκούετε τώρα μυστικὰ εἰς τὸ αὐτί, κηρύξατέ το ἀπὸ τὶς ταράτσες, ὥστε νὰ τὸ ἀκούσουν ὅλοι.

Ἐκεῖνο ποὺ σᾶς λέγω τώρα ἰδιαιτέρως, σὰν ὑπὸ τὸ σκότος, κηρύξατέ του εἰς τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος. Καὶ ἐκεῖνο ποὺ ἀκούετε μυστικὰ εἰς τὸ αὐτί, διαλαλήσατέ το ἀπὸ τὶς ταράτσες πρὸς ὅλους.

Ἐπίσης νὰ μὴ φοβηθῆτε ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ σκοτώνουν τὸ σῶμα, ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ σκοτώσουν τὴν ψυχή. Νὰ φοβηθῆτε δὲ μᾶλλον ἐκεῖνον, ποὺ μπορεῖ καὶ ψυχὴ καὶ σῶμα νὰ καταδικάσῃ σὲ ὄλεθρο μέσα στὴ γέεννα (στὴν Κόλασι).

Καὶ ἐπειδὴ ἐκεῖνοι, ποὺ θὰ κηρύττουν τὸ εὐαγγέλιον, θὰ καταδιώκωνται ἀπὸ τοὺς ἀπίστους, μὴ φοβηθῆτε ἀπ’ ἐκείνους, ποὺ θανατώνουν τὸ σῶμα, ἀλλὰ δὲν ἔχουν τὴν δύναμιν νὰ θανατώσουν καὶ τὴν ψυχήν. Φοβήθητε ὅμως ἀσυγκρίτως περισσότερον τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν δύναμιν νὰ ρίψῃ εἰς τὴν κόλασιν καὶ εἰς τὴν αἰωνίαν δυστυχίαν τοῦ Ἅδου καὶ τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα.

Καὶ μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τοὺς διώκτας, οἱ ὁποῖοι θανατώνουν τὸ σῶμα, δὲν ἔχουν ὅμως τὴν δύναμιν νὰ θανατώσουν τὴν ψυχήν. Ἀλλὰ νὰ φοβηθῆτε περισσότερον τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος δύναται τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα νὰ καταδικάσῃ εἰς τὴν ἀπώλειαν τῆς κολάσεως.

Δύο σπουργίτια δὲν πωλοῦνται γιὰ μία δεκάρα; Καὶ ὅμως ἕνα ἀπ’ αὐτὰ δὲν πέφτει στὴ γῇ (δὲν πεθαίνει) χωρὶς νὰ τὸ ἐπιτρέψῃ ὁ (οὐράνιος) πατέρας σας.

Καὶ ἂν ἀκόμη σᾶς θανατώνουν, μὴ νομίσετε ὅτι ὁ Θεὸς σᾶς ἐγκατέλιπε καὶ δι’ αὐτὸ θανατώνεσθε. Ὄχι. Δύο σπουργίτια δὲν πωλοῦνται ἀντὶ δέκα λεπτῶν; Καὶ ὅμως ἕν ἀπὸ αὐτὰ δὲν θὰ πέσῃ νεκρὸν εἰς τὴν γῆν, χωρὶς νὰ τὸ ἐπιτρέψῃ ὁ Πατήρ σας.

Δύο στρουθία δὲν πωλοῦνται ἀντὶ ἑνὸς ἀσσαρίου, δηλαδὴ ἀντὶ ὀκτὼ λεπτῶν; Καὶ ὅμως ἕνα ἀπὸ αὐτὰ δὲν θὰ πέσῃ νεκρὸ εἰς τὴν γῆν, χωρὶς νὰ τὸ ἐπιτρέψῃ ὁ Πατήρ σας.

Ὅσο δὲ γιὰ σᾶς, ἀκόμη καὶ οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς σας εἶναι ἀριθμημένες.

Ὅσον δὲ διὰ σᾶς, μάθετε ὅτι ἀκόμη καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς σας, διὰ μίαν ἀπὸ τὰς ὁποίας σεῖς μικρὰν ἢ καμμίαν φροντίδα λαμβάνετε, καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ὁποίων ἁγνοεῖτε, ὅλαι ἔχουν ἀριθμηθῇ. Ὁ Θεὸς δηλαδὴ ἔχει γνῶσιν καὶ περὶ αὐτὼν ἀκόμη τῶν ἐλαχίστων, ποὺ σᾶς συμβαίνουν, εἰς τὰ ὁποῖα σεῖς μικρὰν δίδετε σημασίαν.

Ἀφοῦ ὁ Πατήρ σας προνοεῖ ἀκόμη καὶ διὰ τὰ σπουργίτια, πόσῳ μᾶλλον θὰ προνοῇ γιὰ σᾶς; Σκεφθῆτε ὅτι αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς σας εἶναι γνωσταὶ καὶ ἀριθμημέναι ἀπὸ τὸν Θεόν. (Αὐτὸς σᾶς παρακολουθεῖ καὶ εἰς τὰς πλέον ἀσημάντους λεπτομερείας τῆς ζωῆς σας).

Μὴ φοβηθῆτε λοιπόν. Ἀπὸ πολλὰ σπουργίτια εἶσθε ἀνώτεροι ἐσεῖς».

Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ Θεὸς τόσον ἐνδιαφέρεται διὰ σᾶς καὶ τόσον παρακολουθεῖ ὅσα συμβαίνουν, μὴ φοβηθῆτε ποτέ. Διαφέρετε σεῖς καὶ εἶσθε ἀσυγκρίτως ἀνώτεροι ἀπὸ πολλὰ στρουθία.

Λοιπὸν μὴ ἀφήσετε ποτὲ τὸν φόβον νὰ κυριεύσῃ τὴν καρδίαν σας. Ἀπὸ παρὰ πολλὰ στρουθία εἶσθε ἀσυγκρίτως ἀνώτεροι σεῖς.

«Γιὰ καθένα δέ, ποὺ θὰ κάνῃ ὁμολογία γιὰ μένα μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, θὰ κάνω καὶ ἐγὼ ὁμολογία γι’ αὐτὸν μπροστὰ στὸν Πατέρα μου τὸν οὐράνιο.

Μὴ λογαριάζετε λοιπὸν τοὺς διωγμοὺς καὶ τοὺς κινδύνους, ἀλλὰ λογαριάζετε τὰς μεγάλας ἀμοιβάς, ποὺ σᾶς περιμένουν. Καθένας ποὺ θὰ μὲ ὁμολογήσῃ ὡς Σωτῆρα του καὶ Θεόν του ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ καταδιώκουν τὴν πίστιν μου, θὰ τὸν ὁμολογήσω καὶ ἑγὼ ὡς πιστὸν ἀκόλουθόν μου ἐμπρὸς εἰς τὸν Πατέρα μου, ποὺ εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς.

Καθένας, λοιπόν, ποὺ μὲ πίστιν καὶ θάρρος καὶ χωρὶς νὰ φοβῆται τοὺς διωγμούς, θὰ μὲ ὁμολογήσῃ σωτῆρα του καὶ Θεόν του ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους, θὰ τὸν ὁμολογήσω καὶ ἐγὼ ἔμπροσθεν τοῦ οὐρανίου πατρός μου ὡς ἰδικόν μου.