Πράξεις Ἀποστόλων

Τὸ πρῶτο βιβλίο συνέγραψα, Θεόφιλε, γιὰ ὅλα, ὅσα ὁ Ἰησοῦς ἔπραξε καὶ δίδαξε, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ

Τὸ πρῶτον βιβλίον, τὸ ὁποῖον καλεῖται Εὐαγγέλιον, συνέγραψα, ὦ Θεοφίλε, διὰ νὰ ἐξιστορήσω εἰς αὐτὸ περιληπτικῶς ὅλα, ὅσα ἔκαμε καὶ ἐδίδαξεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς δημοσίας δράσεώς του

Ἐγώ, ὦ Θεόφιλε, εἰς τὸ πρῶτον βιβλίον ποὺ ἔγραψα, δηλαδὴ εἰς τὸ Εὐαγγέλιον, ἔκαμα λόγον δι’ ὅλα ὅσα ἔπραξε καὶ ἐδίδαξεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν ἀχὴν

μέχρι τὴν ἡμέρα ποὺ ἀνελήφθη, ἀφοῦ μὲ Πνεῦμα Ἅγιο ἔδωσε ἐντολὲς στοὺς ἀποστόλους ποὺ ἐξέλεξε.

μέχρι τῆς ἡμέρας, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανούς, ἀφοῦ προηγουμένως μὲ συνεργὸν καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἔδωκεν ἐντολὰς εἰς τοὺς ἀποστόλους, τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος ἐξέλεξεν.

μέχρι τὴν ἡμέραν, ποὺ ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανούς, ἀφοῦ προηγουμένως ἔδωκε, διὰ μέσου τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐντολὰς εἰς τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος εἶχεν ἐκλέξει.

Σ’ αὐτοὺς καὶ ἀπέδειξε τὸν ἑαυτό του ζωντανὸ μετὰ τὸ θάνατό του μὲ πολλὰ τεκμήρια. Γιὰ σαράντα ἡμέρες ἐμφανιζόταν σ’ αὐτοὺς καὶ μιλοῦσε γιὰ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Εἰς αὐτοὺς δὲ τοὺς ἰδίους παρουσίασε τὸν ἑαυτόν του ζωντανὸν μετὰ τὸ πάθημά του. Καὶ διὰ μέσου πολλῶν ἀποδείξεων τοὺς ἐβεβαίωσεν, ὅτι πράγματι ἦτο ζωντανός. Παρουσιάζετο δὲ κατὰ διαλείμματα ἐπὶ τεσσαράκοντα ἡμέρας, κατὰ τὰς ὁποίας ἐνεφανίζετο εἰς αὐτοὺς καὶ ὡμίλει περὶ τῶν ἀληθειῶν καὶ μυστηρίων τῶν ἀναφερομένων εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Εἰς αὐτοὺς δὲ καὶ παρουσίασε τὸν εὐατόν του ζωντανόν, ὕστερα ἀπὸ τὸ σωτήριον πάθος του, καὶ ἔδωσε πολλὰς ἀποδείξεις, ὅτι ἦτο πράγματι ζωντανός. Ἐπὶ σαράντα δὲ ἡμέρας παρουσιάζετο εἰς αὐτοὺς καὶ τοὺς ἐδίδασκε ἀληθείας περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ.

Καὶ παρουσιαζόμενος σὲ σύναξί τους τοὺς εἶπε· «Νὰ μὴν ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, ἀλλὰ νὰ περιμένετε νὰ ἐκπληρώσῃ ὁ Πατέρας τὴν ὑπόσχεσι, γιὰ τὴν ὁποία ἀκούσατε ἀπὸ μένα.

Καὶ ἐνῷ ἔτρωγε μαζί τους τὴν αὐτὴν μὲ ἐκείνους τροφήν, τοὺς ἔδωκε τὴν παραγγελίαν νὰ μὴ ἀπομακρύνωνται ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, ἀλλὰ νὰ περιμένουν τὴν πραγματοποίησιν τῆς ὑποσχέσεως περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὁποῖον θὰ ἔστελλεν ὁ Πατὴρ καὶ τὴν ὁποίαν ὑπόσχεσιν, ἔλεγεν εἰς αὐτοὺς ὁ ἀναστὰς Κύριος, ἠκούσατε ἀπὸ τὸ στόμα μου.

Καὶ καθὼς συνανεστρέφετο καὶ συνέτρωγε συχνὰ μὲ αὐτούς, τοὺς ἔδωκε παραγγελίαν· «νὰ μὴ ἀπομακρύνεσθε ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀλλὰ νὰ περιμένετε τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Πατρός, τὴν ἀποστολὴν δηλαδὴ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διὰ τὴν ὁποίαν μὲ ἔχετε ἀκούσει νὰ σᾶς ὁμιλῶ.

Διότι ὁ μὲν Ἰωάννης βάπτισε μὲ νερό, σεῖς δὲ σὲ λίγες ἡμέρες θὰ βαπτισθῆτε μὲ Πνεῦμα Ἅγιο».

Εἶναι δὲ ἀνάγκη νὰ περιμένετε, ὅπως λάβετε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, διότι ὁ Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισε μὲ ἁπλοῦν νερὸν καὶ τὸ βάπτισμα τοῦ συνεπῶς δὲν εἶχε τὴν δύναμιν νὰ ἀναγεννήσῃ ἐκείνους, ποὺ τὸ ἐλάμβανον. Σεῖς ὅμως θὰ βαπτισθῆτε μὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὄχι πολλὰς ἡμέρας ὕστερον ἀπὸ αὐτάς, ποὺ διερχόμεθα.

Διότι ὁ μὲν Ἰωάννης ἐβάπτισε μὲ νερὸ μόνον, χωρὶς νὰ μεταδώσῃ ἀναγέννησιν καὶ πνευματικὴν ζωήν. Σεῖς ὅμως θὰ βαπτισθῆτε μὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ὕστερα ἀπὸ ὀλίγας ἡμέρας».

Ἐκεῖνοι δὲ ὅλοι μαζὶ τὸν πλησίασαν καὶ τὸν ρώτησαν· «Κύριε, θ’ ἀποκαταστήσῃς τὸν καιρὸ τοῦτο τὴ βασιλεία στὸν Ἰσραήλ;».

Ὕστερον λοιπὸν ἀπὸ τὰς ἐλπίδας αὐτάς, ποὺ ἔδωκεν ὁ Χριστὸς εἰς τοὺς μαθητάς του, ἦλθαν ὅλοι μαζὶ καὶ τὸν ἠρώτων λέγοντες· Κύριε, εἰπέ μας, ἐὰν κατὰ τὸ χρονικὸν διάστημα τῶν ἡμερῶν αὐτῶν πρόκειται νὰ ἀποκαταστήσῃς εἰς τὴν παλαιάν της δύναμιν καὶ δόξαν τὴν βασιλείαν διὰ τὸν Ἰσραήλ;

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου ἦλθαν ὅλοι μαζῆ οἱ μαθηταὶ πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν ἠρώτησαν λέγοντες· «Κύριε, πές μας, ἐὰν εἰς τὸν καιρὸν τοῦτον, ποὺ διερχόμεθα, πρόκειται νὰ ἀποκαταστήσῃς πάλιν ἔνδοξον τὴν βασιλείαν τοῦ Ἰσραήλ;»

Τοὺς εἶπε δέ· «Δὲν ἀνήκει σὲ σᾶς νὰ γνωρίζετε χρόνους ἢ καιρούς, τοὺς ὁποίους ὁ Πατέρας ἔθεσε στὴ δική του ἐξουσία.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως εἶπε πρὸς αὐτούς· Δὲν ἀνήκει εἰς σᾶς καὶ δὲν εἶναι ἰδικόν σας δικαίωμα νὰ γνωρίσετε τὰ χρόνια ἢ τοὺς ὡρισμένους μῆνας καὶ ἡμέρας, τὰ ὁποῖα ὁ Πατὴρ ἐκράτησεν εἰς τὴν ἀποκλειστικὴν ἐξουσίαν του, ὥστε αὐτὸς μόνος νὰ τὰ γνωρίζῃ καὶ αὐτὸς μόνος νὰ φέρῃ εἰς πέρας ὅσα κατὰ τὴν διαρκειαν αὐτῶν θὰ συντελεσθοῦν.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τοὺς εἶπε· «δὲν εἶναι ἰδικόν σας ἔργον καὶ δικαίωμα νὰ γνωρίσετε τὰ χρόνια ἢ τοὺς ὡρισμένους καιρούς, τοὺς ὁποίους ὁ Πατὴρ ἐκράτησε εἰς τὴν ἰδικήν του ἐξουσίαν καὶ παγγνωσίαν.

Ἀλλὰ θὰ λάβετε δύναμι, ὅταν ἔλθῃ ἐπάνω σας τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, καὶ θὰ μοῦ εἶσθε μάρτυρες (κήρυκες) στὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ σ’ ὅλη τὴν Ἰουδαία καὶ Σαμάρεια, καὶ ὣς τὰ πέρατα τῆς γῆς».

Θὰ λάβετε ὅμως ἐνίσχυσιν καὶ δύναμιν, ὅταν ἔλθῃ ἐπάνω σας τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ θὰ εἶσθε μάρτυρες τοῦ βίου μου καὶ τῆς διδασκαλίας μου καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ εἰς τὴν Σαμάρειαν καὶ ἕως τὸ ἔσχατον καὶ τὸ πλέον μακρυνὸν σημεῖον τῆς γῆς.

Θὰ λάβετε ὅμως δύναμιν, ὅταν ἔλθῃ εἰς σᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, καὶ τότε θὰ γίνετε μάρτυρές μου, οἱ ὁποῖοι θὰ διδάξετε τὰ περὶ ἐμοῦ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ Σαμάρειαν καὶ ἕως τὰ πλέον μακρυνὰ καὶ ἀπομονωμένα σημεῖα τῆς γῆς».

Καὶ ἀφοῦ εἶπε αὐτά, καθὼς αὐτοὶ κοίταζαν, ὑψώθηκε ἀπὸ τὴ γῆ, καὶ ἕνα σύννεφο τὸν παρέλαβε ἀπὸ κάτω καὶ τὸν ἀπέκρυψε ἀπὸ τὰ μάτια τους.

Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτά, ἐνῷ ἐκεῖνοι τὸν ἔβλεπαν, ὑψώθη πρὸς τὰ ἐπάνω καὶ σύννεφον παρουσιάσθη σὰν ἄλλο ὄχημα ὑποκάτω του καὶ τὸν ἐπῆρεν ἀπὸ τὰ μάτια τους.

Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτά, ἐνῶ ἐκεῖνοι τὸν ἔβλεπαν, ὑψώθηκε εἰς τὰ ἐπάνω καὶ ἕνα σύννεφον ὁλόφωτον τὸν παρέλαβε ἐκ τῶν κάτω καὶ τὸν ἀπέκρυψε ἀπὸ τὰ μάτια των.

Καὶ καθὼς ἀτένιζαν στὸν οὐρανὸ παρακολουθώντας τὴν ἀνοδικὴ πορεία του, ἰδοὺ δύο ἄνδρες παρουσιάσθηκαν σ’ αὐτοὺς μὲ λευκὴ ἐνδυμασία,

Καὶ ἐνῷ εἶχαν καρφωμένα τὰ βλέμματά τους εἰς τὸν οὐρανόν, τότε ἀκριβῶς, ποὺ ἀνέβαινεν ἐκεῖ ὁ Κύριος, ἰδοὺ δύο ἄγγελοι, ποὺ ἐνεφανίσθησαν ὡς ἄνδρες, ἐστάθησαν κοντά τους μὲ φορέματα λευκά.

Καὶ καθὼς ἐκεῖνος ἀνελαμβάνετο καὶ οἱ μαθηταὶ εἶχαν καρφωμένα τὰ βλέμματα των εἰς τὸν οὐρανόν, ἰδοὺ ἐστάθησαν κοντά των ντυμένοι ὁλόλευκα φορέματα δύο ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἄγγελοι ἐκ τοῦ οὐρανοῦ,

καὶ εἶπαν· «Ἄνδρες Γαλιλαῖοι! Τί στέκεσθε ἐδῶ κοιτάζοντας στὸν οὐρανό; Αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς, ποὺ ἔφυγε ἀπὸ σᾶς καὶ ἀνέβηκε στὸν οὐρανό, ἔτσι θὰ ἔλθῃ, ὅπως τὸν εἴδατε νὰ πορεύεται στὸν οὐρανό».

Καὶ εἶπαν οὗτοι πρὸς αὐτούς· Ἄνδρες Γαλιλαῖοι, διατί στέκεσθε καὶ παρατηρεῖτε μὲ βλέμμα ἀκίνητον εἰς τὸν οὐρανόν; Ὁ Ἰησοῦς αὐτός, ὁ ὁποῖος ἀνελήφθη ἀπὸ σᾶς εἰς τὸν οὐρανόν, θὰ ἔλθῃ κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον, μὲ τὸ σῶμα του δηλαδὴ καὶ καθήμενος ἐπάνω εἰς σύννεφον, ὅπως καὶ τώρα γεμᾶτοι θαυμασμὸν καὶ κατάπληξιν τὸν εἴδατε νὰ πηγαίνῃ εἰς τὸν οὐρανόν.

καὶ εἶπαν πρὸς αὐτούς· «ἄνδρες Γαλιλαίοι, διατί ἐσταθήκατε ἐδῶ μὲ τὰ μάτια καρφωμένα εἰς τὸν οὐρανόν; Αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς, ὁ ὁποῖος πρὸ ὀλίγου ἀνελήφθη ἐκ μέσου ὑμῶν εἰς τὸν οὐρανόν, θὰ ἔλθῃ καὶ πάλιν ἔτσι, ὅπως τὸν εἴδατε ἔνδοξον ἐπάνω εἰς ἕνα σύννεφον νὰ πηγαίνῃ πρὸς τὸν οὐρανόν».

Τότε ἐπέστρεψαν στὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὸ ὄρος, ποὺ λέγεται Ἐλαιών, ποὺ εἶναι κοντὰ στὴν Ἱερουσαλήμ, σὲ ἀπόστασι πορείας Σαββάτου (ἑνὸς καὶ μισοῦ σχεδὸν χιλιομέτρου).

Τότε οἱ Ἀπόστολοι ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὸ ὄρος, ποὺ ἐλέγετο Ἐλαιών, καὶ εἶναι πλησίον τῆς Ἱερουσαλήμ εἰς ἀπόστασιν τὀσην, ὅση ἐπετρέπετο να βαδίσουν οἱ Ἰουδαῖοι κατὰ τὸ Σάββατον.

Τότε οἱ μαθηταὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τὸ ὄρος, ποὺ ἐλέγετο Ἐλαιὼν καὶ τὸ ὁποῖον εἶναι πλησίον τῆς Ἱερουσαλήμ, εἰς ἀπόστασιν ἑνὸς καὶ κάτι χιλιομέτρου, ὅσον δηλαδὴ ἐπετρέπετο εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας νὰ βαδίσουν κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου.

Καὶ ὅταν μπῆκαν στὴν πόλι, ἀνέβηκαν στὸ ὑπερῷο, ὅπου ἔμεναν ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἀνδρέας, ὁ Φίλιππος καὶ ὁ Θωμᾶς, ὁ Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Ματθαῖος, ὁ Ἰάκωβος τοῦ Ἀλφαίου καὶ ὁ Σίμων ὁ Ζηλωτὴς καὶ ὁ Ἰούδας τοῦ Ἰακώβου.

Καὶ ὅταν ἐμβῆκαν εἰς τὴν πόλιν, ἀνέβησαν εἰς τὸ ὑπερῷον, εἰς τὸ ἐπάνω δηλαδὴ πάτωμα τοῦ σπιτιοῦ, ὅπου τακτικὰ συνηθροίζοντο ὅλοι οἱ πιστοὶ καὶ ὅπου συνηντῶντο καὶ ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἀνδρέας, ὁ Φίλιππος καὶ ὁ Θωμάς, ὁ Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Ματθαῖος, ὁ Ἰάκωβος ὁ υἱὸς τοῦ Ἀλφαίου καὶ ὁ Σίμων ὁ Ζηλωτὴς καὶ ὁ Ἰούδας ὁ υἱὸς τοῦ Ἰακώβου.

Καὶ ὅταν εἰσῆλθαν εἰς τὴν πόλιν, ἀνέβηκαν εἰς τὸ γνωστὸν ὑπερῷον, ὅπου συνήθως συνηντῶντο καὶ παρέμεναν οἱ μαθηταί, ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰάκωβος καὶ ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἀνδρέας, ὁ Φίλιππος καὶ ὁ Θωμᾶς, ὁ Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Ματθαῖος, ὁ Ἰάκωβος ὁ υἱὸς τοῦ Ἀλφαίου καὶ ὁ Σίμων ὁ Ζηλωτὴς καὶ ὁ Ἰούδας ὁ υἱὸς τοῦ Ἰακώβου.

Ὅλοι αὐτοὶ μὲ μιὰ ψυχὴ ἐπιδίδονταν στὴν προσευχὴ καὶ στὴ δέησι μαζὶ μὲ γυναῖκες, μάλιστα καὶ τὴ Μαρία τὴ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ, καὶ μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφούς του.

Αὐτοὶ ὅλοι μὲ μίαν ψυχὴν καὶ καρδίαν καὶ μὲ τὰ αὐτὰ αἰσθήματα καὶ διαθέσεις παρέμεναν ἀκούραστοι καὶ καρτερικοὶ εἰς τὴν προσευχὴν καὶ εἰς τὴν δέησιν μαζὶ μὲ τὰς εὐσεβεῖς γυναῖκας, ποὺ ἠκολούθησαν τὸν Κύριον ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν, καὶ μὲ τὴν Μαρίαν τὴν μητέρα τοῦ Ἰησοῦ καὶ μαζὶ μὲ τοὺς νομιζομένους ἀδελφούς του.

Ὅλοι αὐτοὶ μὲ μιὰ ψυχὴ καὶ μὲ μιὰ καρδιά ἀκούραστα προσηύχοντο καὶ ἐδέοντο εἰς τὸν Θεὸν μαζῆ καὶ μὲ ἄλλας εὐσεβεῖς γυναῖκας, ποὺ εἶχαν ἀκολουθήσει τὸν Κύριον, ὅπως ἐπίσης μαζῆ μὲ τὴν Μαρίαν τὴν μητέρα τοῦ Ἰησοῦ καὶ μὲ αὐτούς, ποὺ ἐνομίζοντο ἀδελφοί του.

Αὐτὲς δὲ τὶς ἡμέρες σηκώθηκε ὁ Πέτρος ἀνάμεσα στοὺς μαθητάς, - καὶ ἦταν πλῆθος προσώπων μαζί, περίπου ἑκατὸν εἴκοσι, - καὶ εἶπε·

Καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτάς, ποὺ ἐπηκολούθησαν εἰς τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου, ἐσηκώθη ὁ Πέτρος ἐν μέσῳ τῶν μαθητῶν καὶ εἶπεν· (Ἦσαν δὲ συνηθροισμένοι εἰς τὸ αὐτὸ μέρος περίπου ἑκατὸν εἴκοσι πρόσωπα).

Καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς ἐσηκώθηκε ὁ Πέτρος εἰς τὸ μέσον τῶν μαθητῶν καὶ εἶπε· ἦσαν δὲ ἐκεῖ συνηθροισμένοι ἑκατὸν εἴκοσι περίπου πρόσωπα·

«Ἀδελφοί! Δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ μὴν ἐκπληρωθοῦν αὐτοὶ οἱ λόγοι τῆς Γραφῆς, ποὺ προεῖπε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο μὲ τὸ στόμα τοῦ Δαβὶδ γιὰ τὸν Ἰούδα, ποὺ ἔγινε ὁδηγὸς σ’ ἐκείνους, ποὺ συνέλαβαν τὸν Ἰησοῦ.

Ἄνδρες ἀδελφοί· Ἀφοῦ ἦτο θεόπνευστος, ἔπρεπε νὰ πραγματοποιηθῇ ἐπακριβῶς καὶ ἐξ ὁλόκληρου ὁ λόγος τῆς Γραφῆς, τὸν ὁποῖον προεῖπε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα διὰ τοῦ στόματος τοῦ Δαβὶδ περὶ τοῦ Ἰούδα, ὁ ὁποῖος κατήντησε νὰ γίνῃ ὁδηγὸς ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι συνέλαβον τὸν Ἰησοῦν.

«ἄνδρες ἀδελφοί, ἔπρεπε νὰ ἐκπληρωθῇ ἀκριβῶς ἡ προφητεὶα τῆς Γραφῆς, τὴν ὁποίαν προεῖπε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον μὲ τὸ στόμα τοῦ Δαυῒδ διὰ τὸν Ἰούδαν, ὁ ὁποῖος ἔγινε ὁδηγὸς ἐκείνων, ποὺ συνέλαβαν τὸν Ἰησοῦν.

Διότι εἶχε συγκαταριθμηθῆ μὲ μᾶς, καὶ ἔλαχε τὴ μερίδα αὐτῆς τῆς διακονίας (τῆς ἀποστολικῆς).

Ἡ προφητεία αὐτὴ ὁμιλεῖ περὶ ἀξιώματος, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐξέπεσεν ὁ Ἰούδας. Διότι εἶχε συγκαταριθμηθῆ μαζὶ μὲ ἡμᾶς καὶ ἔλαβεν ὅχι ἀπὸ ἰδικήν του ἀξιομισθίαν, ἀλλὰ σὰν λαχεῖον κατὰ θείαν χάριν, τὴν ὁποίαν δὲν ἐξετίμησε, τὸ μερίδιον του εἰς τὴν διακονίαν αὐτὴν τὴν ἀποστολικήν.

Ἡ προφητεία λέγει, ὅτι εἶχε καὶ αὐτὸς συμπεριληφθῆ εἰς τὸν ἀριθμόν μας καὶ ἔλαβεν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ ὡς τιμητικὴν δωρεάν, ὡσὰν θεῖον λαχνόν, μέρος εἰς τὴν ἀποστολικὴν αὐτὴν διακονίαν.

Αὐτὸς δὲ ἀπέκτησε χωράφι μὲ ἄδικη ἀμοιβή. Ἀλλ’ ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπο κατὰ γῆς, καὶ μὲ κρότο ἔσπασε στὸ μέσο (στὴν κοιλιά), καὶ ξεχύθηκαν ὅλα τὰ σπλάγχνα του.

Αὐτὸς λοιπὸν ἀπέκτησε κάποιο χωράφιον ἀπὸ τὸν μισθὸν καὶ τὴν ἀμοιβήν, μὲ τὴν ὁποίαν ἐπληρώθη ἡ ἀδικία καὶ τὸ ἔγκλημα τῆς προδοσίας του. Καὶ ὅταν ηὐτοκτόνησεν, ἔπεσεν ἀπ’ ἐκεῖ, ποὺ ἐκρεμάσθη, μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ ἔπαθε διάρρηξιν εἰς τὸ μέσον τοῦ σώματος καὶ ἐχύθησαν ἔξω ὅλα τὰ σπλάγχνα του.

Αὐτὸς μέν, λοιπόν, ἀπέκτησε μὲ τὰ χρήματα τῆς προδοσίας του κάποιο χωράφι. Καὶ ὅταν ἐκρεμάσθη, ἔπεσε πρηνὴς κάτω εἰς τὸ χῶμα, διερράγη εἰς τὸ μέσον τοῦ σώματός του καὶ ἐχύθηκαν ἔξω ὅλα τὰ σπλάγχνα του.

Καὶ ἔγινε γνωστὸ σ’ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, ὥστε τὸ χωράφι ἐκεῖνο νὰ ὀνομασθῇ στὴ δική τους γλῶσσα Ἀκελδαμᾶ, δηλαδὴ Χωράφι αἵματος.

Καὶ τὸ ἄθλιον αὐτὸ τέλος τοῦ Ἰούδα, καθὼς καὶ τὸ ὅτι ἠγοράσθη ὁ ἀγρὸς μὲ τὴν ἀμοιβὴν τῆς προδοσίας του, ἔγιναν γνωστὰ εἰς ὅλους τοὺς κατοικοῦντας ἐν Ἱερουσαλήμ, ὥστε νὰ ὁνομασθῇ τὸ χωράφι ἐκεῖνο εἰς τὴν ἰδικήν τους Ἀραμαϊκὴν γλῶσσαν Ἀκελδαμᾶ, τουτέστι χωράφιον αἵματος, ἐπειδὴ μὲ τὸ τίμημα τοῦ αἵματος τοῦ Ἰησοῦ εἶχεν ἀγορασθῆ.

Τὸ φρικτὸν αὐτὸ τέλος τοῦ Ἰούδα, ὅπως καὶ ἡ ἀγορὰ τοῦ χωραφιοῦ μὲ τὰ χρήματα τῆς προδοσίας, ἔγιναν γνωστὰ εἰς ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, ὥστε νὰ ὀνομασθῇ ἀπὸ αὐτούς, εἰς τὴν ἰδικήν των γλῶσσαν, τὸ χωράφι ἐκεῖνο Ἀκελδαμᾶ, δηλαδὴ χωράφι ποὺ ἔχει ἀγορασθῇ μὲ τὸ τίμημα αἵματος, τοῦ αἵματος δηλαδὴ τοῦ Χριστοῦ.

Σχετικὰ ἔχει γραφῇ στὸ βιβλίο τῶν Ψαλμῶν· Ἂς γίνῃ ἡ κατοικία του ἔρημη, καὶ κανεὶς νὰ μὴ κατοικῇ σ’ αὐτή· καί· Τὴν ἰδιοκτησία του (τὸ χωράφι του) ἂς λάβῃ ἄλλος».

Καὶ αὐτὰ ὅλα συνέβησαν ἀκριβῶς, ὅπως εἶχαν προφητευθῆ. Διότι εἶχε γραφῆ εἰς τὸ βιβλίον τῶν Ψαλμῶν· ἂς γίνῃ τὸ ἀγρόκτημά του ἔρημον καὶ ἂς μὴ κατοικῇ κανένας εἰς αὐτό· καὶ ἂς λάβῃ ἄλλος τὸ ἀποστολικὸν ἀξίωμά του.

Διότι εἶναι γραμμένο εἰς τὸ βιβλίον τῶν ψαλμῶν· Ἂς γίνῃ ἡ ἀγροτική του οἰκία ἔρημη καὶ κανένας ἂς μὴ κατοικῇ πλέον εἰς αὐτήν· καὶ τὸ ἀποστολικόν του ἀξίωμα ἂς τὸ πάρῃ ἄλλος.

Πρέπει τώρα, ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς ἄνδρες, ποὺ ἦταν μαζί μας καθ’ ὅλο τὸ χρόνο, κατὰ τὸν ὁποῖο ἔζησε μαζί μας ὁ Κύριος Ἰησοῦς,

Ἀφοῦ λοιπὸν μὲ τὸν θάνατον τοῦ Ἰούδα καὶ τὴν ἐρήμωσιν τοῦ χωραφιοῦ του ἐπληρώθη ἡ πρώτη προφητεία, πρέπει διὰ νὰ πληρωθῇ καὶ ἡ τελευταία αὐτὴ προφητεία νὰ γίνῃ ἀντικατάστασις τοῦ Ἰούδα. Ἀπὸ τοὺς ἄνδρας δηλαδὴ ἐκείνους, ποὺ ἦσαν μαζί μας καὶ παρηκολούθησαν καθ’ ὅλον τὸν χρόνον τῆς δράσεως τοῦ Κυρίου, κατὰ τὸν ὁποῖον ἔμπαινε καὶ ἔβγαινε μεταξύ μας ὁ Κύριος Ἰησοῦς,

Διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ καὶ ἡ τελευταία αὐτὴ φράσις τῆς προφητείας, πρέπει νὰ πάρῃ τὴν θέσιν τοῦ Ἰούδα μεταξὺ τῶν Ἀποστόλων ἔνας ἀπὸ τοὺς ἄνδρας ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν μαζῆ μας ὅλον τὸν καιρόν, ἀπὸ τότε ποὺ ὁ Κύριος εἰσῆλθε εἰς τὴν δημοσίαν δρᾶσιν μέχρι τὴν ἡμέραν, ποὺ ἔφυγε ἀπὸ ἡμᾶς.

ἀπὸ τότε ποὺ βαπτίσθηκε ἀπὸ τὸν Ἰωάννη ὡς τὴν ἡμέρα ποὺ ἀνελήφθη ἀπὸ ἀνάμεσά μας, νὰ γίνῃ μαζὶ μὲ μᾶς μάρτυς τῆς ἀναστάσεώς του».

ἀπὸ τὸν καιρὸν ποὺ ἔκαμε τὴν ἀρχὴν τῆς δημοσίας δράσεώς του, δηλαδὴ ἀπὸ τῆς βαπτίσεώς του ὑπὸ τοῦ Ἰωάννου μέχρι τῆς ἡμέρας κατὰ τὴν ὁποίαν ἀνελήφθη καὶ μᾶς ἔφυγε, ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς λοιπὸν ἕνας πρέπει νὰ ἐκλεγῇ καὶ νὰ γίνῃ μαζὶ μὲ ἡμᾶς μάρτυς τῆς Ἀναστάσεώς του.

Δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῆς βαπτίσεώς του ὑπὸ τοῦ Ἰωάννου, μέχρι καὶ τῆς ἡμέρας, ποὺ ἀνελήφθη εἰς τοὺς οὐρανούς. Αὐτὸς δὲ ποὺ θὰ πάρῃ τώρα τὸ ἀποστολικὸν ἀξίωμα πρέπει νὰ γίνῃ μάρτυς καὶ κήρυξ, μαζῆ μὲ ἡμᾶς, τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου».

Καὶ πρότειναν δύο, τὸν Ἰωσὴφ τὸ λεγόμενο Βαρσαββᾶ, ποὺ ἐπωνομάσθηκε Ἰοῦστος, καὶ τὸ Ματθία.

Καὶ ἐπρότειναν ὡς ὑποψηφίους δύο, τὸν Ἰωσήφ, ποὺ ἐκαλεῖτο Βαρσαββᾶς, ὁ ὁποῖος ἔλαβε καὶ τὸ ἐπώνυμον Ἰοῦστος, καὶ τὸν Ματθίαν.

Καὶ ἐπρότειναν δύο, τὸν Ἰωσήφ, ποὺ ἐλέγετο Βαρσαββᾶς καὶ ἔλαβε κατόπιν τὸ ἐπώνυμον Ἰοῦστος, καὶ τὸν Ματθίαν.

Καὶ προσευχήθηκαν καὶ εἶπαν· «Σύ, Κύριε, ποὺ γνωρίζεις τὶς καρδιὲς ὅλων, φανέρωσε ποιός εἶναι ὁ ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς δύο, ποὺ ἐξέλεξες

Καὶ προσευχήθησαν καὶ εἶπαν· Σύ, Κύριε, ποὺ γνωρίζεις τὰς καρδίας ὅλων, φανέρωσε καθαρὰ ἐκεῖνον, ποὺ ἐξέλεξες, ἕνα ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς δύο,

Καὶ προσηυχήθησαν οἱ μαθηταὶ καὶ εἶπαν· «Σύ, Κύριε, ποὺ γνωρίζεις τὰς καρδίας ὅλων, φανέρωσε καὶ ἀνάδειξε ἐκεῖνον, ποὺ ἐδιάλεξες, ἕνα ἀπὸ τοὺς δύο τούτους,

γιὰ νὰ πάρῃ σὰν θεῖο λαχνὸ τὴ θέσι αὐτῆς τῆς διακονίας καὶ ἀποστολῆς, ἀπ’ τὴν ὁποία ἐξετράπη ὁ Ἰούδας γιὰ νὰ πάῃ στὸν τόπο ποὺ τοῦ ἅρμοζε».

διὰ νὰ πάρῃ τὸ κατὰ θείαν βουλὴν καὶ χάριν καὶ σὰν ἄλλον λαχνὸν παρεχόμενον ἀξίωμα τῆς διακονίας ταύτης, τουτέστι τὸ ἀποστολικόν, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐξέπεσεν ὁ Ἰούδας διὰ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸν τόπον τῆς αἰωνίας καταδίκης, ποὺ τοῦ ἤξιζε καὶ τὸν ὁποῖον μόνος του ἐδιάλεξε.

διὰ νὰ λάβῃ, σὰν θεῖον λαχνόν, τὸ ἀξίωμα τῆς ὑπηρεσίας αὐτῆς, δηλαδὴ τὸ ἀποστολικόν, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐξέπεσε ὁ Ἰούδας, διὰ νὰ πορευθῇ εἰς τὸν τόπον τῆς καταδίκης, ποὺ τοῦ ἥρμοζε».

Καὶ ἔβαλαν κλήρους μὲ τὰ ὀνόματά τους, καὶ ἔπεσε ὁ κλῆρος στὸ Ματθία, καὶ συγκαταριθμήθηκε μαζὶ μὲ τοὺς ἕνδεκα ἀποστόλους.

Καὶ ἔρριψαν κλήρους μὲ τὰ ὀνόματά των καὶ ἔπεσεν ὁ κλῆρος εἰς τὸν Ματθίαν καὶ κατετάχθη οὗτος μὲ τοὺς ἕνδεκα ἀποστόλους.

Καὶ ἔβαλαν κλήρους μὲ τὰ ὀνόματα τῶν δύο καὶ ἔπεσε ὁ κλῆρος εἰς τὸν Ματθίαν, ὁ ὁποῖος καὶ κατετάχθη μαζῆ μὲ τοὺς ἕνδεκα Ἀποστόλους.

Καὶ ὅταν ἦλθε ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἦταν ὅλοι μαζὶ στὸ ἴδιο μέρος.

Καὶ ὅταν ἀπὸ τὴν ἑσπέραν τῆς παραμονῆς της ἤρχισεν ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, καὶ ἐπρόκειτο αὕτη νὰ συμπληρωθῇ, ἦσαν ὅλοι οἱ πιστοὶ μὲ μιὰ καρδιὰ συναγμένοι εἰς τὸ αὐτὸ μέρος.

Καθὼς δὲ ἐπροχωροῦσε νὰ συμπληρωθῇ καὶ νὰ κλείσῃ ἡ ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἡ ὁποία εἶχε ἀρχίσει ἀπὸ τὴν προηγουμένην ἑσπέραν, ἦσαν ὅλοι οἱ πιστοὶ ὁμόψυχοι, συγκεντρωμένοι εἰς τὸ ἴδιον μέρος.

Καὶ ἦλθε αἰφνιδίως ἀπὸ τὸν οὐρανὸ βοὴ σὰν βοὴ κινουμένου ὁρμητικοῦ ἀνέμου, καὶ γέμισε ὅλο τὸ σπίτι, ὅπου ἦταν.

Καὶ ἔξαφνα χωρὶς νὰ τὸ περιμένῃ κανείς, ἦλθε βοὴ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν σὰν βοὴ σφοδροῦ ἀνέμου, ὁ ὁποῖος κινεῖται μὲ ὁρμὴν καὶ βιαιότητα. Καὶ ἡ βοὴ αὐτὴ ἐγέμισεν ὅλο τὸ σπίτι, ὅπου ἐκάθηντο οἱ ἀπόστολοι καὶ ὅλοι οἱ μαθηταί.

Καὶ ἔξαφνα ἦλθε ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἔνας ἦχος, σὰν ἰσχυρὴ βοὴ ἀνέμου ποὺ κινεῖται μὲ ὁρμήν, καὶ ἐγέμισε ὅλο τὸ σπίτι, μέσα εἰς τὸ ὁποῖον ἐκάθηντο οἱ μαθηταί.

Καὶ φάνηκαν σ’ αὐτοὺς γλῶσσες σὰν πύρινες, ποὺ διαμοιράζονταν, καὶ κάθησε κάθε μία σὲ καθένα ἀπ’ αὐτούς.

Καὶ εἶδαν μὲ τὰ μάτια των νὰ διαμοιράζωνται εἰς αὐτοὺς γλῶσσαι παρόμοιοι πρὸς τὰς φλόγας τοῦ πυρὸς καὶ εἰς τὸν καθένα ἀπὸ αὐτοὺς ἐκάθησεν ἀπὸ μία γλῶσσα.

Καὶ παρουσιάσθησαν εἰς αὐτοὺς γλῶσσες σὰν ἀπὸ φλόγες πυρός, νὰ διαμοιράζωνται· καὶ εἰς τὸν καθένα ἀπὸ αὐτοὺς ἐκάθισε ἀπὸ μία γλῶσσα.

Καὶ γέμισαν ὅλοι ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιο, καὶ ἄρχισαν νὰ ὁμιλοῦν μὲ ξένες γλῶσσες, ὅπως τὸ Πνεῦμα ἔδινε σ’ αὐτοὺς (τὴν ἱκανότητα) νὰ ὁμιλοῦν.

Καὶ ἐγέμισε τὸ ἐσωτερικὸν ὅλων μὲ Πνεῦμα Ἅγιον, καὶ ἤρχισαν νὰ ὁμιλοῦν ξένας γλώσσας, ὅπως τὸ Πνεῦμα, ποὺ τοὺς ἐνέπνεεν, ἔδιδεν εἰς αὐτοὺς νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ λέγουν θείους καὶ οὐρανίους λόγους καὶ διδασκαλίας ὑψηλὰς καὶ θεοπνεύστους.

Καὶ ἐγέμισαν ὅλοι ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιον καὶ ἤρχισαν νὰ ὁμιλοῦν ξένας γλώσσας καὶ νὰ κηρύττουν τὰς ὑψηλὰς ἀληθείας, ὅπως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τοὺς ἐφώτιζε καὶ τοὺς ἔδιδε τὴν δύναμιν νὰ ὁμιλοῦν.

Κατοικοῦσαν δὲ στὴν Ἱερουσαλὴμ εὐλαβεῖς Ἰουδαῖοι ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, ποὺ ὑπάρχουν κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανό.

Ἦσαν δὲ ἐγκατεστημενοι ἐν Ἱερουσαλὴμ ὡς μόνιμοι κάτοικοί της Ἰουδαῖοι, ἄνδρες ποὺ ηὐλαβοῦντο καὶ ἐφοβοῦντο τὸν Θεὸν ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη, ὅσα ὑπάρχουν εἰς τὴν ὑποκάτω τοῦ οὐρανοῦ γῆν.

Εὑρίσκοντο δὲ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ἄλλοι μὲν ὡς μόνιμοι κάτοικοι, ἄλλοι δὲ ὡς προσωρινοὶ λόγῳ τῆς ἑορτῆς, ἄνδρες Ἰουδαῖοι εὐσεβεῖς ἀπὸ κάθε ἔθνος ποὺ ὑπῆρχε κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανόν.

Ὅταν δὲ ἦλθε αὐτὴ ἡ βοή, συγκεντρώθηκε τὸ πλῆθος καὶ ἔγινε ἐμβρόντητο, διότι καθένας ἄκουε νὰ ὁμιλοῦν στὴ δική του γλῶσσα.

Ὅταν δὲ ἔγινεν ἡ βοὴ αὐτὴ τοῦ ἀνέμου, ἐσυνάχθη τὸ πλῆθος καὶ ὅλοι ἐκυριεύθησαν ἀπὸ σύγχυσιν καὶ κατάπληξιν, διότι ὁ καθένας των ἤκουε τοὺς μαθητὰς αὐτοὺς τοῦ Ἰησοῦ νὰ ὁμιλοῦν μὲ τὴν ἰδικήν του γλῶσσαν.

Ὅταν δὲ ἔγινε ἡ βοὴ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ἐμαζεύτηκε τὸ πλῆθος ἐκεῖ καὶ ὅλοι ἐκυριεύθησαν ἀπὸ σύγχυσιν καὶ ἀπορίαν, διότι ὁ καθένας των ἤκουε τοὺς μαθητὰς νὰ ὁμιλοῦν τὴν ἰδικήν του γλῶσσαν.

Ἔμεναν δὲ ὅλοι ἐκστατικοὶ καὶ θαύμαζαν καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους· «Νά, ὅλοι αὐτοί, ποὺ ὁμιλοῦν, δὲν εἶναι Γαλιλαῖοι;

Ἔμειναν δὲ ἐκστατικοὶ ὅλοι καὶ ἐθαύμαζαν καὶ ἔλεγαν ὁ ἕνας εἰς τὸν ἄλλον· Νά, ὅλοι αὐτοί, ποὺ ὁμιλοῦν, δὲν εἶναι Γαλιλαίοι;

Ἐξεπλήσσοντο δὲ ὅλοι καὶ ἐθαύμαζαν, λέγοντες μεταξύ των· «τί συμβαίνει; Ὅλοι αὐτοί, ποὺ ὁμιλοῦν, δὲν εἶναι Γαλιλαῖοι;

Καὶ πῶς ἐμεῖς ἀκοῦμε καθένας στὴ δική μας γλῶσσα, στὴν ὁποία γεννηθήκαμε;

Καὶ πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ὁ καθένας μας τὴν ἰδικήν μας γλῶσσαν, τὴν ὁποίαν ἐμάθαμεν καὶ ὁμιλοῦμεν ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῆς γεννήσεώς μας;

Καὶ πῶς, ὁ καθένας ἀπὸ ἡμᾶς, τοὺς ἀκούομεν νὰ ὁμιλοῦν τὴν ἰδικήν μας γλῶσσαν, τὴν ὁποίαν ἐμάθαμεν ἀπὸ τῆς γεννήσεώς μας;

Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖτες, καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Μεσοποταμίας, καὶ τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Καππαδοκίας, τοῦ Πόντου καὶ τῆς Ἀσίας,

Ὅσοι εἴμεθα Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται καὶ ὅσοι κατοικοῦμεν τὴν Μεσοποταμίαν καὶ τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Καππαδοκίαν, τὸν Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν,

Καὶ εἴμεθα ἀπὸ τόσα πολλὰ ἔθνη· Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται καὶ κάτοικοι τῆς Μεσοποταμίας, τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Καππαδοκίας, τοῦ Πόντου καὶ τῆς Ἀσίας,

καὶ τῆς Φρυγίας καὶ τῆς Παμφυλίας, τῆς Αἰγύπτου καὶ τῶν μερῶν τῆς Λιβύης ποὺ ἐκτείνεται πρὸς τὴν Κυρήνη, καὶ οἱ Ρωμαῖοι ποὺ διαμένουν ἐδῶ, καὶ Ἰουδαῖοι καὶ προσήλυτοι,

καὶ τὴν Φρυγίαν καὶ τὴν Παμφυλίαν, τὴν Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης, ποὺ εἶναι πλησίον τῆς Κυρήνης, καὶ οἱ Ρωμαῖοι, ποὺ διαμένουν ἐδῶ, τόσον αὐτοί, ποὺ λόγῳ τῆς καταγωγῆς των εἶναι Ἰουδαῖοι, ὅσον καὶ οἱ ἐθνικοί, ποὺ προσειλκύσθησαν εἰς τὴν Ἰουδαϊκὴν πίστιν καὶ ἔγιναν προσήλυτοι,

τῆς Φρυγίας καὶ τῆς Παμφυλίας, τῆς Αἰγύπτου καὶ τῶν περιοχῶν τῆς Λιβύης, ποὺ εἶναι πλησίον τῆς Κυρήνης, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ παρεπίδημοι Ρωμαῖοι, Ἰουδαῖοι τὴν καταγωγὴν καὶ προσήλυτοι ἀπὸ ἄλλα ἔθνη.

Κρῆτες καὶ Ἄραβες, ἀκοῦμε νὰ ὁμιλοῦν στὶς γλῶσσες μας τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ».

καθὼς καὶ οἱ ἐκ Κρήτης καταγόμενοι καὶ οἱ Ἄραβες, ὅλοι ἡμεῖς, ποὺ καταγόμεθα ἀπὸ τὰ διάφορα αὐτὰ μέρη, πῶς συμβαίνει νὰ ἀκούωμεν αὐτοὺς νὰ ὁμιλοῦν καὶ νὰ διακηρύττουν εἰς τὰς γλώσσας μας τὰ μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ;

Ἀκόμη δὲ Κρῆτες καὶ Ἄραβες, ὅλοι ὅσοι καταγόμεθα ἀπὸ τὰ πολλὰ καὶ διάφορα αὐτὰ μέρη, πῶς συμβαίνει νὰ τοὺς ἀκούωμεν νὰ κηρύττουν τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ εἰς τὰς ἰδικάς μας γλώσσας;»

Ναί, ἔμεναν ἐκστατικοὶ ὅλοι (οἱ εὐλαβεῖς) καὶ ἀποροῦσαν καὶ ἔλεγαν ὁ ἕνας στὸν ἄλλο· «Τί ἄραγε νὰ σημαίνῃ αὐτό;».

Ἔμεναν δὲ ἐκστατικοὶ ὅλοι καὶ ἔμβαιναν εἰς ἀπορίαν καὶ ἔλεγαν ὁ ἕνας εἰς τὸν ἄλλον· Σὰν τί νὰ σημαίνῃ τὸ ἔκτακτον αὐτὸ γεγονὸς καὶ σὰν ποίαν ἐξήγησιν μπορεῖ κανεὶς νὰ τοῦ δώσῃ;

Ἐξεπλήσσοντο δὲ ὅλοι καὶ ἀποροῦσαν, λέγοντες ὁ ἔνας πρὸς τὸν ἄλλον· «τί τάχα σημαίνει τὸ ἔκτακτον αὐτὸ γεγονός;»

Ἄλλοι δὲ χλεύαζαν καὶ ἔλεγαν· «Εἶναι μεθυσμένοι».

Ἄλλοι ὅμως ἐπεριγελοῦσαν καὶ ἔλεγαν, ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι γεμᾶτοι ἀπὸ γλυκὸ καὶ δυνατὸ κρασὶ καὶ δὲν ξεύρουν τί λέγουν.

Ἄλλοι δὲ περιγελοῦσαν καὶ ἔλεγαν· «ἔπιαν πολὺ καὶ δυνατὸ κρασί καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ξέρουν τί λένε».

Τότε ὁ Πέτρος στάθηκε μαζὶ μὲ τοὺς ἕνδεκα καὶ ὕψωσε τὴ φωνή του καὶ κήρυξε σ’ αὐτούς· «Ἰουδαῖοι καὶ ὅλοι, ὅσοι κατοικεῖτε τὴν Ἱερουσαλήμ! Αὐτὸ νὰ ξέρετε ἐσεῖς, καὶ ἀκούσετε προσεκτικὰ τὰ λόγια μου.

Ἐστάθη δὲ τότε εἰς τόπον κατάλληλον ὁ Πέτρος μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἕνδεκα Ἀποστόλους καὶ ὕψωσε τὴν φωνήν του, ὥστε νὰ ἀκούεται καλὰ ἀπὸ ὅλον τὸ πλῆθος ἐκεῖνο, καὶ ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἶπεν εἰς αὐτούς· Ἄνδρες Ἰουδαῖοι καὶ σεῖς ὅλοι, ὅσοι κατοικεῖτε εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἂς γίνῃ γνωστὸν εἰς σᾶς αὐτό, ποὺ θὰ σᾶς εἴπω, καὶ ἀκούσατε προσεκτικὰ τοὺς λόγους μου αὐτούς, μὲ τοὺς ὁποίους θὰ σᾶς δώσω τὴν ἀληθινὴν ἐξήγησιν αὐτῶν ποὺ βλέπετε.

Καὶ τότε ὁ Πέτρος μαζῆ μὲ τοὺς ἕνδεκα ἐστάθηκε, ὥστε νὰ τὸν βλέπουν ὅλοι, ὕψωσε τὴν φωνὴν αὐτοῦ καὶ ἤρχισε νὰ ὁμιλῇ, ὅπως τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τὸν ἐφώτιζε· «ἄνδρες Ἰουδαῖοι καὶ σεῖς ὅλοι ποὺ κατοικεῖτε τὴν Ἱερουσαλήμ, ἂς γίνῃ γνωστὸν εἰς σᾶς αὐτό, ποὺ θὰ σᾶς πῶ καὶ ἀκούσατε μὲ προσοχὴν τὰ λόγια μου.

Λοιπόν, αὐτοὶ δὲν εἶναι μεθυσμένοι, ὅπως ἐσεῖς νομίζετε, διότι ἡ ὥρα εἶναι ἐννέα τὸ πρωί.

Ἡ ἀντίληψις, ποὺ ἐσχηματίσατε δι’ αὐτούς, εἶναι πλανημένη. Διότι δὲν εἶναι μεθυσμένοι οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, καθὼς νομίζετε σεῖς. Καὶ δὲν εἶναι μεθυσμένοι, διότι εἶναι ἡ τρίτη ὥρα ἀπὸ τῆς ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου, ἤτοι ἡ ἐνάτη πρωϊνή, καὶ λόγῳ τῆς ἑορτῆς, ἀλλὰ καὶ σύμφωνα πρὸς τὰς παραδόσεις τῶν μεγάλων ραββίνων μας δὲν ἐπιτρέπεται προτοῦ ἔλθῃ μεσημέρι ἢ τουλάχιστον προτήτερα ἀπὸ τὰς δέκα τὸ πρωῒ νὰ βάλωμεν εἰς τὸ στόμα μας τίποτε.

Δὲν εἶναι ὀρθὸν αὐτό ποὺ εἴπατε, διότι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ ὁμιλοῦν ἐνώπιόν σας ξένας γλώσσας, δὲν εἶναι μεθυσμένοι, ὅπως σεῖς νομίζετε· ἄλλωστε ἡ ὥρα εἶναι τρεῖς μετὰ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, ποὺ ὡς γνωστὸν καὶ σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλίαν τῶν ραββίνων δὲν πίνουν ἀκόμη κρασί οἱ ἄνθρωποι.

Ἀλλ’ αὐτὸ (τὸ καταπληκτικὸ φαινόμενο) εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει λεχθῆ διὰ μέσου τοῦ προφήτου Ἰωήλ·

Ἀλλ’ αὐτό, τὸ ὁποῖον βλέπετε, εἶναι ἐπαλήθευσις καὶ πραγματοποίησις ἐκείνου, ποὺ ἔχει λεχθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸν διὰ τοῦ προφήτου Ἰωήλ, ὁ ὁποῖος ἐπροφήτευσε τὰ ἑξῆς:

Ἀλλὰ αὐτό, ποὺ βλέπετε, εἶναι ἐκπλήρωσις ἐκείνου ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ τὸν προφήτην Ἰωήλ, ὁ ὁποῖος καὶ προεῖπε·

Καὶ θὰ συμβῇ κατὰ τὶς ἔσχατες ἡμέρες (κατὰ τὴ χριστιανικὴ ἐποχή), λέγει ὁ Θεός, αὐτό· Θὰ ἐκχύσω ἀπὸ τὸ Πνεῦμα μου σὲ κάθε ἄνθρωπο, καὶ θὰ προφητεύουν (θὰ ὁμιλοῦν μὲ θεία ἔμπνευσι) οἱ υἱοί σας καὶ οἱ θυγατέρες σας. Καὶ οἱ νέοι σας θὰ βλέπουν ὁράματα, καὶ οἱ γέροντές σας θὰ ὀνειρεύωνται ἀποκαλυπτικὰ ὄνειρα.

Καὶ κατὰ τὴν τελευταίαν χρονικὴν περίοδον, ποὺ θὰ ἀρχίσῃ ὅταν θὰ ἔλθῃ ὁ Μεσσίας, λέγει ὁ Θεὸς ὅτι θὰ συμβῇ τοῦτο θὰ ἐκχύσω ἀπὸ τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματός μου καὶ θὰ διαμοιράσω ταῦτα εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους· καὶ θὰ προφητεύσουν οἱ υἱοί σας καὶ αἱ θυγατέρες σας· καὶ οἱ νέοι σας θὰ ἴδουν ὀπτασίας ὑπερφυσικὰς καὶ οἱ γέροντές σας θὰ ἐνυπνιασθοῦν θεία καὶ ἀποκαλυπτικὰ ὅνειρα.

Καὶ κατὰ τὶς τελευταῖες ἐκεῖνες ἡμέρες, ποὺ θὰ ἐπακολουθήσουν τὴν ἔλευσιν τοῦ Μεσσίου, θὰ χύσω - λέγει ὁ Θεός - ἀπὸ τὰς δωρεὰς καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματός μου εἰς κάθε ἄνθρωπον· καὶ θὰ προφητεύσουν οἱ υἱοί σας καὶ αἱ θυγατέρες σας· οἱ δὲ νέοι σας θὰ ἴδουν ἀποκαλυπτικὰ ὁράματα καὶ οἱ γέροντές σας θὰ λάβουν θεία καὶ ἀποκαλυπτικὰ ὄνειρα.

Ἀκόμη καὶ στοὺς δούλους μου καὶ στὶς δοῦλες μου τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες θὰ ἐκχύσω ἀπὸ τὸ Πνεῦμα μου, καὶ θὰ προφητεύουν.

Ἀκόμη καὶ εἰς τοὺς δούλους καὶ εἰς τὰς δούλας μου, ποὺ οἱ ἄνθρωποι τοὺς κατατάσσουν εἰς τὴν κατωτέραν κοινωνικὴν τάξιν, θὰ τοὺς μεταδώσω κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας ἄφθονα χαρίσματα ἀπὸ τὸ Πνεῦμα μου καὶ θὰ προφητεύσουν.

Ἀκόμη δὲ εἰς τοὺς δούλους μου καὶ εἰς τὰς δούλας μου θὰ χορηγήσω κατὰ τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ἀπὸ τὰ χαρίσματα τοῦ Πνεύματός μου καὶ θὰ προφητεύσουν.

Καὶ θὰ δείξω καταπληκτικὰ φαινόμενα στὸν οὐρανὸ ἐπάνω, καὶ σημεῖα στὴ γῇ κάτω, αἷμα καὶ φωτιὰ καὶ σύννεφα καπνοῦ (σημεῖα καταστροφῶν).

Καὶ θὰ δώσω καταπληκτικὰ θαύματα εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπάνω καὶ φαινόμενα ἀποδεικτικὰ τῆς θείας δυνάμεως ἐπὶ τῆς γῆς κάτω· καταστροφὰς μεγάλας καὶ ἐρημώσεις· αἱματοχυσίας καὶ πυρκαϊὰς καὶ σύννεφον καπνοῦ, ποὺ θὰ ἀνεβαίνῃ ἀπὸ τὰς καιομένας πόλεις καὶ χωρία.

Καὶ θὰ δώσω θαύματα ἐπάνω εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ σημεῖα εἰς τὴν γῆν κάτω, ποὺ θὰ μαρτυροῦν τὴν θείαν μου δύμαμιν· αἱματοχυσίας καὶ πυρκαϊὰς καὶ σύνεφα καπνοῦ, ποὺ θὰ ἀνεβαίνουν ἀπὸ τὰς καιομένας πόλεις σας.

Ὁ ἥλιος θὰ μεταβληθῇ σὲ σκοτάδι, καὶ ἡ σελήνη θὰ γίνῃ κόκκινη σὰν αἷμα, πρὶν ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου ἡ μεγάλη καὶ ἔνδοξη.

Ὁ ἥλιος θὰ ὑποστῇ ἔκλειψιν καὶ θὰ μεταστροφῇ εἰς σκότος καὶ ἡ σελήνη θὰ πάρῃ τὸ χρῶμα αἵματος, προτοῦ νὰ ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου ἡ μεγάλη καὶ περίβλεπτος, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος θὰ ἔλθῃ ἐνδόξως διὰ νὰ κρίνῃ τοὺς ἐχθρούς του. Τέτοιαι καταστροφαὶ καὶ θεομηνίαι πρόκειται νὰ γίνουν καὶ τώρα, ὁπότε ὁ Κύριος ἐν δικαιοσύνῃ θὰ πατάξῃ ὅσους ἐκ τῶν Ἰουδαίων θὰ ἐπιμείνουν εἰς τὴν ἀπιστίαν· πρόκειται νὰ ἐπαναληφθοῦν καὶ ἐν τῷ μεταξύ, ὁσάκις διὰ μέσου τῶν αἰώνων θὰ ἐκσπᾷ ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ κατὰ τῶν ἀποστατῶν, ἀλλὰ θὰ πραγματοποιηθοῦν καὶ τελικῶς καὶ κατὰ τὴν δευτέραν τοῦ Κυρίου παρουσίαν.

Ὁ ἥλιος ἀπὸ φωτεινός ποὺ εἶναι, θὰ ἀλλάξῃ καὶ θὰ γίνῃ σκοτάδι· τὸ φεγγάρι θὰ φένεται σὰν αἷμα, πρὶν ἔλθῃ ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου ἡ μεγάλη καὶ περίβλεπτος.

Καὶ ὅποιος θὰ ἐπικαλεσθῇ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, θὰ σωθῇ».

Καὶ θὰ συμβῇ ὥστε καθένας, ποὺ θὰ ἐπικαλεσθῇ μὲ πίστιν καὶ εὐλάβειαν τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, θὰ σωθῇ καὶ θὰ ἀπολαύσῃ τὰ ἀγαθὰ τῆς βασιλείας τοῦ Μεσσίου.

Καὶ τότε καθένας, ποὺ μὲ πίστιν θὰ ἐπικαλεσθῇ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου θὰ σωθῇ.

«Ἱσραηλῖτες! Προσέξετε αὐτὰ τὰ λόγια. Τὸν Ἰησοῦ τὸ Ναζωραῖο, ἄνδρα διαπιστευμένο σὲ σᾶς ἀπὸ τὸ Θεὸ μὲ θαύματα καὶ καταπληκτικὰ ἔργα καὶ σημεῖα, τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς ἔκανε δι’ αὐτοῦ ἀνάμεσά σας, ὅπως καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι γνωρίζετε,

Ἄνδρες, ἀπόγονοι τοῦ εὐλογημένου Ἰσραήλ, ἀκούσατε τοὺς λόγους αὐτούς, ποὺ θὰ σᾶς εἴπω· τὸν Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον, ἄνδρα, ὁ ὁποῖος ἀπεδείχθη μεταξύ σας ποῖος ἦτο ὄχι ἀπὸ ἄνθρωπον, ἀλλ’ ἀπὸ αὐτὸν τὸν Θεόν· καὶ ἀπεδείχθη μὲ δυνάμεις καὶ καταπληκτικὰ ἔργα καὶ ἀποδεικτικὰ θαύματα, ποὺ ἔκαμε δι’ αὐτοῦ ὁ Θεὸς έν μέσῳ ὑμῶν, καθὼς καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι γνωρίζετε·

Ἄνδρες Ἰσραηλῖται, ἀκοῦστε μὲ προσοχὴν τοὺς λόγους αὐτούς, ποὺ θὰ σᾶς πῶ· Τὸν Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον, ὁ ὁποῖος ἀπεδείχθη καὶ ἐμαρτυρήθη εἰς σᾶς ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν Θεὸν μὲ ὑπερφυσικὰς δυνάμεις καὶ καταπληκτικὰ θαύματα καὶ ὑπερφυσικὰ σημεῖα, ποὺ δι’ αὐτοῦ ἔκαμε ἀνάμεσα εἰς ὅλους σας ὁ Θεός, ὅπως ἄλωστε καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι καλὰ γνωρίζετε,

αὐτόν, σύμφωνα μὲ τὸ ὡρισμένο σχέδιο καὶ τὴν προαπόφασι τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ παραδόθηκε καὶ τὸν συλλάβατε, μὲ χέρια ἀνθρώπων χωρὶς τὸ Νόμο (ἐθνικῶν, Ρωμαίων) τὸν καρφώσατε στὸ σταυρὸ καὶ τὸν φονεύσατε.

αὐτὸν τὸν Ἰησοῦν, ποὺ σᾶς παρεδόθη ἀπὸ τὸν προδότην σύμφωνα μὲ τὴν ὡρισμένην ἀπόφασιν καὶ πρόγνωσιν τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ τὸν ἐπιάσατε, τὸν ἐκαρφώσατε εἰς τὸν σταυρὸν καὶ τὸν ἐφονεύσατε διὰ τῶν Ρωμαίων στρατιωτῶν, οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἐθνικοὶ καὶ ξένοι πρὸς τὸν Νόμον.

αὐτὸν τὸν Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὴν ὡρισμένην θέλησιν καὶ πρόγνωσιν τοῦ Θεοῦ σᾶς παρεδόθη ἀπὸ τὸν προδότην, ἀφοῦ τὸν ἐπιάσατε, τὸν ἐσταυρώσατε καὶ τὸν ἐφονεύσατε μὲ τὰ χέρια τῶν Ρωμαίων στρατιωτῶν, οἱ ὁποῖοι, σὰν ἐθνικοὶ ποὺ εἶναι, δὲν ἔχουν καὶ δὲν γνωρίζουν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλ’ ὁ Θεὸς τὸν ἀνέστησε καὶ ἔπαυσε τοὺς πόνους τοκετοῦ, ποὺ εἶχε ὁ θάνατος. Διότι (ὅπως τὸ παιδὶ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ κρατηθῇ στὴν κοιλιὰ τῆς ἐπίτοκης γυναίκας, ἔτσι) αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς) δὲν ἦταν δυνατὸ νὰ κρατηθῇ ἀπ’ αὐτόν (τὸν θάνατο).

Τοῦτον ὁ Θεὸς ἀνέστησε καὶ ἔλυσε τὰς λύπας, ποὺ τοῦ ἐπροξένησεν ὁ θάνατος, διότι σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ κρατῆται αὐτὸς ὑπὸ τοῦ θανάτου.

Αὐτὸν ὁ Θεὸς τὸν ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν καὶ κατέλυσε τὰς φοβερὰς θλίψεις τοῦ θανάτου, διότι δὲν ἧτο δυνατὸν νὰ κρατῆται αὐτὸς ἀπὸ τὸν θάνατον.

Ὁ Δαβὶδ δὲ λέγει γι’ αὐτόν· Πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν μου εἶχα πάντοτε τὸν Κύριο. Γι’ αὐτὸ εἶναι στὰ δεξιά μου, γιὰ νὰ μὴ ταραχθῶ.

Δὲν ἦτο δυνατὸν δὲ νὰ μένῃ αὐτὸς πεθαμένος, διότι ὁ Δαβὶδ λέγει ἀναφερόμενος εἰς αὐτόν· Ἔβλεπα ἐγὼ ὁ Μεσσίας ἐμπρός μου τὸν Κύριον πάντοτε· τὸν ἔβλεπα, ὅτι εἶναι εἰς τὰ δεξιά μου ἕτοιμος νὰ μὲ προστατεύσῃ διὰ νὰ μὴ ἀνησυχῷ καὶ κλονισθῶ ἀπὸ φόβον ἢ κίνδυνον ὁποιονδήποτε.

Ἐπειδὴ καὶ ὁ Δαυῒδ λέγει διὰ λογαριασμὸν αὐτοῦ· Ἐγὼ ὁ Μεσσίας ἔβλεπα ἐμπρός μου τὸν Κύριον διαρκῶς, ὅτι εἶναι εἰς τὰ δεξιά μου, ἕτοιμος καὶ ἰσχυρὸς νὰ μὲ προστατεύσῃ, διὰ νὰ μὴ κλονισθῶ ἀπὸ τὸ φρικτὸν μαρτύριον καὶ τὸν σκληρὸν θάνατον.

Γι’ αὐτὸ εὐφράνθηκε ἡ καρδιά μου, καὶ ὕμνησε ἡ γλῶσσα μου. Ἀκόμη δὲ καὶ ἡ σάρκα μου θὰ κατοικήσῃ στὸν τάφο μὲ ἀσφάλεια.

Διότι δὲ αἰσθάνομαι τὸν Θεὸν εἰς τὰ δεξιά μου ἕτοιμον νὰ μὲ προστατεύσῃ, δι’ αὐτὸ εὐφράνθη ἡ καρδία μου καὶ ἐξεδήλωσα μεγάλην χαρὰν μὲ τὴν γλῶσσαν μου, ἀκόμη δὲ καὶ τὸ σῶμα μου κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θανάτου θὰ ἀναπαυθῇ καὶ θὰ ἡσυχάσῃ εἰς τὸν τάφον μὲ ἐλπίδα, ὅτι γρήγορα θὰ ἀναστηθῇ.

Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς εὐφράνθηκε ἡ καρδιά μου καὶ ἡ γλῶσσα μου ἐξεδήλωσε τὴν ἀγαλλίασίν μου, ἀκόμη δὲ καὶ τὸ σῶμα μου θὰ ἀναπαυθῇ κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θανάτου καὶ θὰ κατοικήσῃ εἰς τάφον μὲ βεβαίαν τὴν ἐλπίδα ὅτι συντομώτατα θὰ ἀναστηθῇ.

Διότι δὲν θὰ ἐγκαταλείψῃς τὴν ψυχή μου στὸν ᾅδη, οὔτε θ’ ἀφήσῃς τὸν ὅσιό σου (ὡς πρὸς τὸ σῶμα) νὰ γνωρίσῃ φθορά (σῆψι, ἀποσύνθεσι).

Διότι δὲν θὰ ἐγκαταλείψῃς τὴν ψυχήν μου νὰ μείνῃ ἐπὶ πολὺν χρόνον εἰς τὸν τόπον τοῦ ᾍδου, οὔτε θὰ ἐπιτρέψῃς ὁ κατ’ ἐξοχὴν ἀφωσιωμένος εἰς σὲ γιός σου νὰ πάθῃ εἰς τὸ σῶμα του τὴν φθορὰν καὶ ἀποσύνθεσιν τοῦ τάφου.

Διότι σύ, οὐράνιε Πάτερ, δὲν θὰ ἐγκαταλείψῃς τὴν ψυχήν μου εἰς τὸν Ἅδην καὶ δὲν θὰ ἐπιτρέψῃς ὁ ἀφωσιωμένος εἰς σὲ ἅγιος Μεσσίας νὰ ἵδῃ τὸ σῶμα του φθειρόμενον εἰς τὴν ἀποσύνθεσιν τοῦ τάφου.

Μοῦ γνώρισες δρόμους ζωῆς, θὰ μὲ γεμίσῃς εὐφροσύνη διὰ τῆς δυνάμεώς σου.

Μοῦ ἔδειξες καὶ μοῦ ἐγνωστοποίησες δρόμους, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὸν τάφον, ὅπου δι’ ὀλίγον καιρὸν θὰ παραμείνω, ὁδηγοῦν εἰς τὴν ἀληθινὴν καὶ μακαρίαν ζωήν· θὰ μὲ γεμίσῃς εὐφροσύνην, ὅταν θὰ μὲ ἀνυψώσῃς καὶ θὰ μὲ πάρῃς μαζί σου εἰς τοὺς οὐρανοὺς διὰ νὰ ἀπολαμβάνω καὶ ὡς ἄνθρωπος τὴν δόξαν τοῦ προσώπου σου.

Σὺ ἔκαμες εἰς ἐμὲ γνωστοὺς τοὺς πνευματικοὺς δρόμους, ποὺ ὁδηγοῦν εἰς τὴν πνευματικὴν ζωήν· θὰ μὲ γεμίσῃς μὲ εὐφροσύνην, ὅταν θὰ μὲ ἀξιώσῃς καὶ ὡς ἄνθρωπος νὰ ἀπολαμβάνω τὴν δόξαν τοῦ προσώπου σου.

Ἀδελφοί! Μπορῶ νὰ σᾶς πῶ μὲ βεβαιότητα γιὰ τὸν πατριάρχη Δαβίδ, ὅτι καὶ πέθανε καὶ θάφτηκε, καὶ τὸ μνῆμα του εἶναι ἐδῶ μέχρι σήμερα.

Ἄνδρες ἀδελφοί, ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ σᾶς εἴπω ἐλεύθερα διὰ τὸν πατριάρχην Δαβίδ, διὰ στόματος τοῦ ὁποίου ἐλέχθη ἡ προφητεία αὐτὴ, ὅτι αὐτὸς καὶ ἀπέθανε καὶ ἐτάφη καὶ τὸ μνημεῖον του εἶναι μεταξύ μας ἐδῶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα μέχρι τῆς σημερινῆς ἡμέρας. Δὲν ἐφαρμόζεται λοιπὸν ἡ προφητεία αὐτὴ εἰς τὸν Δαβίδ, ποὺ παραμένει πεθαμένος καὶ θαμμένος ἕως σήμερον.

Ἄνδρες ἀδελφοί, εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ σᾶς πῶ μὲ ὅλον τὸ θάρρος διὰ τὸν πατριάρχην Δαυῒδ ὅτι καὶ ἀπέθανε καὶ ἐτάφη καὶ τὸ μνημεῖον του εὑρίσκεται ἐδῶ μεταξύ μας μέχρι τῆς ἡμέρας αὐτῆς. (Ἄρα ἡ παρὰ πάνω προφητεία του δὲν ἀναφέρεται εἰς αὐτόν).

Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἦταν προφήτης καὶ γνώριζε, ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ ὑποσχέθηκε μὲ ὅρκο, ὅτι ἀπὸ ἀπόγονο τῶν σπλάγχνων του θὰ φέρῃ ὡς ἄνθρωπο στὴν ὕπαρξι τὸ Χριστό (τὸ Μεσσία), γιὰ νὰ καθήσῃ στὸ θρόνο του,

Ἀλλ’ ὁ Δαβὶδ προικισμένος μὲ μόνιμον χάρισμα προφητείας καὶ γνωρίζων, ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ ὑπεσχέθη μὲ ὅρκον, ὅτι ἀπὸ ἀπόγονον τῶν σπλάγχνων του, τὴν Μαρίαν δηλαδή, ἔμελλε νὰ ἀναστήσῃ κατὰ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν τὸν Χριστὸν διὰ νὰ καθίσῃ ἐπὶ τοῦ θρόνου του ὡς πνευματικὸς καὶ αἰώνιος βασιλεύς,

Ἀλλὰ προφήτης πραγματικὸς ὑπάρχων ὁ Δαυῒδ καὶ γνωρίζων πολὺ καλά, ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ εἶχε ὑποσχεθῇ μὲ ὅρκον, πὼς ἀπὸ ἀπόγονον τῶν σπλάγχνων του, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν Παρθένον Μαρίαν, ἐπρόκειτο νὰ ἀναστήσῃ τὸν Χριστόν, κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, καὶ νὰ τὸν καθίσῃ εἰς τὸν θρόνον ὡς βασιλέαν αἰώνιον,

προφητικὰ ὡμίλησε γιὰ τὴν ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, ὅτι δηλαδὴ δὲν ἐγκαταλείφθηκε ἡ ψυχή του στὸν ᾅδη, οὔτε ἡ σάρκα του γνώρισε φθορά (σῆψι, ἀποσύνθεσι).

προεῖδε τὰ μέλλοντα καὶ ὡμίλησε διὰ τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, ὅτι δὲν ἐγκατελείφθη ἡ ψυχὴ τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν τόπον τοῦ ᾍδου, οὔτε τὸ σῶμα του εἶδε τὴν φθορὰν καὶ ἀποσύνθεσιν τοῦ τάφου.

προεῖδε καὶ ἐλάλησε διὰ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, ὅτι δὲν ἐγκατελείφθη ἡ ψυχή του εἰς τὸν Ἅδην οὔτε τὸ σῶμα του εἶδε τὴν φθορὰν καὶ τὴν ἀποσύνθεσιν τοῦ θανάτου.

Αὐτὸν τὸν Ἰησοῦ ἀνέστησε ὁ Θεός. Αὐτοῦ τοῦ γεγονότος ὅλοι ἐμεῖς εἴμεθα μάρτυρες.

Τοῦτον τὸν Ἰησοῦν, περὶ τοῦ ὁποίου σᾶς ὡμίλησα, τὸν ἀνέστησεν ὁ Θεὸς ἐκ νεκρῶν, καὶ μάρτυρες τοῦ γεγονότος αὐτοῦ τῆς Ἀναστάσεως εἴμεθα ὅλοι ἡμεῖς.

Αὐτὸ τὸν Ἰησοῦν τὸν ἀνέστησεν πράγματι ὁ Θεὸς καὶ αὐτοῦ τοῦ μεγάλου γεγονότος εἴμεθα ἡμεῖς μάρτυρες.

Ἀφοῦ δὲ ἡ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ τὸν ὕψωσε στὸν οὐρανὸ καὶ ἔλαβε ἀπὸ τὸν Πατέρα τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ εἶχε ὑποσχεθῇ, ἔχυσε ἀφθόνως αὐτό, ποὺ τώρα ἐσεῖς βλέπετε καὶ ἀκούετε.

Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς μετὰ τὴν Ἀνάστασίν του ἀνυψώθη μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἔλαβεν ἀπὸ τὸν Πατέρα του τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ ὑπεσχέθη εἰς ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους ὅτι θὰ μᾶς ἔστελλεν, ἔχυσεν ἀφθόνους τὰς δωρεὰς καὶ τὰς ὑπερφυσικὰς αὐτὰς ἐνεργείας, τὰς ὁποίας σεῖς βλέπετε τώρα καὶ ἀκούετε.

Ἀφοῦ, λοιπόν, μὲ τὴν παντοδύναμον δεξιὰν τοῦ Θεοῦ ἀνεστήθη ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ ὑψώθηκε εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ ἔλαβεν ἀπὸ τὸν Πατέρα τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ εἶχε ὑποσχεθῆ καὶ εἰς ἡμᾶς, τὸ ἔστειλε μὲ τὰς πλουσίας του δωρεὰς καὶ ἐνεργείας εἰς ἡμᾶς, πρᾶγμα τὸ ὁποῖον σεῖς σήμερα καὶ βλέπετε καὶ ἀκούετε.

Ὁ Δαβὶδ βεβαίως δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανό, λέγει δὲ ὁ ἴδιος· Εἶπε ὁ Κύριος στὸν Κύριό μου· Κάθησε στὰ δεξιά μου,

Ἀλλὰ καὶ περὶ τῆς ἀνυψώσεως αὐτῆς τοῦ Ἰησοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν ὡμίλησε προφητικῶς ὁ Δαβὶδ καὶ δὲν εἶναι δυνατόν, παρὰ εἰς τὸν Ἰησοῦν καὶ ὄχι εἰς τὸν Δαβὶδ νὰ ἀναφέρωνται οἱ προφητικοὶ αὐτοὶ λόγοι. Διότι ὁ Δαβὶδ δὲν ἀνέβη εἰς τοὺς οὑρανούς, λέγει ὅμως ὁ ἴδιος· Εἶπεν ὁ Κύριος καὶ Θεὸς εἰς τὸν Μεσσίαν, ὁ ὁποῖος εἶναι μὲν ἀπόγονός μου ὡς ἄνθρωπος, ἀλλὰ συγχρόνως εἶναι καὶ Κύριός μου ὡς Θεός: Κάθησε εἰς τὰ δεξιά μου διὰ νὰ ἀπολαμβάνῃς καὶ ὡς ἄνθρωπος θείας καὶ μοναδικὰς τιμάς,

Ἀλλὰ καὶ περὶ τῆς ἀναλήψεως τοῦ Μεσσίου εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἐπροφήτευσε ὁ Δαΐδ, διότι δὲν ἀνέβηκε ὁ Δαυῒδ εἰς τοὺς οὐρανούς, ἐν τούτοις ὅμως λέγει ὁ ἴδιος· Εἶπεν ὁ Κύριος καὶ Θεὸς εἰς τὸν Μεσσίαν, ποὺ εἶναι ἀπόγονός μου κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, ἀλλὰ Κύριός μου ὡς Θεός, ἴσος μὲ τὸν Πατέρα, κάθισε εἰς τὰ δεξιά μου,

ἕως ὅτου κάνω τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιο τῶν ποδιῶν σου.

ἕως ὅτου ὑποτάξω τελείως εἰς σὲ τοὺς ἐχθρούς σου καὶ τοὺς κάμω στήριγμα, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον θὰ πατοῦν τὰ πόδια σου.

ἕως ὅτου βάλω κάτω ἀπὸ τὰ πόδια σου νικημένους τοὺς ἐχθρούς σου.

Ἂς γνωρίζῃ λοιπὸν μὲ βεβαιότητα ὅλο τὸ ἔθνος τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ὁ Θεὸς καὶ Κύριο καὶ Χριστὸ (Μεσσία) ἀνέδειξεν αὐτόν, τοῦτον δηλαδὴ τὸν Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖο σεῖς σταυρώσατε».

Ἂς γνωρίζῃ λοιπὸν ἀσφαλῶς καὶ μὲ βεβαιότητα ὁλόκληρον τὸ γένος τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὅτι αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον σεῖς ἐσταυρώσατε, τὸν ἀνέδειξε καὶ τὸν ἐγκατέστησεν ὁ Θεὸς Κύριον καὶ Χριστόν, διότι ἔδωκε καὶ εἰς τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν του πᾶσαν ἐξουσίαν καὶ βασιλικὴν δόξαν.

Ἂς γνωρίζῃ, λοιπόν, μὲ κάθε βεβαιότητα ὅλη ἡ φυλὴ τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι αὐτὸν τὸν Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον σεῖς ἐσταυρώσατε, ὁ Θεὸς τὸν ἀνέδειξε Κύριον καὶ Χριστόν».

Ὅταν δὲ ἄκουσαν, ἡ καρδιά τους ἦλθε σὲ κατάνυξι, καὶ εἶπαν πρὸς τὸν Πέτρο καὶ τοὺς λοιποὺς ἀποστόλους· «Τί νὰ κάνωμε, ἀδελφοί;».

Ἀφοῦ δὲ ἤκουσαν τὸν λόγον τοῦτον, συνησθάνθησαν τὴν ἐνοχήν των καὶ κατέλαβε λύπη καὶ κατάνυξις τὴν καρδίαν των καὶ εἶπον εἰς τὸν Πέτρον καὶ εἰς τοὺς λοιποὺς Ἀποστόλους· Τί πρέπει νὰ κάμωμεν, ἄνδρες ἀδελφοί, διὰ νὰ συγχωρηθῇ ἡ ἐνοχή μας;

Ἀφοῦ δὲ ἤκουσαν τὰ θεόπνευστα αὐτὰ λόγια, κατελήφθησαν ἀπὸ λύπην καὶ κατάνυξιν καρδίας διὰ τὴν βαρεῖαν ἐνοχήν των καὶ εἶπαν πρὸς τὸν Πέτρον καὶ τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους· «τί νὰ κάμωμεν, ἄνδρες ἀδελφοί;»

Καὶ ὁ Πέτρος τοὺς εἶπε· «Μετανοήσετε, καὶ νὰ βαπτισθῇ καθένας σας στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (πιστεύοντας δηλαδὴ στὸν Ἰησοῦ Χριστό), γιὰ νὰ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες, καὶ θὰ λάβετε τὴ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ὁ Πέτρος δὲ τότε εἶπε πρὸς αὐτούς· Μετανοήσατε καὶ ἕκαστος ἀπὸ σᾶς ἐγκολπούμενος μὲ πίστιν ἀδίστακτον ὡς σωτῆρα του καὶ κύριον του τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἂς βαπτισθῇ διὰ νὰ τοῦ δοθῇ ἄφεσις ἁμαρτιῶν. Καὶ θὰ λάβετε τὴν δικαίωσιν καὶ τὸν ἁγιασμόν, τὰ ὁποῖα ὡς δωρεὰν παρέχει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἰς τοὺς βαπτιζομένους.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς ὁ Πέτρος· «μετανοήσατε καὶ ἂς βαπτισθῇ ὁ καθένας σας εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν σας· καὶ θὰ λάβετε καὶ σεῖς τὴν δωρεὰν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Διότι γιὰ σᾶς εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ὑποσχέθηκε ὁ Θεός, καὶ γιὰ τὰ παιδιά σας, καὶ γιὰ ὅλους ἐκείνους ποὺ βρίσκονται μακριά (τοὺς ἐθνικοὺς δηλαδή), ὅσους θὰ προσκαλέσῃ ὁ Κύριος ὁ Θεός μας».

Μὴ ἀμφιβάλλετε περὶ τούτου, διότι ἡ διὰ τοῦ προφήτου Ἰωὴλ ὑπόσχεσις περὶ τῆς ἐκχύσεως καὶ δωρεὰς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐδόθη διὰ σᾶς καὶ διὰ τοὺς ἀπογόνους σας καὶ δι’ ὅλους, ὅσους θὰ προσκαλέσῃ Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι, ἐπειδὴ λατρεύουν τὰ εἴδωλα, εἶναι τώρα μακρὰν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Διότι ἡ ὑπόσχεσις, ποὺ ἐδόθη διὰ τοῦ προφήτου Ἰωὴλ περὶ τῶν δωρεῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι καὶ διὰ σᾶς καὶ διὰ τὰ παιδιά σας καὶ δι’ ὅλους, ποὺ εὑρίσκονται μακρὰν ἀπὸ τὸν Θεὸν εἰς τὴν πλάνην τῆς εἰδωλολατρίας καὶ τοὺς ὁποίους θὰ προσκαλέσῃ ὁ Κύριος καὶ Θεός μας εἰς τὴν νέαν πίστιν».

Καὶ μὲ πολλὰ ἄλλα λόγια κήρυττε ἐντόνως, καὶ προέτρεπε λέγοντας· «Σωθῆτε ἀπ’ αὐτὴ τὴ γενεὰ τὴ διεστραμμένη!».

Καὶ μὲ ἄλλους λόγους περισσοτέρους δημοσίᾳ καὶ μὲ τόνον ζωηρὸν ἐμαρτύρει ὁ Πέτρος περὶ τῆς ἀληθείας καὶ προέτρεπε τοὺς Ἰουδαίους λέγων· Σώσατε τοὺς ἑαυτούς σας ἀπὸ τὴν φοβερὰν τιμωρίαν, ποὺ θὰ ὑποστῇ ἡ κακὴ καὶ διεστραμμένη αὐτὴ γενεά, ἡ ὁποία ἐσταύρωσε τὸν Ἰησοῦν.

Καὶ μὲ ἄλλους περισσοτέρους λόγους, κατὰ ἕνα τρόπον ζωηρὸν καὶ ἔντονον, ἐκήρυττε καὶ ἐμαρτυροῦσε ὁ Πέτρος τὴν περὶ τοῦ Χριστοῦ ἀλήθειαν καὶ τοὺς παρακινοῦσε νὰ μετανοήσουν καὶ πιστεύσουν λέγων· «σωθῆτε ἀπὸ τὴν πονηρὰν καὶ διεστραμμένην αὐτὴν γενεάν, ποὺ βαδίζει πρὸς τὴν φοβερὰν τιμωρίαν καὶ καταστροφήν».

Αὐτοὶ δὲ εὐχαρίστως ἀποδέχθηκαν τὸ λόγο του καὶ βαπτίσθηκαν, καὶ προστέθηκαν (στοὺς πιστούς, στὴν Ἐκκλησία) τὴν ἡμέρα ἐκείνη περίπου τρεῖς χιλιάδες πρόσωπα.

Καὶ αὐτοὶ μὲν ἐδέχθησαν εὐχαρίστως καὶ μὲ τὴν καρδία τους τὸν λόγον καὶ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Πέτρου, καὶ ἐβαπτίσθησαν. Καὶ ἔτσι προσετέθησαν εἰς τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην περίπου τρεῖς χιλιάδες πρόσωπα.

Καὶ αὐτοί, τότε ἐδέχθησαν μὲ χαρὰν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Πέτρου, ἐβαπτίσθησαν καὶ προσετέθησαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τρεῖς περίπου χιλιάδες ψυχές.

Ἐπιδίδονταν δὲ μὲ ζῆλο στὴν παρακολούθησι τῆς διδασκαλίας τῶν ἀποστόλων, καὶ στὴν ἄσκησι φιλανθρωπίας καὶ ἐλεημοσύνης, καὶ στὴ συμμετοχὴ στὴ Θεία Εὐχαριστία, καὶ στὶς προσευχές.

Ἦσαν δὲ ἀφωσιωμένοι μὲ ζῆλον καὶ ἐπιμονὴν εἰς τὴν ἀκρόασιν τῆς διδασκαλίας τῶν Ἀποστόλων καὶ εἰς τὴν μεταξύ των στοργικὴν ἐπικοινωνίαν καὶ ἑνότητα καὶ εἰς τὸν διὰ τὴν μετάληψιν τεμαχισμὸν τοῦ ἄρτου τῆς θείας Εὐχαριστίας, καὶ εἰς τὰς προσευχάς.

Μὲ ἐπιμονὴν καὶ ζῆλον μεγάλον ἤκουαν τὴν διδασκαλίαν τῶν Ἀποστόλων, ἐπικοινωνοῦσαν μὲ ἀγάπην μεταξύ των, μετελάμβαναν εἰς τὸ μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ προσηύχοντο.

Καὶ δέος κατέλαβε κάθε ψυχή, καὶ πολλὰ καταπληκτικὰ θαύματα καὶ σημεῖα γίνονταν μέσῳ τῶν ἀποστόλων.

Κατέλαβε δὲ φόβος κάθε ψυχήν, καὶ αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς μὴ πιστεύσαντας, οἱ ὁποῖοι ἔπαυσαν πλέον νὰ ἐμπαίζουν καὶ νὰ περιγελοῦν τοὺς Χριστιανούς, εἰς τοῦτο δὲ συνετέλει καὶ τὸ ὅτι πολλὰ καταπληκτικὰ θαύματα καὶ σημεῖα ἐγίνοντο διὰ μέσου τῶν ἀποστόλων.

Ἔπεσε δὲ φόβος μεγάλος εἰς κάθε ψυχὴν καὶ εἰς αὐτούς ποὺ δὲν ἐπίστευαν καὶ προηγουμένως περιγελοῦσαν τοὺς μαθητάς, διότι πολλὰ καταπληκτικὰ θαύματα καὶ ὑπερφυσικὰ σημεῖα ἐγίνοντο διὰ τῶν Ἀποστόλων.

Ὅλοι δὲ οἱ πιστοὶ ἦταν ἑνωμένοι διὰ τοῦ αὐτοῦ φρονήματος καὶ σκοποῦ, καὶ εἶχαν τὰ πάντα κοινά.

Ὅλοι δὲ ἀνεξαιρέτως οἱ μετὰ θερμότητος ἐμμένοντες εἰς τὴν πίστιν, ἦσαν μεταξύ των ἐνωμένοι, σὰν μέλῃ τῆς αὐτῆς οἰκογενείας καὶ εἶχαν ὅλα κοινά.

Ὅλοι δὲ αὐτοὶ ποὺ εἶχαν πιστεύσει εὑρίσκοντο εἰς συνεχῆ ἐπικοινωνίαν καὶ ἑνότητα μεταξύ των καὶ εἶχαν τὰ πάντα κοινά.

Ἀκόμη καὶ τὰ κτήματα καὶ τὶς περιουσίες τους πωλοῦσαν καὶ τὰ μοίραζαν σὲ ὅλους ἀναλόγως μὲ τὴν ἀνάγκη καθενός.

Ἐπώλουν λοιπὸν τὰ κτήματα καὶ τὰ κινητὰ ὑπάρχοντά των καὶ διεμοίραζον τὰ εἰσπραττόμενα ἐκ τῆς πωλήσεως ταύτης χρήματα εἰς ὅλους τοὺς στερουμένους ἀδελφοὺς ἀναλόγως τῆς ἀνάγκης, ποὺ θὰ εἶχεν ὁ καθένας ἐξ αὐτῶν.

Ἐπωλοῦσαν δὲ τὰ κτήματα καὶ τὰ ἄλλα ὑπάρχοντά των καὶ τὰ εἰσπραττόμενα χρήματα ἐμοίραζαν εἰς τοὺς πτωχοὺς ἀδελφούς, ἀνάλογα μὲ τὰς ἀνάγκας ποὺ εἶχε ὁ καθένας ἀπὸ αὐτούς.

Καὶ καθημερινῶς συχνάζοντας μὲ ἀκούραστο ζῆλο καὶ μὲ ὁμοψυχία στὸ ναό, καὶ τελώντας τὴ Θεία Εὐχαριστία σὲ σπίτια, μεταλάμβαναν τροφὴ μὲ ἀγαλλίασι καὶ εἰλικρίνεια ψυχῆς.

Καὶ κάθε ἡμέραν ἐσύχναζαν μὲ ἀκούραστον ζῆλον καὶ μὲ μίαν ψυχὴν ὅλοι εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ἀφοῦ ἔκοπτον ἄρτον κατ’ ἰδίαν εἰς τὰ σπίτια, ὅπου συνηθροίζοντο εἰς κοινὰς τραπέζας, ἐλάμβανον μέρος εἰς τὴν τροφήν, ποὺ παρετίθετο, καὶ ἔτρωγαν μὲ καρδίαν γεμᾶτην ἀπὸ ἀγαλλίασιν καὶ μὲ παιδικὴν εἰλικρίνειαν καὶ ἁπλότητα.

Κάθε δὲ ἡμέραν ἤρχοντο μὲ ζῆλον καὶ μὲ μίαν ψυχὴν ὅλοι εἰς τὸν ναόν, καὶ ἀφοῦ ἔκοπταν τὸ ψωμί, ἰδιαιτέρως εἰς τὰ σπίτια, μετεῖχαν εἰς τὴν τροφὴν ποὺ παρετίθετο καὶ ἔτρωγαν μὲ ἀγαλλίασιν καὶ ἁπλότητα καρδίας

Καὶ δόξαζαν τὸ Θεό, καὶ ἀπολάμβαναν ἐκτίμησι ἀπ’ ὅλο τὸ λαό. Ὁ δὲ Κύριος πρόσθετε καθημερινῶς στὴν Ἐκκλησία ὅσους ἦταν γιὰ σωτηρία.

Διὰ τὴν εἰρηνικὴν δὲ καὶ ἀφωσιωμένην ταύτην ζωήν των ἐδοξολόγουν τὸν Θεὸν καὶ ἀπελάμβανον τὴν ἐκτίμησιν καὶ τὴν εὔνοιαν τοῦ λαοῦ. Ὁ δὲ Κύριος προσέθετε κάθε ἡμέραν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν ὡς νέα μέλη αὐτῆς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μὲ τὴν πρόγνωσιν αὐτοῦ ἦσαν προωρισμένοι νὰ σωθοῦν.

δοξολογοῦντες τὸν Θεὸν καὶ ἔχοντες τὴν ἐκτίμησιν καὶ εὔνοιαν ὅλου τοῦ λαοῦ. Ὁ δὲ Κύριος προσέθετε κάθε ἡμέραν καὶ ἄλλους πιστοὺς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν.

Μαζὶ δὲ ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἀνέβαιναν στὸ ναὸ κατὰ τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς τὴν τρίτη ἀπογευματινή.

Κατὰ μίαν δὲ ἀπὸ τὰς ἡμέρας αὐτὰς ἀνέβαιναν μαζὶ εἰς τὸ ἱερὸν ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης κατὰ τὴν ἐνάτην ὥραν τῆς προσευχῆς, ἤτοι κατὰ τὴν τρίτην ἀπογευματινήν.

Ὁ Πέτρος δὲ καὶ ὁ Ἰωάννης ἀνέβαιναν μαζῆ εἰς τὸν ναὸν μίαν ἀπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, κατὰ τὴν τρίτην ἀπογευματινήν, ποὺ ἦτο ὥρα προσευχῆς.

Κάποιος δὲ ἄνθρωπος, ποὺ ἦταν κουτσὸς ἐκ γενετῆς, μεταφερόταν βασταζόμενος, τὸν ὁποῖον ἔθεταν καθημερινῶς κοντὰ στὴ θύρα τοῦ ἱεροῦ περιβόλου τοῦ ναοῦ, τὴ λεγομένη Ὡραία, γιὰ νὰ ζητῇ ἐλεημοσύνη ἀπ’ αὐτούς, ποὺ ἔμπαιναν στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ.

Καὶ κατὰ τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἔφεραν εἰς τὰ χέρια κάποιον ἄνθρωπον, ποὺ ἦτο χωλὸς ἀπὸ τὴν κοιλίαν τῆς μητέρας του, καὶ τὸν ὁποῖον ἔβαναν κάθε ἡμέραν εἰς τὴν πόρταν τοῦ ἱεροῦ περιβόλου τοῦ ναοῦ, ἡ ὁποία ἐκαλεῖτο Ὡραία, διὰ νὰ ζητῇ ἐλεημοσύνην ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἔμβαιναν εἰς τὸ ἱερόν.

Καὶ ἔφεραν, κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνη, εἰς τὰ χέρια, ἕνα ἄνθρωπον ἐκ γενετῆς χωλόν, τὸν ὁποῖον κάθε ἡμέραν ἔβαζαν εἰς τὴν θύραν τῆς αὐλῆς τοῦ ναοῦ, ἡ ὁποία ἐλέγετο ὡραία, διὰ νὰ ζητῇ ἐλεημοσύνην ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ εἰσήρχοντο εἰς τὸν ναόν.

Αὐτός, ὅταν εἶδε τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰωάννη, ποὺ θὰ ἔμπαιναν στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ, ζητοῦσε νὰ λάβῃ ἐλεημοσύνη.

Οὗτος δέ, ὅταν εἶδε τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην, οἱ ὁποῖοι ἔμελλον νὰ ἔμβουν εἰς τὸ ἱερόν, ἐζήτει νὰ λάβῃ καὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἐλεημοσύνην.

Αὐτός, ὅταν εἶδε τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην νὰ προχωροῦν, διὰ νὰ εἰσέλθουν εἰς τὸν ναόν, τοὺς παρεκάλεσε νὰ τὸν ἐλεήσουν.

Τότε ὁ Πέτρος προσήλωσε σ’ αὐτὸν τὸ βλέμμα του μαζὶ μὲ τὸν Ἰωάννη καὶ εἶπε· «Κοίταξε σ’ ἐμᾶς».

Τότε ὁ Πέτρος διηύθυνε καὶ ἐστήριξε τὰ βλέμματά του εἰς αὐτὸν μαζὶ μὲ τὸν Ἰωάννην καὶ εἶπε· Κύτταξέ μας προσεκτικά.

Τὸν ἐκύτταξε κατάματα ὁ Πέτρος μαζῆ μὲ τὸν Ἰωάννην καὶ εἶπε· «κύτταξέ μας».

Αὐτὸς δὲ τοὺς κοίταζε μὲ προσοχή, περιμένοντας νὰ λάβῃ κάτι ἀπ’ αὐτούς.

Αὐτὸς δὲ ἐστράφη μὲ ἐνδιαφέρον εἰς αὐτοὺς περιμένων νὰ λάβῃ κάποιαν ἐλεημοσύνην ἀπὸ αὐτούς.

Ἐκεῖνος δὲ τοὺς ἐκύτταξε μὲ πολὺ ἐνδιαφέρον καὶ προσοχήν, περιμένων κάτι νὰ λάβῃ ἀπὸ αὐτούς.

Ὁ δὲ Πέτρος εἶπε· «Ἀσήμι καὶ χρυσάφι δὲν ὑπάρχει σὲ μένα. Ἀλλ’ αὐτὸ ποὺ ἔχω, σοῦ τὸ δίνω· Μὲ τὴ δύναμι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου σήκω καὶ βάδιζε».

Εἶπε δὲ ὁ Πέτρος· Οὔτε ἀργυρᾶ οὔτε χρυσᾶ νομίσματα ἔχω. Ἐκεῖνο δὲ ποὺ ἔχω, αὐτὸ καὶ σοῦ δίδω. Διὰ τῆς δυνάμεως, τὴν ὁποίαν δίδει ἡ μετὰ πίστεως ἐπίκλησις τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου, σήκω ὄρθιος καὶ περιπάτει.

Εἶπε δὲ ὁ Πέτρος· «ἀργυρᾶ καὶ χρυσᾶ νομίσματα δὲν ἔχω. Ἐκεῖνο δὲ ποὺ ἔχω, αὐτὸ καὶ σοῦ δίδω, ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου, σήκω ὄρθιος καὶ περιπάτει ἐλεύθερα».

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔπιασε ἀπὸ τὸ δεξὶ χέρι, τὸν σήκωσε. Καὶ ἀμέσως στερεώθηκαν τὰ πέλματα καὶ οἱ ἀστράγαλοί του.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔπιασεν ἀπὸ τὸ δεξιόν του χέρι, τὸν ἐσήκωσε ὄρθιον· ἀμέσως δὲ ἐστερεώθησαν οἱ πατοῦσες του καὶ οἱ ἀστράγαλοί του.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔπιασε ἀπὸ τὸ δεξὶ χέρι τὸν ἐσήκωσε. Ἀμέσως δὲ ἐστερεώθησαν τὰ πέλματα αὐτοῦ καὶ οἱ ἀστράγαλοι

Καὶ πηδώντας στάθηκε ὄρθιος, καὶ περιπατοῦσε. Καὶ μπῆκε μαζί τους στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ περιπατώντας καὶ πηδώντας καὶ δοξάζοντας τὸ Θεό.

Καὶ γεμᾶτος χαρὰν ὁ χωλὸς ἐσηκώθη ἀπὸ τὴν θέσιν του μὲ πηδήματα καὶ ἐστάθη ὄρθιος καὶ ἐβάδιζεν ἐλεύθερα. Καὶ ἐμβῆκε μαζὶ μὲ αὐτοὺς εἰς τὸ ἱερόν, περιπατῶν ἐλεύθερα καὶ πηδῶν καὶ δοξάζων τὸν Θεόν, ποὺ τὸν ἐθεράπευσε.

καὶ γεμᾶτος χαρὰν ἐσηκώθηκε μὲ πήδημα, ἐστάθηκε ὄρθιος καὶ περιπατοῦσε χωρὶς καμμίαν δυσκολίαν. Ἐμπῆκε δὲ μαζῆ μὲ αὐτοὺς εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ, ἐλεύθερα περιπατῶν καὶ πηδῶν καὶ δοξάζων τὸν Θεὸν διὰ τὴν θεραπείαν του.

Καὶ τὸν εἶδε ὅλος ὁ λαὸς νὰ περιπατῇ καὶ νὰ δοξάζῃ τὸ Θεό.

Καὶ ὅλος ὁ λαός, ποὺ ἦτο ἐκεῖ, τὸν εἶδε νὰ περιπατῇ καὶ νὰ ὑμνῇ τὸν Θεόν.

Ὅλος δὲ ὁ λαὸς τὸν εἶδε νὰ περιπατῇ ἐντελῶς ὑγιὴς καὶ νὰ δοξάζῃ τὸν Θεόν.

Καὶ τὸν ἀναγνώριζαν, ὅτι αὐτὸς ἦταν, ποὺ καθόταν πλησίον τῆς Ὡραίας πύλης τοῦ ἱεροῦ περιβόλου τοῦ ναοῦ γιὰ ἐλεημοσύνη, καὶ ἔμειναν ἔκθαμβοι καὶ ἐκστατικοὶ γι’ αὐτὸ ποὺ συνέβη σ’ αὐτόν.

Καὶ τὸν ἐξήταζαν μὲ περιέργειαν καὶ ἐπείθοντο, ὅτι ἦτο πράγματι αὐτός, ποὺ ἐκάθητο πλησίον τῆς ὡραίας πύλης τοῦ ἱεροῦ διὰ να ζητῇ ἐλεημοσύνην. Καὶ ἐθάμβωσαν ἀπὸ τὸν ὑπερβολικὸν θαυμασμόν τους καὶ ἔμειναν ἐκστατικοὶ ἀπὸ αὐτὸ, ποὺ ἔγινεν εἰς αὐτόν.

Ἐγνώριζαν δὲ πολὺ καλὰ αὐτὸν καὶ ἦσαν ἀπολύτως βέβαιοι ὅτι αὐτὸς ἧτο ἐκεῖνος, ποὺ ἐκάθητο εἰς τὴν ὡραίαν πύλην τῆς αὐλῆς τοῦ ναοῦ, διὰ νὰ ζητῇ ἐλεημοσύνην. Καὶ ἐγέμισαν ἀπὸ θάμβος καὶ κατάπληξιν ἐμπρὸς εἰς τὸ μεγάλο αὐτὸ γεγονός.

Ἐνῷ δὲ ὁ κουτσός, ποὺ θεραπεύθηκε, δὲν ξεκολλοῦσε ἀπὸ τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰωάννη, ἔτρεξε μαζὶ σ’ αὐτοὺς ὅλος ὁ λαὸς στὴ στοά, ποὺ λεγόταν τοῦ Σολομῶντος, γεμᾶτος θαυμασμό.

Ἐνῷ δὲ ὁ ἰατρευθεῖς χωλὸς δὲν ἐχωρίζετο ἀπὸ τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην, ἀλλὰ γεμᾶτος εὐγνωμοσύνην ἠκολούθει αὐτούς, ἔτρεξε μαζὶ πρὸς αὐτοὺς ὅλος ὁ λαός, ποὺ εἶχεν ἔλθει τὴν στιγμὴν ἐκείνην διὰ νὰ προσευχηθῇ καὶ ἐμαζεύθη εἰς τὴν κάμαραν τοῦ ἱεροῦ, ποὺ ἐκαλεῖτο στοὰ τοῦ Σολομῶντος, γεμᾶτος θαυμασμὸν καὶ κατάπληξιν.

Ἐνῶ δὲ ὁ θεραπευθεὶς χωλὸς ἀκολουθοῦσε κατὰ πόδας τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην καὶ δὲν ἐχωρίζετο καθόλου ἀπὸ αὐτούς, ἔτρεξε πρὸς αὐτοὺς ὅλος ὁ λαὸς μαζῆ μὲ πολὺν θαυμασμὸν καὶ ἔκπληξιν εἰς τὸ ὑπόστεγον, ποὺ ὠνομάζετο στοὰ τοῦ Σολομῶντος.

Ὅταν δὲ ὁ Πέτρος εἶδε (τὴ συρροὴ τοῦ πλήθους), εἶπε στὸ λαό· «Ἰσραηλῖτες! Γιατί θαυμάζετε γι’ αὐτό; Γιατί ἔχετε καρφωμένα τὰ μάτια σας σ’ ἐμᾶς, σὰν νὰ ἔχωμε κάνει μὲ δική μας δύναμι ἢ εὐσέβεια νὰ περιπατῇ αὐτός;

Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Πέτρος τὸ πλῆθος αὐτό, ἔλαβε τὸν λόγον καὶ εἶπε πρὸς τὸν λαόν· Ἄνδρες Ἰσραηλῖται, διατί θαυμάζετε διὰ τὴν θεραπείαν τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ καὶ διατί ἔχετε καρφώσει τὰ μάτια σας εἰς ἡμᾶς, ὡσὰν μὲ ἰδικήν μας δύναμιν ἢ λόγῳ τῆς εὐσεβείας μας νὰ ἔχωμεν κατορθώσει τὸ νὰ περιπατῇ οὗτος;

Ὅταν δὲ εἶδε ὁ Πέτρος τὸν λαόν, ἔλαβε τὸν λόγον καὶ εἶπε· «ἄνδρες Ἰσραηλῖται, τί θαυμάζετε, διὰ τὸ γεγονὸς αὐτό, ἢ διατί ἔχετε καρφώσει τὰ μάτια σας εἰς ἡμᾶς, ὡς ἐὰν ἡμεῖς μὲ τὴν ἰδικήν μας δύναμιν ἢ εὐσέβειαν ἐκάμαμε αὐτὸν νὰ περιπατῇ;

Ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τοῦ Ἰσαὰκ καὶ τοῦ Ἰακώβ, ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας, δόξασε τὸ δοῦλο του Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖο σεῖς μὲν παραδώσατε καὶ ἀρνηθήκατε ἐνώπιον τοῦ Πιλάτου, ἐνῷ ἐκεῖνος ἔκρινε ὡς ὀρθὸ νὰ τὸν ἀπολύσῃ.

Ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τοῦ Ἰσαὰκ καὶ τοῦ Ἰακώβ, ὁ Θεὸς τῶν προγόνων μας ἐδόξασε τὸν Μεσσίαν Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως ἔγινε πιστὸς καὶ ἀφωσιωμένος δοῦλος του. Ἀντιθέτως ὅμως σεῖς παρεδώκατε αὐτὸν διὰ νὰ σταυρωθῇ καὶ τὸν ἠρνήθητε ἐμπρὸς εἰς τὸν Πιλᾶτον, ὅταν ἐκεῖνος ἀπεφάσισε νὰ τὸν ἀφήσῃ ἐλεύθερον ὡς ἀθῷον.

Ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ τοῦ Ἰσαὰκ καὶ τοῦ Ἰακώβ, ὁ Θεὸς τῶν προγόνων μας, ἐδόξασε τὸν παῖδα αὐτοῦ Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ἐνανθρώπησίν του ἔγινε κατὰ πάντα ὑπάκουος εἰς τὸν Πατέρα του, διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Σεῖς ὅμως τὸν παρεδώκατε εἰς τὸν σταυρικὸν θάνατον καὶ τὸν ἀρνηθήκατε ἐμπρὸς εἰς τὸν Πιλᾶτον, ὅταν ἐκεῖνος ἔκρινε ὅτι ἔπρεπε νὰ τὸν ἀπολύσῃ.

Ναί, σεῖς τὸν Ἅγιο καὶ Δίκαιο (τὸν ἀγαθὸ καὶ καλὸ μὲ ἀπόλυτη ἔννοια) ἀρνηθήκατε. Καὶ ζητήσατε νὰ σᾶς χαρισθῇ ἄνθρωπος φονιᾶς,

Ἐνῷ δὲ ὁ εἰδωλολάτρης αὐτὸς ἀνεγνώρισε τὴν ἀθωότητά του, σεῖς ἀρνηθήκατε τὸν κατ’ ἐξοχὴν καὶ μοναδικὸν ἅγιον καὶ ἀπολύτως ἀναμάρτητον καὶ δίκαιον καὶ ἐζητήσατε νὰ σᾶς δοθῇ ὡς χάρις ἄνθρωπος φονεύς, ὁ Βαραββᾶς.

Σεῖς ὅμως ἀντιθέτως πρὸς τὸν Πιλᾶτον ἀρνηθήκατε τὸν ἀπολύτως ἅγιον καὶ δίκαιον, τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἐζητήσατε νὰ σᾶς χαρισθῇ ἔνας φονιᾶς.

ἐνῷ τὸν ἀρχηγὸ τῆς ζωῆς (τὸν αἴτιο τῆς ζωῆς, τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς) φονεύσατε. Ἀλλ’ ὁ Θεὸς τὸν ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν. Αὐτοῦ τοῦ γεγονότος ἐμεῖς εἴμεθα μάρτυρες.

Αὐτὸν δέ, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον δὲν ἀφήρεσε κανενὸς τὴν ζωήν, ἀλλ’ εἶναι ὁ ἀρχηγὸς καὶ αἴτιος τῆς πνευματικῆς μας σωτηρίας, ἀλλὰ καὶ αὐτῆς τῆς φυσικῆς ζωῆς μας, τὸν ἐφονεύσατε. Ὁ Θεὸς ὅμως ἀνέστησεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν, καὶ τοῦ γεγονότος αὐτοῦ μάρτυρες εἴμεθα ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοί του.

Αὐτὸν δέ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀρχηγὸς καὶ χορηγὸς τῆς ζωῆς, τὸν ἐφονεύσατε. Ὁ Θεὸς ὅμως τὸν ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν καὶ τοῦ γεγονότος αὐτοῦ ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοί του εἴμεθα οἱ αὐτόπται μάρτυρες.

Αὐτὸν δέ, τὸν ὁποῖον βλέπετε καὶ γνωρίζετε, ἀνώρθωσε ἡ δύναμι αὐτοῦ (τοῦ Ἰησοῦ) λόγῳ τῆς πίστεως στὸ ὄνομά του. Ναί, ἡ πίστι σ’ αὐτὸν (τὸν Ἰησοῦ) ἔδωσε σ’ αὐτὸν τὴ σωματικὴ αὐτὴ ἀκεραιότητα, ὅπως βλέπετε ὅλοι σεῖς.

Καὶ μὲ τὴν πίστιν, ποὺ ἔχομεν εἰς τὸ ὄνομά του, ἐθεραπεύσαμεν αὐτόν, τὸν ὁποῖον βλέπετε ὑγιῆ, καὶ τὸν ὁποῖον γνωρίζετε, ὅτι ἦτο χωλός. Αὐτὸν τὸν ἐκ γενετῆς χωλὸν ἐστερέωσεν εἰς τὰ πόδια του τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ἡ πίστις, εἰς τὴν ὁποίαν μᾶς στηρίζει αὐτὸς διὰ τῆς διδασκαλίας του καὶ τῆς χάριτός του, ἔδωκεν εἰς τὸν χωλὸν αὐτὸν τὴν τελείαν καὶ ὁλοκληρωτικὴν αὐτὴν θεραπείαν, ποὺ συνετελέσθη ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια ὅλων σας.

Καὶ αὐτὴ ἡ πίστις μας εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐστερέωσε εἰς τὰ πόδια του τοῦτον τὸν ἄνθρωπον, τὸν ὁποῖον βλέπετε ὑγιῆ καὶ ἐγνωρίζατε καλὰ ὅτι ἦτο προηγουμένως χωλός. Ἡ πίστις, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἀναφέρεται εἰς αὐτόν, ἔδωσε εἰς τὸν τέως χωλὸν πλήρη καὶ τελείαν τὴν θεραπείαν ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια ὅλων.

Καὶ τώρα, ἀδελφοί, ξέρω, ὅτι ἀπὸ ἄγνοια πράξατε, ὅπως καὶ οἱ ἄρχοντές σας.

Καὶ διὰ νὰ ἔλθω, ἀδελφοί, εἰς ἐκεῖνα, ποὺ πρέπει νὰ γίνουν τώρα ἀπὸ σᾶς, ἠξεύρω, ὅτι ἐξ ἀγνοίας, ἐπειδὴ δὲν ἐγνωρίζατε, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ ἀρχηγὸς τῆς ζωῆς, ἐπράξατε καὶ σεῖς καθὼς καὶ οἱ ἄρχοντές σας τὸ ἔγκλημα τοῦ νὰ τὸν σταυρώσετε.

Τώρα δέ, ἀδελφοί, προσέξατε αὐτά, ποὺ θὰ σᾶς πῶ. Γνωρίζω ὅτι ἐξ ἀγνοίας ἐπράξατε σεῖς, ὅπως καὶ οἱ ἄρχοντές σας, τὸ μεγάλο αὐτὸ ἔγκλημα τῆς σταυρώσεως τοῦ ἀθώου.

Ὁ δὲ Θεὸς πραγματοποίησε ἔτσι (μὲ τὴν καταδίκη δηλαδὴ καὶ τὴ θανάτωσι τοῦ Ἰησοῦ) ὅσα προανήγγειλε μὲ τὸ στόμα ὅλων τῶν προφητῶν του, ὅτι θὰ πάθῃ ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας)».

Ὁ Θεὸς ὅμως μὲ τὸν σταυρικὸν αὐτὸν θάνατον ἐπραγματοποίησε τελείως ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα διεκήρυξεν ἐκ προτέρου διὰ στόματος ὅλων τῶν προφητῶν του προαναγγείλας, ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ ὑφίστατο παθήματα καὶ θάνατον σκληρόν.

Ὁ Θεὸς ὅμως μὲ τὴν σταυρικὴν θυσίαν τοῦ Υἱοῦ του ἐπραγματοποίησε ὅσα εἶχε προαναγγείλει μὲ τὸ στόμα ὅλων τῶν προφητῶν του διὰ τὸ σωτήριον πάθος τοῦ Χριστοῦ.

«Μετανοήσετε λοιπὸν καὶ ἐπιστρέψετε, γιὰ νὰ ἐξαλειφθοῦν οἱ ἁμαρτίες σας,

Μὴ νομίσετε ὅμως, ὅτι ἐπειδὴ διὰ τῆς πράξεώς σας αὐτῆς ἐπληρώθησαν αἱ προφητεῖαι, εἶσθε ἀνένοχοι καὶ ἀνεύθυνοι δι’ αὐτό, τὸ ὁποῖον ἐκάματε. Ἡ ἐνοχή σας εἶναι μεγάλη. Μετανοήσατε λοιπὸν καὶ μὲ συμπεριφορὰν εἰς τὸ ἑξῆς ἐνάρετον γυρίσατε ὀπίσω πλησίον τοῦ Θεοῦ ἐγκολπούμενοι διὰ τῆς πίστεως τὸν Ἰησοῦν διὰ νὰ ἑξαλειφθοῦν αἱ ἁμαρτίαι σας.

Μετανοήσατε, λοιπόν, καὶ γυρίσατε πλησίον εἰς τὸν Θεόν· πιστεύσατε εἰς τὸν Χριστόν, διὰ νὰ ἐξαλειφθοῦν αἱ ἁμαρτίαι σας.

ὥστε νὰ ἔλθουν καιροὶ ἀναψυχῆς ἀπὸ τὸν Κύριο, καὶ ν’ ἀποστείλῃ τὸν προωρισμένο γιὰ σᾶς Μεσσία Ἰησοῦ.

Μετανοήσατε καὶ ἐπιστρέψατε, διὰ νὰ ἐπιβλέψῃ εἰς σᾶς πλήρης ἐλέους ὁ Κύριος καὶ διὰ νὰ σᾶς ἔλθουν ἀπὸ τὸ ἐξευμενισμένον πλέον πρόσωπόν του καιροὶ ἀναψυχῆς ἀπὸ τὰς θλιβεράς περιπετείας σας διὰ τῆς ἀπολαύσεως τῶν εὐλογιῶν τῆς Νέας Διαθήκης, καὶ διὰ νὰ σᾶς ἀποστείλῃ πάλιν Σωτῆρα καὶ Λυτρωτὴν τὸν Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος πρὸ πάντων τῶν αἰώνων ἔχει προορισθῇ διὰ νὰ εἶναι ἰδικός σας Μεσσίας.

Καὶ διὰ νὰ ἔλθουν εἰς σᾶς ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου καιροὶ λυτρώσεως καὶ ἀναψυχῆς καὶ νὰ ἀποστείλῃ εἰς σᾶς λυτρωτὴν τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν ὁποῖον πρὸ πάντων τῶν αἰώνων εἶχε προορίσει καὶ ὡς ἰδικόν σας Μεσσίαν.

Αὐτὸν πρόκειται νὰ κρατήσῃ ὁ οὐρανὸς μέχρι τὸ χρόνο τῆς ἐκπληρώσεως ὅλων, ὅσα εἶπε ὁ Θεὸς μὲ τὸ στόμα ὅλων τῶν ἁγίων προφητῶν του ἀπὸ ἀρχαιοτάτους χρόνους.

Μὴ περιμένετε ὅμως τώρα νὰ τὸν ἴδετε πάλιν μὲ τὰ σωματικά σας μάτια, ὅπως τὸν ἐβλέπατε προτήτερα. Διότι αὐτόν, τὸν Μεσσίαν καὶ Χριστόν, δὲν πρόκειται νὰ τὸν δεχθῇ ὡς κοσμικὸν βασιλέα ἡ γῆ, ὅπως τὸν φαντάζονται σύμφωνα μὲ τὰς παχυλάς των ἀντιλήψεις οἱ ὁμοεθνεῖς μας. Ἀλλὰ πρέπει σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας νὰ ὑποδεχθῇ αὐτὸν ὁ οὐρανός. Καὶ θὰ μείνῃ ἐκεῖ δοξαζόμενος, ἕως ὅτου ἔλθουν οἱ χρόνοι, κατὰ τοὺς ὁποίους θὰ ἀνακαινισθοῦν καὶ θὰ ἀποκατασταθοῦν τὰ πάντα. Περὶ τῶν χρόνων δὲ αὐτῶν καὶ τοῦ ἀνακαινισμοῦ τῶν πάντων ἐλάλησεν ὁ Θεὸς διὰ στόματος ὅλων τῶν ἁγίων του προφητῶν ἀπὸ παλαιοτάτων χρόνων.

Αὐτόν, σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας, πρέπει νὰ τὸν ὑποδεχθῇ καὶ νὰ τὸν ἔχῃ ἐκεῖ ἐν μέσῳ τοῦ πνευματικοῦ κόσμου ἔνδοξον ὁ οὐρανός, ἕως ὅτου ἔλθουν οἱ προκαθωρισμένοι χρόνοι διὰ τὴν ἀποκατάστασιν καὶ ἀνακαίνισιν τοῦ σύμπαντος, διὰ τοὺς ὁποίους χρόνους ἔχει ὁμιλήσει ὁ Θεὸς μὲ τὸ στόμα ὅλων τῶν διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἁγίων προφητῶν του.

Ὁ Μωυσῆς, ὡς γνωστόν, εἶπε πρὸς τοὺς πατέρες· Προφήτη γιὰ σᾶς θὰ φέρῃ στὸν κόσμο ὁ Κύριος ὁ Θεός σας ἀπὸ τοὺς ὁμοεθνεῖς σας, ὅπως ἔφερε ἐμένα (ὡς νομοθέτη καὶ μεσίτη). Σ’ αὐτὸν νὰ ὑπακούσετε καθ’ ὅλα, ὅσα θὰ σᾶς πῇ.

Ναί· διὰ στόματος ὅλων τῶν προφητῶν. Διότι ὁ μὲν Μωϋσῆς εἶπε πρὸς τοὺς προπάτοράς μας, ὅτι προφήτην θὰ σᾶς ἀναστήσῃ Κύριος ὁ Θεός σας ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ ὁμοεθνεῖς σας ὅμοιον πρὸς ἐμέ, νομοθέτην δηλαδὴ καὶ μεσίτην ὡς ἐγώ· αὐτὸν ἔχετε καθῆκον νὰ ὑπακούσετε εἰς ὅλα, ὅσα θὰ σᾶς εἴπῃ.

Διότι ὁ μὲν Μωϋσῆς εἶπε εἰς τοὺς προγόνους σας, ὅτι προφήτην ὡσὰν ἐμέ, νομοθέτην καὶ μεσίτην, θὰ ἀναδείξῃ εἰς σᾶς Κύριος ὁ Θεός σας ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς σας. Αὐτὸν ἔχετε καθῆκον νὰ ὑπακούετε εἰς ὅλα ὅσα θὰ σᾶς διδάξῃ.

Καὶ ὅποιος δὲν θὰ ὑπακούσῃ στὸν προφήτη ἐκεῖνο, θὰ ἐξαφανισθῇ ἀπὸ τὸ μέσον τοῦ λαοῦ.

Ὁποιοσδήποτε δὲ δὲν ὑπακούσῃ εἰς τὸν προφήτην ἐκεῖνον, ὠρισμένως αὐτὸς θὰ ἑξαφανισθῇ ἀπὸ τὸ μέσον τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.

Κάθε δὲ ψυχή, ἡ ὁποία δὲν θὰ ὑπακούσῃ εἰς τὸν προφήτην ἐκεῖνον, θὰ ἐξολοθρευθῇ ἀνάμεσα ἀπὸ τὸν λαόν.

Ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ προφῆτες ἀπὸ τὸ Σαμουὴλ καὶ τοὺς μετέπειτα ὅσοι κήρυξαν, καὶ προανήγγειλαν καὶ τὶς ἡμέρες αὐτές (τὶς μεσσιακές).

Αὐτὰ εἶπεν ὁ Μωϋσῆς. Καὶ ὅλοι δὲ οἱ προφῆται ἀπὸ τοῦ Σαμουὴλ καὶ ἔπειτα, ὅσοι ἐλάλησαν πρὸς τοὺς πατέρας μας, αὐτοὶ καὶ προανήγγειλαν τὰς ἡμέρας αὐτὰς τῆς εὐτυχοῦς βασιλείας τοῦ Μεσσίου, κατὰ τὰς ὁποίας οἱ κακοὶ θὰ τιμωρηθοῦν ὁριστικῶς καὶ οἱ δίκαιοι θὰ ἀνταμειφθοῦν.

Καὶ ὅλοι οἱ προφῆται ἀπὸ τὸν Σαμουὴλ καὶ ἔπειτα, ὅσοι ἐκήρυξαν πρὸς τοὺς προγόνους σας, προανήγγειλαν αὐτὰς τὰς ἡμέρας ποὺ ζῶμεν σήμερα.

Σεῖς εἶσθε ἀπόγονοι τῶν προφητῶν καὶ κληρονόμοι τῆς διαθήκης, τὴν ὁποία ἔκανε ὁ Θεὸς μὲ τοὺς πατέρες μας, λέγοντας στὸν Ἀβραάμ· Καὶ διὰ μέσου τοῦ ἀπογόνου σου (τοῦ Μεσσία) θὰ εὐλογηθοῦν ὅλες οἱ φυλὲς τῆς γῆς.

Σεῖς εἶσθε οἱ ἀπόγονοι καὶ κληρονόμοι τῶν προφητῶν, καὶ ἰδικοί σας εἶναι οἱ προφῆται, καθὼς καὶ ἡ Διαθήκη, τὴν ὁποίαν σύνηψεν ὁ Θεὸς μὲ τοὺς προπάτοράς μας, ὅταν εἶπε πρὸς τὸν Ἀβραάμ: Καὶ διὰ τοῦ Μεσσίου, ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι ἀπόγονός σου, θὰ λάβουν τὰς εὐλογίας καὶ χάριτας τοῦ Θεοῦ ὅλαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς.

Σεῖς εἶσθε οἱ ἀπόγονοι τῶν προφητῶν καὶ οἱ κληρονόμοι τῆς διαθήκης, τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς ἔκαμε μὲ τοὺς πατέρας σας λέγων πρὸς τὸν Ἀβραάμ· Διὰ τοῦ Μεσσίου, ὁ ὁποῖος κατὰ σάρκα θὰ εἶναι ἰδικός σου ἀπόγονος, θὰ εὐλογηθοῦν ὅλαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς.

Σὲ σᾶς πρῶτα ὁ Θεός, ἀφοῦ ἔφερε στὸν κόσμο τὸν δοῦλο του Ἰησοῦ, τὸν ἀπέστειλε γιὰ νὰ σᾶς εὐλογῇ, ὅταν ὁ καθένας ἀφήνετε τὶς κακίες καὶ τὶς κακὲς πράξεις σας».

Εἰς σᾶς πρῶτον ὁ Θεός, ἀφοῦ ἔδωκε ζωὴν εἰς τὸν δοῦλον του Ἰησοῦν καὶ διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τὸν ἀνέδειξε τὸ εὐλογημένον σπέρμα καὶ ἀπόγονον τοῦ Ἀβραάμ, ἀπέστειλεν αὐτὸν διὰ νὰ σᾶς εὐλογῇ, ἐφ’ ὅσον καὶ σεῖς καταβάλλετε πᾶσαν προσπάθειαν νὰ ἀπομακρυνθῇ ὁ καθένας σας ἀπὸ τὰς πονηρίας σας.

Εἰς σᾶς πρῶτον ὁ Θεός, ἀφοῦ ἀνέστησε τὸν παῖδα του τὸν Ἰησοῦν, καὶ τὸν ἀπέδειξε ὡς Μεσσίαν, τὸν ἔστειλε νὰ σᾶς εὐλογῇ, ὅταν θὰ μετανοήσετε διὰ τὰς ἁμαρτίας σας καὶ ὁ καθένας σας θὰ ξεκόβῃ ἀπὸ τὰς πονηρίας σας.

Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ (ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης) μιλοῦσαν πρὸς τὸ λαό, αἰφνιδίως παρουσιάσθηκαν σ’ αὐτοὺς οἱ ἱερεῖς καὶ ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς φρουρᾶς τοῦ ναοῦ καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι,

Ἐνῷ δὲ οἱ δύο Ἀπόστολοι ὡμίλουν πρὸς τὸν λαόν, ἦλθον ἔξαφνα πρὸς αὐτοὺς οἱ ἱερεῖς, ποὺ ἦσαν κατὰ τὴν ἑβδομάδα ἐκείνην ἐφημέριοι εἰς τὸν ναόν, καὶ ὁ ἱερεὺς ποὺ ἦτο ἐπὶ κεφαλῆς τῆς φρουρᾶς τοῦ ναοῦ, ὁ ὁποῖος ὡς προϊστάμενος τῶν λευϊτῶν καὶ φρουρῶν τοῦ ναοῦ ἔφερε τὸν τίτλον στρατηγὸς τοῦ ἱεροῦ· καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸν ἦλθαν καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι.

Καθ’ ὃν δὲ χρόνον ὠμιλοῦσαν οἱ δύο Ἀπόστολοι εἰς τὸν λαόν, ὥρμησαν ξαφνικὰ εἰς αὐτοὺς οἱ ἱερεῖς καὶ ὁ ἀξιωματικὸς ἱερεύς, ὁ στρατηγός, ποὺ ἦτο ἐπὶ κεφαλῆς τῆς φρουρᾶς τοῦ ναοῦ καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι,

πλήρεις ἀγανακτήσεως, διότι δίδασκαν τὸ λαὸ καὶ κήρυτταν στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασι.

Αὐτοὶ ὅλοι ἐστενοχωροῦντο καὶ ἠγανάκτουν, διότι οἱ Ἀπόστολοι ἐδίδασκον τὸν λαὸν καὶ ἐκήρυττον τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν βεβαιοῦντες καὶ ἀποδεικνύοντες αὐτὴν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος προσφάτως εἶχεν ἀναστηθῇ.

στενοχωρούμενοι καὶ ἀγανακτοῦντες ἐπειδὴ οἱ Άπόστολοι ἐδίδασκαν τὸν λαὸν καὶ ἐκύρυτταν τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Καὶ τοὺς συνέλαβαν καὶ τοὺς φυλάκισαν, γιὰ νὰ τοὺς δικάσουν κατὰ τὴν αὐριανὴ ἡμέρα, διότι ἦταν πλέον βράδυ.

Καὶ ἔβαλαν τὰ χέρια των ἐπάνω τους καὶ τοὺς συνέλαβον καὶ τοὺς ἔθεσαν ὑπὸ ἐπιτήρησιν εἰς τὴν φυλακήν, διὰ νὰ τοὺς δικάσουν κατὰ τὴν αὐριανὴν ἡμέραν· διότι ἦτο ἑσπέρα πλέον καὶ δὲν ἔμενε καιρός, διὰ νὰ συγκληθῇ τὸ συνέδριον.

Καὶ ἄπλωσαν ἐπάνω εἰς αὐτοὺς τὰ χέρια των, τοὺς ἔπιασαν καὶ τοὺς ἔβαλαν ὑπὸ ἐπιτήρησιν εἰς τὴν φυλακήν, διὰ νὰ τοὺς δικάσουν τὴν ἑπομένην ἡμέραν. Διότι ἦτο πλέον ἑσπέρα καὶ δὲν ἐπετρέπετο νὰ γίνῃ δίκη κατὰ τὴν νύκτα.

Ἀλλὰ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἀκροατὰς τοῦ λόγου πίστευσαν, καὶ ἔτσι ὁ ἀριθμὸς τῶν ἀνδρῶν ἀνῆλθε σὲ περίπου πέντε χιλιάδες.

Ἐν τούτοις πολλοὶ ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἤκουσαν τὸν λόγον τοῦ Πέτρου, ἐπίστευσαν καὶ ἔγινεν ὁ ἀριθμός των εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πιστῶν εἰς τὸν Ἰησοῦν ἀνδρῶν, ἐκτὸς γυναικῶν καὶ παιδιῶν, περίπου πέντε χιλιάδες.

Ὅμως πολλοὶ ἀπὸ ὅσους ἤκουσαν τὸ κήρυγμα τοῦ Πέτρου ἐπίστευσαν καὶ ἔτσι ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν ἔγινε περίπου πέντε χιλιάδες, ἐκτὸς ἀπὸ τὰς γυναῖκας καὶ τὰ παιδιά.

Τὴν ἄλλη δὲ ἡμέρα συνῆλθαν στὰ Ἱεροσόλυμα οἱ ἄρχοντες αὐτῶν (τῶν Ἰουδαίων), καὶ οἱ πρεσβύτεροι, καὶ οἱ γραμματεῖς,

Κατὰ τὴν ἑπομένην δὲ ἡμέραν συνέβη νὰ συναχθοῦν οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς, ποὺ κατοικοῦσαν εἰς Ἱερουσαλήμ,

Κατὰ τὴν ἑπομένην ἡμέραν συνεκεντρώθησαν οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς, ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ,

καὶ ὁ Ἄννας ὁ ἀρχιερεύς, καὶ ὁ Καϊάφας, καὶ ὁ Ἰωάννης, καὶ ὁ Ἀλέξανδρος, καὶ ὅσοι κατάγονταν ἀπὸ ἀρχιερατικὸ γένος.

καὶ ὁ Ἄννας ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ὁ Καϊάφας καὶ ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ὅσοι κατήγοντο ἀπὸ οἰκογένειαν ἀρχιερατικήν.

ὅπως ἐπίσης καὶ ὁ Ἄννας ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ὁ Καϊάφας καὶ ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἀλέξανδρος καὶ ὅσοι κατήγοντο ἀπὸ οἰκογένειαν ἀρχιερατικήν.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔστησαν ἐνώπιόν τους (τοὺς δύο ἀποστόλους), ρωτοῦσαν· «Μὲ ποιά δύναμι ἢ μὲ ποιό ὄνομα κάνατε αὐτὸ ἐσεῖς;».

Καὶ ἀφοῦ διέταξαν τοὺς Ἀποστόλους νὰ σταθοῦν εἰς τὸ μέσον ὄρθιοι, σὰν κατηγορούμενοι ποὺ ἦσαν, τοὺς ἠρώτων καὶ τοὺς ἐξήταζαν· Μὲ ποίαν δύναμιν ἢ μὲ τὴν ἐπίκλησιν ποίου ὀνόματος ἐκάματε σεῖς αὐτό, ποὺ ἔγινεν εἰς τὸν χωλόν;

Ἀφοῦ, λοιπόν, ἔβαλαν τοὺς Ἀποστόλους νὰ σταθοῦν ὄρθιοι εἰς τὸ μέσον, τοὺς ἀνέκριναν καὶ τοὺς ἐρωτοῦσαν· «μὲ ποίαν δύναμιν ἢ διὰ μέσου ποίου ὀνόματος ἐκάματε σεῖς τοῦτο, δηλαδὴ τὴν θεραπείαν τοῦ χωλοῦ;»

Τότε ὁ Πέτρος γέμισε μὲ Πνεῦμα Ἅγιο καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «Ἄρχοντες τοῦ λαοῦ καὶ πρεσβύτεροι τοῦ Ἰσραήλ!

Τότε ὁ Πέτρος, ἀφοῦ ἡ ψυχή του ἐγέμισεν ἀπὸ ἔμπνευσιν καὶ φωτισμὸν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τοὺς εἶπεν· Ἄρχοντες τοῦ λαοῦ καὶ προεστῶτες τοῦ Ἰσραήλ·

Τότε ὁ Πέτρος, ἀφοῦ ἐγέμισε καὶ ἐφωτίσθη ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τοὺς εἶπε· «ἄρχοντες τοῦ λαοῦ καὶ πρεσβύτεροι τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ ἔθνους,

Ἀφοῦ ἐμεῖς σήμερα ἀνακρινόμεθα ἐξ αἰτίας εὐεργεσίας πρὸς ἀσθενῆ ἄνθρωπο, μὲ τί αὐτὸς ἔγινε καλά,

ἀφοῦ δὲν τὸ ηὕρατε σεῖς ἄδικον καὶ ἀνάρμοστον νὰ ὑποβληθῶμεν σήμερον ἡμεῖς εἰς ἀνάκρισιν καὶ δίκην δι’ εὐεργεσίαν ἀνθρώπου ἀσθενοῦς καὶ εἰδικώτερον νὰ ἐξετασθῶμεν διὰ τὸ μέσον, μὲ τὸ ὁποῖον οὗτος ἐθεραπεύθη,

ἐὰν ἡμεῖς σήμερα ἀνακρινώμεθα διὰ τὴν εὐεργεσίαν, ποὺ ἐκάμαμεν εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, καὶ εἰδικώτερον διὰ μέσου τίνος ἔχει αὐτὸς σωθῇ καὶ θεραπευθῇ ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν του,

νὰ ξέρετε ὅλοι σεῖς, καὶ ὅλος ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου, τὸν ὁποῖο σεῖς σταυρώσατε, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν, μ’ αὐτὸ (τὸ ὄνομα) αὐτὸς παρίσταται ἐνώπιόν σας ὑγιής.

ἂς γίνῃ γνωστὸν εἰς ὅλους σας καὶ εἰς ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι διὰ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου, τὸν ὁποῖον σεῖς ἐσταυρώσατε, ἀλλὰ τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν, ἐν τῷ ὀνόματι τούτῳ ὁ χωλὸς αὐτὸς στέκεται ἐμπρός σας ὑγιῆς.

ἂς γίνῃ γνωστὸν εἰς ὅλους σας καὶ εἰς ὅλον τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, ὅτι ὁ τέως χωλὸς ἐθεραπεύθη καὶ στέκεται τώρα ἐνώπιόν σας ὑγιὴς μὲ τὴν ἐπίκλησιν τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ναζωραίου, τὸν ὁποῖον σεῖς μὲν ἐσταυρώσατε, ὁ δὲ Θεὸς ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν.

Αὐτὸς εἶναι ὁ λίθος, ποὺ περιφρονήθηκε ὡς τιποτένιος ἀπὸ σᾶς τοὺς οἰκοδόμους, ποὺ (ὅμως) ἔγινε ἀκρογωνιαῖος λίθος.

Ὁ Ἰησοῦς οὗτος εἶναι ὁ λίθος ποὺ ἐπεριφρονήθη ὡς τιποτένιος ἀπὸ σᾶς, ποὺ λόγῳ τοῦ ἀξιώματός σας ἐπιστατεῖτε εἰς τὴν πνευματικὴν οἰκοδομὴν τοῦ Ἰσραήλ. Ἀλλὰ παρὰ τὴν περιφρόνησιν, ποὺ τοῦ ἐκάματε, ὁ λίθος αὐτὸς ἔγινεν ἀγκωνάρι, ποὺ συνένωσεν ὡς ἄλλους δύο τοίχους τὸν ἰουδαϊκὸν καὶ τὸν εἰδωλολατρικὸν λαὸν καὶ στηρίζει τὸ ὅλον πνευματικὸν οἰκοδόμημα.

Αὐτὸς εἶναι ὁ λίθος, τὸν ὁποῖον σεῖς, οἱ πρωτοστατοῦντες εἰς τὴν πνευματικὴν οἰκοδομὴν τοῦ Ἰσραήλ, τὸν ἐπεριφρονήσατε ὡς ἄχρηστον καὶ ὁ ὁποῖος ἐν τούτοις ἔγινε θεμελιακὸ ἀγκωνάρι εἰς νέαν πνευματικὴν οἰκοδομὴν Ἰσραηλιτῶν καὶ εἰδωλολατρῶν.

Καὶ δὲν εἶναι δυνατὴ μὲ κανένα ἄλλο ἡ σωτηρία, καὶ οὔτε ὑπάρχει ἄλλη δύναμι κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ δοσμένη στοὺς ἀνθρώπους, μὲ τὴν ὁποία εἶναι δυνατὸ νὰ σωθοῦμε».

Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν δι’ οὐδενὸς ἅλλου νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν σωτηρίαν, ποὺ μᾶς ὑπεσχέθη ὁ Θεός. Διότι δὲν ὑπάρχει κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἐπὶ ὅλης τῆς γῆς πλὴν τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ κανὲν ἄλλο ὄνομα, τὸ ὁποῖον νὰ ἔχῃ δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ διὰ τοῦ ὁποίου ὡρίσθη διὰ θείας βουλῆς καὶ ἀποφάσεως νὰ σωθῶμεν ὅλοι ἡμεῖς. Καὶ συνεπῶς τὸν Ἰησοῦν αὐτὸν ὡς Σωτῆρα ὀφείλομεν νὰ ἐγκολπωθῶμεν.

Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν μὲ κανένα ἄλλο πρόσωπον καὶ τρόπον νὰ ἐπιτύχωμεν τὴν σωτηρίαν, διότι δὲν ὑπάρχει κανένα ἄλλο ὄνομα κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ εἰς ὅλην τὴν γῆν, ποὺ νὰ ἔχῃ δοθῇ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, διὰ τοῦ ὁποίου, σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ, ἔχει ὁρισθῇ νὰ σωθῶμεν ὅλοι μας».

Ἐπειδὴ δὲ ἔβλεπαν τὴν εὐγλωττία τοῦ Πέτρου καὶ τοῦ Ἰωάννου, καὶ διαπίστωσαν, ὅτι εἶναι ἄνθρωποι ἀγράμματοι καὶ ἀμαθεῖς, θαύμαζαν. Καὶ τοὺς γνώριζαν, ὅτι αὐτοὶ ἦταν μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ.

Ὅσον δὲ οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων ἔβλεπαν μὲ ἔκπληξιν τὸ ἄφοβον θάρρος τοῦ Πέτρου καὶ τοῦ Ἰωάννου, περὶ τῶν ὁποίων εὐθὺς ἐξ ἀρχῇς ἀντελήφθησαν, ὅτι ἦσαν ἄνθρωποι ἀγράμματοι καὶ ἀνῆκον εἰς τὰς λαϊκὰς τάξεις, ἐθαύμαζον διὰ τὰς γνώσεις των καὶ συγχρόνως ἀνεγνώριζαν, ὅτι αὐτοὶ ἦσαν μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν.

Ἐκεῖνοι βλέποντες τὸ θάρρος τοῦ Πέτρου καὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν των, ὅτι ἦσαν ἀγράμματοι ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ, κατελαμβάνοντο ἀπὸ θαυμασμὸν διὰ τὴν σοφίαν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ λόγου των καὶ συγχρόνως ἀνεγνώριζαν καὶ παρεδέχοντο ὅτι αὐτοὶ ἦσαν μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν.

Βλέποντας καὶ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ εἶχε θεραπευθῇ, νὰ στέκεται μαζί τους ὄρθιος, δὲν μποροῦσαν τίποτε ν’ ἀντείπουν.

Ὅταν δὲ ἔβλεπαν τὸν ἄνθρωπον, ποὺ εἶχε θεραπευθῇ, νὰ στέκεται μαζί τους ὄρθιος, δὲν εἶχαν τίποτε νὰ ἀντιλέξουν.

Βλέποντες δὲ θεραπευμένον τὸν τέως χωλὸν νὰ στέκεται μαζῆ μὲ αὐτούς, δὲν εἶχαν καὶ δὲν εὔρισκαν νὰ ἀντείπουν τίποτε.

Ἀφοῦ δὲ τοὺς διέταξαν νὰ βγοῦν ἔξω ἀπὸ τὸ συνέδριο, συσκέπτονταν

Διὰ νὰ εὕρουν δὲ κάποιαν διέξοδον εἰς τὴν δύσκολον θέσιν, ποὺ εἶχαν περιέλθει, τοὺς διέταξαν νὰ βγοῦν ἔξω ἀπὸ τὴν αἴθουσαν τοῦ συνεδρίου, καὶ ἀντήλλασσον μεταξύ των γνώμας

Ἀφοῦ δὲ τοὺς διέταξαν νὰ βγοῦν ἔξω ἀπὸ τὴν αἴθουσαν τοῦ συνεδρίου, ἤρχισαν νὰ συζητοῦν μεταξύ των καὶ νὰ ἀνταλλάσσουν τὰς σκέψεις των.

λέγοντας· «Τί νὰ κάνωμε στοὺς ἀνθρώπους αὐτούς; Διότι σ’ ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλὴμ εἶναι φανερό, ὅτι ἔγινε δι’ αὐτῶν πραγματικὸ θαῦμα, καὶ δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀρνηθοῦμε.

λέγοντες· Τί νὰ κάμωμεν μὲ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς; Διότι, ὅτι μὲν ἔγινε δι’ αὐτῶν θαῦμα γνωστὸν καὶ βέβαιον, εἶναι φανερὸν εἰς ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ δὲν δυνάμεθα νὰ τὸ ἀρνηθῶμεν.

Λέγοντες· «τί νὰ κάμωμεν μὲ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους; Διότι, ὅτι μὲν βέβαια ἔγινε ἀπὸ αὐτοὺς θαῦμα γνωστὸν καὶ ἀναντίρρητον, εἶναι πλέον φανερὸν εἰς ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ δὲν ἠμποροῦμεν νὰ τὸ ἀρνηθοῦμεν.

Ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴ διαδοθῇ περισσότερο στὸ λαό, ἂς τοὺς ἀπειλήσωμε αὐστηρά, γιὰ νὰ μὴ μιλοῦν πλέον σὲ κανένα γιὰ τὸ ὄνομα αὐτό».

Ἀλλὰ διὰ νὰ μὴ διαδοθῇ καὶ γνωστοποιηθῇ περισσότερον εἰς τὸν λαὸν τὸ θαῦμα αὐτό, ἂς τοὺς φοβερίσωμεν δυνατὰ καὶ ἂς τοὺς ἐπιβάλωμεν νὰ μὴ ὁμιλοῦν πλέον εἰς κανένα ἄνθρωπον χρησιμοποιοῦντες ὡς κεντρικὸν σημεῖον καὶ ὡς βάσιν τῆς διδασκαλίας των καὶ τοῦ κηρύγματός των τὸ ὄνομα αὐτό.

Διὰ νὰ μὴ διαδοθῇ ὅμως περισσότερον μεταξὺ τοῦ λαοῦ τὸ θαῦμα, ἂς τοὺς ἀπειλήσωμεν μὲ μεγάλας τιμωρίας, ὥστε νὰ μὴ ὁμιλοῦν εἰς κανένα πλέον τῶν ἀνθρώπων διὰ τὸ ὄνομά του, δηλαδὴ διὰ τὸν Χριστόν».

Καὶ ἀφοῦ τοὺς κάλεσαν, τοὺς διέταξαν νὰ μὴ μιλοῦν καθόλου καὶ νὰ μὴ διδάσκουν γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐκάλεσαν ἐκ νέου εἰς τὴν αἴθουσαν, τοὺς παρήγγειλαν νὰ μὴ λέγουν εἰς τὸ ἑξῆς οὐδὲ λέξιν, οὕτε νὰ διδάσκουν μὲ κύριον θέμα καὶ σκοπὸν τῆς διδασκαλίας των τὴν πίστιν εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐκάλεσαν πάλιν εἰς τὴν αἴθουσαν, τοὺς ἔδωσαν τὴν ἐντολὴν νὰ μὴ κηρύττουν πλέον καὶ νὰ μὴ διδάσκουν πίστιν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἀλλ’ ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης τοὺς εἶπαν τότε· «Ἂν εἶναι ὀρθὸ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ν’ ἀκούωμε ἐσᾶς καὶ ὄχι τὸ Θεό, κρίνετε.

Ὁ Πέτρος ὅμως καὶ ὁ Ἰωάννης ἀπεκρίθησαν πρὸς αὐτοὺς καὶ εἶπον· Ἐν σχέσει μὲ αὐτό, ποὺ μᾶς παραγγέλλετε, κρίνατε μόνοι σας, ἐὰν εἶναι δίκαιον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ νὰ ὑπακούωμεν περισσότερον εἰς σᾶς παρὰ εἰς τὸν Θεόν.

Ἀλλὰ ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης ἀπεκρίθησαν πρὸς αὐτοὺς καὶ εἶπαν· «ἐὰν εἶναι ὀρθὸν καὶ δίκαιον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, νὰ ὑπακούωμεν περισσότερον εἰς σᾶς παρὰ εἰς τὸν Θεόν, σκεφθῆτε καὶ κρίνετε μόνοι σας.

Ἐμεῖς πάντως δὲν δυνάμεθα γι’ αὐτὰ ποὺ εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε νὰ μὴ μιλᾶμε».

Ὠρισμένως καὶ σεῖς δὲν θὰ εὕρετε τοῦτο δίκαιον. Διότι δὲν δυνάμεθα ἡμεῖς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα μὲ βεβαιότητα γνωρίζομεν περὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὰ ὁποῖα εἴδαμεν μὲ τὰ μάτια μας καὶ ἠκούσαμεν μὲ τὰ αὐτιά μας, νὰ μὴ τὰ κηρύττωμεν.

Διότι ἡμεῖς δὲν ἠμποροῦμεν νὰ μὴ κηρύττωμεν αὐτὰ ποὺ εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε».

Τότε αὐτοί, ἀφοῦ τοὺς ἀπείλησαν περισσότερο, τοὺς ἀπέλυσαν, ἐπειδὴ δὲν ἔβρισκαν κανένα τρόπο νὰ τοὺς τιμωρήσουν, ἐξ αἰτίας τοῦ λαοῦ, διότι ὅλοι γιὰ τὸ γεγονὸς δόξαζαν τὸ Θεό.

Αὐτοὶ ὅμως, ποὺ τοὺς ἀνέκριναν, ἀφοῦ προσέθεσαν εἰς τὴν ἀπαγόρευσίν τους καὶ ἀπειλάς, ὅτι θὰ τοὺς ἐτιμώρουν εἰς τὸ μέλλον αὐστηρά, ἐὰν δὲν συνεμορφοῦντο μὲ τὴν παραγγελίαν των, τοὺς ἀφῆκαν ἐλευθέρους, ἐπειδὴ δὲν εὔρισκαν τίποτε, διὰ τὸ ὁποῖον νὰ τιμωρήσουν αὐτούς. Καὶ ὡς ἐκ τούτου ἠναγκάσθησαν νὰ τοὺς ἀπολύσουν ἐξ αἰτίας τοῦ λαοῦ, διότι ὅλοι ἐδόξαζον τὸν Θεὸν διὰ τὸ γεγονὸς αὐτό.

Ἐκεῖνοι ὅμως, ἀφοῦ διετύπωσαν καὶ νέας ἀπειλάς, τοὺς ἀπέλυσαν, ἀφ’ ἑνὸς μὲν διότι δὲν εὔρισκαν τίποτε τὸ ἔνοχον, διὰ νὰ τοὺς τιμωρήσουν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἐξ αἰτίας τοῦ λαοῦ, διότι ὅλοι ἐδόξαζαν τὸν Θεόν, διὰ τὸ θαυμαστὸν αὐτὸ γεγονὸς τῆς θεραπείας τοῦ χωλοῦ.

Ὁ δὲ ἄνθρωπος, στὸν ὁποῖον ἔγινε αὐτὸ τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας, ἦταν ἄνω τῶν σαράντα ἐτῶν.

Ἦτο δὲ ἑπόμενον νὰ προκαλέσῃ τὴν μεγάλην αὐτὴν ἐντύπωσιν εἰς ὅλον τὸν λαὸν τὸ συμβὰν αὐτό. Διότι ἦτο πλέον τῶν τεσσαράκοντα ἐτῶν ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ποὺ εἶχε γεννηθῇ χωλὸς καὶ εἰς τὸν ὁποῖον εἶχε γίνει τὸ θαῦμα αὐτὸ τῆς θεραπείας, τὸ ὁποῖον ἦτο σημάδι καὶ ἀπόδειξις, ὅτι μὲ θείαν δύναμιν ἐνήργησαν οἱ Ἀπόστολοι.

Ἐδικαιολογεῖτο δὲ ὁ θαυμασμὸς τοῦ λαοῦ, διότι ὁ ἐκ γενετῆς χωλός, εἰς τὸν ὁποῖον ἔγινε τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας, ἦτο σαράντα ἐτῶν καὶ πλέον.

Ὅταν δὲ (ὁ Πέτρος καὶ ὁ Ἰωάννης) ἀφέθηκαν ἐλεύθεροι, ἦλθαν πρὸς τοὺς ἰδικούς τους (τοὺς οἰκείους τῆς πίστεως), καὶ τοὺς ἀνέφεραν ὅσα τοὺς εἶπαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι.

Ὅταν δὲ οἱ Ἀπόστολοι ἀφέθησαν ἐλεύθεροι, ἦλθον εἰς ἐκείνους μὲ τοὺς ὁποίους συνεδέοντο διὰ τῆς πίστεως ὡς μέλη μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς οἰκογενείας καὶ τοὺς διηγήθησαν ὅσα εἶπον πρὸς αὐτοὺς οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι.

Ὅταν δὲ οἱ Ἀπόστολοι ἀπελύθησαν, ἦλθαν εἰς τοὺς ἄλλους πιστούς, μὲ τοὺς ὁποίους στενότατα, ὡς ἀδελφοὶ τῆς αὐτῆς πνευματικῆς οἰκογενείας, συνεδέοντο καὶ τοὺς ἀνήγγειλαν ὅσα οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι εἶχαν εἴπει εἰς αὐτούς.

Αὐτοὶ δέ, ὅταν ἄκουσαν αὐτά, ὅλοι μαζὶ ὕψωσαν φωνὴ πρὸς τὸ Θεὸ καὶ εἶπαν· «Δέσποτα (Κυρίαρχε), σὺ εἶσαι, ποὺ δημιούργησες τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ καὶ τὴ θάλασσα καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν σ’ αὐτά·

Αὐτοὶ δέ, ὅταν ἤκουσαν αὐτά, ἀπὸ συμφώνου μὲ μίαν καρδίαν ὅλοι ὕψωσαν φωνὴν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἶπον· Ὕψιστε κυρίαρχε τοῦ παντός, σὺ ποὺ ἔκαμες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτά·

Ἐκεῖνοι δέ, ὅταν ἤκουσαν, μὲ μιὰ ψυχὴ καὶ μὲ μιὰ καρδιὰ ὕψωσαν φωνὴν πρὸς τὸν Θεὸν καὶ εἶπαν· «Δέσποτα, σύ, ὁ ὁποῖος ἔκαμες τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν καὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν εἰς αὐτά,

ποὺ μὲ τὸ στόμα τοῦ Δαβὶδ τοῦ δούλου σου εἶπες, Γιατί φρύαξαν ἔθνη, καὶ λαοὶ μηχανεύθηκαν πράγματα μάταια;

Σύ, ποὺ εἶπες διὰ στόματος τοῦ δούλου σου Δαβίδ· διατί ἑκυριεύθησαν ἀπὸ μανίαν καὶ ἑξαγρίωσιν ἔθνη καὶ διατί λαοὶ ἐμηχανεύθησαν σχέδια, ποὺ θὰ ἀποτύχουν καὶ θὰ ἀποδειχθοῦν μάταια;

σύ, ποὺ μὲ τὸ στόμα τοῦ δούλου σου Δαυῒδ εἶπες· Διατί ἐφρύαξαν τὰ ἔθνη οἱ δὲ λαοὶ κατέστρωσαν καλομελετημένα, μάταια ὅμως καὶ ἀνωφελῆ, πονηρὰ σχέδια;

Παρατάχθηκαν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, καὶ οἱ ἄρχοντες μαζεύτηκαν μαζὶ ἐναντίον τοῦ Κυρίου καὶ ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ του.

Ἐστάθησαν ὁ ἕνας κοντὰ εἰς τὸν ἄλλον ὅλοι μαζὶ εἰς πολεμικὴν παράταξιν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ οἱ ἄρχοντες συνηθροίσθησαν μὲ ἐχθρικὰς διαθέσεις κατὰ Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ ἐναντίον ἐκείνου, τὸν ὁποῖον αὐτὸς ἔχρισε καὶ ἐγκατέστησεν αἰώνιον βασιλέα καὶ ἀρχιερέα καὶ προφήτην.

Παρετάχθησαν εἰς πολεμικὴν παράταξιν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ ἐμαζεύθηκαν εἰς τὸν ἴδιον τόπον ὅλοι οἱ ἄρχοντες ἐναντίον Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ ἐναντίον τοῦ Μεσσίου, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔχρισε βασιλέα, προφήτην καὶ ἀρχιερέα.

Καὶ πράγματι, μαζεύτηκαν ἐναντίον τοῦ ἁγίου δούλου σου Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖον ἔχρισες, ὁ Ἡρῴδης καὶ ὁ Πόντιος Πιλᾶτος μαζὶ μὲ ἐθνικοὺς καὶ πλήθη τοῦ Ἰσραήλ,

Καὶ ἡ προφητεία αὐτὴ τοῦ Δαβὶδ ἐπαλήθευσε σήμερον. Διότι πράγματι καὶ στὰ σωστὰ ἐμαζεύθησαν κατὰ τοῦ ἁγίου παιδός σου Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖον ἔχρισες Λυτρωτὴν καὶ Σωτῆρα, ὁ Ἡρῴδης καὶ ὁ Πόντιος Πιλᾶτος μαζὶ μὲ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη καὶ μὲ λαὸν ἀπὸ ὅλας τὰς φυλᾶς τοῦ Ἰσραήλ.

Διότι, πράγματι, Κύριε, ἐμαζεύθηκαν ὅλοι αὐτοὶ ἐναντίον τοῦ ἁγίου παιδός σου Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖον σὺ ἔστειλες καὶ ἔχρισες Σωτῆρα, ὁ Ἡρῴδης καὶ ὁ Πόντιος Πιλᾶτος μαζῆ μὲ τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη καὶ μὲ τὰς φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ,

γιὰ νὰ κάνουν ὅσα ἡ δύναμί σου καὶ ἡ σοφία σου προώρισε νὰ γίνουν.

Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἐμαζεύθησαν ὅλοι αὐτοί, δὲν ἠμπόρεσαν νὰ κάμουν τίποτε παραπάνω ἀπὸ ὅσα τὸ πανίσχυρον καὶ παντοδύναμον χέρι σου καὶ ἡ πάνσοφος ἀπόφασίς σου ὥρισαν ἐκ προτέρου νὰ γίνουν.

διὰ νὰ πράξουν ὄχι ὅλα ὅσα αὐτοὶ ἐν τῇ πονηρίᾳ των ἤθελαν, ἀλλὰ ὅσα ἡ παντοδύναμος δεξιά σου καὶ ἡ πάνσοφος ἰδική σου θέλησις εἶχε προορίσει νὰ γίνουν.

Καὶ τώρα, Κύριε, πρόσεξε στὶς ἀπειλές τους, καὶ κάνε τοὺς δούλους σου νὰ κηρύττουν τὸ λόγο σου μὲ ὅλο τὸ θάρρος,

Καὶ τώρα, Κύριε, ρίψε τὸ προστατευτικὸν δι’ ἡμᾶς βλέμμα σου εἰς τὰς ἀπειλάς των καὶ δῶσε εἰς τοὺς δούλους σου ἐνίσχυσιν καὶ χάριν διὰ νὰ λαλοῦν τὸν λόγον σου μὲ θάρρος καὶ μὲ ἀφοβίαν ἀπέναντι ὁποιασδήποτε ἀπειλῆς.

Καὶ τώρα, Κύριε, ρίξε τὸ βλέμμα σου εἰς τὰς ἀπειλάς των, μὲ τὰς ὁποίας μᾶς φοβερίζουν καὶ δῶσε εἰς τοὺς δούλους σου δύναμιν καὶ φωτισμὸν νὰ λαλοῦν μὲ κάθε παρρησίαν καὶ νὰ κηρύττουν τὸ θέλημά σου,

ἁπλώνοντας τὸ χέρι σου γιὰ θεραπεῖες ἀσθενειῶν καὶ γιὰ νὰ γίνωνται σημεῖα καὶ καταπληκτικὰ θαύματα κατόπιν ἐπικλήσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ ἁγίου δούλου σου Ἰησοῦ».

Καὶ ἔτσι νὰ κηρύττουν αὐτοὶ τὴν ἀλήθειαν, ἐνῷ σὺ θὰ ἑξαπλώνῃς τὸ παντοδύναμόν σου χέρι πρὸς θαυματουργικὴν θεραπείαν τῶν ἀσθενειῶν καὶ ἐνῷ θὰ γίνωνται σημεῖα ἀποδεικτικὰ καὶ θαύματα καταπληκτικὰ διὰ τῆς ἐπικλήσεως τοῦ ὀνόματος τοῦ ἁγίου παιδός σου Ἰησοῦ.

καθ’ ὅν χρόνον σὺ θὰ ἀπλώνῃς τὸ χέρι σου εἰς θαυματουργικὴν θεραπείαν καὶ θὰ γίνωνται μὲ τὴν ἐπίκλησιν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἁγίου παιδός σου Ἰησοῦ καταπληκτικὰ καὶ ἀποδεικτικὰ σημεῖα καὶ θαύματα».

Καὶ ἀφοῦ τελείωσαν τὴ δέησι, σείστηκε ὁ τόπος, ὅπου ἦταν συναθροισμένοι, καὶ πλημμύρισαν ὅλοι ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιο, καὶ κήρυτταν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ μὲ θάρρος.

Καὶ ὅταν οὗτοι μὲ τὴν προσευχὴν αὐτὴν ἐπεκαλέσθησαν τὸν Θεόν, ἐσείσθη ὁ τόπος, εἰς τὸν ὁποῖον ἦσαν συναθροισμένοι, καὶ ἐπληρώθησαν ὅλοι μὲ Ἅγιον Πνεῦμα, καὶ ἐλάλουν μὲ ἄφοβον θάρρος τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ὅταν αὐτοὶ ἔτσι παρεκάλεσαν τὸν Θεόν, ἐσείσθη ὁ τόπος, εἰς τὸν ὁποῖον ἦσαν συγκεντρωμένοι, καὶ ἔλαβαν πλουσίως ὅλοι Ἅγιον Πνεῦμα, διεποτίσθησαν ἀπὸ αὐτὸ καὶ ἐκήρυτταν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μὲ θάρρος.

Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστῶν ἡ καρδιὰ καὶ ἡ ψυχὴ ἦταν μία. Καὶ οὔτε ἕνας ἔλεγε, ὅτι κάτι ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά του εἶναι δικό του, ἀλλ’ ὅλα σ’ αὐτοὺς ἦταν κοινά.

Συγχρόνως ὅμως καὶ τὸ πλῆθος ἐκείνων ποὺ εἶχαν πιστεύσει εἰς τὸ εὐαγγέλιον, εἶχαν ἁρμονικὴν καὶ ἀδιάσπαστον ὁμοφροσύνην καὶ τόσον αἱ καρδίαι, ὅσον καὶ ὁλόκληρος ἡ πνευματικὴ ὑπαρξις ὅλων ἦσαν ἐνωμένα εἰς ἔν, ἐπεκράτει δηλαδὴ μεταξύ των πλήρης συμφωνία καὶ ἁρμονία φρονημάτων καὶ συναισθημάτων. Καὶ δὲν εὑρίσκετο κανεὶς ἀπὸ αὐτούς, ποὺ νὰ λέγῃ, ὅτι καὶ τὸ ἐλάχιστον ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντά του καὶ τὴν περιουσίαν τοῦ ἦτο ἰδικόν του, ἀλλὰ τὰ εἶχαν μεταξύ των ὅλα εἰς κοινὴν ὠφέλειαν καὶ χρῆσιν.

Ὅλο δὲ ἐκεῖνο τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν εἶχε μιὰ καρδιὰ καὶ μιὰ ψυχή, ὥστε νὰ ἀποτελοῦν μίαν ἁρμονικὴν καὶ πνευματικὴν κοινωνίαν· καὶ κανεὶς δὲν ἔλεγεν ὅτι καὶ τὸ ἐλάχιστον ἀπὸ τὰ ὑπάρχοντα του εἶναι ἰδικόν του, ἀλλὰ ἦσαν τὰ πάντα εἰς αὐτοὺς κοινὰ καὶ διετίθεντο διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν ὅλων.

Καὶ μὲ μεγάλο θάρρος οἱ ἀπόστολοι ἔδιναν τὴ μαρτυρία γιὰ τὴν ἀνάστασι τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ [Σημ.: Ἤ, κήρυτταν τὴν ἀλήθεια τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ]. Καὶ χάρι μεγάλη ἦταν σ’ ὅλους αὐτούς (τοὺς πιστούς).

Καὶ μὲ δύναμιν μεγάλην, ποὺ ἔπειθε τοὺς ἀκροατὰς καὶ ἔφερε μεγάλα ἀποτελέσματα εἰς τὰς ψυχάς των, ἔδιδαν οἱ ἀπόστολοι ὡς χρέος ὀφειλόμενον καὶ καθῆκον ἐπιβεβλημένον τὴν μαρτυρίαν περὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, καὶ χάρις Θεοῦ μεγάλη, ἡ ὁποία τοὺς συνέδεε διὰ τῆς ἀγάπης σφιγκτά, ἦτο εἰς ὅλους αὐτοὺς τοὺς πιστούς.

Καὶ μὲ μεγάλην δύναμιν καὶ ὡς καθῆκον ἱερὸν καὶ μέγα προσέφεραν οἱ Ἀπόστολοι τὴν μαρτυρίαν των διὰ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ. Μεγάλη δὲ χάρις Θεοῦ ἦτο εἰς ὅλους τοὺς πιστούς.

Καὶ οὔτε ὑπῆρχε μεταξύ τους κάποιος, ὁ ὁποῖος νὰ στερῆται. Διότι, ὅσοι ἦταν ἰδιοκτῆτες χωραφιῶν ἢ σπιτιῶν, τὰ πωλοῦσαν, καὶ τὴν ἀξία τῶν πωλουμένων ἔφεραν

Καὶ ἀπόδειξις τῆς χάριτος αὐτῆς, ποὺ ἐκαρποφόρει τὴν ἀγάπην, ἦτο, ὅτι δὲν ἡπῆρχε κανεὶς μεταξὺ αὐτῶν, ποὺ νὰ στερῆται τὰ πρὸς συντήρησιν. Διότι ὅσοι ἦσαν ἰδιοκτῆται χωραφιῶν ἢ σπιτιῶν, τὰ ἐπώλουν καὶ ἔφερον τὴν εἰς χρήματα ἀξίαν τῶν πωλουμένων κτημάτων

Ἀπόδειξις δὲ τούτου ἦτο ὅτι δὲν ὑπῆρχε μεταξὺ αὐτῶν, κανένας ποὺ νὰ στερῆται, διότι ὅσοι ἦσαν ἰδιοκτῆται χωραφιῶν ἢ σπιτιῶν τὰ ἐπωλοῦσαν καὶ ἔφερναν τὸ ἀντίτιμον τῶν πωλουμένων

καὶ ἔθεταν μπροστὰ στὰ πόδια τῶν ἀποστόλων. Καὶ γινόταν στὸν καθένα διανομὴ ἀνάλογα μὲ τὴν ἀνάγκη του.

καὶ ἐπειδὴ ἐξ εὐλαβείας ἀπέφευγον νὰ τὴν παραδώσουν εἰς χεῖρας τῶν Ἀποστόλων, ἔθετον αὐτὴν κατὰ γῆς κοντὰ εἰς τὰ πόδια τῶν Ἀποστόλων· διεμοιράζετο δὲ τὸ χρῆμα εἰς ἕκαστον σύμφωνα μὲ τὴν ἀνάγκην ποὺ εἶχεν.

καὶ τὸ ἔθεταν μὲ εὐλάβειαν πολλὴν κατὰ γῆς, κοντὰ εἰς τὰ πόδια τῶν Ἀποστόλων. Ἐμοιράζετο δὲ κατόπιν αὐτὸ τὸ χρῆμα εἰς τὸν καθένα ἀνάλογα μὲ τὴν ἀνάγκην ποὺ εἶχε.

Ἔτσι ὁ Ἰωσῆς, ποὺ ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους ἐπωνομάσθηκε Βαρνάβας, ποὺ μεταφραζόμενο σημαίνει «Ἄνθρωπος διδασκαλίας, κηρύγματος», Λευΐτης, Κύπριος στὴν καταγωγή,

Ὁ Ἰωσῆς δέ, ποὺ ἐπωνομάσθη ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους Βαρνάβας, ὄνομα ποὺ μεταφράζεται εἰς τὴν ἑλληνικὴν υἱὸς παρηγορίας καὶ οἰκοδομητικῆς προτροπῆς, καὶ ὁ ὁποῖος ἦτο Λευίτης καὶ εἶχε γεννηθῇ εἰς τὴν Κύπρον,

Ὁ Ἰωσῆς δέ, ὁ ὁποῖος ὠνομάσθηκε ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους Βαρνάβας, ποὺ σημαίνει εἰς τὴν ἑλληνικὴν υἱὸς παρηγορίας καὶ ἐνισχύσεως καὶ ὁ ὁποῖος ἦτο Λευΐτης γεννηθεὶς εἰς τὴν Κύπρον,

πώλησε ἕνα ἀγρό, ποὺ εἶχε, καὶ τὸ χρῆμα ἔφερε καὶ ἔθεσε μπροστὰ στὰ πόδια τῶν ἀποστόλων.

εἶχεν εἰς τὴν κυριότητά του ἕνα ἀγρόν. Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐπώλησεν, ἔφερε τὸ χρῆμα, ποὺ εἰσέπραξε, καὶ τὸ ἔθεσεν ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια τῶν Ἀποστόλων.

εἶχε ἕνα ἀγρόν. Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐπώλησε, ἔφερε τὰ χρήματα καὶ τὰ ἔθεσεν ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια τῶν Ἀποστόλων.

Ἀλλὰ κάποιος, ποὺ ὠνομαζόταν Ἀνανίας, μαζὶ μὲ τὴ γυναῖκα του Σαπφείρα πώλησε ἕνα χωράφι,

Κάποιος ὅμως ἄνθρωπος, ποὺ ἐλέγετο Ἀνανίας, μαζὶ μὲ τὴν γυναῖκα του Σαπφείραν ἐπώλησεν ἕνα χωράφι, ποὺ εἶχε,

Ἐνας ἄνθρωπος, Ἀνανίας ὀνόματι, μαζῆ μὲ τὴν γυναῖκα του τὴν Σαπφείραν ἐπώλησε τὸ κτῆμα του

καὶ κρυφὰ κράτησε γιὰ τὸν ἑαυτό του ἀπὸ τὸ ἀντίτιμο, μὲ γνῶσι καὶ τῆς γυναίκας του, καὶ τὸ ὑπόλοιπο ἔφερε καὶ ἔθεσε μπροστὰ στὰ πόδια τῶν ἀποστόλων.

καὶ ἐξεχώρισε διὰ τὸν ἑαυτόν του ἐν μέρος ἀπὸ τὸ εἰσπραχθὲν ἀντίτιμον, κρυφὰ ἀπὸ τοὺς ἄλλους Χριστιανούς, ἐν γνώσει ὅμως καὶ τῆς γυναικός του. Καὶ ἀφοῦ ἔφερε τὸ ὑπόλοιπον ποσὸν ἀπὸ τὰ χρήματα, τὸ ἔθεσε κατὰ γῆς ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια τῶν ἀποστόλων, προσποιούμενος ὅτι αὐτὸ ἦτο ὁλόκληρον τὸ ἀντίτιμον τοῦ ἀγροῦ.

καὶ ἐξεχώρισε καὶ ἐκράτησε διὰ τὸν ἑαυτόν του ἕνα μέρος ἀπὸ τὰ εἰσπραχθέντα χρήματα, μὲ γνῶσιν καὶ συγκατάθεσιν τῆς γυναικός του, ἐν ἀγνοίᾳ τῶν Ἀποστόλων. Καὶ ἀφοῦ ἔφερε τὸ ὑπόλοιπον μέρος τῶν χρημάτων, τὸ ἔθεσε εἰς τοὺς πόδας τῶν Ἀποστόλων.

Τότε ὁ Πέτρος εἶπε· «Ἀνανία, γιατί κυρίευσε ὁ Σατανᾶς τὴν καρδιά σου, ὥστε νὰ πῇς ψέμα στὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο καὶ νὰ κρατήσῃς γιὰ τὸν ἑαυτό σου κρυφὰ ἀπὸ τὸ ἀντίτιμο τοῦ χωραφιοῦ;

Εἶπε δὲ ὁ Πέτρος· Ἀνανία, διατί ἀφῆκες τὸν σατανᾶν νὰ γεμίσῃ τὴν καρδίαν σου μὲ πονηρὰς σκέψεις, μέχρι τοῦ σημείου, ὥστε νὰ ἐξαπατήσῃς σὺ μὲ τὸ ψέμα σου τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ νὰ κατακρατήσῃς κρυφὰ διὰ τὸν ἑαυτόν σου ἕνα μέρος ἀπὸ τὸ ἀντίτιμον τοῦ χωραφιοῦ, ποὺ ἐπώλησες;

Εἶπε δὲ ὁ Πέτρος· «Ἀνανία, διατί ἀφῆκες τὸν σατανᾶν νὰ γεμίσῃ μὲ πονηρίαν τὴν καρδίαν σου, ὥστε νὰ πῇς ψέματα καὶ νὰ θελήσῃς νὰ ἀπατήσῃς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον καὶ νὰ κρατήσῃς δολίως διὰ τὸν ἑαυτόν σου ἕνα μέρος ἀπὸ τὸ ἀντίτιμον τοῦ χωραφιοῦ;

Προτοῦ πωληθῇ, δὲν ἦταν δικό σου; Καὶ ὅταν πωλήθηκε, δὲν ἦταν στὴ διάθεσί σου; Γιατί σκέφθηκες αὐτὸ τὸ πρᾶγμα; Δὲν εἶπες ψέμα σὲ ἀνθρώπους, ἀλλὰ στὸ Θεό».

Ὅταν τὸ χωράφι αὐτὸ ἦτο ἀπώλητον, δὲν παρέμενεν ἰδικόν σου, καὶ ὅταν ἐπωλήθη, τὸ ἀντίτιμόν του δὲν ἦτο εἰς τὴν ἐξουσίαν σου νὰ τὸ διαθέσης ὅπως ἤθελες; Κανεὶς δὲν σοῦ ἐπέβαλε νὰ φέρῃς τὸ ἀντίτιμόν του ἐδῶ. Ἀλλὰ σύ, διὰ νὰ προσελκύσῃς τὸν θαυμασμὸν καὶ τὴν ἐκτίμησιν τῆς Ἐκκλησίας, προσποιεῖσαι, ὅτι προσφέρεις τώρα ὅλα ὅσα εἰσέπραξες καὶ δὲν ἔχεις τὴν εἰλικρίνειαν νὰ εἴπῃς, ὅτι ἐκράτησες διὰ τὸν ἑαυτόν σου ἕνα μέρος ἐκ τοῦ ἀντιτίμου, ὁπότε κανεὶς δὲν θὰ σὲ ἐκατηγόρει. Διατί ἐδέχθης εἰς τὴν καρδίαν σου καὶ ἀπεφάσισες νὰ κάμῃς αὐτὴν τὴν πρᾶξιν; Δὲν ἐψεύσθης εἰς ἀνθρώπους, ἀλλ’ εἶπες ψέματα εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον εἶναι Θεός.

Πρὶν πωληθῇ τὸ χωράφι δὲν ἔμενε ἰδικόν σου καὶ ἀφοῦ ἐπωλήθη, δὲν ἦτο τὸ ἀντίτιμόν του εἰς τὴν ἐξουσίαν σου νὰ τὸ κρατήσῃς ἢ νὰ τὸ δώσῃς; Διατί ἔβαλες εἰς τὴν καρδίαν σου αὐτὴν τὴν πονηρὰν πρᾶξιν, νὰ ἐξαπατήσῃς τὴν Ἐκκλησίαν καὶ νὰ φανῇς, ὅτι ἀπὸ χριστιανικὴν τάχα ἀγάπην προσφέρεις τὰ πάντα εἰς τοὺς πιστούς; Δὲν εἶπες ψέματα εἰς ἀνθρώπους, ἀλλὰ εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, εἰς τὸν Θεόν».

Ἀκούοντας δὲ ὁ Ἀνανίας αὐτὰ τὰ λόγια, ἔπεσε κάτω καὶ ξεψύχησε. Καὶ φόβος μεγάλος προκλήθηκε σ’ ὅσους πληροφοροῦνταν αὐτά.

Δὲν ἐπρόφθασε δὲ νὰ ἀκούσῃ τοὺς λόγους αὐτοὺς ὁ Ἀνανίας καὶ ἔπεσε κατὰ γῆς καὶ ἐξεψύχησε. Καὶ προεκλήθη μέγας φόβος εἰς ὅλους, ὅσοι ἤκουον ταῦτα.

Ἐνῶ δὲ ἤκουε τοὺς λόγους αὐτοὺς ὁ Ἀνανίας καὶ σχεδὸν πρὶν τελειώσῃ ὁ Πέτρος, ἔπεσε καταγῇς καὶ ἐξεψύχησε. Καὶ ἔπεσε μεγάλος φόβος εἰς ὅλους ἐκείνους ποὺ ἤκουαν αὐτά.

Τότε οἱ νεώτεροι σηκώθηκαν καὶ τὸν συμμάζεψαν, καὶ ἔκαναν τὴν ἐκφορά του καὶ τὸν ἔθαψαν.

Ἐν τῷ μεταξὺ δὲ οἱ νεώτεροι κατὰ τὴν ἡλικίαν ἐσηκώθησαν καὶ περιετύλιξαν τὸν Ἀνανίαν μὲ νεκρικοὺς ἐπιδέσμους, ὅπως ἐσυνηθίζετο τότε, καὶ ἀφοῦ τὸν μετέφεραν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, τὸν ἔθαψαν.

Οἱ νεώτεροι δὲ ἐσηκώθησαν ἀμέσως, περιετύλιξαν τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Ἀνανίου μὲ νεκρικὰ σάβανα, τὸ μετέφεραν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ τὸ ἔθαψαν.

Ὕστερα δὲ ἀπὸ διάστημα τριῶν ὡρῶν περίπου μπῆκε μέσα ἡ γυναῖκα του, μὴ γνωρίζοντας τὸ γεγονός.

Ἐν τῷ μεταξὺ δὲ ἐπέρασε περίπου τριῶν ὡρῶν χρονικὸν διάστημα καὶ ἡ γυναῖκα τοῦ Ἀνανίου, ἡ ὁποία δὲν ἐγνώριζε τὸ γεγονὸς τῆς τιμωρίας τοῦ συζύγου της, ἐμβῆκεν εἰς τὸν τόπον τῆς συνάξεως.

Ὕστερον δὲ ἀπὸ διάστημα τριῶν περίπου ὡρῶν ἡ σύζυγος τοῦ Ἀνανίου, ἡ ὁποία δὲν εἶχε ἀκόμη πληροφορηθῆ τὸ γεγονὸς αὐτό, ἦλθεν εἰς τὸν τόπον τῆς συγκεντρώσεως τῶν πιστῶν.

Καὶ ὁ Πέτρος τῆς εἶπε· «Πές μου, τόσο πωλήσατε τὸ χωράφι;». Αὐτὴ δὲ εἶπε· «Ναί, τόσο».

Ἀπηύθυνε δὲ πρὸς αὐτὴν τὸν λόγον ὁ Πέτρος καὶ τὴν ἠρώτησεν· Εἰπέ μου, ἐὰν ἀντὶ τόσου ποσοῦ χρημάτων ἐπωλήσατε τὸν ἀγρόν. Αὐτὴ δὲ εἶπε· Ναί· τόσον ποσὸν εἰσεπράξαμεν.

Τὴν ἠρώτησε δὲ ὁ Πέτρος· πές μου, πράγματι ἀντὶ τόσου ποσοῦ ἐπωλήσατε τὸ χωράφι;» Ἐκείνη δὲ εἶπε· «ναί, ἀντὶ τόσου».

Τότε ὁ Πέτρος τῆς εἶπε· «Γιατί συμφωνήθηκε ἀπὸ σᾶς νὰ προκαλέσετε [Σημ.: Ἤ, νὰ προσβάλετε] τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου; Ἰδοὺ τὰ πόδια αὐτῶν, ποὺ ἔθαψαν τὸν ἄνδρα σου, εἶναι κοντὰ στὴν πόρτα, καὶ θὰ κάνουν τὴν ἐκφορά σου».

Ὁ δὲ Πέτρος εἶπε τότε πρὸς αὐτήν· Διατί ἔγινε συμφωνία μεταξὺ σοῦ καὶ τοῦ ἀνδρός σου νὰ προβῆτε εἰς πρᾶξιν, ἡ ὁποία ἰσοδυναμεῖ μὲ τὸ νὰ δοκιμάσετε τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου, ἐὰν πράγματι γνωρίζῃ τὰ πάντα καὶ δὲν θὰ ἐξαπατηθῇ μὲ τὸ ψεῦδος σας; Ἰδοὺ τὰ πόδια ἐκείνων, ποὺ ἔθαψαν τὸν ἄνδρα σου, ἀκούονται κοντὰ εἰς τὴν πόρταν, καθ’ ὅσον ἐπιστρέφουν οὔτοι εὐθὺς τώρα καὶ θὰ μεταφέρουν καὶ σὲ ἔξω τῆς πόλεως διὰ νὰ σὲ θάψουν.

Ὁ δὲ Πέτρος τῆς εἶπε τότε· «διατί ἐσυμφωνήσατε σὺ καὶ ὁ σύζυγός σου νὰ πειράξετε μὲ τὴν ψευδολογίαν καὶ ἀπάτην τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου; Ἰδού, τὰ πόδια ἐκείνων, ποὺ ἔθαψαν τὸν ἄνδρα σου εἶναι τώρα εἰς τὴν θύραν καὶ θὰ μεταφέρουν καὶ σὲ ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, διὰ νὰ σὲ θάψουν».

Καὶ ἀμέσως ἔπεσε κάτω κοντὰ στὰ πόδια του καὶ ξεψύχησε. Καὶ ὅταν οἱ νέοι μπῆκαν μέσα, τὴν βρῆκαν νεκρή, καὶ ἔκαναν τὴν ἐκφορά της καὶ τὴν ἔθαψαν κοντὰ στὸν ἄνδρα της.

Ἔπεσε δὲ καὶ αὐτὴ ἀμέσως καὶ κατὰ τὴν ἰδίαν στιγμὴν κοντὰ εἰς τὰ πόδια τοῦ Πέτρου καὶ ἐξεψύχησεν. Ὅταν δὲ ἐμβῆκαν οἱ νέοι, ποὺ ἐπανῆλθον ἀπὸ τὴν ταφὴν τοῦ Ἀνανίου, εὗρον αὐτὴν νεκρὰν καὶ ἀφοῦ τὴν μετέφεραν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, τὴν ἔθαψαν πλησίον τοῦ συζύγου της.

Ἔπεσε δὲ καὶ αὐτὴ ἀμέσως κοντὰ εἰς τὰ πόδια τοῦ Πέτρου καὶ ἐξεψύχησε. Ὅταν δὲ εἰσῆλθαν οἱ νέοι, εὐρῆκαν καὶ αὐτὴν νεκράν. Καὶ ἀφοῦ τὴν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, τὴν ἔθαψαν κοντὰ εἰς τὸν σύζυγόν της.

Καὶ φόβος μεγάλος κατέλαβε ὅλη τὴν Ἐκκλησία, καὶ ὅλους ὅσοι ἄκουαν αὐτά.

Καὶ ἐκυρίευσε μεγάλος φόβος ὅλην τὴν Ἐκκλησίαν καὶ ὅλους ὅσοι ἤκουον ταῦτα.

Καὶ ἔπεσε μεγάλος φόβος εἰς ὅλην τὴν Ἐκκλησίαν καὶ εἰς ὅλους ὅσοι ἐπληροφοροῦντο τὰ φοβερὰ αὐτὰ γεγονότα.

Διὰ μέσου δὲ τῶν ἀποστόλων γίνονταν πολλὰ σημεῖα καὶ καταπληκτικὰ θαύματα στὸ λαό. Καὶ συγκεντρώνονταν ὅλοι μαζὶ (οἱ πιστοὶ) στὴ στοὰ τοῦ Σολομῶντος.

Διὰ τῶν χειρῶν δὲ τῶν ἀποστόλων ἐγίνοντο συνεχῶς πολλὰ θαύματα, ποὺ ἐδείκνυαν τὴν ἀλήθειαν τῆς διδασκαλίας των καὶ λόγῳ τοῦ ἐξαιρετικοῦ των χαρακτῆρος προεκάλουν κατάπληξιν μεταξὺ τοῦ λαοῦ. Καὶ ἐμαζεύοντο ὅλοι μαζὶ καὶ μὲ μίαν καρδίαν εἰς τὴν στοὰν τοῦ Σολομῶντος.

Μὲ τὰ χέρια δὲ τῶν Ἀποστόλων ἐγίνοντο πολλὰ καὶ μεγάλα θαύματα, ποὺ ἐπιμαρτυροῦσαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ κηρύγματός των καὶ ἐπροκαλοῦσαν κατάπληξιν εἰς τὸν λαόν. Καὶ ἦσαν ὅλοι μὲ μιὰ καρδιά καὶ μὲ μιὰ γνώμη εἰς τὴν στοὰν τοῦ Σολομῶντος.

Καὶ ἀπὸ τοὺς λοιποὺς (τοὺς ἀπίστους) κανεὶς δὲν τολμοῦσε ν’ ἀναμιχθῇ μ’ αὐτούς, ἀλλ’ ὁ λαὸς τοὺς ἐγκωμίαζε.

Ἀπὸ τοὺς λοιποὺς δέ, ποὺ δὲν εἶχαν πιστεύσει, κανεὶς δὲν εἶχε τὴν τόλμην νὰ ἀνακατευθῇ μὲ αὐτοὺς καὶ νὰ ἀστειευθῇ μαζί των καὶ νὰ τοὺς συμπεριφερθῇ ὡς πρὸς συνήθεις ἀνθρώπους τοῦ δρόμου, ἀλλ’ ὁ πολὺς λαὸς τοὺς ἐτίμα καὶ τοὺς ἐγκωμίαζε.

Ἀπὸ δὲ τοὺς ἄλλους, ποὺ εἶχαν πιστεύσει, κανεὶς δὲν ἐτολμοῦσε νὰ τοὺς πλησιάσῃ καὶ νὰ ἀνακατευθῇ μὲ θάρρος μαζῆ των, ἀλλὰ ὁ λαὸς τοὺς ἐτιμοῦσε καὶ τοὺς ἐδόξαζε.

Ὅλο δὲ καὶ προσθέτονταν στὴν Ἐκκλησία περισσότερα πλήθη ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, ποὺ πίστευαν στὸν Κύριο,

Ὁλονὲν δὲ καὶ περισσότερον προσειλκύοντο πλήθη καὶ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπροστίθεντο εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν πιστῶν καὶ ηὔξανον αὐτόν.

Ὅσον δὲ ἐπερνοῦσαν αἱ ἡμέραι, ὁλονὲν περισσότερα πλήθη ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν προσειλκύοντο εἰς τὴν πίστιν τοῦ Κυρίου καὶ ἐπροστίθεντο εἰς τὸν ἀριθμὸν τῶν πιστῶν.

ὥστε (καὶ) στοὺς δρόμους νὰ βγάζουν τοὺς ἀσθενεῖς, καὶ νὰ τοὺς ξαπλώνουν πάνω σὲ κλῖνες καὶ φορεῖα μὲ τὸ σκοπό, ὅταν θὰ περνοῦσε ὁ Πέτρος, ἔστω ἡ σκιά του νὰ πέσῃ σὲ κάποιον ἀπ’ αὐτούς.

Τόσον πολὺ δὲ ἐσέβετο αὐτοὺς ὁ λαός, ὥστε ἔβγαζαν ἀπὸ τὰ σπίτια των εἰς τὰς πλατείας τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τοὺς ἔθετον ἐπάνω εἰς πολυτελῆ κρεββάτια οἱ πλουσιώτεροι καὶ εἰς πτωχικὰ καὶ πρόχειρα φορεῖα οἱ πτωχότεροι, μὲ τὸν σκοπόν, ὅταν θὰ ἐπέρνα ἀπὸ τὸ πλῆθος ἐκεῖνο ὁ Πέτρος, νὰ πέσῃ ἔστω καὶ ἡ σκιά του εἰς κάποιον ἀπὸ τοὺς ἀσθενεῖς αὐτοὺς διὰ νὰ τὸν θεραπεύσῃ.

Ὁ σεβασμὸς δὲ καὶ ἡ ἐκτίμησις τοῦ λαοῦ πρὸς αὐτοὺς διὰ τὴν θείαν δύναμιν, ποὺ ἐνεργοῦσε διὰ μέσου αὐτῶν, ἦτο τόσος, ὥστε ἔβγαζαν τοὺς ἀσθενεῖς εἰς τὰς πλατείας καὶ τοὺς ἔβαζαν οἱ μὲν πλούσιοι ἐπάνω εἰς κλίνας, οἱ δὲ πτωχοὶ εἰς ἀπέριττα κρεββάτια, ὥστε, ὅταν θὰ ἤρχετο καὶ θὰ ἐπερνοῦσε ὁ Πέτρος, καὶ ἡ σκιά του ἔστω νὰ πέσῃ ἐπάνω εἰς κανένα ἀπὸ αὐτούς, διὰ νὰ τὸν θεραπεύσῃ.

Συνέρρεε δὲ καὶ τὸ πλῆθος τῶν γύρω πόλεων στὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ ἔφεραν ἀσθενεῖς, καὶ ἀνθρώπους ποὺ ἐνωχλοῦνταν ἀπὸ πνεύματα ἀκάθαρτα, καὶ θεραπεύονταν ὅλοι.

Ἐμαζεύετο δὲ εἰς Ἱερουσαλὴμ καὶ τὸ πλῆθος τῶν κατοίκων τῶν γειτονικῶν πόλεων καὶ ἔφερον παντὸς εἴδους ἀσθενεῖς, καθὼς καὶ ἀνθρώπους, ποὺ ἠνωχλοῦντο ἀπὸ πνεύματα ἀκάθαρτα, οἱ ὁποῖοι ἐθεραπεύοντο ὅλοι.

Ἀλλὰ καὶ τὸ πλῆθος τῶν γύρω πόλεων ἐμαζεύοντο εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἔφεραν τοὺς ἀσθενεῖς καὶ αὐτούς ποὺ ἠνωχλοῦντο ἀπὸ πονηρὰ πνεύματα, οἱ ὁποῖοι καὶ ἐθεραπεύοντο ὅλοι.

Τότε σηκώθηκε ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ὅλοι ὅσοι ἦταν μαζί του, ποὺ ἀνῆκαν στὸ κόμμα τῶν Σαδδουκαίων, γέμισαν ἀπὸ φανατισμό,

Ἀπὸ ὅλα ὅμως αὐτὰ παρεκινήθησαν εἰς ἐνέργειαν καὶ δρᾶσιν ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ὅλοι, ὅσοι ἦσαν μαζί του, οἱ ὁποῖοι ἀπετέλουν τὸ θρησκευτικὸν κόμμα τῶν Σαδδουκαίων. Καὶ ἐγέμισαν αἱ καρδίαι των ἀπὸ φθόνον καὶ κακίαν.

Ὁ ἀρχιερεὺς ὅμως καὶ ὅλοι ὅσοι ἦσαν μαζῆ μὲ αὐτόν, αὐτοί ποὺ ἀποτελοῦσαν τὴν θρησκευτικὴν παράταξιν τῶν Σαδδουκαίων, ἐκυριεύθησαν ἀπὸ φθόνον καὶ κακίαν καὶ ἐκινήθησαν ἐναντίον τῶν Ἀποστόλων.

καὶ συνέλαβαν τοὺς ἀποστόλους καὶ τοὺς ἔρριξαν σὲ δημοσία φυλακή.

Καὶ ἔβαλον τὰ χέρια των ἐπὶ τῶν ἀποστόλων καὶ τοὺς συνέλαβον καὶ τοὺς ἔρριψαν εἰς τὴν δημοσίαν φυλακήν.

Ἄπλωσαν δὲ τὰ χέρια τους εἰς τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς ἔπιασαν καὶ τοὺς ἔβαλαν ὑπὸ ἐπιτήρησιν εἰς τὴν δημοσίαν φυλακήν.

Ἀλλ’ ἄγγελος Κυρίου τὴ νύκτα ἄνοιξε τὶς πόρτες τῆς φυλακῆς καὶ τοὺς ἔβγαλε ἔξω καὶ εἶπε·

Ἄγγελος Κυρίου ὅμως ἐν καιρῷ νυκτὸς ἤνοιξε τὰς θύρας τῆς φυλακῆς καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλεν ἔξω εἶπε·

Ἄγγελος ὅμως Κυρίου κατὰ τὴν νύκτα ἤνοιξε τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, τοὺς ἔβγαλε ἔξω καὶ τοὺς εἶπε·

«Πηγαίνετε, καὶ σταθῆτε στὸν περίβολο τοῦ ναοῦ, καὶ κηρύττετε στὸ λαὸ ὅλα τὰ λόγια τῆς ζωῆς αὐτῆς (τῆς νέας ζωῆς)».

Πηγαίνετε ἀμέσως καὶ σταθῆτε γεμᾶτοι θάρρος καὶ διδάσκετε δημοσίᾳ ἐν τῷ ἱερῷ περιβόλῳ τοῦ ναοῦ εἰς τὸν λαὸν ὅλα τὰ λόγια τῆς ζωῆς αὐτῆς, τὴν ὁποίαν σᾶς μετέδωκεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τὴν ὁποίαν ἐκ πεῖρας ἐγνωρίσατε.

«πηγαίνετε, σταθῆτε μὲ θάρρος καὶ διδάσκετε εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ ναοῦ τὸν λαὸν ὅλα τὰ λόγια τῆς νέας αὐτῆς ζωῆς, ποὺ σᾶς μετέδωκε ὁ Ἰησοῦς».

Κατόπιν δὲ αὐτοῦ, ποὺ ἄκουσαν, πολὺ πρωὶ μπῆκαν στὸν περίβολο τοῦ ναοῦ καὶ δίδασκαν. Ἐν τῷ μεταξὺ πῆγε ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ὅσοι ἦταν μαζί του, καὶ συγκάλεσαν τὸ συνέδριο, καὶ ὅλη τὴ γερουσία τῶν Ἰσραηλιτῶν, καὶ ἔστειλαν στὴ φυλακὴ γιὰ νὰ τοὺς προσαγάγουν.

Ὅταν δὲ ἤκουσαν ταῦτα οἱ ἀπόστολοι, ἐμβῆκαν πρωΐ-πρωῒ πρὸ τῆς ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ ναοῦ καὶ ἐδίδασκον. Ἐν τῷ μεταξὺ δὲ ἦλθε ἀπὸ τὴν οἰκίαν του εἰς τὸν τόπον τῶν συνεδριάσεων, ὁ ὁποῖος δὲν ἦτο μακρὰν ἀπὸ τὸν ναόν, ὁ ἀρχιερεὺς μὲ τοὺς φίλους καὶ συγγενεῖς του, ποὺ ἐσυνήθιζαν νὰ τὸν ἀκολουθοῦν, καὶ συνεκάλεσαν τὸ συνέδριον καὶ ὅλους τοὺς προκρίτους καὶ προεστοὺς τῶν Ἰσραηλιτῶν. Καὶ ἀπέστειλαν ἀνθρώπους εἰς τὸ δεσμωτήριον, διὰ νὰ ὁδηγήσουν τοὺς ἀποστόλους ἐνώπιον τοῦ συνεδρίου, τὸ ὁποῖον ἐπρόκειτο τώρα νὰ τοὺς δικάσῃ.

Ἤκουσαν οἱ Ἀπόστολοι αὐτά, εἰσῆλθαν, ἐνῶ ἀκόμη ἦτο ὄρθρος, εἰς τὸν ἱερὸν τόπον καὶ ἐδίδασκον. Ἦλθε δὲ κατὰ τὴν πρωΐαν ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ὅσοι ἦσαν μαζῆ του εἰς τὸν τόπον τῶν συνεδριάσεων, ἐκάλεσαν τὸ συνέδριον καὶ ὅλην τὴν γερουσίαν τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ἔστειλαν ἀνθρώπους εἰς τὴν φυλακήν, διὰ νὰ φέρουν πρὸ τοῦ συνεδρίου τοὺς Ἀποστόλους.

Ἀλλ’ ὅταν τὰ ἀστυνομικὰ ὄργανα πῆγαν, δὲν τοὺς βρῆκαν στὴ φυλακή. Καὶ ὅταν ἐπέστρεψαν, ἀνέφεραν

Οἱ ὑπηρέται ὅμως καὶ κλητῆρες τοῦ συνεδρίου, ὅταν ἦλθον, δὲν τοὺς εὗρον εἰς τὴν φυλακήν· ἀφοῦ δὲ ἐπέστρεψαν, ἀνέφεραν τοῦτο εἰς τὸ συνέδριον,

Οἱ ὑπηρέται ὅμως ἦλθον εἰς τὴν φυλακὴν καὶ δὲν τοὺς εὐρῆκαν· ἐπιστρέψαντες δὲ εἰς τὸ συνέδριον ἀνέφεραν τὸ γεγονός,

λέγοντας· «Τὴν μὲν φυλακὴ βρήκαμε κλεισμένη μὲ κάθε ἀσφάλεια, καὶ τοὺς φύλακες νὰ στέκωνται μπροστὰ ἀπὸ τὶς πόρτες, ἀλλ’ ὅταν ἀνοίξαμε, δὲν βρήκαμε μέσα κανένα».

λέγοντες ὅτι· Τὴν μὲν φυλακὴν τὴν εὕρομεν κλεισμένην ἀσφαλέστατα καὶ τοὺς φρουροὺς τοὺς εὕρομεν νὰ στέκωνται ὄρθιοι ἐμπρὸς εἰς τὰς θύρας, ὅταν ὅμως ἠνοίξαμεν τὴν φυλακήν, δὲν εὕρομεν μέσα κανένα.

λέγοντες· «ὅτι τὸ μὲν δεσμωτήριον τὸ εὑρήκαμεν κλεισμένον μὲ κάθε ἀσφάλειαν καὶ τοὺς φρουροὺς νὰ στέκωνται ὄρθιοι ἐμπρὸς ἀπὸ τὰς θύρας, ὅταν ὅμως ἀνοίξαμε, δὲν εὐρήκαμε κανένα μέσα εἰς τὴν φυλακήν».

Ὅταν δὲ ἄκουσαν αὐτοὺς τοὺς λόγους ὁ μεγάλος ἱερεὺς (ὁ ἀρχιερεὺς ποὺ προήδρευε τοῦ συνεδρίου) καὶ ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς φρουρᾶς τοῦ ναοῦ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς, ἀποροῦσαν γι’ αὐτούς, πῶς θὰ μποροῦσε νὰ ἐξηγηθῇ αὐτό.

Ὅταν δὲ ἤκουσαν τοὺς λόγους αὐτοὺς καὶ ὁ ἀρχιερεύς, ποὺ προΐστατο τοῦ συνεδρίου, καὶ ὁ ἱερεύς, ποὺ ἔφερε τὸ ἀξίωμα τοῦ στρατηγοῦ τοῦ ἱεροῦ, καὶ εἶχε ὑπὸ τὴν δικαιοδοσίαν του καὶ τὴν ἐπιτήρησιν τῆς φυλακῆς, καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ εἶχαν διατελέσει ἀρχιερεῖς εἰς χρόνους παρελθόντος, κατελήφθησαν ἀπὸ ἀπορίαν δι’ αὐτά, ποὺ τοὺς ἀνέφεραν οἱ ὑπηρέται, ἐπειδὴ δὲν ἐγνώριζαν, τί νὰ ἐνεργήσουν καὶ ποίας συνεπείας θὰ εἶχεν ἡ ἑξαφάνισις αὐτὴ τῶν φυλακισμένων.

Ὅταν δὲ ἤκουσαν αὐτοὺς τοὺς λόγους ὁ ἀρχιερεὺς καὶ ὁ στρατηγὸς τῆς φρουρὰς τοῦ ἱεροῦ καὶ οἱ ἄλλοι ἀρχιερεῖς κατελήφθησαν ἀπὸ μεγάλην ἀπορίαν δι’ αὐτά, ποὺ ἤκουσαν, καὶ διηρωτῶντο, πῶς συνέβη καὶ τί ἠμπορεῖ τάχα νὰ γίνῃ μὲ τὸ γεγονὸς αὐτό.

Ἔφθασε δὲ κάποιος καὶ τοὺς ἀνήγγειλε· «Ἰδοὺ οἱ ἄνδρες, ποὺ φυλακίσατε, στέκονται στὸν περίβολο τοῦ ναοῦ καὶ διδάσκουν τὸ λαό».

Ἀλλ’ ἐν τῷ μεταξὺ ἦλθε κάποιος καὶ τοὺς ἀνήγγειλεν, ὅτι· Ἰδού, οἱ ἄνθρωποι τοὺς ὁποίους ἐβάλατε εἰς τὴν φυλακήν, στέκονται εἰς τὸν ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ καὶ διδάσκουν τὸν λαόν.

Ἐν τῷ μεταξὺ ὅμως ἦλθεν κάποιος καὶ τοὺς ἀνήγγειλε ὅτι· «ἰδού, οἱ ἄνδρες, τοὺς ὁποίους σεῖς ἐβάλατε εἰς τὴν φυλακήν, εὑρίσκονται τώρα εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ καὶ διδάσκουν τὸν λαόν».

Τότε ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς φρουρᾶς τοῦ ναοῦ μαζὶ μὲ τὰ ἀστυνομικὰ ὄργανα πῆγε καὶ τοὺς ἔφερε, χωρὶς βία, διότι φοβοῦνταν τὸ λαό, μήπως λιθοβοληθοῦν.

Τότε ἐπῆγεν ἐκεῖ ὁ στρατηγὸς τοῦ ἱεροῦ μαζὶ μὲ τοὺς κλητῆρας τοῦ συνεδρίου καὶ τοὺς ἔφερεν εἰς τὸ δικαστήριον, χωρὶς νὰ μεταχειρισθῇ βίαν, διότι ἐφοβοῦντο τὸν λαόν, μήπως τοὺς λιθοβολήσῃ.

Τότε ἐπῆγε ἐκεῖ ὁ στρατηγός, μαζῆ μὲ τοὺς ὑπηρέτας καὶ τοὺς ἔφερε εἰς τὸ συνέδριον ὄχι διὰ τῆς βίας, ἐπειδὴ ἐφοβοῦντο μήπως λιθοβοληθοῦν ἀπὸ τὸν λαόν.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔφεραν, τοὺς ἔστησαν στὸ συνέδριο. Καὶ τοὺς ρώτησε ὁ ἀρχιερεὺς

Ἀφοῦ δὲ τοὺς ἔφεραν, τοὺς διέταξαν νὰ σταθοῦν ὡς κατηγορούμενοι ὄρθιοι ἐν μέσῳ τοῦ συνεδρίου. Καὶ τοὺς ἠρώτησεν ὁ ἀρχιερεύς,

Ἀφοῦ δὲ τοὺς ἔφεραν, τοὺς ἔβαλαν ὡς κατηγορουμένους καὶ ὑποδίκους, νὰ σταθοῦν ὄρθιοι ἐν μέσῳ τοῦ συνεδρίου καὶ τοὺς ἠρώτησεν ὁ ἀρχιερεὺς

λέγοντας· «Δὲν σᾶς δώσαμε αὐστηρὴ ἐντολὴ νὰ μὴ διδάσκετε γι’ αὐτὸ τὸ ὄνομα; Καὶ ἰδοὺ γεμίσατε τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ τὴ διδασκαλία σας, καὶ θέλετε νὰ ἐπιρρίψετε σ’ ἐμᾶς τὴν εὐθύνη γιὰ τὸ θάνατο αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου».

καὶ εἶπε· Δὲν σᾶς ἐδώκαμεν ρητὴν καὶ αὐστηρὰν παραγγελίαν νὰ μὴ διδάσκετε περὶ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ καὶ νὰ μὴ τὸ παρουσιάζετε ὡς ὄνομα λατρευτὸν καὶ ἀνώτερον ἀπὸ κάθε ἄλλο ὄνομα; Καὶ ὅμως ἰδού, ὅτι ἔχετε γεμίσει τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ τὴν διδασκαλίαν σας καὶ μὲ κακοβουλίαν καὶ κακὰς προθέσεις ζητεῖτε νὰ ἐπιρρίψετε ἐπάνω μας τὴν εὐθύνην καὶ τὴν ἐνοχὴν διὰ τὸν φόνον τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ.

λέγων· «δὲν σᾶς ἐδώσαμε αὐστηρὰν ἐντολήν, νὰ μὴ διδάσκετε εἰς τὸ ὄνομα τοῦτο; Καὶ ἰδοὺ σεῖς ἐγεμίσατε τὴν Ἱερουσαλὴμ μὲ τὴν διδασκαλίαν σας καὶ θέλετε νὰ ρίξετε ἐπάνω εἰς ἡμᾶς τὴν εὐθύνην διὰ τὸ αἷμα αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου» (τὴν ὁποίαν ἐν τούτοις εὐθύνην αὐτοὶ εἶχαν ἀναλάβει ἐνώπιον τοῦ Πιλάτου λέγοντες· Τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐφ’ ἡμᾶς καὶ ἐπὶ τὰ τέκνα ἡμῶν).

Ἔλαβε δὲ τὸ λόγο ὁ Πέτρος καὶ οἱ ἄλλοι ἀπόστολοι καὶ εἶπαν· «Πρέπει νὰ πειθαρχοῦμε στὸ Θεὸ καὶ ὄχι στοὺς ἀνθρώπους (ὅταν, ἐννοεῖται, τὸ θέλημα τῶν ἀνθρώπων ἔρχεται σὲ ἀντίθεσι πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ)».

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Πέτρος ἐξ ὀνόματος καὶ τῶν Ἀποστόλων καὶ εἶπεν· Ὑποχρέωσιν καὶ καθῆκον ἔχομεν να πειθαρχῶμεν μᾶλλον εἰς τὸν Θεόν, ποὺ μᾶς διέταξε διὰ τοῦ ἀγγέλου του νὰ ἐξακολουθήσωμεν τὸ δημόσιον κήρυγμά μας, παρὰ εἰς σᾶς τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ μᾶς διετάξατε νὰ σιωπῶμεν.

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Πέτρος καὶ οἱ ἄλλοι Ἀπόστολοι καὶ εἶπαν· «πρέπει νὰ ὑπακούωμεν εἰς τὸν Θεὸν μᾶλλον (ὁ ὁποῖος καὶ κατὰ τὴν νύκτα αὐτὴν μᾶς διέταξε μὲ τὸν ἄγγελόν του νὰ κηρύξωμεν τὴν ἀλήθειαν) καὶ ὄχι εἰς σᾶς τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ μᾶς ἐδώσατε διαταγὴν νὰ σιωπήσωμεν.

Ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας ἀνέστησε τὸν Ἰησοῦ, τὸν ὁποῖο σεῖς φονεύσατε κρεμώντας πάνω σὲ ξύλο (τὸ ξύλο τοῦ σταυροῦ).

Ὁ Θεός, τὸν ὁποῖον ἐλάτρευσαν οἱ πατέρες μας καὶ ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἔλαβον οὗτοι τὰς ἐπαγγελίας, ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν τὸν Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον σεῖς ἐφονεύσατε, ἀφοῦ τὸν ἐκρεμάσατε ὡς ἐπικατάρατον ἐπὶ τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ.

Ὁ Θεὸς τῶν πατέρων μας ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν τὸν Ἰησοῦν, τὸν ὁποῖον σεῖς ἐφονεύσατε, κρεμάσαντες ἐπάνω εἰς τὸ ξύλον τοῦ σταυροῦ.

Αὐτὸν ὁ Θεὸς μὲ τὴ δύναμί του ὕψωσε, γιὰ νὰ εἶναι ἀρχηγὸς καὶ σωτήρ, γιὰ νὰ δώσῃ στὸν Ἰσραὴλ εὐκαιρία μετανοίας καὶ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν.

Ἀλλ’ ἐνῷ σεῖς τόσον πολὺ ἠτιμάσατε αὐτόν, ὁ Θεὸς ὕψωσε τοῦτον διὰ τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ, διὰ νὰ εἶναι ἀρχηγὸς καὶ σωτήρ, ποὺ θὰ δώσῃ εἰς τοὺς ἀπογόνους τοῦ εὐλογημένου Ἰσραὴλ μέσον μετανοίας καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

Αὐτὸν ὁ Θεὸς τὸν ὕψωσε μὲ τὴν παντοδύναμον αὐτοῦ δεξιὰν καὶ τὸν ἀνέδειξε ἀρχηγὸν καὶ Σωτῆρα, νὰ δίδῃ μετάνοιαν εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

Ἐμεῖς δὲ εἴμεθα μάρτυρές του γι’ αὐτὰ τὰ γεγονότα, ἀλλὰ καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, ποὺ ἔδωσε ὁ Θεὸς σ’ ὅσους πειθαρχοῦν σ’ αὐτόν».

Ὡς ἐκ τούτου καὶ ἡμεῖς ἔχομεν κληθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ εἴμεθα μάρτυρές του, διὰ νὰ διακηρύττωμεν μὲ τοὺς λόγους καὶ τὴν διδασκαλίαν μας τὰ σωτηριώδη αὐτὰ γεγονότα τῆς ζωῆς του. Συγχρόνως ὅμως μαρτυρεῖ μαζί μας μὲ τὰ θαύματα καὶ τὰ χαρίσματά του καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ἔδωκεν ὁ Θεὸς εἰς ἐκείνους, ποὺ πειθαρχοῦν εἰς τὰς ἐντολάς του.

Καὶ ἡμεῖς εἴμεθα αὐτόπται μάρτυρες, ποὺ ἠκούσαμεν καὶ εἴδομεν αὐτόν, διὰ νὰ κηρύττωμεν τὰ λόγια καὶ τὰ γεγονότα αὐτά, καθ’ ὃν χρόνον καὶ αὐτὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ ἔδωκεν ὁ Θεὸς εἰς ὅσους τὸν ὑπακούουν, μαρτυρεῖ τὴν ἀλήθειαν τῶν λόγων μας μὲ τὰ θαύματα καὶ τὰ χαρίσματά του».

Ὅταν δὲ αὐτοὶ ἄκουσαν αὐτά, λυσσοῦσαν καὶ σκέπτονταν νὰ τοὺς φονεύσουν.

Ἀλλ’ αὐτοί, ὅταν ἤκουσαν τοὺς λόγους τούτους τοῦ Πέτρου, συνεταράσσοντο μέσα τους ἀπὸ σφοδρὰν καὶ λυσσώδη ἀγανάκτησιν καὶ ἀντήλλασσον γνώμας περὶ τοῦ τρόπου, μὲ τὸν ὁποῖον θὰ τοὺς κατεδίκαζον εἰς θάνατον καὶ θὰ τοὺς ἐφόνευον.

Ἐκεῖνοι ὅμως, ὅταν ἤκουσαν τὰ λόγια αὐτά, ἐταράχθησαν, ἔτριζαν τὰ δόντια των μὲ ὀργὴν καὶ συζητοῦσαν μεταξύ των, νὰ καταδικάσουν αὐτοὺς εἰς θάνατον.

Ἀλλὰ σηκώθηκε στὸ συνέδριο κάποιος Φαρισαῖος ὀνομαζόμενος Γαμαλιήλ, νομοδιδάσκαλος, ἐκτιμώμενος ἀπ’ ὅλο τὸ λαό, καὶ διέταξε νὰ βγάλουν γιὰ λίγο τοὺς ἀποστόλους ἔξω,

Ἐσηκώθη ὅμως μέσα εἰς τὸ συνέδριον κάποιος Φαρισαῖος, ποὺ ἐλέγετο Γαμαλιήλ, διδάσκαλος τοῦ νόμου, ποὺ ἀπελάμβανε μεγάλην τιμὴν ἀπὸ ὅλον τὸν λαόν, καὶ διέταξε νὰ βγάλουν τοὺς ἀποστόλους ἐπ’ ὀλίγον ἔξω ἀπὸ τὴν αἴθουσαν τῶν συνεδριάσεων.

Ἐσηκώθηκε ὅμως μέσα εἰς τὸ συνέδριον ἕνας Φαρισαῖος, ὀνόματι Γαμαλιήλ, διδάσκαλος τοῦ Νόμου, ἄνθρωπος κύρους καὶ ὑπολήψεως ἐνώπιον ὅλου τοῦ λαοῦ, καὶ διέταξε νὰ βγάλουν δι’ ὀλίγον ἔξω ἀπὸ τὴν αἴθουσαν τοὺς Ἀποστόλους.

καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «Ἄνδρες Ἰσραηλῖτες, προσέχετε τοὺς ἑαυτούς σας σχετικὰ μὲ τοὺς ἀνθρώπους τούτους, γιὰ τὸ τί σκοπεύετε νὰ κάνετε.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔβγαλαν, εἶπε πρὸς αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀπετέλουν μαζὶ μὲ αὐτὸν τὸ συνέδριον τῶν Ἰουδαίων· Ἄνδρες Ἰσραηλῖται, προσέχετε καὶ προφυλάξατε τοὺς ἑαυτούς σας δι’ αὐτὸ, ποὺ σκέπτεσθε νὰ κάμετε σχετικῶς μὲ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς.

Καὶ εἶπε τότε πρὸς τοὺς συνέδρους· «ἄνδρες Ἰσραηλῖται, προσέχετε καλὰ τοὺς ἑαυτούς σας καὶ ἀναλογισθῆτε τὴν εὐθύνην σας, δι’ αὐτὸ ποὺ σκέπτεσθε νὰ πράξετε ἐναντίον αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων.

Διότι πρὶν ἀπ’ αὐτὸ τὸν καιρὸ παρουσιάσθηκε ὁ Θευδᾶς, ποὺ ἔλεγε γιὰ τὸν ἑαυτό του, ὅτι εἶναι κάποιος σπουδαῖος. Σ’ αὐτὸν προσκολλήθηκε ἀριθμὸς τετρακοσίων περίπου ἀνδρῶν. Ἀλλὰ φονεύθηκε, καὶ ὅλοι οἱ ὀπαδοί του διαλύθηκαν, καὶ τὸ κίνημα ἐκμηδενίσθηκε.

Σᾶς συνιστῶ δὲ προσοχήν, διότι πρὸ τῶν ἡμερῶν αὐτῶν ποὺ περνῶμεν, ἀνεφάνη ὁ Θευδᾶς, ὁ ὁποῖος ἔλεγε διὰ τὸν ἑαυτόν του, ὅτι εἶναι κάποιος σπουδαῖος. Καὶ εἰς αὐτὸν προσεκολλήθησαν ὡς ὀπαδοὶ ἕνας ἀριθμὸς ἀνδρῶν περίπου τετρακοσίων. Ἀλλ’ ἐφονεύθη αὐτὸς καὶ ὅλοι, ὅσοι ὑπήκουον εἰς αὐτόν, διελύθησαν καὶ ἐξεμηδενίσθησαν.

Διότι, πρὶν ἀπὸ τὰς ἡμέρας αὐτάς, παρουσιάστηκε ὁ Θευδᾶς, ὁ ὁποῖος ἔλεγε διὰ τὸν εὐατόν του ὅτι εἶναι τάχα κάποιος μεγάλος. Τὸν ἠκολούθησαν ὡς ὀπαδοί του κάπου τετρακόσιοι ἄνθρωποι. Ἀλλὰ ἐφονεύθη αὐτός, καὶ ὅλοι ὅσοι ἐπίστευον εἰς αὐτὸν διελύθησαν καὶ ἐξωλοθρεύθησαν.

Μετὰ ἀπ’ αὐτὸν παρουσιάσθηκε ὁ Ἰούδας ὁ Γαλιλαῖος τὶς ἡμέρες τῆς ἀπογραφῆς, καὶ παρέσυρε πίσω του ἀρκετὸ λαό. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος χάθηκε, καὶ ὅλοι οἱ ὀπαδοί του διασκορπίσθηκαν.

Ὕστερα ἀπὸ αὐτὸν ἀνεφάνη ὁ Ἰούδας ὁ Γαλιλαῖος, κατὰ τὰς ἡμέρας ποὺ ἔγινεν ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους ἡ ἀπογραφή διὰ νὰ ἐπιβληθῇ ἐπὶ τῇ βάσει αὐτῆς ὁ κεφαλικὸς φόρος. Καὶ παρέσυρεν εἰς στάσιν πολὺν λαόν, ὁ ὁποῖος τὸν ἠκολούθησεν. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος ἐθανατώθη καὶ ἐχάθη καὶ ὅλοι, ὅσοι τὸν ὑπήκουον, διεσκορπίσθησαν διὰ τῆς βίας τῶν ὅπλων.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸν παρουσιάσθηκε ὁ Ἰούδας ὁ Γαλιλαῖος κατὰ τὰς ἡμέρας ποὺ ἔγινε ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους ἡ ἀπογραφή, καὶ ἐτράβηξε μὲ τὸ μέρος του ἀρκετὸν λαόν, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος ἐθανατώθηκε καὶ ἐχάθηκε καὶ ὅλοι ὅσοι τὸν ὑπήκουαν διεσκορπίσθησαν.

Γι’ αὐτὸ τώρα σᾶς λέγω· Ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τούτους καὶ ἀφήσετέ τους. Διότι, ἐὰν αὐτὸ ποὺ σκέπτονται ἢ αὐτὸ ποὺ πράττουν εἶναι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, θὰ καταστραφῇ.

Ὕστερα λοιπὸν ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, σᾶς λέγω καὶ ἐγὼ τώρα ἐν σχέσει πρὸς τὴν περίπτωσιν αὐτήν, ποὺ μᾶς παρουσιάζεται· σταθῆτε μακρὰν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς καὶ ἀφήσατέ τους ἐλευθέρους. Διότι, ἐὰν αὐτὸ ποὺ σχεδιάζουν καὶ σκέπτονται οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἢ τὸ ἔργον αὐτό, ποὺ ἐργάζονται, προέρχεται ἐξ ἀνθρώπων, θὰ καταστροφῇ μόνον του χωρὶς τὴν ἰδικήν σας παρέμβασιν.

Καὶ τώρα ἐγὼ σᾶς λέγω, σταθῆτε μακρυὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τούτους, ἀφήσατέ τους καὶ μὴ ἀπλώνετε ἐπάνω των τὰ χέρια σας. Διότι, ἐὰν αὐτὸ ποὺ σχεδιάζουν ἢ τὸ ἔργον ποὺ πράττουν προέρχεται ἐξ ἀνθρώπων, θὰ διαλυθῇ μόνο του.

Ἐὰν ὅμως εἶναι ἀπὸ τὸ Θεό, δὲν μπορεῖτε νὰ τὸ καταστρέψετε, μήπως γίνετε καὶ θεομάχοι».

Ἐὰν ὅμως εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ, δὲν δύνασθε νὰ τὸ καταστρέψετε, προσέξατε δέ, μήπως εὑρεθῆτε ἀντιμέτωποι καὶ πολέμιοι ὄχι μόνον ἐναντίον ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ κατὰ τοῦ Θεοῦ.

Ἐὰν ὅμως εἶναι ἐκ τοῦ Θεοῦ, δὲν ἠμπορεῖτε σεῖς νὰ τὸ καταστρέψετε. Σκεφθῆτε δέ, μήπως γίνετε καὶ θεομάχοι, πολεμοῦντες τὸν Θεὸν καὶ τὸ ἔργον του».

Πείσθηκαν δὲ σ’ αὐτόν. Καὶ ἀφοῦ προσκάλεσαν τοὺς ἀποστόλους, τοὺς ἔδειραν, καὶ τοὺς διέταξαν νὰ μὴν ὁμιλοῦν γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ. Κατόπιν τοὺς ἀπέλυσαν.

Ἐπείσθησαν δὲ τὰ μέλη τοῦ συνεδρίου εἰς αὐτόν. Καὶ ἀφοῦ προσεκάλεσαν τοὺς ἀποστόλους νὰ ἔμβουν πάλιν εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ δικαστηρίου, τοὺς ἔδειραν καὶ τοὺς παρήγγειλαν νὰ μὴ διδάσκουν, λαμβάνοντες ὡς κύριον θέμα τοῦ κηρύγματός των τὸ ὄνομα καὶ τὸ πρόσωπον τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ κατόπιν τούτου τοὺς ἀφῆκαν ἐλευθέρους.

Ἐπείσθησαν δὲ εἰς αὐτὸν τὰ μέλη τοῦ συνεδρίου καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσαν τοὺς Ἀποστόλους πάλιν εἰς τὴν αἴθουσαν, τοὺς ἔδειραν, τοὺς παρήγγειλαν νὰ μὴ κηρύττουν πλέον ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Ἰησοῦ καὶ κατόπιν τοὺς ἀπέλυσαν.

Αὐτοὶ δὲ ἔφευγαν ἀπὸ τὸ συνέδριο χαίροντας, διότι ἀξιώθηκαν τῆς μεγάλης τιμῆς νὰ ὑποστοῦν ἀτιμωτικὸ δαρμὸ χάριν τοῦ ὀνόματός του.

Ὕστερα λοιπὸν ἀπὸ τὰς ἀπειλὰς καὶ τὴν κακομεταχείρισην ταύτην ἔφυγαν οἱ ἀπόστολοι ἀπὸ τὸ συνέδριον μὲ χαρὰν μεγάλην, διότι ἠξιώθησαν νὰ ὑποστοῦν ἀτιμωτικὴν τιμωρίαν χάριν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.

Ἀλλὰ οἱ Ἀπόστολοι, ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτά, ἀνεχώρησαν ἀπὸ τὸ συνέδριον χαίροντες, διότι ἠξιώθησαν τῆς μεγάλης τιμῆς νὰ ὑποστοῦν ἐξευτελιστικὴν τιμωρίαν χάριν τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ κάθε μέρα στὸν περίβολο τοῦ ναοῦ καὶ σὲ σπίτια δὲν ἔπαυαν νὰ διδάσκουν καὶ νὰ κηρύττουν τὸν Ἰησοῦ τὸ Χριστό (τὸ Μεσσία).

Καὶ δὲν ἔπαυον κάθε ἡμέραν δημοσίᾳ ἐν τῷ ἱερῷ καὶ κατ’ ἰδίαν ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι νὰ διδάσκουν καὶ νὰ διαδίδουν τὸ χαρμόσυνον μήνυμα, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Μεσσίας.

Δὲν ἐσταματοῦσαν δὲ κάθε ἡμέραν, τόσον ἐνώπιον τοῦ λαοῦ εἰς τὸ ἱερόν, ὅσον καὶ ἰδιαιτέρως εἰς τὰ σπίτια, νὰ διδάσκουν καὶ νὰ μεταδίδουν τὴν χαρμόσυνον ἀγγελίαν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Χριστὸς ὁ σταλμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν Σωτήρ.

Αὐτὲς δὲ τὶς ἡμέρες, καθὼς οἱ μαθηταὶ (οἱ πιστοὶ δηλαδὴ) πληθύνονταν, ἔγιναν δυσμενῆ σχόλια τῶν ἑλληνοφώνων πιστῶν ἀπὸ τὸ Ἐξωτερικὸ κατὰ τῶν ἐντοπίων ἑβραιοφώνων πιστῶν, διότι παραμελοῦνταν στὴν καθημερινὴ ὑπηρεσία τῆς διανομῆς τροφῆς οἱ χῆρες τους.

Κατὰ τὰς ἡμέρας δὲ ταύτας, ἐνῷ ηὔξανε ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν, οἱ Ἑβραῖοι Χριστιανοί, ποὺ ἦσαν ἀπὸ ξένα μέρη καὶ ὡς ἐκ τούτου εἶχον ὡς γλῶσσαν των τὴν ἑλληνικήν, ἤρχισαν νὰ γογγύζουν ἐναντίον τῶν ἐντοπίων Ἑβραίων Χριστιανῶν, ποὺ ὡμίλουν τὴν ἀραμαϊκὴν γλῶσσαν. Καὶ ἠγέρθησαν τὰ παράπονα αὐτά, διότι αἱ χῆραι τῶν Ἑλληνιστῶν καὶ μὴ ἐντοπίων Χριστιανῶν παρημελοῦντο κατὰ τὴν καθημερινὴν περίθαλψιν καὶ ὑπηρεσίαν τῆς διανομῆς τροφῶν καὶ ἐλεημοσυνῶν.

Κατὰ τὰς ἡμέρας δὲ αὐτάς, καθὼς ηὔξανε ὁ ἀριθμὸς τῶν πιστῶν, οἱ Ἑβραῖοι Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι κατήγοντο ἀπὸ ξένας περιοχὰς καὶ ὡμιλοῦσαν τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν καὶ ἐλέγοντο Ἑλληνισταί, ἤρχισαν νὰ γογγύζουν καὶ νὰ παραπονοῦνται ἐναντίον τῶν Ἑβραίων Χριστιανῶν τῆς Ἰουδαίας, διότι αἱ χῆραι αὐτῶν παρεμερίζοντο καὶ παρημελοῦντο εἰς τὴν καθημερινὴν ὑπηρεσίαν τῆς διανομῆς τροφῶν καὶ βοηθημάτων.

Τότε οἱ δώδεκα προσκάλεσαν τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν (τῶν πιστῶν) καὶ εἶπαν· «Δὲν εἶναι σωστὸ ν’ ἀφήσωμε ἐμεῖς τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ὑπηρετοῦμε σὲ τραπέζια.

Κατόπιν τούτου λοιπὸν οἱ δώδεκα ἀπόστολοι, ἀφοῦ συνεκάλεσαν τὸ πλῆθος τῶν πιστευόντων εἰς Χριστὸν μαθητῶν, εἶπον· Δεν μᾶς φαίνεται σωστὸν νὰ ἀφήσωμεν ἡμεῖς τὸ κήρυγμα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ὑπηρετῶμεν εἰς τραπέζας φαγητοῦ.

Οἱ δώδεκα Ἀπόστολοι τότε, ἀφοῦ προσεκάλεσαν ὅλον τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν, εἶπαν· «δὲν εἶναι ὀρθὸν καὶ ἀρεστὸν εἰς τὸν Θεόν, νὰ ἀφήσωμεν ἡμεῖς τὸ κήρυγμα τοῦ θείου λόγου καὶ νὰ ὑπηρετοῦμεν εἰς τὰς τραπέζας τοῦ φαγητοῦ.

Γι’ αὐτό, ἀδελφοί, ἐκλέξετε ἀπὸ σᾶς ἑπτὰ εὐυπολήπτους ἄνδρες, πλήρεις Πνεύματος Ἁγίου καὶ συνέσεως, τοὺς ὁποίους θὰ ἐγκαταστήσωμε σ’ αὐτὴ τὴν ὑπηρεσία,

Ἐξετάσατε λοιπὸν προσεκτικά, ἀδελφοί, καὶ ἐκλέξατε ἀπὸ σᾶς τοὺς ἰδίους ἑπτὰ ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι νὰ ἔχουν καλὴν ἀπὸ ὅλους μαρτυρίαν, γεμᾶτους ἀπὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ σύνεσιν, τοὺς ὁποίους θὰ ἐγκαταστήσωμεν διὰ νὰ διεξάγουν τὴν ἀναγκαίαν ταύτην ὑπηρεσίαν.

Δι’ αὐτό, ἀδελφοί, ἐξετάσατε μὲ πολλὴν προσοχὴν καὶ ἐκλέξατε ἀνάμεσα σας ἑπτὰ ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι νὰ ἔχουν καλὴν μαρτυρίαν ἀπὸ ὅλους, νὰ εἶναι δὲ γεμᾶτοι ἀπὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ σοφίαν καὶ τοὺς ὁποίους ἡμεῖς θὰ ἐγκαταστήσωμεν διὰ τὴν ὑπηρεσίαν αὐτήν.

ἐνῷ ἐμεῖς θὰ εἴμεθα ἀφωσιωμένοι στὴν προσευχὴ καὶ στὴ διακονία τοῦ κηρύγματος».

Ἡμεῖς δὲ θὰ ἀφοσιωθῶμεν καὶ θὰ ἀσχοληθῶμεν ἀποκλειστικῶς εἰς τὴν προσευχὴν καὶ εἰς τὴν διακονίαν τοῦ κηρύγματος.

Ἡμεῖς δὲ θὰ ἐπιμείνωμεν ἀκόμη περισσότερον καὶ θὰ ἀσχοληθῶμεν μὲ μεγαλύτερον ζῆλον εἰς τὴν προσευχὴν καὶ τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ κηρύγματος».

Καὶ ἄρεσε ὁ λόγος σὲ ὅλο τὸ πλῆθος. Καὶ ἐξέλεξαν τὸ Στέφανο, ἄνδρα γεμᾶτο πίστι καὶ Πνεῦμα Ἅγιο, καὶ τὸ Φίλιππο, καὶ τὸν Πρόχορο, καὶ τὸ Νικάνορα, καὶ τὸν Τίμωνα, καὶ τὸν Παρμενᾶ, καὶ τὸ Νικόλαο ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια, ποὺ ἦταν προσήλυτος (προηγουμένως δηλαδὴ ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρικὴ θρησκεία εἶχε προσέλθει στὴν Ἰουδαϊκὴ θρησκεία).

Καὶ ἡ πρότασις αὐτὴ τῶν ἀποστόλων ἐφάνη ἀρεστὴ εἰς ὁλόκληρον τὸ πλῆθος τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ ἐξέλεξαν τὸν Στέφανον, ἄνδρα γεμᾶτον ἀπὸ πίστιν εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἀπὸ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ τὸν Φίλιππον καὶ τὸν Πρόχορον καὶ τὸν Νικάνορα καὶ τὸν Τίμωνα καὶ τὸν Παρμενᾶν καὶ τὸν Νικόλαον, ὅστις ὑπῆρξεν εἰδωλολάτρης ἐξ Ἀντιοχείας καὶ προτοῦ νὰ πιστεύσῃ εἰς τὸν Χριστὸν εἶχε προσελκυσθῆ εἰς τὸν Ἰουδαϊσμόν.

Καὶ ἤρεσεν ὁ λόγος αὐτὸς εἰς ὅλον τὸ πλῆθος τῶν πιστῶν. Καὶ ἐξέλεξαν τὸν Στέφανον, ἄνδρα γεμᾶτον πίστιν καὶ Πνεῦμα Ἅγιον, καὶ τὸν Φίλιππον καὶ τὸν Πρόχορον καὶ τὸν Νικάνορα καὶ τὸν Τίμωνα καὶ τὸν Παρμενᾶν καὶ τὸν Νικόλαον, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξεν εἰδωλολάτρης ἀπὸ τὴν Ἀντιόχειαν καὶ πρὶν νὰ πιστεύσῃ εἰς τὸν Χριστὸν εἶχε προσηλυτισθῆ εἰς τὴν ἰουδαϊκὴν θρησκείαν.

Αὐτοὺς παρουσίασαν ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι, ἀφοῦ προσευχήθηκαν, ἔθεσαν ἐπάνω τους τὰ χέρια (γιὰ τὴ μετάδοσι θείας χάριτος).

Αὐτοὺς τοὺς ἑπτὰ παρουσίασαν ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων, καὶ οἱ ἀπόστολοι, ἀφοῦ προσηυχήθησαν, ἔθεσαν ἐπ’ αὐτῶν τὰς χεῖρας, διὰ νὰ τοὺς μεταδοθῇ ἡ θεία χάρις, ἡ ἀναγκαία διὰ τὴν ἐπιτυχῆ διεξαγωγὴν τῆς διακονίας των.

Αὐτούς, λοιπόν, τοὺς παρουσίασαν μετὰ τὴν ἐκλογήν των ἐμπρὸς εἰς τοὺς Ἀποστόλους. Καὶ οἱ Ἀπόστολοι, ἀφοῦ προσευχήθηκαν, ἔβαλαν ἐπάνω εἰς αὐτοὺς τὰς χεῖρας των, διὰ νὰ τοὺς μεταδοθῇ ἡ εἰδικὴ διὰ τὸ ἔργον των θεία χάρις.

Ὁ δὲ λόγος τοῦ Θεοῦ διαδιδόταν, καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν (τῶν πιστῶν) στὴν Ἱερουσαλὴμ πληθυνόταν πολύ, καὶ πολὺ πλῆθος τῶν Ἰουδαίων [Σημ.: Ὑπάρχει καὶ ἡ γραφή, τῶν ἱερέων] ὑποτάσσονταν στὴν Πίστι.

Καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ προώδευε καὶ διεδίδετο καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ἐπληθύνετο πάρα πολύ, καὶ πλῆθος πολὺ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς τῶν Ἰουδαίων ἀπεδέχοντο τὰς ἀληθείας τῆς πίστεως καὶ ὑπετάσσοντο εἰς αὐτάς.

Καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ θείου λόγου ἠπλώνετο καὶ διεδίδετο καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ηὔξανε καὶ ἐπληθύνετο πάρα πολὺ καὶ πολὺ πλῆθος ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους ἐδέχοντο τὴν νέαν πίστιν καὶ ὑπετάσσοντο εἰς αὐτήν.

Ὁ Στέφανος δέ, πλήρης πίστεως καὶ δυνάμεως, ἔκανε θαύματα καταπληκτικὰ καὶ σημεῖα μεγάλα στὸ λαό.

Ὁ Στέφανος δέ, ποὺ ἦτο γεμᾶτος πίστιν καὶ χάρισμα εὐγλωττίας δυνατόν, ἐτέλει μεταξὺ τοῦ λαοῦ μεγάλα θαύματα, ποὺ προεκάλουν κατάπληξιν καὶ ἀπεδείκνυον τὴν ἀλήθειαν τοῦ χριστιανικοῦ κηρύγματος.

Ὁ δὲ Στέφανος, γεμᾶτος πίστιν καὶ δύναμιν Θεοῦ, ἔκανε μεταξὺ τοῦ λαοῦ καταπληκτικὰ θαύματα καὶ ὑπερφυσικὰ ἔργα, ποὺ μαρτυροῦσαν τὴν ἀλήθειαν τῆς πίστεως.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τὴ συναγωγή, ποὺ λεγόταν τῶν Λιβερτίνων, καὶ ἀπὸ τοὺς Κυρηναίους καὶ τοὺς Ἀλεξανδρεῖς, καὶ ἀπὸ τοὺς προερχομένους ἀπὸ τὴν Κιλικία καὶ τὴν ἐπαρχία Ἀσία σηκώθηκαν καὶ συζητοῦσαν μὲ τὸ Στέφανο.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τὴν συναγωγήν, ποὺ ἐλέγετο συναγωγὴ τῶν Λιβερτίνων καὶ τῶν Κυρηναίων καὶ τῶν Ἀλεξανδρέων, καθὼς καὶ τῶν Ἰουδαίων, οἱ ὁποῖοι κατήγοντο ἀπὸ τὴν Κιλικίαν καὶ τὴν Ἀσίαν, ἐσηκώθησαν μὲ φανατισμὸν καὶ συνεζήτουν μὲ τὸν Στέφανον.

Μερικοὶ δὲ Ἑβραῖοι ἀπὸ τὴν συναγωγήν, ποὺ ἐλέγετο συναγωγὴ τῶν Λιβερτίνων, τῶν δούλων δηλαδή που εἶχαν ἀπελευθερώσει οἱ Ρωμαῖοι, καὶ ἀπὸ τὴν συναγωγὴν τῶν Κυρηναίων καὶ Ἀλεξανδρέων καθὼς καὶ τῶν Ἰουδαίων τῆς Κιλικίας καὶ τῆς Ἀσίας, ἐσηκώθηκαν μὲ φανατισμὸν καὶ πεῖσμα καὶ συζητοῦσαν μὲ τὸν Στέφανον.

Ἀλλὰ δὲν μποροῦσαν ν’ ἀντισταθοῦν στὴ σοφία καὶ στὴν πνευματικὴ δύναμι, μὲ τὴν ὁποία μιλοῦσε.

Καὶ δὲν ἠμποροῦσαν νὰ ἀντισταθοῦν εἰς τὴν σοφίαν καὶ εἰς τὸ πνευματικὸν χάρισμα, μὲ τὸν φωτισμὸν τοῦ ὁποίου ὡμίλει ὁ Στέφανος.

Ἀλλὰ δὲν ἠμποροῦσαν νὰ ἀντισταθοῦν εἰς τὴν σοφίαν καὶ εἰς τὸ πνεῦμα, μὲ τὸ ὁποῖον ὠμιλοῦσε ὁ Στέφανος.

Τότε ὑποκίνησαν ἀνθρώπους ποὺ ἔλεγαν· «Τὸν ἀκούσαμε νὰ λέγῃ λόγια βλάσφημα κατὰ τοῦ Μωυσῇ καὶ τοῦ Θεοῦ».

Τότε ὑπεκίνησαν καὶ ἐδωροδόκησαν ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μὲ τὰς ἰδιαιτέρας ὁδηγίας ποὺ ἔλαβον, ἔλεγον, ὅτι τὸν ἔχομεν ἀκούσει μὲ τὰ αὐτιά μας νὰ λέγῃ λόγους βλασφήμους κατὰ τοῦ Μωϋσέως καὶ τοῦ Θεοῦ.

Τότε ἐδωροδόκησαν καὶ ἔβαλαν μερικοὺς ἄνδρας, οἱ ὁποῖοι καὶ ἤρχισαν νὰ λέγουν ὅτι ἡμεῖς ἔχομεν ἀκούσει τὸν Στέφανον νὰ λέγῃ βλάσφημα λόγια ἐναντίον τοῦ Μωϋσέως καὶ τοῦ Θεοῦ.

Ξεσήκωσαν δὲ τὸ λαὸ καὶ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς γραμματεῖς, καὶ παρουσιάσθηκαν αἰφνιδίως καὶ τὸν ἅρπαξαν βιαίως καὶ τὸν προσήγαγαν στὸ συνέδριο.

Καὶ ἐξηρέθισαν τὸν λαὸν καὶ τοὺς προεστοὺς τῶν Ἰουδαίων καὶ τοὺς γραμματεῖς. Καὶ κατόπιν αὐτοῦ ἦλθαν ἔξαφνα καὶ ἥρπασαν ὅλοι μαζὶ τὸν Στέφανον καὶ διὰ τῆς βίας τὸν ἔφεραν εἰς τὸ συνέδριον.

Καὶ ἔφεραν ἀναταραχὴν καὶ ἐξέγερσιν εἰς τὸν λαὸν καὶ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς γραμματεῖς ἐναντίον τοῦ Στεφάνου, καὶ ὅλοι μαζῆ ὥρμησαν ἔξαφνα καὶ ἥρπασαν τὸν Στέφανον καὶ τὸν ἔφεραν εἰς τὸ συνέδριον.

Καὶ παρουσίασαν ψευδομάρτυρες, ποὺ ἔλεγαν· «Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος δὲν παύει νὰ λέγῃ λόγια βλάσφημα κατὰ τοῦ ἁγίου τόπου (τοῦ ναοῦ) καὶ τοῦ νόμου.

Καὶ παρουσίασαν ἐκεῖ ψευδομάρτυρας, οἱ ὁποῖοι ἔλεγον· Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος δὲν παύει ἀπὸ τοῦ νὰ λέγῃ λόγους βλασφήμους κατὰ τοῦ ἁγίου τόπου τοῦ ναοῦ καὶ κατὰ τοῦ νόμου.

Καὶ παρουσίασαν ψευδομάρτυρας, οἱ ὁποῖοι ἔλεγαν· «ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν παύει νὰ λέγῃ βλάσφημα λόγια ἐναντίον τοῦ ἁγίου τόπου, δηλαδὴ τοῦ ναοῦ, καὶ ἐναντίον τοῦ Νόμου.

Διότι τὸν ἔχουμε ἀκούσει νὰ λέγῃ, ὅτι αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος θὰ καταστρέψῃ τὸν τόπο τοῦτο, καὶ θ’ ἀλλάξῃ τοὺς θεσμοὺς καὶ τὰ ἔθιμα, ποὺ μᾶς παρέδωσε ὁ Μωυσῆς».

Δὲν μᾶς μένει δὲ ἡ παραμικρὰ ἀμφιβολία περὶ τοῦ ὅτι βλασφημεῖ τὸν ναὸν καὶ τὸν νόμον, διότι τὸν ἔχομεν ἀκούσει οἱ ἴδιοι νὰ λέγῃ, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος, αὐτὸς ποὺ δὲν ἠμπόρεσε νὰ σώσῃ τὸν ἑαυτόν του, θὰ καταστρέψῃ τὸν τόπον αὐτὸν τὸν ἱερὸν καὶ θὰ ἀλλάξῃ τὰ ἱερὰ ἔθιμα καὶ τοὺς θεσμούς, ποὺ μᾶς παρέδωκε διὰ τοῦ νόμου ὁ Μωϋσῆς.

Διότι ἡμεῖς μὲ τὰ ἴδια μας τὰ αὐτιὰ τὸν ἔχομε ἀκούσει νὰ λέγῃ ὅτι ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος θὰ καταστρέψῃ αὐτὸν τὸν ἱερὸν τόπον καὶ θὰ ἀλλάξῃ τὰ ἱερὰ ἔθιμα, ποὺ μᾶς ἔχει παραδώσει ὁ Μωϋσῆς μὲ τὸν νόμον του».

Καὶ ἀτενίζοντας σ’ αὐτὸν ὅλοι αὐτοί, ποὺ κάθονταν στὶς δικαστικὲς ἕδρες στὸ συνέδριο, εἶδαν τὸ πρόσωπό του (νὰ ἀστράπτῃ) σὰν πρόσωπο ἀγγέλου.

Καὶ ὅταν τὸν ἐκύτταξαν ὅλοι οἱ δικασταί, ὅσοι ἐκάθηντο εἰς τὸ συνέδριον, εἶδον τὸ πρόσωπόν του νὰ ἀστράπτῃ, σὰν νὰ ἦτο πρόσωπον ἀγγέλου.

Καὶ ὅταν ὅλοι οἱ δικασταί, ποὺ ἐκάθηντο εἰς τὸ συνέδριον, ἐγύρισαν τὰ βλέμματα πρὸς τὸν Στέφανον, εἶδαν τὸ πρόσωπόν του ν’ ἀκτινοβολῇ ὡσὰν νὰ ἦτο πρόσωπον ἀγγέλου.

Εἶπε τότε ὁ ἀρχιερεύς· «Ἔτσι λοιπὸν ἔχουν αὐτά;».

Εἶπε δὲ ὁ ἀρχιερεύς· Ἔτσι λοιπὸν εἶναι αὐτά, ὅπως τὰ καταγγέλλουν οἱ μάρτυρες;

Εἶπε δὲ ὁ ἀρχιερεύς· «πές μας, εἶναι τάχα ἀληθινά, ὅσα καταγγέλλουν οἱ μάρτυρες;»

Αὐτὸς δὲ εἶπε· «Ἄνδρες ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ἀκούσετε. Ὁ ἔνδοξος Θεὸς φανερώθηκε στὸν πατέρα μας τὸν Ἀβραάμ, ὅταν ἦταν στὴ Μεσοποταμία, προτοῦ κατοικήσῃ στὴ Χαρράν,

Οὗτος δὲ εἶπεν· Ἄνδρες ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ἀκούσατε. Ὁ Θεὸς ὁ ἔνδοξος, ὁ ὁποῖος συγχρόνως εἶναι καὶ ἡ πηγὴ τῆς πραγματικῆς καὶ αἰωνίας δόξῃς, ἐνεφανίσθη εἰς τὸν πατέρα μας Ἀβραάμ, ὅταν ἦτο ἀκόμη εἰς τὴν Μεσοποταμίαν, προτοῦ νὰ κατοικήσῃ οὗτος ἐν Χαρράν.

Ὁ δὲ Στέφανος εἶπε· «ἄνδρες ἀδελφοὶ καὶ πατέρες, ἀκούσατε. Ὁ Θεὸς τῆς δόξης παρουσιάσθηκε εἰς τὸν πρόγονον μας, τὸν Ἀβραάμ, ὅταν ἦτο εἰς τὴν Μεσοποταμίαν, πρὶν ἀκόμη κατοικήσῃ εἰς τὴν Χαρράν.

καὶ τοῦ εἶπε· Νὰ βγῇς ἀπὸ τὴ χώρα σου καὶ ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς σου, καὶ νὰ ἔλθῃς στὴ χώρα ποὺ θὰ σοῦ δείξω.

Καὶ τοῦ εἶπεν· Ἔβγα ἀπὸ τὴν πατρίδα σου καὶ ἀπὸ τὴν συγγένειάν σου καὶ ἔλα εἰς χώραν, τὴν ὁποίαν θὰ σοῦ δείξω.

Καὶ εἶπε εἰς αὐτόν: Ἀναχώρησε ἀπὸ τὸν τόπον σου καὶ ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς σου καὶ ἔλα εἰς περιοχήν, τὴν ὁποίαν ἐγὼ θά σοῦ δείξω.

Τότε βγῆκε ἀπὸ τὴ χώρα τῶν Χαλδαίων, καὶ κατοίκησε στὴ Χαρράν. Καὶ ἀπ’ ἐκεῖ, ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του, τὸν ἔφερε νὰ κατοικήσῃ σ’ αὐτὴ τὴ χώρα, ποὺ κατοικεῖτε τώρα σεῖς.

Τότε ὁ Ἀβραὰμ συμμορφούμενος πρὸς τὴν ἐντολὴν ταύτην, ἀφοῦ ἀνεχώρησεν ἀπὸ τὴν χώραν τῶν Χαλδαίων, ἐκατοίκησεν εἰς Χαρράν. Καὶ ἀπ’ ἐκεῖ, ὅταν ἀπέθανεν ὁ πατέρας του, τὸν μετοίκησεν ὁ Θεὸς εἰς τὴν γῆν αὐτὴν τῆς Χαναάν, εἰς τὴν ὁποίαν κατοικεῖτε σεῖς τώρα.

Τότε ὁ Ἀβραὰμ ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν χώραν τῶν Χαλδαίων καὶ ἐγκατεστάθη εἰς τὴν Χαρράν. Ἀπὸ ἐκεῖ, μετὰ τὸν θάνατον τοῦ πατρός του, τὸν ἔβαλε ὁ Θεὸς νὰ κατοικήσῃ εἰς τὴν γῆν αὐτήν, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ σεῖς τώρα κατοικεῖτε.

Καὶ (ὅσο ζοῦσε) δὲν τοῦ ἔδωσε σ’ αὐτὴ κληρονομία οὔτε ὅσο εἶναι ἕνα πέλμα ποδιοῦ. Ἀλλ’ ὑποσχέθηκε νὰ τὴ δώσῃ γιὰ ἰδιοκτησία σ’ αὐτὸν καὶ στοὺς ἀπογόνους του μετὰ ἀπ’ αὐτόν, ἐνῷ αὐτὸς δὲν εἶχε τέκνο.

Καὶ ἐφ’ ὅσον ἔζη ὁ Ἀβραάμ, δὲν ἔδωκεν εἰς αὐτὸν κληρονομίαν εἰς τὴν γῆν αὐτὴν οὔτε ἑνὸς βήματος τόπον. Καὶ ὅμως ὑπεσχέθη ὁ Θεὸς νὰ δώσῃ τὴν χώραν αὐτὴν εἰς αὐτὸν καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους αὐτοῦ ὕστερα ἀπὸ αὐτόν, διὰ νὰ τὴν κατέχουν, ἂν καὶ τότε, ποὺ ἔδιδεν εἰς τὸν Ἀβραὰμ τὴν ὑπόσχεσιν αὐτήν, δὲν εἶχεν οὗτος τέκνον.

Καὶ ἐν τούτοις δὲν τοῦ ἔδωκε εἰς τὴν περιοχὴν αὐτὴν ὡς κληρονομίαν οὔτε ἑνὸς βήματος τόπον. Καὶ ὅμως εἶχε ὑποσχεθῃ ὁ Θεὸς νὰ δώσῃ ὡς ἰδιοκτησίαν τὴν χώραν αὐτήν, εἰς αὐτὸν τὸν ἴδιον καὶ ὕστερα ἀπὸ αὐτὸν εἰς τοὺς ἀπογόνους του, καίτοι ὅταν ὑπέσχετο αὐτὰ ὁ Θεός, δὲν εἶχεν ὁ Ἀβραὰμ τέκνον.

Μίλησε δὲ ἔτσι ὁ Θεός, ὅτι οἱ ἀπόγονοί του θὰ κατοικοῦν ὡς ξένοι σὲ χώρα ξένη, καὶ θὰ τοὺς ὑποδουλώσουν, καὶ θὰ τοὺς κακομεταχειρισθοῦν τετρακόσια ἔτη.

Ὡμίλησε δὲ ὁ Θεὸς πρὸς τὸν Ἀβραὰμ οὕτω πῶς· ὅτι δηλαδὴ θὰ παραμείνουν οἱ ἀπόγονοι αὐτοῦ ὡς ξένοι εἰς χώραν, ποὺ θὰ ἀνήκῃ εἰς ἄλλους· καὶ οἱ ἐντόπιοι τῆς χώρας ἐκείνης θὰ τοὺς ὑποδουλώσουν καὶ θὰ τοὺς κακομεταχειρισθοῦν ἐπὶ ἔτη τετρακόσια.

Ἐλάλησε δὲ ὁ Θεὸς κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπον, ὅτι δηλαδὴ οἱ ἀπόγονοί του θὰ μείνουν ὡς πάροικοι εἰς ξένην χώραν. Καὶ οἱ ἄνθρωποι τῆς χώρας ἐκείνης θὰ τοὺς κάμουν δούλους των καὶ θὰ τοὺς ταλαιπωρήσουν τετρακόσια χρόνια.

Καὶ τὸ ἔθνος, στὸ ὁποῖο θὰ γίνουν δοῦλοι, θὰ τιμωρήσω ἐγώ, εἶπε ὁ Θεός. Καὶ μετὰ ἀπ’ αὐτὰ θὰ φύγουν ἀπ’ ἐκεῖ, καὶ θὰ μὲ λατρεύσουν στὸν τόπο τοῦτο.

Καὶ τὸ ἔθνος, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ δουλεύσουν ὡς σκλάβοι οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, θὰ τὸ δικάσω καὶ θὰ τὸ τιμωρήσω ἐγώ, εἶπεν ὁ Θεός. Καὶ μετὰ ταῦτα θὰ ἐξέλθουν ἀπὸ τὴν χώραν τῆς δουλείας καὶ θὰ μὲ λατρεύσουν εἰς τὸν τόπον αὐτὸν τῆς γῆς Χαναάν.

Καὶ εἶπεν ὁ Θεός: Τὸ ἔθνος, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἐργασθοῦν ὡς δοῦλοι, θὰ τὸ δικάσω ἐγώ. Καὶ ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ θὰ φύγουν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ θὰ μὲ λατρεύσουν εἰς τὸν τόπον αὐτόν.

Καὶ τοῦ ἔδωσε διαθήκη περιτομῆς. Καὶ ἔτσι γέννησε τὸν Ἰσαὰκ καὶ τοῦ ἔκανε περιτομὴ τὴν ὀγδόη ἡμέρα, καὶ ὁ Ἰσαὰκ γέννησε τὸν Ἰακώβ, καὶ ὁ Ἰακὼβ τοὺς δώδεκα πατριάρχες.

Καὶ ἔδωκεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν Ἀβραὰμ διαθήκην, ἡ ὁποία ἐβεβαιώθη καὶ ἐπεσφραγίσθη διὰ περιτομῆς, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπεβλήθη οὗτος πρὸς ἐπικύρωσιν τῆς διαθήκης. Καὶ ἔτσι ἀφοῦ μὲ τὴν διαθήκην καὶ τὴν πίστιν, ποὺ ἔδειξεν εἰς αὐτὴν ὁ Ἀβραὰμ καὶ μὲ τὴν περιτομήν, ποὺ ἔλαβε, παρεσκευάσθησαν τὰ πράγματα, ἐγέννησεν ὁ Ἀβραὰμ τὸν Ἰσαάκ, καὶ τὸν περιέτεμε τὴν ὀγδόην ἡμέραν ἀπὸ τῆς γεννήσεώς του· καὶ ὁ Ἰσαὰκ ἐγέννησε τὸν Ἰακὼβ καὶ ὁ Ἰακὼβ ἐγέννησε τοὺς δώδεκα πατριάρχας.

Καὶ ἔδωκεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν Ἀβραὰμ διαθήκην, ποὺ τὴν ἐπεκύρωσε μὲ τὴν περιτομήν. Καὶ ἔτσι, σύμφωνα μὲ τὴν πίστιν καὶ τὴν διαθήκην αὐτήν, ἐγέννησε ὁ Ἀβραὰμ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν περιέταμε τὴν ὀγδόην ἡμέραν. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ἰσαὰκ τὸν Ἰακὼβ καὶ ὁ Ἰακὼβ τοὺς δώδεκα πατριάρχας.

Οἱ δὲ πατριάρχες, ἐπειδὴ φθόνησαν τὸν Ἰωσήφ, τὸν πώλησαν στὴν Αἴγυπτο.

Καὶ οἱ πατριάρχαι, ἐπειδὴ ἐφθόνησαν τὸν Ἰωσήφ, τὸν ἐπώλησαν ὡς δοῦλον καὶ μετεφέρθη ἀπὸ αὐτούς, ποὺ τὸν ἡγόρασαν, εἰς τὴν Αἴγυπτον.

Καὶ οἱ δώδεκα Πατριάρχαι ἐπειδὴ ἐφθόνησαν τὸν Ἰωσὴφ τὸν ἐπώλησαν ὡς δοῦλον εἰς ἐμπόρους, οἱ ὁποῖοι καὶ τὸν μετέφεραν εἰς τὴν Αἴγυπτον.

Ἀλλ’ ἦταν ὁ Θεὸς μαζί του, καὶ τὸν ἔσωσε ἀπ’ ὅλες τὶς θλίψεις του, καὶ τοῦ ἔδωσε σοφία ἐνώπιον τοῦ Φαραώ, τοῦ βασιλέως τῆς Αἰγύπτου, καὶ τὸν ἔκανε νὰ τοῦ δεικνύῃ εὔνοια, καὶ τὸν κατέστησε κυβερνήτη τῆς Αἰγύπτου καὶ ὅλου τοῦ παλατιοῦ του.

Καὶ ἦτο ὁ Θεὸς μαζί του προστάτης αὐτοῦ. Καὶ ἠλευθέρωσεν αὐτὸν ὁ Θεὸς ἀπὸ ὅλας τὰς θλίψεις του· καὶ τοῦ ἐξησφάλισε τὴν εὔνοιαν τοῦ βασιλέως τῆς Αἰγύπτου διὰ τὴν σύνεσιν καὶ σοφίαν, ποὺ ἔδειξεν, ὅταν ἐξήγει τὰ ὄνειρά του καὶ ἐγκατέστησεν αὐτὸν ὁ Φαραὼ ἡγεμόνα καὶ ἐπίτροπόν του ἐπὶ τῆς Αἰγύπτου καὶ ἐφ’ ὁλοκλήρου τοῦ ἀνακτόρου του.

Ὁ Θεὸς ὅμως ἦτο μαζῆ του, τὸν ἔβγαλε καὶ τὸν ἐγλύτωσε ἀπὸ ὅλας τὰς θλίψεις του καὶ τοῦ ἔδωκε χάριν καὶ σοφίαν, ὅπως αὐτὴ ἐφάνηκε ἐνώπιον Φαραώ, τοῦ βασιλέως τῆς Αἰγύπτου. Καὶ ἐγκατέστησε αὐτὸν ὁ Φαραὼ ἄρχοντα εἰς ὅλην τὴν Αἴγυπτον καὶ εἰς ὅλον τὸ ἀνάκτορόν του.

Ἦλθε δὲ πεῖνα σ’ ὅλη τὴ χώρα τῆς Αἰγύπτου καὶ τῆς Χαναὰν καὶ στέρησι μεγάλη, καὶ οἱ πατέρες μας δὲν ἔβρισκαν τροφές.

Ἦλθε δὲ πείνα εἰς ὅλην τὴν Αἴγυπτον καὶ τὴν Χαναὰν καὶ στενοχωρία μεγάλη καὶ δὲν εὕρισκον οἱ πρόγονοί μας τροφὰς διὰ τὸν ἑαυτόν τους καὶ διὰ τὰ ποίμνιά των.

Ἦλθε δὲ πεῖνα εἰς ὅλην τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου καὶ τῆς Χαναὰν καὶ θλῖψις μεγάλη, καὶ δὲν εὕρισκαν τροφὰς οἱ πρόγονοί μας διὰ τὸν ἑαυτόν τους καὶ τὰ βοσκήματά τους.

Ὅταν δὲ ἄκουσε ὁ Ἰακώβ, ὅτι ὑπάρχουν τρόφιμα στὴν Αἴγυπτο, ἔστειλε τοὺς πατέρες μας ἐκεῖ γιὰ πρώτη φορά.

Ὅταν δὲ ἤκουσεν ὁ Ἰακώβ, ὅτι ὑπῆρχον σιτάρια εἰς τὴν Αἴγυπτον, ἔστειλε ἐκεῖ κάτω τοὺς προπάτοράς μας κατὰ πρώτην φοράν.

Ὅταν δὲ ἤκουσεν ὁ Ἰακώβ, ὅτι εἰς τὴν Αἴγυπτον ὑπάρχει σιτάρι, ἔστειλε διὰ πρώτην φορὰν τοὺς προγόνους μας.

Καὶ τὴ δεύτερη φορὰ φανερώθηκε ὁ Ἰωσὴφ στοὺς ἀδελφούς του, καὶ ἔγινε γνωστὸ στὸ Φαραὼ τὸ γένος τοῦ Ἰωσήφ.

Καὶ κατὰ τὸ δεύτερον εἰς Αἴγυπτον ταξίδιόν των ἀνεγνωρίσθη ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς του καὶ ἔγινε τότε πολὺ γνωστὴ εἰς τὸν Φαραὼ ἡ οἰκογενεια τοῦ Ἰωσήφ.

Καὶ κατὰ τὸ δεύτερον ταξίδιόν των ἐφανέρωσε τὸν ἑαυτόν του ὁ Ἰωσὴφ εἰς τοὺς ἀδελφούς του καὶ ἔγινε πλέον γνωστὴ εἰς τὸν Φαραὼ ἡ οἰκογένεια τοῦ Ἰωσήφ.

Τότε ὁ Ἰωσὴφ ἔστειλε μήνυμα καὶ προσκάλεσε τὸν πατέρα του τὸν Ἰακὼβ καὶ ὅλους τοὺς συγγενεῖς του, ἑβδομηνταπέντε πρόσωπα συνολικῶς.

Ἀπέστειλε δὲ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἐκάλεσε πλησίον του τὸν πατέρα του Ἰακὼβ καὶ ὅλην τὴν οἰκογένειάν του, ἡ ὁποία ἀπετελεῖτο ἀπὸ ἑβδομήκοντα πέντε πρόσωπα.

Ἔστειλε δὲ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἐκάλεσεν εἰς τὴν Αἴγυπτον τὸν πατέρα του τὸν Ἰακὼβ καὶ ὅλην τὴν οἰκογένειάν του, ἡ ὁποία ἀπετελεῖτο ἀπὸ ἑβδομήκοντα πέντε ψυχάς.

Κατέβηκε δὲ ὁ Ἰακὼβ στὴν Αἴγυπτο, καὶ ἐκεῖ πέθανε αὐτὸς καὶ οἱ πατέρες μας.

Κατέβη δὲ ὁ Ἰακὼβ εἰς Αἴγυπτον καὶ ἀπέθανεν ἐκεῖ αὐτὸς καὶ οἱ δώδεκα πατριάρχαι οἱ προπάτορές μας.

Κατέβηκε πράγματι ὁ Ἰακὼβ εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ ἐκεῖ ἀπέθανε αὐτὸς καὶ οἱ δώδεκα πρόγονοί μας.

Καὶ μεταφέρθηκαν τὰ ὀστᾶ τους στὴ Συχὲμ καὶ θάφτηκαν στὸ μνῆμα, ποὺ ἀγόρασε ὁ Ἀβραὰμ μὲ ἀντίτιμο σὲ ἀργυρὰ νομίσματα ἀπὸ τοὺς υἱοὺς τοῦ Ἐμμόρ, υἱοῦ τοῦ Συχέμ.

Καὶ μετεφέρθησαν τὰ ὀστᾶ των εἰς Συχὲμ καὶ ἐτέθησαν εἰς τὸ μνῆμα, τὸ ὁποῖον ἠγόρασεν ὁ Ἀβραὰμ μὲ ἀντίτιμον πληρωθὲν εἰς ἀργυρᾶ νομίσματα ἀπὸ τοὺς υἱοὺς τοῦ Ἐμμόρ, ὁ ὁποῖος ἔμενεν εἰς Συχέμ.

Καὶ μετεφέρθησαν τὰ ὀστᾶ των εἰς τὴν Συχὲμ καὶ ἐτέθησαν εἰς τὸ μνῆμα, τὸ ὁποῖον εἶχε ἀγοράσει ὁ Ἀβραὰμ μὲ ἀργυρᾶ νομίσματα ἀπὸ τοὺς υἱοὺς τοῦ Ἐμμόρ, ποὺ κατοικοῦσε εἰς τὴν Συχέμ.

Καθὼς δὲ πλησίαζε ὁ χρόνος γιὰ τὴν ἐκπλήρωσι τῆς ὑποσχέσεως, ποὺ μὲ ὅρκο ἔδωσε ὁ Θεὸς στὸν Ἀβραάμ, αὐξήθηκε ὁ λαὸς καὶ πληθύνθηκε στὴν Αἴγυπτο,

Ὅταν δὲ ἐπλησίαζεν ὁ χρόνος, κατὰ τὸν ὁποῖον ἔμελλε νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ ἐπαγγελία καὶ ἡ ὑπόσχεσις, τὴν ὁποίαν μὲ ὅρκον ἔδωκεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν Ἀβραάμ, βεβαιώσας αὐτὸν ὅτι θὰ ἐκληρονόμει τὴν γῆν Χαναάν, αὔξησεν εἰς δύναμιν ὁ λαὸς καὶ ἐπλήθυνεν εἰς ἀριθμὸν ἐν τῇ Αἰγύπτῳ,

Καθὼς δὲ ἐπλησίαζε ὁ χρόνος διὰ τὴν ἐκπλήρωσιν τῆς ὑποσχέσεως, τὴν ὁποίαν μὲ ὅρκον εἶχε δώσει ὁ Θεὸς εἰς τὸν Ἀβραάμ, αὐξήθηκε ὁ λαὸς καὶ ἔγινε πλῆθος πολὺ ὁ ἀριθμός του εἰς τὴν Αἴγυπτον.

μέχρις ὅτου παρουσιάσθηκε ἄλλος βασιλεύς, ὁ ὁποῖος ἀγνοοῦσε τὸν Ἰωσήφ.

ἕως ὅτου ἀνεφάνη ἄλλος βασιλεύς, ὁ ὁποῖος δὲν ἐγνώριζε τὰς ὑπηρεσίας, ποὺ προσέφερεν εἰς τὸ Αἰγυπτιακὸν ἔθνος ὁ Ἰωσήφ.

Μέχρις ὅτου παρουσιάσθηκε ἄλλος βασιλεύς, ὁ ὁποῖος δὲν ἐγνώριζε τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὰς ὑπηρεσίας τὰς ὁποίας εἶχε προσφέρει αὐτὸς εἰς τὴν Αἴγυπτον.

Αὐτὸς σκέφθηκε δολίως γιὰ τὸ γένος μας, καὶ καταπίεσε τοὺς προγόνους μας νὰ βγάζουν καὶ νὰ ἐγκαταλείπουν στὸ ὕπαιθρο τὰ βρέφη τους, γιὰ νὰ μὴ διατηροῦνται στὴ ζωή.

Ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος μὲ δολιότητα καὶ πανουργίαν ἐζήτησε νὰ βλάψῃ τὸ γένος μας καὶ κατεπίεσε τοὺς πατέρας μας καὶ τοὺς ἐξηνάγκασε νὰ πετοῦν ἔκθετα τὰ βρέφη των, ὥστε νὰ μὴ διατηροῦνται ταῦτα ἐν τῇ ζωῇ.

Αὐτὸς ἐσκέφθηκε πονηρὰ καὶ δόλια ἐναντίον τοῦ γένους ἡμῶν, ἐταλαιπώρησε τοὺς πατέρας ἡμῶν καὶ τοὺς ἐξηνάγκασε νὰ ἀφίνουν ἔκθετα τὰ βρέφη των, ὥστε νὰ μὴ διατηροῦνται αὐτὰ εἰς τὴν ζωήν.

Τὸν καιρὸ ἐκεῖνο γεννήθηκε ὁ Μωυσῆς, καὶ ἦταν χαριτωμένος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀνετράφη τρεῖς μῆνες στὸ σπίτι τοῦ πατέρα του.

Κατὰ τὸν καιρὸν δὲ τοῦτον τῆς καταπιέσεως ἐγεννήθη ὁ Μωϋσῆς καὶ ἦτο ὡραῖος καὶ χαριτωμένος καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἐτράφη δὲ κρυφὰ ἐπὶ μήνας τρεῖς μέσα εἰς τὸ σπίτι τοῦ πατρός του.

Κατὰ τὸν καιρὸν δὲ ἐκεῖνον ἐγεννήθηκε ὁ Μωϋσῆς, ὁ ὁποῖος ἦτο ὡραῖος καὶ ἀγαπητὸς εἰς τὸν Θεόν. Αὐτὸς ἀνατράφηκε κρυφὰ τρεῖς μῆνες εἰς τὸ σπίτι τοῦ πατρός του.

Ὅταν δὲ τὸν ἔβγαλαν καὶ τὸν ἄφησαν ἐκτεθειμένο στὸ ὕπαιθρο, τὸν πῆρε ἀπ’ ἐκεῖ ἡ θυγατέρα τοῦ Φαραὼ καὶ τὸν ἀνέθρεψε γιὰ δικό της υἱό.

Ὅταν δὲ τὸν ἔρριψαν ἔκθετον εἰς τὰ νερὰ τοῦ Νείλου ποταμοῦ, τὸν ἐπῆρεν ἀπ’ ἐκεῖ ἡ θυγατέρα τοῦ Φαραὼ καὶ τὸν ἀνέθρεψε, διὰ νὰ τὸν ἔχῃ ἰδικόν της καὶ διὰ νὰ εἶναι θετὸς υἱός της.

Ὅταν δὲ τὸν ἔρριψαν ἔκθετον εἰς τὰ νερὰ τοῦ ποταμοῦ, τὸν ἀνέσυρε ἀπὸ ἐκεῖ καὶ τὸν ἐπῆρε ἡ κόρη τοῦ Φαραὼ καὶ τὸν ἀνέθρεψε, διὰ νὰ τὸν ἔχῃ ὡς θετὸν υἱόν της.

Μορφώθηκε δὲ ὁ Μωυσῆς μὲ ὅλη τὴ σοφία τῶν Αἰγυπτίων, καὶ ἦταν δυνατὸς στὰ λόγια καὶ στὰ ἔργα.

Καὶ ἐξεπαιδεύθη ὁ Μωϋσῆς μὲ ὅλην τὴν σοφίαν τῶν Αἰγυπτίων. Ἦτο δὲ δυνατὸς τόσον εἰς λόγους συνετούς, ὅσον καὶ εἰς δρᾶσιν κοινωφελῆ διὰ τὴν Αἴγυπτον.

Καὶ ἐμορφώθηκε ὁ Μωϋσῆς μὲ ὅλην τὴν σοφίαν τῶν Αἰγυπτίων. Ἦτο δὲ δυνατὸς καὶ συνετὸς καὶ εἰς τοὺς λόγους καὶ εἰς τὰ καλὰ ἔργα, ποὺ ἔκανε.

Ὅταν δὲ ἔγινε σαράντα ἐτῶν, τοῦ ἦλθε ἡ σκέψι καὶ ὁ πόθος νὰ ἐνδιαφερθῇ γιὰ τοὺς ἀδελφούς του τοὺς Ἰσραηλῖτες.

Ὅταν δὲ συνεπλήρωσεν οὗτος ἡλικίαν τεσσαράκοντα ἐτῶν, ἐγεννήθη εἰς τὴν καρδίαν του ἡ ἐπιθυμία νὰ ἐπισκεφθῇ τοὺς ἀδελφούς του, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραήλ, διὰ νὰ ἀντιληφθῇ ἐκ τοῦ πλησίον τὴν κατάστασίν των.

Καθὼς δὲ αὐτὸς συνεπλήρωσε τὰ σαράντα χρόνια τῆς ἡλικίας του, ἦρθε εἰς τὴν καρδίαν του ἡ ἐπιθυμία, νὰ ἐπισκεφθῇ τοὺς ἀδελφούς του, τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραήλ.

Ἔτσι, ὅταν εἶδε κάποιον ν’ ἀδικῆται, τὸν ὑπεράσπισε καὶ ἔκανε ἐκδίκησι ὑπὲρ τοῦ καταπιεζομένου, φονεύοντας τὸν Αἰγύπτιο.

Καὶ ὅταν εἶδε κάποιον Ἰσραηλίτην νὰ ἀδικῆται, τὸν ὑπερησπίσθη καὶ ἐξεδικήθη τὸν ὁμοεθνῆ του, ποὺ κατεπιέζετο σκληρῶς, φονεύσας τὸν Αἰγύπτιον.

Καὶ ὅταν εἶδε κάποιον Ἰσραηλίτην νὰ ἀδικῆται, τὸν ὑπερησπίσθη καὶ ἐξεδικήθη τὸν ἀδικούμενον καὶ βασανιζόμενον αὐτὸν ἀδελφόν του, φονεύσας τὸν Αἰγύπτιον.

Νόμιζε δέ, ὅτι καταλαβαίνουν οἱ ἀδελφοί του, ὅτι ὁ Θεὸς διὰ μέσου αὐτοῦ τοὺς προσφέρει σωτηρία. Ἀλλ’ αὐτοὶ δὲν κατάλαβαν.

Ἐνόμιζε δὲ ὁ Μωϋσῆς, ὅτι οἱ ἀδελφοί του καὶ οἱ ὁμοεθνεῖς του θὰ ἔνοιωθαν ὅτι ὁ Θεὸς διὰ μέσου τῆς χειρὸς αὐτοῦ δίδει εἰς αὐτοὺς σωτηρίαν καὶ ἀπελευθέρωσιν ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους. Ἀλλ’ αὐτοὶ δὲν τὸ ἐκατάλαβαν.

Ἐνόμιζε δὲ ὅτι θὰ ἐκαταλάβαιναν οἱ ἀδελφοί του, πὼς ὁ Θεὸς μὲ τὸ χέρι τὸ ἰδικόν του δίδει εἰς αὐτοὺς σωτηρίαν. Ἐκεῖνοι ὅμως δὲν τὸ ἐκατάλαβαν.

Καὶ τὴν ἄλλη ἡμέρα παρουσιάσθηκε σ’ αὐτούς, ἐνῷ φιλονικοῦσαν, καὶ τοὺς παρακίνησε νὰ συμφιλιωθοῦν λέγοντας· Ἄνθρωποι! Ἀδελφοὶ εἶσθε σεῖς. Γιατί διαπληκτίζεσθε μεταξύ σας;

Καὶ τὴν ἄλλην ἡμέραν παρουσιάσθη ὁ Μωϋσῆς ἔξαφνα εἰς τοὺς ὁμοεθνεῖς του τὴν ὥραν, ποὺ δύο ἐξ αὐτῶν ἐφιλονείκουν μεταξύ των καὶ ἐκτυπῶντο καὶ προέτρεψεν αὐτοὺς νὰ εἰρηνεύσουν καὶ εἶπε· Ἄνθρωποι, σεῖς εἶσθε μεταξύ σας ἀδελφοί. Διατί ἀδικεῖτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον;

Καὶ τὴν ἄλλην ἡμέραν, ἐνῶ δύο ἀπὸ αὐτοὺς ἐφιλονεικοῦσαν καὶ εἶχαν ἔλθει εἰς τὰ χέρια, παρουσιάσθηκε ἄξαφνα ὁ Μωϋσῆς καὶ τοὺς παρεκίνησε νὰ εἰρηνεύσουν εἰπών· «Ἄνθρωποι, σεῖς εἶσθε ἀδελφοὶ μεταξύ σας. Διατί ἀδικεῖτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον;

Ἀλλ’ ἐκεῖνος, ποὺ ἀδικοῦσε τὸν πλησίον του, τὸν ἔσπρωξε λέγοντας· Ποιός σὲ κατέστησε ἄρχοντα καὶ δικαστὴ σ’ ἐμᾶς;

Ἀλλ’ ἐκεῖνος, ποὺ ἠδίκει τὸν πλησίον του, τὸν ἔσπρωξε καὶ εἶπε· Ποῖος σὲ διώρισεν ἄρχοντα καὶ δικαστὴν ἐφ’ ἡμῶν;

Ἀλλὰ ἐκεῖνος, ποὺ ἀδικοῦσε τὸν πλησίον του, ἔσπρωξε τὸν Μωϋσέα καὶ τοῦ εἶπε· Ποιὸς σὲ ἔβαλε ἄρχοντα καὶ δικαστὴν εἰς ἡμᾶς;

Μήπως σὺ θέλεις νὰ μὲ σκοτώσῃς, ὅπως σκότωσες χθὲς τὸν Αἰγύπτιο;

Μήπως θέλεις νὰ μὲ φονεύσῃς, ὅπως ἐφόνευσες χθὲς τὸν Αἰγύπτιον;

Μήπως σὺ θέλεις νὰ μὲ φονεύσῃς, ὅπως ἐφόνευσες χθὲς τὸν Αἰγύπτιον;

Ἔφυγε δὲ ὁ Μωυσῆς, ὅταν ἄκουσε αὐτὸ τὸ λόγο, καὶ ἐγκαταστάθηκε ὡς ξένος στὴ χώρα Μαδιάμ, ὅπου γέννησε δύο υἱούς.

Ἔφυγε δὲ ὁ Μωϋσῆς ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ λόγου, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἀπεδεικνύετο, ὅτι δὲν εἶχε μείνει κρυφὸς ὁ φόνος τοῦ Αἰγυπτίου, διὰ νὰ μὴ τιμωρηθῇ ἀπὸ τὸν Φαραώ, καὶ ἐκατοίκησεν ὡς ξένος εἰς τὴν Μαδιάμ, ὅπου ἐγέννησε δύο υἱούς.

Ἕνεκα δὲ τοῦ λόγου αὐτοῦ, ποὺ ἐφανέρωνεν ὅτι ὁ χθεσινὸς φόνος ἔγινε πλέον γνωστός, ἔφυγε ὁ Μωϋσῆς ἀπὸ τὴν Αἴγυπτον καὶ ἦλθε καὶ ἔμεινε ὡς ξένος εἰς τὴν γῆν Μαδιάμ, ὅπου καὶ ἐπέκτησε δύο υἱούς.

Καὶ ὅταν συμπληρώθηκαν σαράντα ἔτη, ἐμφανίσθηκε σ’ αὐτὸν στὴν ἔρημο τοῦ ὄρους Σινᾶ ἀγγελιαφόρος τοῦ Κυρίου ὡς πύρινη φλόγα, ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ βάτο.

Καὶ ὅταν συνεπληρώθησαν ἄλλα τεσσαράκοντα ἔτη ἀπὸ τὴν ἐποχὴν ποὺ ἐξενιτεύθη, τοῦ ἐνεφανίσθη εἰς τὴν ἔρημον τοῦ ὄρους Σινᾶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄγγελος τῆς μεγάλης βουλῆς τοῦ Κυρίου, μέσα εἰς φλόγα φωτιᾶς, ποὺ ἔβγαινεν ἀπὸ τὸ μέσον μιᾶς βάτου.

Ὅταν δὲ συνεπληρώθησαν σαράντα χρόνια ἀπὸ τὴν ἡμέραν τῆς φυγῆς του, παρουσιάσθηκε πρὸς αὐτὸν εἰς τὴν ἔρημον τοῦ ὄρους Σινᾶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄγγελος τῆς μεγάλης βουλῆς τοῦ Κυρίου, μέσα εἰς φλόγα πυρός, ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ ἕνα βάτο.

Καὶ ὅταν ὁ Μωυσῆς εἶδε, ἐκπλησσόταν ἀπὸ τὸ θέαμα. Καὶ ὅταν πλησίαζε νὰ περιεργασθῇ, ἦλθε φωνὴ τοῦ Κυρίου πρὸς αὐτόν·

Ὁ δὲ Μωϋσῆς, ὅταν εἶδε τὸ πρωτοφανὲς αὐτὸ φαινόμενον, ἐθαύμασε τὸ θέαμα αὐτὸ τῆς βάτου, ἡ ὁποία δὲν ἐκαίετο, μολονότι ἔβγαινε φωτιὰ ἐξ αὐτῆς. Ὅταν ὅμως ἐπροχώρει διὰ νὰ ἴδῃ ἐκ τοῦ πλησίον καὶ ἀντιληφθῇ αὐτὸ καλύτερον, ἦλθε φωνὴ Κυρίου πρὸς αὐτόν, ποὺ τοῦ ἔλεγεν·

Ὁ δὲ Μωϋσῆς, ὅταν εἶδε αὐτὸ τὸ περίργον γεγονός, ἐθαύμαζε τὸ θέαμα· καθὼς δὲ ἐπροχωροῦσε διὰ νὰ τὸ ἀντιληφθῇ καλύτερα, ἦλθε φωνὴ Κυρίου πρὸς αὐτόν, ἡ ὁποία τοῦ ἔλεγε·

Ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς τῶν πατέρων σου, ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰακώβ. Τρόμαξε δὲ ὁ Μωυσῆς καὶ δὲν τολμοῦσε νὰ περιεργασθῇ.

Ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς τῶν πατέρων σου, ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰακώβ. Ὁ Μωϋσῆς δὲ τότε κατελήφθη ἀπὸ τρόμον καὶ δὲν ἐτόλμα νὰ παρατηρήσῃ καὶ ἐξετάσῃ τὸ ὅραμα.

Ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς τῶν πατέρων σου, ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰακώβ. Ἐπειδὴ δὲ ἐκυριεύθηκε ἀπὸ τρόμον ὁ Μωϋσῆς, δὲν ἐτολμοῦσε νὰ ἐρευνήσῃ περισσότερον τὸ ὅραμα.

Τοῦ εἶπε δὲ ὁ Κύριος· Βγάλε τὰ ὑποδήματά σου, διότι ὁ τόπος, ὅπου βρίσκεσαι, εἶναι γῆ ἁγία.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος· Λύσε τὰ λωρία τῶν ὑποδημάτων σου καὶ βγάλε τὰ ὑποδήματα ἀπὸ τὰ πόδια σου, διότι ὁ τόπος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου στέκεσαι, εἶναι γῆ ἁγία.

Εἶπε δὲ εἰς αὐτὸν ὁ Κύριος· Λῦσε καὶ βγάλε τὸ ὑπόδημα τῶν ποδῶν σου, διότι ὁ τόπος, ἐπάνω εἰς τὸν ὁποῖον στέκεσαι, εἶναι γῆ ἁγία.

Εἶδα μὲ προσοχὴ τὴν καταπίεσι καὶ κακοπάθεια τοῦ λαοῦ μου, ποὺ βρίσκεται στὴν Αἴγυπτο, καὶ ἄκουσα τὸ στεναγμό τους, καὶ κατέβηκα νὰ τοὺς λυτρώσω. Καὶ τώρα ἔλα νὰ σὲ ἀποστείλω στὴν Αἴγυπτο.

Εἶδα καὶ ἡξεύρω καλὰ τὴν καταπίεσιν καὶ τὴν κακοπάθειαν, τὴν ὁποίαν ὑποφέρει ὁ λαός μου, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ ἤκουσα τὸν στεναγμόν του καὶ κατέβην διὰ νὰ τοὺς ἐλευθερώσω. Καὶ τώρα ἔλα νὰ σὲ στείλω εἰς τὴν Αἴγυπτον.

Ἐγὼ εἶδα πολὺ καλὰ τὴν ταλαιπωρίαν καὶ καταπίεσιν τοῦ λαοῦ μου εἰς τὴν Αἴγυπτον καὶ ἤκουσα τοὺς στεναγμούς των καὶ κατέβηκα νὰ τοὺς ἐλευθερώσω. Καὶ τώρα ἐμπρός, θὰ σὲ στείλω εἰς τὴν Αἴγυπτον.

Αὐτὸν τὸν Μωυσῇ, ποὺ ἀρνήθηκαν λέγοντας, “Ποιός σὲ κατέστησε ἄρχοντα καὶ δικαστή;”, αὐτὸν ὁ Θεὸς ἀπέστειλεν ὡς ἄρχοντα καὶ λυτρωτὴ διὰ μέσου τοῦ ἀγγελιαφόρου, ποὺ ἐμφανίσθηκε σ’ αὐτὸν στὴ βάτο.

Τοῦτον τὸν Μωϋσήν, ποὺ ἠρνήθησαν νὰ τὸν ἀναγνωρίσουν προστάτην των καὶ ἀρχηγόν των οἱ πρόγονοί μας, καὶ εἶπαν πρὸς αὐτόν· ποῖος σὲ διώρισεν ἄρχοντα καὶ δικαστήν; Αὐτὸν τὸν ἴδιον ὁ Θεὸς ἀπέστειλεν ἄρχοντα καὶ ἐλευθερωτὴν τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς Αἰγύπτου. Καὶ τοῦ ἀνέθεσε νὰ φέρῃ εἰς πέρας τὴν ἀποστολὴν αὐτὴν διὰ τῆς βοηθείας καὶ τῆς ἐνισχύσεως, ποὺ τοῦ παρεῖχεν ὁ ἄγγελος τῆς μεγάλης βουλῆς τοῦ Κυρίου, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐνεφανίσθη εἰς αὐτὸν ἐν τῇ βάτῳ.

Αὐτόν, λοιπόν, τὸν Μωϋσῆν, τὸν ὁποῖον ἐκεῖνοι εἶχον ἀρνηθῇ καὶ τοῦ εἶπα: Ποιὸς σὲ ἔβαλε ἄρχοντα καὶ δικαστήν; Αὐτὸν ὁ Θεὸς ἄρχοντα καὶ ἐλευθερωτὴν ἔστειλεν μὲ τὸ χέρι καὶ τὴν δύναμιν τοῦ ἀγγέλου τῆς μεγάλης βουλῆς τοῦ Κυρίου, ποὺ εἶχε παρουσιασθῆ πρὸς αὐτὸν εἰς τὴν βάτον.

Αὐτὸς τοὺς ἀπελευθέρωσε, καὶ ἔκανε καταπληκτικὰ θαύματα καὶ σημεῖα στὴ χώρα τῆς Αἰγύπτου, καὶ στὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα, καὶ στὴν ἔρημο ἐπὶ σαράντα ἔτη.

Αὐτὸς ὁ Μωϋσῆς τοὺς ἔβγαλεν ἀπὸ τὴν χώραν τῆς δουλείας, ἀφοῦ ἐνήργησε θαύματα καταπληκτικὰ καὶ ἀποδεικτικὰ τῆς θείας δυνάμεως ἐν τῇ χώρᾳ τῆς Αἰγύπτου καὶ ἐν τῇ Ἐρυθρᾶς θαλάσσῃ καὶ ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐπὶ τεσσαράκοντα ἔτη.

Αὐτόν, λοιπόν, τὸν Μωϋσῆν, τὸν ὁποῖον ἐκεῖνοι εἶχον ἀρνηθῇ καὶ τοῦ εἶπαν: Ποιὸς σὲ ἔβαλε ἄρχοντα καὶ δικαστήν; Αὐτὸν ὁ Θεὸς ἄρχοντα καὶ ἐλευθερωτὴν ἔστειλεν μὲ τὸ χέρι καὶ τὴν δύναμιν τοῦ ἀγγέλου τῆς μεγάλης βουλῆς τοῦ Κυρίου, ποὺ εἶχε παρουσιασθῆ πρὸς αὐτὸν εἰς τὴν βάτον.

Αὐτὸς εἶναι, ὁ Μωυσῇς, ποὺ εἶπε στοὺς Ἰσραηλῖτες· Προφήτη γιὰ σᾶς θὰ φέρῃ στὸν κόσμο ὁ Κύριος ὁ Θεός σας ἀπὸ τοὺς ὁμοεθνεῖς σας, ὅπως ἔφερε ἐμένα (ὡς νομοθέτη καὶ μεσίτη). Σ’ αὐτὸν νὰ ὑπακούσετε.

Αὐτὸς εἶναι ὁ Μωϋσῆς, ποὺ εἶπεν εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας· Προφήτην θὰ σᾶς ἀναστήσῃ ὁ Κύριος ὁ Θεός σας ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς σας, ποὺ θὰ εἶναι νομοθέτης καὶ μεσίτης καὶ ἐλευθερωτής, ὅπως ἐγώ. Ἔχετε χρέος καὶ καθῆκον νὰ τὸν ὑπακούσετε.

Αὐτὸς εἶναι ὁ Μωϋσῆς, ποὺ εἶπε εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας: Προφήτην εἰς σᾶς θὰ ἀναδείξῃ Κύριος ὁ Θεός σας ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς σας, ὡσὰν ἐμέ, νομοθέτην καὶ ἐλευθερωτήν. Εἰς αὐτὸν θὰ ὑπακούετε.

Αὐτὸς εἶναι, ποὺ κατὰ τὴ σύναξι τοῦ λαοῦ στὴν ἔρημο (γιὰ τὴν παραλαβὴ τοῦ νόμου) μεσολάβησε μεταξὺ τοῦ ἀγγελιαφόρου, ποὺ τοῦ μιλοῦσε στὸ ὄρος Σινᾶ, καὶ τῶν πατέρων μας, αὐτὸς παρέλαβε λόγια ζωντανὰ γιὰ νὰ δώσῃ σ’ ἐμᾶς.

Ὁ Μωϋσῆς αὐτὸς ὑπῆρξεν ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἰς τὴν σύναξιν τῶν Ἰσραηλιτῶν, ποὺ ἔγινεν εἰς τὴν ἔρημον πρὸς παραλαβὴν τοῦ νόμου, ἐμεσίτευσε μεταξὺ τοῦ ἀγγέλου, ὁ ὁποῖος εἰς τὸ ὄρος Σινὰ ὡμίλει πρὸς αὐτόν, καὶ τῶν πατέρων μας, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀντεῖχον νὰ ἐπικοινωνοῦν κατ’ εὐθεῖαν μὲ τὸν ἄγγελον. Καὶ αὐτὸς ὁ Μωϋσῆς παρέλαβε θεία λόγια, ποὺ μεταδίδουν εἰς τὰς ψυχὰς ζωὴν πνευματικὴν καὶ αἰωνίαν, διὰ νὰ παραδώσῃ ταῦτα εἰς ἡμᾶς.

Αὐτὸς ὁ Μωϋσῆς εἶναι ποὺ ἦλθε εἰς τὴν συγκέντρωσιν τοῦ λαοῦ εἰς τὴν ἔρημον μετὰ τοῦ ἀγγέλου ὁ ὁποῖος τοῦ ὠμιλοῦσε εἰς τὸ ὄρος Σινᾶ, καὶ τῶν πατέρων μας· αὐτὸς ἔλαβε τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, ποὺ δίδουν ζωήν, διὰ νὰ τὰ παραδώσῃ εἰς ἡμᾶς.

Οἱ πατέρες μας ὅμως δὲν θέλησαν νὰ ὑπακούσουν σ’ αὐτόν, ἀλλὰ τὸν ἀπέρριψαν, καὶ κατὰ τὴν πρόθεσι τῆς καρδιᾶς τους ἐπέστρεψαν στὴν Αἴγυπτο,

Εἰς αὐτὸν τὸν Μωϋσὴν δὲν ἠθέλησαν οἱ πρόγονοί μας νὰ ὑπακούσουν, ἀλλὰ τὸν ἀπώθησαν καὶ ὅσον ἐξηρτᾶτο ἀπὸ τὴν πρόθεσιν καὶ ἐπιθυμίαν τῶν καρδιῶν τους, ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Αἴγυπτον.

Εἰς αὐτὸν δὲν ἠθέλησαν νὰ ὑπακούσουν οἱ πατέρες μας ἀλλὰ τὸν ἀπώθησαν καὶ κατὰ τὴν καρδίαν καὶ τὴν διάθεσίν των ἐγύρισαν πίσω εἰς τὴν Αἴγυπτον,

λέγοντας στὸν Ἀαρών· Κατασκεύασε γιὰ μᾶς θεούς, οἱ ὁποῖοι θὰ προπορεύωνται ἀπὸ μᾶς (ὡς ὁδηγοί). Διότι αὐτὸς ὁ Μωυσῆς, ποὺ μᾶς ἔβγαλε ἀπὸ τὴ χώρα τῆς Αἰγύπτου, δὲν ξέρουμε τί τοῦ συνέβη.

Καὶ ἡ πρόθεσίς των αὐτὴ ἐδείχθη, ὅταν εἶπαν εἰς τὸν Ἀαρών· Φτιάσε μας θεούς, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔμβουν ἐμπρός μας καὶ θὰ προπορεύωνται ὡς προστᾶται μας. Καὶ ἂς εἶναι εἰς τὸ ἑξῆς αὐτοὶ ἐπὶ κεφαλῆς μας, διότι αὐτὸς ὁ Μωϋσῆς, ποὺ μᾶς ἔβγαλεν ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου, ἐχάθη καὶ δὲν ἠξεύρομεν τί τοῦ συνέβη.

ἀφοῦ εἶπαν εἰς τὸν Ἀαρών· Κατασκεύασέ μας θεούς, οἱ ὁποῖοι θὰ προπορεύωνται ἐμπρός μας, διότι αὐτὸς ὁ Μωϋσῆς, ποὺ μᾶς ἔβγαλε ἀπὸ τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου, ἐχάθηκε καὶ δὲν γνωρίζομεν, τί τοῦ συνέβη.

Καὶ κατασκεύασαν τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ἕνα μοσχάρι, καὶ προσέφεραν θυσία στὸ εἴδωλο, καὶ πανηγύριζαν γιὰ τὰ ἔργα τῶν χεριῶν τους.

Καὶ κατεσκεύασαν χρυσὸν εἴδωλον μόσχου κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας καὶ προσέφεραν ἐπὶ θυσιαστηρίου θυσίαν εἰς τὸ εἴδωλον τοῦτο καὶ ἐπανηγύριζον μὲ χαρὰν καὶ εὐφροσύνην διὰ τὰ ἔργα, ποὺ ἔφτιασαν μὲ τὰ χέρια των.

Καὶ κατεσκεύασαν ἕνα εἴδωλον μοσχαριοῦ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας καὶ προσέφεραν θυσίας εἰς τὸ εἴδωλον καὶ εὐφραίνοντο καὶ ἐγλεντοῦσαν διὰ τὰ ἔργα τῶν χειρῶν των. (Καὶ ἔδειξαν ἔτσι φοβερὰν ἀπιστίαν καὶ ἀχαριστίαν πρὸς τὸν ἀληθινὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος μὲ τόσα θαύματα τοὺς ἔχει λυτρώσει ἀπὸ τὴν δουλείαν τῶν Αἰγυπτίων).

Ἐπέτρεψε δὲ ὁ Θεὸς νὰ στραφοῦν καὶ νὰ παραδοθοῦν στὴ λατρεία τῶν ἄστρων τοῦ οὐρανοῦ, ὅπως εἶναι γραμμένο στὸ βιβλίο τῶν προφητῶν· Ἔθνος τοῦ Ἰσραήλ! Μήπως στὴν ἔρημο ἐπὶ σαράντα ἔτη προσφέρατε σφάγια καὶ θυσίες σ’ ἐμένα; (Ὄχι βεβαίως).

Κατόπιν δὲ τούτου ἀπεμακρύνθη καὶ ὁ Θεὸς ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τοὺς ἐγκατέλιπεν εἰς τὸν σκοτισμὸν τῆς διανοίας των, διὰ νὰ λατρεύουν τὰ πολυάριθμα ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, καθὼς ἔχει γραφῇ καὶ ἐξιστορεῖται εἰς τὸ βιβλίον τῶν προφητῶν· Ὦ σεῖς, ποὺ ἀποτελεῖτε τὴν οἰκογένειαν καὶ τοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰσραήλ, σᾶς ἐρωτῶ: Μήπως μοῦ προσφέρατε ἐπὶ ἔτη τεσσαράκοντα εἰς τὴν ἔρημον θύματα σφαζόμενα καὶ θυσίας; Ὄχι· δὲν μοῦ προσεφέρατε.

Ἕνεκα δὲ τούτων ἔφυγε ἀπὸ αὐτοὺς ὁ Θεὸς καὶ τοὺς ἀφῆκε νὰ λατρεύουν τὰ ἀστέρια τοῦ οὐρανοῦ, ὅπως ἔχει γραφῆ εἰς τὸ βιβλίον τῶν προφητῶν: Μήπως καὶ μοῦ προσφέρατε σεῖς, ἀπόγονοι τοῦ Ἰσραήλ, μὲ πίστιν καὶ εὐλάβειαν σφάγια καὶ θυσίας ἐπὶ σαράντα ἔτη εἰς τὴν ἔρημον; Ὄχι βέβαια.

Διότι σηκώσατε καὶ περιφέρατε τὴ σκηνὴ τοῦ Μολὸχ καὶ τὸ ἄστρο τοῦ θεοῦ σας Ρεμφάν, τὰ εἴδωλα ποὺ κατασκευάσατε γιὰ νὰ τὰ προσκυνῆτε. Γι’ αὐτὸ θὰ σᾶς ἐξορίσω πέρα ἀπὸ τὴ Βαβυλῶνα.

Καὶ ἐσηκώσατε εἰς τοὺς ὤμους σας διὰ νὰ τὴν μεταφέρετε ἐδῶ καὶ ἐκεῖ ὡς κειμήλιον ἱερὸν τὴν βέβηλον σκηνὴν τοῦ Μολὸχ καὶ τὸ ἄστρον τοῦ θεοῦ σας Ρεμφάν, τὰ ὁμοιώματα καὶ τὰ εἴδωλα ποὺ ἐκάματε, διὰ νὰ τὰ προσκυνῆτε. Καὶ πρὸς τιμωρίαν τῆς εἰδωλολατρείας καὶ ἀσεβείας σας αὐτῆς θὰ σᾶς μετοικήσω εἰς τόπον πολὺ μακρυνόν, πέραν ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα.

Ἀλλὰ ἐσηκώσατε εἰς τοὺς ὤμους σας τὴν εἰδωλολατρικὴν σκηνὴν τοῦ Μολὸχ καὶ τὸ ἀστέρι τοῦ θεοῦ σας Ρεμφάν, δηλαδὴ τοῦ Κρόνου, εἴδωλα ποὺ ἐκάματε διὰ νὰ τὰ προσκυνῆτε. Καὶ διὰ τοῦτο πρὸς τιμωρίαν σας, θὰ σᾶς διώξω καὶ θὰ σᾶς βάλω νὰ κατοικήσετε μακρύτερα ἀπὸ τὴν Βαβυλῶνα.

Οἱ πατέρες μας στὴν ἔρημο εἶχαν τὴ σκηνὴ τοῦ μαρτυρίου, ὅπως διέταξε ἐκεῖνος, ποὺ μιλοῦσε στὸ Μωυσῇ, νὰ τὴν κατασκευάσῃ κατὰ τὸ ὑπόδειγμα, ποὺ εἶχε ἰδεῖ.

Ἡ ἱερὰ ὅμως σκηνή, μέσα εἰς τὴν ὁποῖαν ἔδιδεν ὁ Θεὸς μαρτυρίαν περὶ τοῦ θελήματός του καὶ τῆς παρουσίας του, ὑπῆρχεν εἰς τὴν ἔρημον διὰ τοὺς προγόνους μας, καθὼς διέταξεν ἐκεῖνος, ποὺ ἐλάλει εἰς τὸν Μωϋσῆν, νὰ κατασκευάσῃ αὐτὴν σύμφωνα μὲ τὸ προτύπον καὶ τὸ μοντέλο, ποὺ εἶχεν ἴδει εἰς τὸ ὄρος.

Ἡ ἱερὰ ὅμως σκηνὴ τοῦ μαρτυρίου ὑπῆρχε εἰς τὴν ἔρημον διὰ τοὺς πατέρας μας, ὅπως εἶχε διατάξει αὐτὸς ποὺ ὡμιλοῦσε πρὸς τὸν Μωϋσέα, νὰ κατασκευάσῃ αὐτὴν σύμφωνα μὲ τὸν τύπον, τὸν ὁποῖον εἶχε ἴδει εἰς τὸ ὄρος.

Αὐτὴν οἱ πατέρες μας μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ (τοῦ Ναυῆ), ἀφοῦ παρέλαβαν διαδοχικῶς, εἰσήγαγαν στὴν κυριευθεῖσα χώρα τῶν ἐθνικῶν, στοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς ἔκανε ἔξωσι προκειμένου νὰ ἐγκατασταθοῦν οἱ πατέρες μας. Ἐκεῖ ἔμεινε ἡ σκηνὴ τοῦ μαρτυρίου μέχρι τὴν ἐποχὴ τοῦ Δαβίδ,

Τὴν σκηνὴν αὐτήν, ἀφοῦ μετὰ τὸν θάνατον τοῦ Μωϋσέως τὴν παρέλαβον οἱ διάδοχοί του, οἱ πρόγονοί μας μαζὶ μὲ τὸν νέον ἀρχηγόν τους Ἰησοῦν τοῦ Ναυῆ, ποὺ διεδέχθη τὸν Μωϋσῆν, τὴν ἔμπασαν εἱς τὴν κυριευθεῖσαν χώραν τῶν ἐθνικῶν, εἰς τοὺς ὁποίους ἔκαμεν ἔξωσιν καὶ τοὺς ἔβγαλεν ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Θεὸς ἐνώπιον τῶν προγόνων μας, οἱ ὁποῖοι ἐπρόκειτο νὰ ἐγκατασταθοῦν ἀντ’ αὐτῶν εἰς τὴν χώραν αὐτήν. Καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ ἡ σκηνὴ μέχρι τῆς ἐποχῆς τοῦ Δαβίδ,

Αὐτήν, λοιπόν, τὴν σκηνὴν οἱ πατέρες μας, ποὺ διεδέχθησαν τὸν Μωϋσέα, τὴν ἔφεραν μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν τοῦ Ναυῆ εἰς τὴν κυριευθεῖσαν χώραν τῶν ἐθνικῶν, τοὺς ὁποίους ἔδιωξε ὁ Θεὸς ἐμπρὸς ἀπὸ τοὺς πατέρας μας, καὶ αὐτὴ ἡ σκηνὴ ἔμεινε ἕως εἰς τὰς ἡμέρας τοῦ Δαυΐδ.

ὁ ὁποῖος βρῆκε εὔνοια ἀπὸ τὸ Θεό, καὶ ζήτησε νὰ κτίσῃ ναὸ γιὰ τὸ Θεὸ τοῦ Ἰακώβ.

ὁ ὁποῖος εὗρε χάριν καὶ εὔνοιαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐζήτησε νὰ κατασκευάσῃ κατοικίαν διὰ τὸν Θεὸν τοῦ Ἰακώβ.

Αὐτὸς εὑρῆκε χάριν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐζήτησε νὰ εὕρῃ κατάλληλον περιοχήν, διὰ νὰ ἀνεγείρῃ κατοικίαν εἰς τὸν Θεὸν τοῦ Ἰακώβ.

Ἀλλὰ ναὸ τοῦ ἔκτισε ὁ Σολομῶν.

Πλὴν ὅμως ὄχι ὁ Δαβίδ, ἀλλ’ ὁ Σολομὼν ἔκτισεν οἶκον εἰς τὸν Θεόν.

Ἀλλὰ ὁ Σολομὼν ἔκτισε ναὸν εἰς τὸν Θεόν.

Ἀλλ’ ὁ Ὕψιστος δὲν κατοικεῖ σὲ χειροποιήτους ναούς, ὅπως ὁ προφήτης λέγει·

Ὁ Ὕψιστος Θεὸς ἐν τούτοις δὲν κατοικεῖ εἰς ναούς, ποὺ κατασκευάζονται ἀπὸ χέρια καὶ τέχνην ἀνθρώπων, καθὼς λέγει ὁ προφήτης Ἡσαΐας·

Ὅμως ὁ Ὕψιστος δὲν κατοικεῖ εἰς χειροποιήτους ναούς, ὅπως ἄλλωστε καὶ ὁ προφήτης λέγει·

Θρόνος μου εἶναι ὁ οὐρανός, καὶ ἡ γῆ εἶναι ὑποπόδιο τῶν ποδιῶν μου. Ποιόν οἶκο μπορεῖτε νὰ μοῦ κτίσετε, λέγει ὁ Κύριος, ἢ ποιός μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ τόπος τῆς ἀναπαύσεώς μου;

Θρόνος δι’ ἐμὲ εἶναι ὁ οὐρανός, ὁλόκληρος δὲ ἡ γῆ εἶναι τὸ στήριγμα, ποὺ ἀκουμβοῦν οἱ πόδες μου. Ποῖον οἶκον ἠμπορεῖτε νὰ κτίσετε εἰς ἐμέ, ποὺ δὲν μὲ χωρεῖ ὁλόκληρος ὁ κόσμος, λέγει ὁ Κύριος; Ἢ ποῖος θὰ εἶναι ὁ τόπος τῆς διαρκοῦς καὶ μονίμου ἀναπαύσεώς μου, εἰς τὸν ὁποῖον θὰ κατοικῶ, χωρὶς νὰ μετακινοῦμαι;

Ὁ οὐρανὸς εἶναι δι’ ἐμὲ θρόνος καὶ ἡ γῆ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν μου. Ποῖον οἶκον ἠμπορεῖτε νά μοῦ οἰκοδομήσετε, λέγει ὁ Κύριος, ἢ ποῖος θὰ εἶναι ὁ τόπος τῆς μονίμου παραμονῆς καὶ ἀναπαύσεώς μου;

Τὸ χέρι μου δὲν δημιούργησε ὅλα αὐτά;».

Ὅλα αὐτά, ποὺ ἠμπορεῖτε σεῖς οἱ ἄνθρωποι νὰ μοῦ προσφέρετε, δὲν εἶναι ἰδικά μου καὶ δὲν τὰ ἔκαμε τὸ παντοδύναμο χέρι μου;

Ὅλα αὐτά, ποῦ ἠμπορεῖτε σεῖς οἱ ἄνθρωποι νὰ μοῦ τὰ προσφέρετε, δὲν τὰ ἔχει κάμει τὸ παντοδύναμον χέρι μου;

«Σκληροτράχηλοι, καὶ πωρωμένοι στὴν καρδιά, καὶ κωφοὶ στὰ αὐτιά! Σεῖς πάντοτε ἀντιστέκεσθε στὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο. Ὅπως οἱ πατέρες σας, ἔτσι καὶ σεῖς.

Καὶ ἐπειδὴ ἐν τῷ μεταξὺ τὰ μέλη τοῦ ἰουδαϊκοῦ συνεδρίου ἐξεδήλωναν μὲ τὴν ἔκφρασιν καὶ τοὺς μορφασμοὺς τοῦ προσώπου των λυσσώδη ἀγανάκτησιν καὶ σκληρότητα, ὁ Στέφανος ἐλέγχει αὐτοὺς λέγων· Ὦ σεῖς, ποὺ ἔχετε σκληρὸν καὶ ἄκαμπτον τὸν τράχηλόν σας καὶ δὲν ὑποτάσσεσθε εἰς τὸν Θεόν· σεῖς, ποὺ δὲν ἔχετε περικόψει τὴν σκληρότητα καὶ ἀναισθησίαν τῆς καρδίας σας καὶ δὲν ἠθελήσατε νὰ ἀπαλλαγῆτε ἀπὸ τὴν πνευματικὴν κουφαμάραν, ὥστε νὰ ἀκούετε μὲ καλὴν καὶ εὐπειθῆ διάθεσιν τὴν ἀλήθειαν· πάντοτε ἀντιτάσσεσθε εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Ὅπως ἠπείθουν καὶ ἀντετάσσοντο οἱ πατέρες σας, ἔτσι σήμερον ἀντιτάσσεσθε καὶ σεῖς.

Σκληροτράχηλοι, ποὺ δὲν θέλετε νὰ σκύψετε τὸ κεφάλι σας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ποὺ ἔχετε περικόψει ἀπὸ τὴν καρδίαν σας τὰς κακίας, ἔχετε βαρειὰ τ’ αὐτιά σας, ὥστε νὰ μὴ ἀκούετε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ· σεῖς πάντοτε ἀντιπράττετε καὶ ἀνθίστασθε εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ὅπως καὶ οἱ πατέρες σας.

Ποιόν ἀπ’ τοὺς προφῆτες δὲν καταδίωξαν οἱ πατέρες σας; Καὶ φόνευσαν ἐκείνους, ποὺ προανήγγειλαν τὸν ἐρχομὸ τοῦ Δικαίου (τοῦ Ἁγίου). Αὐτοῦ τώρα σεῖς γίνατε προδότες καὶ φονεῖς.

Ποῖον ἀπὸ τοὺς προφήτας δὲν κατεδίωξαν οἱ πρόγονοί σας; Καὶ ἐφόνευσαν ἐκείνους, ποὺ προανήγγειλαν τὸν ἐρχομὸν τοῦ Μεσσίου, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξεν ὁ ἀπολύτως ἀναμάρτητος καὶ κατ’ ἐξοχὴν δίκαιος καὶ τοῦ ὁποίου τώρα σεῖς ἔχετε γίνει προδόται καὶ φονεῖς.

Ποῖον ἀπὸ τοὺς Προφήτας δὲν κατεδίωξαν οἱ πατέρες σας; Αὐτοὶ καὶ ἐφόνευσαν ἐκείνους, ποὺ προανήγγειλαν, διὰ τὴν ἔλευσιν τοῦ δικαίου, τοῦ ὁποίου τώρα σεῖς ἔχετε γίνει προδόται καὶ φονεῖς.

Σεῖς λάβατε τὸ νόμο σὲ διατυπώσεις ἀγγέλων, καὶ δὲν τὸν τηρήσατε».

Σεῖς, ποὺ ἐλάβατε τὸν νόμον, τὸν ὁποῖον διέταξεν ὁ Θεὸς διὰ μέσου ἀγγέλων, καὶ δὲν τὸν ἐφυλάξατε, ἀλλὰ τὸν παρέβητε.

Σεῖς οἱ ὁποῖοι ἐλάβατε τὸν νόμον μὲ ἐντολάς, ποὺ ὁ Θεὸς σᾶς ἔδωσε διὰ μέσου τῶν ἀγγέλων, καὶ δὲν τὸν ἐφυλάξατε».

Ἀκούοντας δὲ αὐτά, ἐξωργίζονταν καὶ ἔτριζαν τὰ δόντια ἐναντίον του.

Ἐνῷ δὲ ἤκουαν αὐτά, ἐσχίζοντο αἱ καρδίαι των ἀπὸ ἀγανάκτησιν καὶ ἔτριζαν τὰ δόντια των ἐναντίον τοῦ Στεφάνου.

Ἐνῶ δὲ ἤκουαν αὐτὰ ᾐσθάνοντο τὰς καρδίας των νὰ σχίζωνται ἀπὸ ἄγριον θυμὸν καὶ ἔτριζαν τὰ δόντια των ἐναντίων τοῦ Στεφάνου.

Ἀλλ’ αὐτός, πλήρης Πνεύματος Ἁγίου, κοίταξε στὸν οὐρανό, καὶ εἶδε ἔνδοξη μορφὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸν Ἰησοῦ νὰ εἶναι στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ,

Αἱ ἀπειλαὶ ὅμως αὐταὶ δὲν διήγειραν ἐχθρικὰ συναισθήματα καὶ εἰς τὴν καρδίαν τοῦ πρωτομάρτυρος. Ἀλλ’ αὐτὸς ἦτο πάντοτε εἰρηνικὸς καὶ γεμᾶτος μὲ Πνεῦμα Ἅγιον. Ἐνῷ λοιπὸν εὑρίσκετο εἰς τέτοιαν διάθεσιν, ἔστρεψεν ἀκίνητον καὶ προσηλωμένον τὸ βλέμμα του εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶδε τὴν ἔνδοξον λαμπρότητα τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν Ἰησοῦν νὰ στέκεται ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ, ἕτοιμος νὰ τὸν βοηθήσῃ.

Αὐτὸς δέ, γεμᾶτος Πνεῦμα Ἅγιον, ἔστρεψε καὶ προσήλωσε τὸ βλέμμα του εἰς τὸν οὐρανόν, εἶδε τὴν δόξαν καὶ λαμπρότητα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὸν Ἰησοῦν νὰ στέκεται εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ

καὶ εἶπε· «Ἰδοὺ βλέπω τοὺς οὐρανοὺς ἀνοικτούς, καὶ τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου νὰ εἶναι στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ».

Καὶ εἶπεν· Ἰδοὺ βλέπω καθαρὰ τοὺς οὐρανοὺς νὰ εἶναι ἀνοιγμένοι, καὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου τὸν βλέπω νὰ στέκεται εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ.

καὶ εἶπε· «ἰδού, βλέπω ἀνοιγμένους τοὺς οὐρανοὺς καὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου νὰ στέκεται ἐκ δεξιῶν τοῦ Θεοῦ».

Τότε ἔβγαλαν κραυγὴ μεγάλη καὶ ἔκλεισαν τὰ αὐτιά τους καὶ ὥρμησαν ὅλοι μαζὶ ἐπάνω του.

Οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως, ἀφοῦ ἔκραξαν μὲ φωνὴν μεγάλην, ἐβούλωσαν τὰ αὐτιά τους διὰ νὰ μὴ ἀκούουν τοὺς λόγους τοῦ Στεφάνου, ποὺ τοὺς ἐνόμιζον ὡς βλασφήμους, καὶ μὲ μίαν γνώμην ὅλοι ἔπεσαν μὲ ὁρμὴν ἐναντίον του.

Οἱ σύνεδροι καὶ οἱ ἄλλοι Ἰουδαῖοι, ἀφοῦ ἐκραύγασαν μὲ μεγάλην φωνήν, ἐβούλλωσαν τ’ αὐτιά των, διὰ νὰ μὴ ἀκούουν τὰ βλάσφημα τάχα αὐτὰ λόγια τοῦ Στεφάνου καὶ ὥρμησαν μὲ μιὰ γνώμη ὅλοι μαζῆ ἐναντίον του.

Καὶ τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι καὶ τὸν λιθοβολοῦσαν. Καὶ οἱ μάρτυρες (κατηγορίας) ἀπέθεσαν τὰ ροῦχα τους στὰ πόδια ἑνὸς νέου, ποὺ λεγόταν Σαῦλος.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, τὸν ἐλιθοβόλουν. Καὶ οἱ μάρτυρες, ποὺ σύμφωνα μὲ τὸν νόμον ἔπρεπε πρῶτοι νὰ ρίψουν λίθους κατ’ αὐτοῦ, ἀφῆκαν πρὸς φύλαξιν τὰ ροῦχα των κοντὰ εἰς τὰ πόδια κάποιου νέου, ποὺ ἐλέγετο Σαῦλος.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, τὸν λιθοβολοῦσαν. Καὶ μάρτυρες τῆς κατηγορίας, οἱ ὁποῖοι, σύμφωνα μὲ τὸν νόμον, πρῶτοι ἔπρεπε νὰ ρίψουν λίθον ἐναντίον τοῦ καταδίκου, ἔβγαλαν καὶ ἀφῆκαν πρὸς φύλαξιν τὰ ροῦχα των κοντὰ εἰς τὰ πόδια ἑνὸς νέου, ποὺ ἐλέγετο Σαῦλος,

Καὶ λιθοβολοῦσαν τὸ Στέφανο, ἐνῷ προσευχόταν καὶ ἔλεγε· «Κύριε Ἰησοῦ, δέξου τὸ πνεῦμα μου».

Καὶ ἐκεῖνοι ἐλιθοβόλουν τὸν Στέφανον, ὁ ὁποῖος ἐπεκαλεῖτο τὸν Κύριον καὶ ἔλεγε· Κύριε Ἰησοῦ, δέχθητι τὸ πνεῦμα μου.

καὶ ἐλιθοβολοῦσαν τὸν Στέφανον, καθ’ ὅν χρόνον ἐκεῖνος ἐπεκαλεῖτο τὸν Κύριον καὶ ἔλεγε· «Κύριε Ἰησοῦ, δέξου τὸ πνεῦμα μου».

Ἔπειτα γονάτισε, καὶ μὲ φωνὴ μεγάλη φώναξε· «Κύριε, μὴ τοὺς λογαριάσῃς αὐτὴ τὴν ἁμαρτία». Καὶ μόλις εἶπε τοῦτο, κοιμήθηκε (τὸν ὕπνο τοῦ θανάτου). Ὁ δὲ Σαῦλος ἐπικροτοῦσε τὴ θανάτωσί του.

Ἀφοῦ δὲ ἐγονάτισεν, ἔκραξε μὲ μεγάλην φωνήν, ποὺ ἠκούσθη καὶ ἀπὸ τοὺς φονεῖς του καὶ εἶπε· Κύριε, μὴ λογαριάσῃς εἰς αὐτοὺς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην. Καὶ ἀφοῦ εἶπε τοῦτο, ἀπέθανε τὸν εἰρηνικὸν ὕπνον τοῦ θανάτου. Ὁ Σαῦλος δὲ ἐπεκρότει καὶ ἐπεδοκίμαζε μαζὶ μὲ τοὺς φονεῖς τὴν θανατικὴν ἐκτέλεσιν τοῦ Στεφάνου.

Ἀφοῦ δὲ ἐγονάτισε, ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνήν· «Κύριε, μὴ καταλογίσῃς εἰς αὐτοὺς αὐτὴν τὴν ἁμαρτίαν». Καὶ ἀφοῦ εἶπε τὴν προσευχὴν αὐτὴν τῆς συγγνώμης, ἐκοιμήθηκε ἐν Κυρίῳ. Ὁ δὲ Σαῦλος ἐπεδοκίμαζε τὴν θανατικὴν ἐκτέλεσιν τοῦ Στεφάνου.

Ἐκείνη δὲ τὴν ἡμέρα ἔγινε διωγμὸς μεγάλος κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων. Ὅλοι δὲ διασκορπίσθηκαν στὰ μέρη τῆς ὑπαίθρου τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Σαμαρείας, ἐκτὸς τῶν ἀποστόλων.

Ἐγινε δὲ κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν μεγάλος διωγμὸς κατὰ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων. Καὶ ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ διεσκορπίσθησαν εἰς τὰ χωρία τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Σαμαρείας, ἐκτὸς τῶν ἀποστόλων, οἱ ὁποῖοι ἔμειναν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ἐγινε δὲ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην μεγάλος διωγμὸς ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων καὶ σχεδὸν ὅλοι οἱ Χριστιανοὶ διεσκορπίσθησαν εἰς τὰ διάφορα μέρη τῆς Ἰουδαίας καὶ τῆς Σαμαρείας, πλὴν τῶν Ἀποστόλων.

Εὐλαβεῖς δὲ ἄνθρωποι κήδευσαν τὸ Στέφανο, καὶ τὸν θρήνησαν μὲ θρῆνο μεγάλο.

Παρὰ τὸν διωγμὸν ὅμως τοῦτον ἄνδρες εὐλαβεῖς, φοβούμενοι τὸν Θεόν, ἐνεταφίασαν τὸν Στέφανον, καὶ ἔκαμαν δι’ αὐτὸν μεγάλον θρῆνον.

Ἄνδρες δὲ εὐλαβεῖς ἐπῆραν καὶ ἔθαψαν τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Στεφάνου καὶ ἔκαμαν μεγάλον θρῆνον δι’ αὐτόν.

Ὁ δὲ Σαῦλος ρήμαζε τὴν Ἐκκλησία. Ἔμπαινε στὰ σπίτια, καὶ σύροντας ἔξω ἄνδρες καὶ γυναῖκες τοὺς παρέδιδε γιὰ νὰ φυλακισθοῦν.

Ἀντιθέτως ὁ Σαῦλος ἐδημιούργει φθορὰν καὶ καταστροφὰς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τῶν Ἱεροσολύμων εἰσερχόμενος ἀπὸ οἰκίας εἰς οἰκίαν, καὶ ἀφοῦ ἔσυρε διὰ τῆς βίας ἀπ’ ἐκεῖ ἄνδρας καὶ γυναῖκας ἀδυνάτους, παρέδιδεν αὐτοὺς εἰς τὰς ἰουδαϊκὰς ἀρχάς, διὰ νὰ τοὺς ἐγκλείσουν εἰς τὴν φυλακήν.

Ὁ δὲ Σαῦλος κατεδίωκε τὴν Ἐκκλησίαν τῶν Ἱεροσολύμων, εἰσερχόμενος ἀπὸ σπίτι σὲ σπίτι· καὶ ἀφοῦ ἔσυρε ἀπὸ ἐκεῖ ἄνδρας καὶ γυναῖκας, τοὺς παρέδιδε εἰς τὴν φυλακήν.

Ἐκεῖνοι δέ, ποὺ διασκορπίσθηκαν, περιώδευαν κηρύττοντας τὸ λόγο (τὸ εὐαγγέλιο).

Ἐκεῖνοι λοιπόν, οἱ ὁποῖοι ἐγκαίρως ἔφυγαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, παρέμειναν ἐλεύθεροι, καὶ ὅσοι μὲν διεσκορπίσθησαν εἰς τὰ διάφορα χωρία περιώδευσαν κηρύττοντες τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὅσοι μέν, λοιπόν, ἔφυγαν καὶ διεσκορπίσθησαν ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐπέρασαν ἀπὸ διάφορα μέρη κηρύττοντες τὸ χαρούμενο μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἔτσι ὁ Φίλιππος κατέβηκε σὲ μιὰ πόλι τῆς Σαμαρείας καὶ κήρυττε σ’ αὐτοὺς τὸ Χριστό.

Ὁ δὲ διάκονος Φίλιππος, ἀφοῦ κατέβη ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα εἰς καποίαν πόλιν τῆς Σαμαρείας, ἐκήρυττεν εἰς τοὺς κατοίκους της, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦτο ὁ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ χρισμένος Μεσσίας.

Ὁ δὲ Φίλιππος κατέβηκε εἰς κάποιαν πόλιν τῆς Σαμαρείας καὶ ἐκήρυττε εἰς τοὺς κατοίκους τὸν Χριστόν.

Τὰ δὲ πλήθη μὲ μιὰ ψυχὴ πρόσεχαν σ’ αὐτά, ποὺ ἔλεγε ὁ Φίλιππος, ἀκούοντας καὶ βλέποντας τὰ θαύματα, ποὺ ἔκανε.

Τὰ πλήθη δὲ τοῦ λαοῦ ἐπρόσεχαν εἰς ἐκεῖνα ποὺ ἔλεγεν ὁ Φίλιππος. Καὶ τὰ ἐπρόσεχαν ὅλοι μαζὶ μὲ μιὰ καρδιά, διότι ἤκουαν τὸ κήρυγμα, ἀλλὰ καὶ ἔβλεπον συγχρόνως τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν ὁ Φίλιππος καὶ τὰ ὁποῖα ἦσαν σημάδια πείθοντα περὶ τοῦ ὅτι τὸ κήρυγμά του ἦτο ἐκ τοῦ Θεοῦ.

Ἐπρόσεχαν δὲ πλήθη λαοῦ τὸ κήρυγμα τοῦ Φιλίππου, ὅλοι μαζῆ μὲ μὰ καρδιὰ ἤκουαν τὰ ὅσα ἔλεγε, ἀλλὰ συγχρόνως ἔβλεπαν καὶ τὰ θαύματα, ποὺ ἔκανε ὁ Φίλιππος.

Διότι ἀπὸ πολλούς, ποὺ εἶχαν πνεύματα ἀκάθαρτα (δαιμόνια), αὐτὰ ἔβγαιναν φωνάζοντας μὲ φωνὴ μεγάλη. Καὶ πολλοὶ παράλυτοι καὶ κουτσοὶ θεραπεύτηκαν.

Ἦσαν δὲ πραγματικῶς τέτοια σημάδια τὰ θαύματα τοῦ Φιλίππου, διότι ἀπὸ πολλούς, ποὺ εἶχαν πνεύματα ἀκάθαρτα, ἔβγαιναν ταῦτα, ἀφοῦ ἐφώναζαν μὲ δυνατὴν φωνὴν καὶ ἔκαναν ταραχὴν μεγάλην. Πολλοὶ δὲ παράλυτοι καὶ χωλοὶ ἐθεραπεύθησαν.

Διότι ἀπὸ πολλούς, ποὺ εἶχαν ἀκάθαρτα πνεύματα, ἔφευγαν αὐτά, ἀφοῦ ἔβγαζαν μεγάλην κραυγήν· πολλοὶ δὲ παράλυτοι καὶ χωλοὶ ἐθεραπεύθησαν.

Ἔτσι ἔγινε χαρὰ μεγάλη στὴν πόλι ἐκείνη.

Καὶ ἀπὸ τὰς ὑπερφυσικὰς ἐκείνας θεραπείας προεκλήθη μεγάλη χαρὰ εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην.

Καὶ ἔγινε μεγάλη χαρὰ εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην.

Ὑπῆρχε δὲ ἀπὸ πρωτύτερα στὴν πόλι κάποιος, ποὺ ὠνομαζόταν Σίμων. Αὐτὸς ἔκανε μαγεῖες καὶ προκαλοῦσε ἔκπληξι στὸ λαὸ τῆς Σαμαρείας, ἰσχυριζόμενος γιὰ τὸν ἑαυτό του, ὅτι εἶναι κάποιος μεγάλος.

Ὑπῆρχεν ὅμως ἀπὸ προτήτερα εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἐλέγετο Σίμων, ὁ ὁποῖος εἰργάζετο τὰς μαγικάς τέχνας καὶ ἐξέπληττε μὲ τὰς μαγείας του τὸ ἔθνος τῆς Σαμαρείας, καὶ ἔλεγε διὰ τὸν ἑαυτόν του, ὅτι ἦτο κάποιος μεγάλος.

Ἐζοῦσε ὅμως εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην καὶ κάποιος ἄνθρωπος, ὀνόματι Σίμων, ὁ ὁποῖος ἔκανε μαγεῖες καὶ ἐξέπληττε τὸν λαὸν τῆς Σαμαρείας, λέγων διὰ τὸν ἑαυτόν του, ὅτι εἶναι κάποιος μεγάλος.

Καὶ τοῦ ἔδιναν προσοχὴ ὅλοι, ἀπὸ μικρὸ ἕως μεγάλο, καὶ ἔλεγαν· «Αὐτὸς εἶναι ἡ μεγάλη δύναμι τοῦ Θεοῦ».

Καὶ ἐπρόσεχαν εἰς αὐτὸν καὶ τὸν ἤκουαν μετ’ ἐμπιστοσύνης ὅλοι ἀνεξαιρέτως ἀπὸ τὸν μικρὸν ἕως τὸν μεγάλον, καὶ ἔλεγον· εἰς αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον ἔχει ἐνσαρκωθῆ ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ ἡ μεγάλη.

Ἐπρόσεχαν δὲ εἰς αὐτὸν ὅλοι, μικροὶ μεγάλοι, καὶ ἔλεγαν· Αὐτὸς εἶναι ἡ μεγάλη δύναμις τοῦ Θεοῦ.

Τοῦ ἔδιναν δὲ προσοχή, διότι γιὰ ἀρκετὸ χρόνο μὲ τὶς μαγεῖες τοὺς εἶχε καταπλήξει.

Ἐπρόσεχαν δὲ καὶ εἰς ὅσα ἔλεγε καὶ εἰς ὅσα ἐνήργει, διότι ἀπὸ μακρὸν χρόνον μὲ τὰς μαγείας τοὺς εἶχε καταπλήξει.

Ἐπρόσεχαν δὲ εἰς αὐτόν, διότι ἐπὶ πολὺν χρόνον τοὺς εἶχε καταπλήξει μὲ τὰς μαγείας του.

Ἀλλ’ ὅταν πίστευσαν στὸ Φίλιππο, ποὺ κήρυττε γιὰ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, βαπτίζονταν ἄνδρες καὶ γυναῖκες.

Ὅταν ὅμως ἐπίστευσαν εἰς τὸν Φίλιππον, ποὺ τοὺς ἐκήρυττε τὸ εὐαγγέλιον περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ περὶ τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐβαπτίζοντο καὶ ἄνδρες καὶ γυναῖκες.

Ὅταν ὅμως ἐπίστευσαν εἰς τὸν Φίλιππον, ποὺ ἐκήρυττε τὸ χαρμόσυνον μήνυμα περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ περὶ τοῦ προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐβαπτίζοντο καὶ ἄνδρες καὶ γυναῖκες. (Οἱ καλοπροαίρετες ψυχὲς δέχονται, ὅταν ἀκούσουν, τὴν ἀλήθειαν καὶ ἐλευθερώνοντο ἀπὸ τὰς πλάνας, εἰς τὰς ὁποίας καλῇ τῇ πίστει εἴχαν παρασυρθῆ).

Ὁ δὲ Σίμων πίστευσε καὶ αὐτός. Καὶ ἀφοῦ βαπτίσθηκε, ἔμενε προσκολλημένος στὸ Φίλιππο. Καὶ βλέποντας νὰ γίνωνται θαύματα καὶ σημεῖα, ἔμενε κατάπληκτος.

Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ Σίμων ἐπίστευσε. Καὶ ἀφοῦ ἐβαπτίσθη, παρέμενε συνεχῶς καὶ ἐπιμόνως πλησίον τοῦ Φιλίππου, καὶ ἐπειδὴ ἔβλεπεν ἐκ τοῦ πλησίον καὶ ἐπείθετο, ὅτι ἐγίνοντο σημεῖα καὶ θαύματα μεγάλα, διὰ τὰ ὁποῖα αὐτὸς μὲ ὅλας τὰς μαγείας του ἦτο ἀνίσχυρος, ἔμενεν ἐκστατικός.

Ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Σίμων ἐπίστευσε καὶ ἀφοῦ ἐβαπτίσθη, ἔμενε συνεχῶς καὶ μὲ ἐπιμονὴν κοντὰ εἰς τὸν Φίλιππον. Βλέπων δὲ τὰ ὑπερφυσικὰ θαύματα καὶ τὰ σημεῖα, ποὺ ἐγίνοντο ἀπὸ τὸν Φίλιππον, ἐθαύμαζε καὶ ἐξεπλήσσετο, διότι αὐτὸς δὲν ἠμποροῦσε νὰ κάμῃ τὰ ἴδια.

Ὅταν δὲ ἄκουσαν οἱ ἀπόστολοι, ποὺ ἦταν στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅτι δέχτηκε ἡ Σαμάρεια τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀπέστειλαν πρὸς αὐτοὺς τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰωάννη.

Ἐν τῷ μεταξὺ δέ, ὅταν ἤκουσαν οἱ ἀπόστολοι, οἱ ὁποῖοι παρέμεναν ἀκόμη εἰς Ἱεροσόλυμα, ὅτι ἡ Σαμάρεια ἐδέχθη τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀπέστειλαν πρὸς τοὺς Σαμαρείτας τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην, διὰ νὰ συμπληρώσουν τὸ κήρυγμα τοῦ Φιλίππου καὶ διὰ νὰ μεταδώσουν εἰς τοὺς βαπτισθέντας Πνεῦμα Ἅγιον.

Ὅταν δὲ ἤκουσαν οἱ Ἀπόστολοι, ποὺ ἦσαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ὅτι ἡ Σαμάρεια ἐδέχθη τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἔστειλαν πρὸς τοὺς Σαμαρείτας τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην.

Καὶ αὐτοί, ἀφοῦ κατέβηκαν, προσευχήθηκαν γι’ αὐτούς, γιὰ νὰ λάβουν Πνεῦμα Ἅγιο.

Οὗτοι δέ, ἀφοῦ κατέβησαν εἰς Σαμάρειαν, προσηυχήθησαν ὑπὲρ αὐτῶν, διὰ νὰ λάβουν τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Αὐτοὶ δέ, ἀφοῦ κατέβηκαν εἰς τὴν Σαμάρειαν, προσευχήθηκαν ὑπὲρ τῶν Σαμαρειτῶν, διὰ νὰ λάβουν τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Διότι δὲν εἶχε ἀκόμη κατεβῇ (Πνεῦμα Ἅγιο) σὲ κανένα ἀπ’ αὐτούς, ἀλλ’ ἁπλῶς ἦταν βαπτισμένοι στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ (βαπτίσθηκαν δηλαδή, ἀφοῦ πίστευσαν στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ).

Καὶ ἔκαμαν τὴν προσευχὴν αὐτήν, διότι δὲν εἶχεν ἀκόμη μεταδοδῆ εἰς κανένα ἀπὸ αὐτοὺς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, μόνον δὲ ἦσαν βαπτισμένοι εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Διότι δὲν εἶχεν ἀκόμη κατεβῆ εἰς κανένα ἀπὸ αὐτοὺς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα· ἦσαν δὲ μόνον βαπτισμένοι εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Τότε ἐπέθεταν σ’ αὐτοὺς τὰ χέρια καὶ λάμβαναν Πνεῦμα Ἅγιο.

Τότε ἔθετον οἱ δύο ἀπόστολοι τὰς χεῖρας ἐπ’ αὐτῶν καὶ ἐλάμβανον οὗτοι Πνεῦμα Ἅγιον, ὅπως ἐφαίνετο καὶ αἰσθητῶς μὲ τὰ ἔκτακτα χαρίσματα, τὰ ὁποῖα μετεδίδοντο εἰς αὐτούς.

Τότε ἔβαζαν οἱ Ἀπόστολοι ἐπάνω εἰς αὐτοὺς τὰ χέρια των καὶ ἔπερναν ἐκεῖνοι Πνεῦμα Ἅγιον.

Βλέποντας δὲ ὁ Σίμων, ὅτι μὲ τὴν ἐπίθεσι τῶν χεριῶν τῶν ἀποστόλων δίνεται τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, ἔφερε σ’ αὐτοὺς χρήματα

Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Σίμων, ὅτι μὲ τὴν ἐπίθεσιν τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων μετεδίδοντο καὶ εἰς τοὺς ἄλλους τὰ ὑπερφυσικὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, προσέφερεν εἰς αὐτοὺς χρήματα

Ὅταν ὅμως ὁ Σίμων εἶδε ὅτι μὲ τὴν ἐπίθεσιν τῶν χειρῶν τῶν Ἀποστόλων μετεδίδοντο τὰ θαυμαστὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐπρόσφερε εἰς αὐτοὺς χρήματα

καὶ εἶπε· «Δῶστε καὶ σ’ ἐμένα αὐτὴ τὴν ἐξουσία, ὥστε, σ’ ὅποιον ἐπιθέσω τὰ χέρια, νὰ λαμβάνῃ Πνεῦμα Ἅγιο».

καὶ εἶπεν· Δώσατε καὶ εἰς ἐμὲ τὴν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν αὐτήν, ὥστε εἰς ὁποιονδήποτε ἐπιθέσω τὰς χεῖρας νὰ λαμβάνῃ Πνεῦμα Ἅγιον.

λέγων· «δῶστε καὶ εἰς ἐμὲ αὐτὴν τὴν ἐξουσίαν, ὥστε εἰς ὁποιανδήποτε βάλω ἐπάνω τὰ χέρια, νὰ παίρνη Πνεῦμα Ἅγιον».

Ὁ Πέτρος τοῦ εἶπε τότε· «Νὰ χαθῇς καὶ σὺ καὶ τὰ λεφτά σου! Διότι νόμισες, ὅτι ἡ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ ἀποκτᾶται μὲ χρήματα.

Ὁ Πέτρος ὅμως εἶπε πρὸς αὐτόν· Νὰ χαθῆ τὸ χρῆμά σου μαζὶ μὲ σέ. Καὶ σοῦ δίδω τὴν ἀπάντησιν αὐτήν, διότι ἐνόμισες, ὅτι τὸ ἀνεκτίμητον αὐτὸ δῶρον τοῦ Θεοῦ ἀποκτᾶται μὲ χρήματα.

Ὁ Πέτρος ὅμως εἶπε πρὸς αὐτὸν μὲ ἀγανάκτησιν· «τὸ χρῆμα σου μαζῆ μὲ σένα ἂς καταστραφῇ καὶ ἂς χαθῇ, διότι ἐνόμισες ὅτι ἀποκτᾶται μὲ χρήματα ἡ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ.

Δὲν ὑπάρχει γιὰ σένα μερίδιο καὶ κληρονομία ἐξ αἰτίας αὐτοῦ τοῦ πράγματος. Διότι ἡ καρδιά σου δὲν εἶναι εὐθεῖα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Δὲν ὑπάρχει διὰ σὲ κανὲν μερίδιον, οὔτε μικρὸν ἀπὸ μοιρασιὰν προερχόμενον, οὔτε μεγαλύτερον διὰ λαχνοῦ παραχωρούμενον, εἰς τὰς δωρεὰς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, περὶ τῶν ὁποίων γίνεται λόγος τὴν στιγμὴν αὐτήν. Ποτὲ καὶ κατ’ οὐδένα λόγον σὺ δὲν θὰ λάβῃς οὐδὲ τὸ παραμικρὸν δικαίωμα εἰς τὴν μετάδοσιν τῶν θείων χαρισμάτων. Διότι ἡ καρδία σου δὲν εἶναι εὐθεῖα καὶ ἀνιδιοτελὴς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Δὲν ὑπάρχει εἰς σὲ μερίδιον οὔτε κλῆρος εἰς τὰς δωρεὰς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διὰ τὰς ὁποίας γίνεται λόγος. Καὶ τοῦτο, διότι ἡ καρδία σου δὲν εἶναι εἰλικρινὴς καὶ ἀνιδιοτελὴς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλὰ μετανόησε γιὰ τὴν ἁμαρτία σου αὐτή, καὶ παρακάλεσε τὸ Θεό, μήπως ἀπαλλαγῇς ἀπὸ τὴν τιμωρία γι’ αὐτὸ ποὺ σκέφθηκες.

Μετανόησον λοιπὸν καὶ χωρίσου ἐντελῶς ἀπὸ τὴν κακίαν σου αὐτὴν καὶ παρακάλεσε τὸν Θεὸν διὰ τὸ ἁμάρτημά σου αὐτό, τὸ ὁποῖον δεικνύει τόσον μεγάλην διαστροφὴν τῶν διαθέσεών σου, ὥστε ἀμφιβάλλω, ἐὰν θὰ μετανοήσῃς εἰλικρινῶς, διὰ νά σοῦ συγχωρηθῇ ἡ ἐπινόησις αὐτὴ τῆς καρδίας σου.

Μετανόησε, λοιπόν, ἀπὸ αὐτὴν τὴν κακίαν σου καὶ παρεκάλεσε τὸν Θεόν, μήπως τυχὸν καὶ σοῦ συγχωρηθῇ ἡ πονηρὰ αὐτὴ ἐπινόησις τῆς καρδίας σου.

Διότι σὲ βλέπω νὰ βρίσκεσαι σὲ πικρὰ βάσανα καὶ δεσμὰ συμφορᾶς».

Ἔχω δὲ τὰς ἀμφιβολίας αὐτάς, διότι σὲ βλέπω νὰ εἶσαι γεμᾶτος πικρὰν χολὴν καὶ ἡ κακία ὡς ἄλλο δηλητήριον ἐπλημμύρισε τὴν καρδίαν σου καὶ σὲ κατέστησεν ἐπικίνδυνον καὶ εἰς τοὺς ἄλλους. Ἀκόμη δὲ βλέπω νὰ εἶσαι σφικτὰ δεμένος ὑπὸ τῆς ἀδικίας.

Ἀμφιβάλλω ὅμως, διότι σὲ βλέπω νὰ εἶσαι μέσα εἰς πικρὰν χολήν, ποὺ σοῦ δημιουργεῖ ἡ κακία σου, καὶ μέσα εἰς τὰ δεσμὰ τῆς ἀδικίας».

Ὁ δὲ Σίμων εἶπε τότε· «Παρακαλέσετε ἐσεῖς γιὰ μένα τὸ Θεό, γιὰ νὰ μὴ πέσῃ ἐπάνω μου κανένα ἀπὸ τὰ κακά, ποὺ εἴπατε».

Τρομοκρατηθεῖς δὲ ὁ Σίμων ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Παρακαλέσατε σεῖς ὑπὲρ ἐμοῦ τὸν Κύριον διὰ νὰ μὴ συμβῇ εἰς ἐμὲ κανὲν κακὸν ἀπὸ αὐτά, τὰ ὁποῖα εἴπατε.

Ἀπήντησε τότε ὁ Σίμων καὶ εἶπε· «Παρακαλέσατε καὶ σεῖς για μένα τὸν Θεόν, νὰ μὴ πέσῃ ἐπάνω μου κανένα ἀπὸ τὰ κακά, ποὺ εἴπατε».

Αὐτοὶ δέ, ἀφοῦ ἔδωσαν μαρτυρία καὶ κήρυξαν τὸ λόγο τοῦ Κυρίου, ἐπέστρεψαν στὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ σὲ πολλὰ χωριὰ τῶν Σαμαρειτῶν κήρυξαν στὸ μεταξὺ τὸ εὐαγγέλιο.

Αὐτὰ λοιπὸν συνέβησαν εἰς τὴν Σαμάρειαν. Καὶ οἱ μὲν δύο Ἀπόστολοι, ἀφοῦ ἐπεβεβαίωσαν καὶ διὰ τῆς μεταδόσεως τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὴν μαρτυρίαν των περὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐλάλησαν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, καὶ κατὰ τὴν διαρκειαν τοῦ ταξιδίου των ἐκήρυξαν τὸ εὐαγγέλιον εἰς πολλὰ χωρία τῶν Σαμαρειτῶν, τὰ ὁποῖα συνήντων εἰς τὸν δρόμον των.

Καὶ οἱ μὲν λοιπὸν Ἀπόστολοι, ἀφοῦ ἐπεβεβαίωσαν μὲ τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὸ κήρυγμα περὶ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ καθὼς προχωροῦσαν ἐκήρυτταν εἰς πολλὰς χωριὰ τῶν Σαμαρειτῶν τὸ Εὐαγγέλιον.

Ἄγγελος δὲ Κυρίου μίλησε στὸ Φίλιππο λέγοντας· «Σήκω καὶ πήγαινε πρὸς νότο στὸ δρόμο, ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ στὴ Γάζα. Αὐτὸς εἶναι ἔρημος».

Ἄγγελος δὲ Κυρίου ἐλάλησεν εἰς τὸν Φίλιππον καὶ εἶπε· Σήκω καὶ πήγαινε πρὸς νότον, εἰς τὸν δρόμον, ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς τὴν Γάζαν. Ὁ δρόμος αὐτὸς εἶναι ἔρημος καὶ δὲν συχνάζεται ἀπὸ διαβάτας.

Ἄγγελος δὲ Κυρίου ἐλάλησε εἰς τὸν Φίλιππον καὶ τοῦ εἶπε· «Σήκω καὶ προχώρησε πρὸς νότον εἰς τὸν δρόμον, ὁ ὁποῖος κατεβαίνει ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ εἰς τὴν Γάζαν· αὐτὸς ὁ δρόμος εἶναι ἔρημος, δὲν ἔχει κίνησιν».

Καὶ σηκώθηκε καὶ πῆγε. Καὶ ἰδοὺ ἕνας Αἰθίοπας, εὐνοῦχος, ἀνώτερος ἀξιωματοῦχος τῆς Κανδάκης, τῆς βασιλίσσης τῶν Αἰθιόπων. Ἦταν διαχειριστὴς σ’ ὅλα τὰ οἰκονομικά της. Καὶ ἦλθε νὰ προσκυνήσῃ στὴν Ἱερουσαλήμ.

Μ’ ὅλα ταῦτα ὁ Φίλιππος ἐσηκώθη καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸν δρόμον ἐκεῖνον τὸν ἔρημον, ὑπακούων εἰς τὴν διαταγὴν τοῦ Ἀγγέλου. Καὶ ἰδοὺ ἄνθρωπος Αἰθίοψ, εὐνοῦχος, ἀνώτερος ἀξιωματικὸς καὶ αὐλικὸς τῆς Κανδάκης, τῆς βασιλίσσης τῶν Αἰθιόπων, ὁ ὁποῖος ἦτο διευθυντὴς καὶ διαχειριστὴς ἐφ’ ὅλου τοῦ θησαυροῦ καὶ τῶν οἰκονομικῶν αὐτῆς, καὶ ὁ ὁποῖος εἶχεν ἔλθει διὰ νὰ προσκυνήσῃ εἰς Ἱερουσαλήμ, διότι φαίνεται, ὅτι ἦτο προσήλυτος.

Ὁ Φίλιππος ἐσηκώθηκε καὶ ἐπῆγε, ὅπως τοῦ εἶχε εἴπει ὁ ἄγγελος. Καὶ ἰδοὺ ἔνας ἄνθρωπος Αἰθίοψ, εὐνοῦχος, ἄρχων καὶ αὐλικὸς τῆς Κανδάκης, βασιλίσσης τῆς Αἰθιοπίας, ὁ ὁποῖος ἦτο διευθυντὴς ὅλων τῶν οἰκονομικῶν αὐτῆς, καὶ ὁ ὁποῖος εἶχεν ἔλθει νὰ προσκυνήσῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ,

Καὶ ἐπέστρεφε, καὶ καθόταν στὴν ἅμαξά του, καὶ διάβαζε τὸν προφήτη Ἡσαΐα.

Ἐπέστρεφε δὲ τὴν στιγμὴν ἐκείνην εἰς τὴν πατρίδα του καὶ ἐκάθητο ἐπὶ τῆς ἁμάξης του καὶ ἀνεγίνωσκε μεγαλοφώνως τὸν προφήτην Ἡσαΐαν.

ἐπέστρεφε τότε εἰς τὴν πατρίδα του, καθήμενος εἰς τὴν ἅμαξάν του, καὶ ἐδιάβαζε δυνατὰ τὸν προφήτην Ἡσαΐαν.

Εἶπε δὲ τὸ Πνεῦμα στὸ Φίλιππο· «Πλησίασε καὶ ἐπικοινώνησε μ’ αὐτὴ τὴν ἅμαξα».

Εἶπε δὲ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εἰς τὸν Φίλιππον δι’ ἐσωτερικῆς νεύσεως ἐπὶ τῆς καρδίας αὐτοῦ· Πλησίασε καὶ προσκολλήσου εἰς τὴν ἅμαξαν αὐτήν.

Εἶπε δὲ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἁγιον εἰς τὸν Φίλιππον· «Πλησίασε καὶ προχώρει κολλητὰ εἰς τὴν ἅμαξαν αὐτήν».

Ὅταν δὲ ὁ Φίλιππος ἔτρεξε καὶ πλησίασε, τὸν ἄκουσε νὰ διαβάζῃ τὸν προφήτη Ἡσαΐα καὶ εἶπε· «Ἄραγε καταλαβαίνεις αὐτά, τὰ ὁποῖα διαβάζεις;».

Ἀφοῦ δὲ ὁ Φίλιππος ἔτρεξε πρὸς τὴν ἅμαξαν καὶ ἐπλησίασε πολὺ εἰς αὐτήν, τὸν ἤκουσε νὰ ἀναγινώσκῃ τὸν προφήτην Ἡσαΐαν καὶ εἶπεν· Ἄρά γε κατανοεῖς αὐτά, ποὺ διαβάζεις;

Ἔτρεξε πράγματι ὁ Φίλιππος πρὸς τὴν ἅμαξαν, ἤκουσε αὐτὸν νὰ διαβάζῃ τὸν προφήτην Ἡσαῒαν καὶ εἶπεν· «Ἆρά γε καταλαβαίνεις αὐτά, ποὺ διαβάζεις;»

Αὐτὸς δὲ εἶπε· «Ἀλλὰ πῶς θὰ μποροῦσα (νὰ καταλάβω), ἐὰν κάποιος δὲν μὲ ὁδηγήσῃ;». Καὶ παρακάλεσε τὸ Φίλιππο ν’ ἀνεβῇ καὶ νὰ καθήσῃ μαζί του.

Αὐτὸς δὲ εἶπε· Δὲν τὰ κατανοῶ. Διότι πῶς θὰ ἠδυνάμην νὰ τὰ καταλάβω, ἐὰν δὲν εὑρεθῇ κάποιος νὰ μὲ ὁδηγήσῃ; Καὶ ἐπειδὴ ἀντελήφθη, ὅτι ὁ Φίλιππος ἦτο διατεθειμένος νὰ πράξῃ τοῦτο, παρεκάλεσε αὐτὸν νὰ ἀναβῇ εἰς τὴν ἅμαξαν καὶ νὰ καθήσῃ μαζί του.

Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· «Δὲν τὰ καταλαβαίνω· διότι πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ τὰ ἐννοήσω, ἐὰν κάποιος δὲν μὲ ὁδηγήσῃ;» Καὶ παρεκάλεσε τὸν Φίλιππον νὰ ἀνεβῇ εἰς τὴν ἅμαξαν καὶ νὰ καθίσῃ μαζῆ του.

Τὸ δὲ περιεχόμενο τοῦ Γραφικοῦ χωρίου, ποὺ διάβαζε, ἦταν αὐτό· Σὰν πρόβατο ὡδηγήθηκε στὴ σφαγή. Καὶ σὰν ἀμνός, ποὺ παραμένει ἄφωνος σ’ αὐτὸν ποὺ τὸν κουρεύει, ἔτσι δὲν ἀνοίγει τὸ στόμα του.

Τὸ περιεχόμενον δὲ τοῦ χωρίου τῆς Γραφῆς, ποὺ ἀνεγίνωσκεν ὁ εὐνοῦχος, ἦτο τοῦτο: Σὰν πρόβατον ὠδηγήθη εἰς τὴν σφαγὴν καὶ σὰν ἀρνίον, ποὺ παραμένει ἄφωνον ἐμπρὸς εἰς αὐτὸν ποὺ τὸ κουρεύει, ἔτσι δὲν ἀνοίγει τὸ στόμα του.

Τὸ δὲ χωρίον τῆς Γραφῆς, ποὺ ἐδιάβαζε, ἦτο αὐτό: «Σὰν πρόβατον ὠδηγήθηκε εἰς τὴν σφαγήν· καὶ σὰν ἀρνί, ποὺ μένει ἄφωνον ἐμπρὸς εἰς αὐτὸν ποὺ τὸ κουρεύει, ἔτσι καὶ αὐτὸς δὲν ἀνοίγει τὸ στόμα του.

Λόγῳ τῆς ταπεινώσεώς του τὸ δίκαιό του σαρώθηκε. Ἀλλὰ τοὺς πνευματικοὺς ἀπογόνους του ποιός θὰ μπορέσῃ ν’ ἀριθμήσῃ; Διότι ἀφαιρεῖται ἀπὸ τὴ γῆ ἡ ζωή του.

Ὅταν ἔλαβε δούλου μορφὴν καὶ ὑπέβαλεν ἑαυτὸν εἰς ταπείνωσιν, τοῦ ἠρνήθησαν δικαίαν κρίσιν καὶ κατεπάτησαν τὸ δίκαιόν του. Παρὰ ταῦτα ὅμως δὲν ἐξηφανίσθη, οὔτε ἔσβησε τὸ ὄνομά του. Ποῖος ἡμπορεῖ ἐπαξίως νὰ διηγηθῇ περὶ τοῦ πλήθους καὶ τῆς ἐνδόξου εὐγενείας τῶν πνευματικῶν του ἀπογόνων; Διότι ἐσηκώθη μὲν διὰ βιαίου θανάτου ἡ ζωή του ἀπὸ τὴν γῆν, ἀνυψώθη ὅμως μετὰ τὴν Ἀνάστασίν του καὶ ὑπερανέβη τοὺς οὐρανούς.

Εἰς τὴν βαθεῖαν ταπείνωσίν του, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπεβλήθη, τοῦ ἠρνήθησαν τὴν δικαίαν του κρίσιν καὶ τὸ δίκαιόν του καὶ ὅμως ἐπέτυχε τὸ ἔργον του, τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων· αὐτὸ δὲ τὸ πλῆθος τῶν πνευματικῶν του ἀπογόνων, ποὺ ἔχει ἀναγεννήσει εἰς σωτηρίαν, ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ διηγηθῇ; Διότι τοῦ ἀφήρεσαν μὲ βίαιον θάνατον τὴν ζωήν του ἀπὸ τὴν γῆν· ἐδοξάσθη ὅμως κατόπιν».

Εἶπε δὲ τότε ὁ εὐνοῦχος στὸ Φίλιππο· «Σὲ παρακαλῶ, γιὰ ποιόν ὁ προφήτης λέγει αὐτό; Γιὰ τὸν ἑαυτό του ἢ γιὰ κάποιον ἄλλο;».

Ἔλαβε δὲ τὸν λόγον ὁ εὐνοῦχος καὶ εἶπε πρὸς τὸν Φίλιππον· Σὲ παρακαλῶ, ἐξήγησέ μου περὶ ποίου προσώπου λέγει τοὺς λόγους αὐτοὺς ὁ προφήτης; Διὰ τὸν ἑαυτόν του ἢ δι’ ἄλλον τινά;

Ἔλαβε τότε τὸν λόγον ὁ εὐνοῦχος καὶ εἶπε εἰς τὸν Φίλιππον· «Σὲ παρακαλῶ πολύ, διὰ ποῖον ὁ προφήτης λέγει αὐτό; Διὰ τὸν ἑαυτόν του ἢ διὰ κανένα ἄλλον;»

Τότε ὁ Φίλιππος ἄνοιξε τὸ στόμα του, καὶ ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸ Γραφικὸ αὐτὸ χωρίο κήρυξε σ’ αὐτὸν τὸν Ἰησοῦ.

Ἀφοῦ δὲ ἤνοιξε τὸ στόμα του ὁ Φίλιππος καὶ ἤρχισεν ἀπὸ τὸ χωρίον τοῦτο τῆς Γραφῆς, ἐκήρυξεν εἰς αὐτὸν τὸ χαρμόσυνον μήνυμα περὶ τοῦ Ἰησοῦ ὡς Μεσσίου καὶ Λυτρωτοῦ καί, καθὼς φαίνεται ἀπὸ τὰ ἐπακολουθήσαντα, ὡμίλησεν εἰς αὐτὸν καὶ περὶ τοῦ βαπτίσματος ὡς ἀναγκαίου πρὸς σωτηρίαν.

Ἤνοιξε τότε τὸ στόμα του ὁ Φίλιππος, καὶ ἀφοῦ ἤρχισε ἀπὸ τὸ χωρίον αὐτὸ τῆς Γραφῆς, ἐκήρυξε εἰς αὐτὸν τὸ χαρμόσυνον μήνυμα διὰ τὸν Ἰησοῦν καὶ τὴν σωτηρίαν, ποὺ ἐκεῖνος προσφέρει εἰς τοὺς πιστούς.

Καὶ καθὼς πήγαιναν στὸ δρόμο, ἔφθασαν σὲ κάποιο τόπο μὲ νερό, καὶ λέγει ὁ εὐνοῦχος· «Ἰδοὺ νερό. Τί μὲ ἐμποδίζει νὰ βαπτισθῶ;».

Καθὼς δὲ ἐπροχώρουν εἰς τὸν δρόμον, ἔφθασαν εἰς κάποιαν πηγὴν νεροῦ καὶ τότε εἶπεν ὁ εὐνοῦχος· Νά, ἐδῶ ὑπάρχει νερό. Τί μὲ ἐμποδίζει νὰ βαπτισθῶ;

Καθὼς δὲ ἐπροχωροῦσαν εἰς τὸν δρόμον, ἔφθασαν κάπου ἐκεῖ, ποὺ ὑπῆρχε ὕδωρ, καὶ εἶπε τότε ὁ εὐνοῦχος· «Ἰδού, ὑπάρχει ἐδῶ νερό· τί μὲ ἐμποδίζει νὰ βαπτισθῶ;»

Εἶπε δὲ ὁ Φίλιππος· «Ἐὰν πιστεύῃς μὲ ὅλη τὴν καρδιά, ἐπιτρέπεται». Εἶπε δὲ τότε· «Πιστεύω, ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

Εἶπε δὲ ὁ Φίλιππος· Ἐὰν πιστεύῃς μὲ ὅλην τὴν καρδίαν σου εἰς ὅσα σοῦ εἶπα περὶ τοῦ Ἰησοῦ, εἶναι δυνατὸν νὰ βαπτισθῇς. Ἀπεκρίθη δὲ ὁ εὐνοῦχος καὶ εἶπεν· Πιστεύω ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Εἶπε δὲ ὁ Φίλιππος· «Ἐὰν πιστεύῃς μὲ ὅλην σου τὴν καρδιά, ἔχεις τὸ δικαίωμα νὰ βαπτισθῇς». Ἀπεκρίθη δὲ καὶ εἶπε· «Πιστεύω ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

Καὶ διέταξε νὰ σταματήσῃ ἡ ἅμαξα. Καὶ κατέβηκαν καὶ οἱ δύο στὸ νερό, ὁ Φίλιππος δηλαδὴ καὶ ὁ εὐνοῦχος, καὶ τὸν βάπτισε.

Καὶ ἔδωκεν ἀμέσως διαταγὴν νὰ σταθῇ ἡ ἅμαξα. Καὶ κατέβησαν τότε καὶ οἱ δύο εἰς τὴν πηγὴν τοῦ νεροῦ, καὶ ὁ Φίλιππος δηλαδὴ καὶ ὁ εὐνοῦχος. Καὶ ὁ Φίλιππος ἐβάπτισεν αὐτόν.

Καὶ διέταξς ἀμέσως νὰ σταθῇ ἡ ἅμαξα· κατέβηκαν καὶ οἱ δύο εἰς τὸ νερό, καὶ ὁ Φίλιππος καὶ ὁ εὐνοῦχος. Καὶ ὁ Φίλιππος τὸν ἐβάπτισε.

Ὅταν δὲ βγῆκαν ἀπὸ τὸ νερό, δύναμι Κυρίου ἅρπαξε τὸ Φίλιππο, καὶ δὲν τὸν εἶδε πλέον ὁ εὐνοῦχος, ἀλλὰ συνέχισε τὸ δρόμο του γεμᾶτος χαρά.

Ὅταν δὲ ἀνέβησαν ἀπὸ τὴν πηγήν, τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἥρπασεν ὑπερφυσικῶς τὸν Φίλιππον καὶ δὲν τὸν εἶδε πλέον ὁ εὐνοῦχος, διότι ὁ μὲν Φίλιππος ἔσπευσε πρὸς ἀντίθετον κατεύθυνσιν, ὁ δὲ εὐνοῦχος συνέχισε τὸ ταξίδιόν του πρὸς τὴν Αἰθιοπίαν γεμᾶτος χαράν, τὴν ὁποίαν τοῦ ἐδημιούργει ἡ σωτηριώδης γνῶσις ποὺ ἔλαβε καὶ ἡ χάρις τοῦ Πνεύματος, ποὺ μὲ τὸ βάπτισμα τοῦ μετεδόθη.

Ἀμέσως δὲ μόλις ἀνέβηκαν ἀπὸ τὸ νερό, τὸ Πνεῦμα τοῦ Κυρίου ἥρπασε τὸν Φίλιππον καὶ δὲν τὸν ξαναεῖδε πλέον ὁ εὐνοῦχος, ὁ ὁποῖος καὶ συνέχισε τὸ ταξίδι του γεμᾶτος χαράν.

Ὁ Φίλιππος δὲ βρέθηκε στὴν Ἄζωτο. Καὶ περιοδεύοντας κήρυττε σὲ ὅλες τὶς πόλεις, ἕως ὅτου ἔφθασε στὴν Καισάρεια.

Ὁ Φίλιππος δὲ εὑρέθη, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβῃ καὶ αὐτὸς πῶς, εἰς τὴν Ἄζωτον καὶ ἐξηκολούθησε τὴν περιοδείαν του καὶ ἐκήρυττε τὸ εὐαγγέλιον εἰς ὅλας τὰς πόλεις, τὰς ὁποίας συνῆντα, μέχρις ὅτου ἦλθεν εἰς τὴν Καισάρειαν.

Ὁ δὲ Φίλιππος εὐρέθηκε, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβῃ πῶς, εἰς τὴν Ἄζωτον· καὶ καθὼς ἐπερνοῦσε ἀπὸ τὰ διάφορα μέρη, ἐκήρυττε τὸ Εὐαγγέλιον εἰς ὅλας τὰς πόλεις, ἕως ὅτου ἦλθεν εἰς τὴν Καισάρειαν.

Ὁ δὲ Σαῦλος, περισσότερο πνέοντας μένεα καὶ ὀργὴ κατὰ τῶν μαθητῶν (τῶν πιστῶν) τοῦ Κυρίου, πῆγε στὸν ἀρχιερέα,

Καὶ ταῦτα μὲν ὡς πρὸς τὸν Φίλιππον. Ὁ δὲ Σαῦλος, σὰν νὰ ἔζη μέσα εἰς κάποιαν φονικὴν ἀτμόσφαιραν, ἐξηκολούθει νὰ ἀποπνέῃ ἀπὸ μέσα του καὶ νὰ ἐκδηλώνῃ αἰσθήματα ἀπειλῆς καὶ φόνου κατὰ τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου. Καὶ δι’ αὐτὸ προσῆλθεν εἰς τὸν ἀρχιερέα

Ὁ Σαῦλος ὅμως, κυριευμένος ἀπὸ μῖσος καὶ μανίαν, ἐξακολουθοῦσε νὰ ἀποπνέῃ καὶ νὰ ἐκδηλώνῃ αἰσθήματα ἀπειλῆς καὶ φόνου ἐναντίον τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου. Προσῆλθε εἰς τὸν ἀρχιερέα

καὶ τοῦ ζήτησε ἐπιστολὲς γιὰ τὴ Δαμασκὸ πρὸς τὶς συναγωγὲς μὲ τὸ σκοπό, ἂν βρῇ μερικούς, ποὺ νὰ εἶναι τῆς Ὁδοῦ (τῆς Θρησκείας τοῦ Ἰησοῦ), ἄνδρες καὶ γυναῖκες, νὰ τοὺς φέρῃ δεμένους στὴν Ἱερουσαλήμ.

καὶ ἐζήτησεν ἀπὸ αὐτὸν συστατικὰς καὶ ἐξουσιοδοτικὰς ἐπιστολὰς διὰ τὴν Δαμασκὸν πρὸς τὰς ἐκεῖ συναγωγάς, μὲ τὸν σκοπόν, ἐὰν εὕρῃ κάποιους, ποὺ νὰ ἀνήκουν εἰς τὸν δρόμον καὶ εἰς τὴν αἵρεσιν τοῦ Ἰησοῦ, εἴτε ἄνδρες ἦσαν οὗτοι εἴτε γυναῖκες, νὰ τοὺς φέρῃ δεμένους εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

καὶ ἐζήτησε ἀπὸ αὐτὸν συστατικὰς ἐπιστολὰς πρὸς τὰς συναγωγὰς τῆς Δαμασκοῦ, ὅπως, ἐὰν εὕρῃ μερικοὺς ἄνδρας καὶ γυναῖκας νὰ ἀνήκουν εἰς τὸν δρόμον τοῦ Ἰησοῦ, δεμένους τοὺς ὁδηγήσῃ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ.

Ἀλλ’ ἐνῷ πήγαινε καὶ πλησίαζε στὴ Δαμασκό, αἰφνιδίως φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἄστραψε γύρω του.

Ἐνῷ δὲ ἐπήγαινε, συνέβη νὰ πλησιάζη οὗτος εἰς τὴν Δαμασκόν. Καὶ ἔξαφνα ἤστραψε γύρω του ἀπὸ τὸν οὐρανὸν φῶς λαμπρόν.

Ἐνῶ δὲ ἐπροχωροῦσε καὶ ἐπλησίαζε πλέον εἰς τὴν Δαμασκόν, αἴφνης ἄστραψε ὁλόγυρά του ἀπὸ τὸν οὐρανὸν λαμπρὸν φῶς.

Καὶ ἔπεσε στὸ ἔδαφος καὶ ἄκουσε φωνὴ νὰ τοῦ λέγῃ· «Σαούλ, Σαούλ, γιατί μὲ καταδιώκεις;».

Καὶ ὅταν ἀπὸ τὴν ἐκθαμβωτικὴν λάμψιν ἔπεσε κατὰ γῆς, ἤκουσε φωνήν, ἡ ὁποία τοῦ ἔλεγε· Σαούλ, Σαούλ, διατί μὲ καταδιώκεις;

Καὶ καθὼς ἀπὸ τὴν ἀπαστράπτουσαν λάμψιν ἔπεσε κάτω εἰς τὴν γῆς, ἤκουσε μίαν φωνήν, ἡ ὁποία τοῦ ἔλεγε· «Σαούλ, Σαούλ, διατί μὲ καταδιώκεις;»

Εἶπε δέ· «Ποιός εἶσαι, κύριε;». Ὁ δὲ Κύριος εἶπε· «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖο σὺ καταδιώκεις.

Εἶπε δὲ ὁ Σαῦλος· Ποῖος εἶσαι, Κύριε; Ὁ δὲ Κύριος εἶπεν· Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖον σὺ καταδιώκεις. Δὲν ἠξεύρεις ὅτι, ὅταν καταδιώκῃς τοὺς μαθητὰς καὶ ἀκολούθους μου, εἶναι ὡς νὰ καταδιώκῃς ἐμὲ τὸν ἴδιον;

Εἶπε δὲ ὁ Σαῦλος· «Ποιὸς εἶσαι, κύριε;» Ὁ δὲ Κύριος ἀπήντησε· «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖον σὺ καταδιώξεις, ἀφοῦ καταδιώκεις τοὺς ὀπαδούς μου.

Ἀλλὰ σήκω, καὶ εἴσελθε στὴν πόλι, καὶ θὰ σοῦ λεχθῇ τί πρέπει νὰ κάνῃς».

Ἀλλὰ σήκω καὶ ἔμβα εἰς τὴν πόλιν, καὶ θὰ σοῦ λεχθῇ ἐκεῖ, τί πρέπει νὰ κάμῃς. Καὶ ὁ μὲν Σαῦλος καὶ τοὺς λόγους τῆς φωνῆς ἤκουσε καὶ τὸ πρόσωπον τοῦ ἀναστάντος Κυρίου εἶδεν.

Ἀλλὰ σήκω ἐπάνω καὶ πήγαινε εἰς τὴν πόλιν καὶ ἐκεῖ θὰ σοῦ ἀνακοινωθῇ, τί πρέπει νὰ κάμῃς».

Οἱ δὲ ἄνδρες, ποὺ τὸν συνώδευαν, ἔμειναν ἄναυδοι. Καὶ ἄκουαν μὲν τὴ φωνὴ ὡς ἦχο καὶ βοή (ὄχι ὡς λέξεις), ἀλλὰ δὲν ἔβλεπαν κανένα.

Οἱ ἄνδρες ὅμως, ποὺ τὸν συνώδευαν, ἐστέκοντο μὲ ἀνοικτὸν τὸ στόμα καὶ ἄφωνοι, ἤκουαν μὲν τὴν βοὴν καὶ τὸν ἦχον τῆς φωνῆς, χωρὶς νὰ ξεχωρίζουν λέξεις, ἀλλὰ δὲν ἔβλεπαν κανένα.

Οἱ ἄνδρες ὅμως, ποὺ τὸν συνώδευαν, ἔμειναν ἄφωνοι, μὲ ἀνοικτὸ τὸ στόμα, διότι ἤκουαν μὲν τὴν φωνήν, ἀλλὰ δὲν ἔβλεπαν κανένα.

Σηκώθηκε δὲ ὁ Σαῦλος ἀπὸ τὸ ἔδαφος, καὶ ἐνῷ τὰ μάτια του ἦταν ἀνοικτά, δὲν ἔβλεπε κανένα. Γι’ αὐτὸ τὸν ἔπιασαν ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸν ἔφεραν μέσα στὴ Δαμασκό.

Ἐσηκώθη δὲ ὁ Σαῦλος ἀπὸ τὸ ἔδαφος, ποὺ εἶχε πρὸ ὀλίγου πέσει, καίτοι δὲ ἦσαν ἀνοικτὰ τὰ μάτια του, δὲν ἔβλεπε κανένα. Τὸν ὡδήγουν ὡς ἐκ τούτου ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸν ἔμβασαν εἰς τὴν Δαμασκόν.

Ἐσηκώθηκε ὁ Σαῦλος ἀπὸ τὴν γῆν, καὶ ἐνῶ ἦσαν ἀνοικτὰ τὰ μάτια του, δὲν ἔβλεπε κανένα. Οἱ στρατιῶται ὁδηγοῦντες αὐτὸ ἀπὸ τὸ χέρι, τὸν ἔφεραν μέσα εἰς τὴν Δαμασκόν.

Καὶ τρεῖς ἡμέρες ἦταν τυφλός, καὶ δὲν ἔφαγε οὔτε ἔπιε.

Καὶ παρέμεινεν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας τυφλός, χωρὶς νὰ βλέπῃ διόλου, καὶ δὲν ἔφαγεν οὔτε ἤπιε κατὰ τὰς ἡμέρας αὐτὰς τίποτε.

Καὶ ἔμεινε τρεῖς ἡμέρας τυφλός, χωρὶς νὰ βλέπῃ· καὶ οὔτε ἔφαγε οὔτε ἔπιε.

Ὑπῆρχε δὲ στὴ Δαμασκὸ κάποιος μαθητής (πιστός), ὀνομαζόμενος Ἀνανίας. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος σὲ ὅραμα· «Ἀνανία!». Αὐτὸς δὲ εἶπε· «Ὁρίστε, Κύριε!».

Ὑπῆρχε δὲ εἰς τὴν Δαμασκὸν κάποιος μαθητής, ποὺ ἐλέγετο Ἀνανίας. Καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος δι’ ὁράματος: Ἀνανία. Αὐτὸς δὲ εἶπεν· Ἰδού, εἶμαι ἐδῶ, Κύριε, ἕτοιμος νὰ ἐκτελέσω τὰς διαταγάς σου.

Ὑπῆρχε δὲ εἰς τὴν Δαμασκὸν ἕνας μαθητής, ὀνόματι Ἀνανίας, καὶ μὲ ὅραμα εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος· «Ἀνανία». Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· «Ἰδού, ἐδῶ εἶμαι, Κύριε».

Καὶ ὁ Κύριος εἶπε πρὸς αὐτόν· «Σήκω καὶ πήγαινε στὴν ὁδό, ποὺ λέγεται Εὐθεῖα, καὶ ζήτησε στὸ σπίτι τοῦ Ἰούδα κάποιον ὀνομαζόμενο Σαῦλο ἀπὸ τὴν Ταρσό. Αὐτὴ δὲ τὴν ὥρα προσεύχεται.

Ὁ Κύριος δὲ εἶπε τότε πρὸς αὐτόν· Σήκω καὶ πήγαινε εἰς τὴν στενωπόν, ποὺ λέγεται Εὐθεῖα καὶ ζήτησε εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Ἰούδα κάποιον, ποὺ ὀνομάζεται Σαῦλος, καὶ κατάγεται ἀπὸ τὴν Ταρσόν. Αἱ διαθέσεις τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ εἶναι εὐλαβεῖς, διότι ἰδοὺ κατὰ τὴν στιγμὴν αὐτὴν προσεύχεται.

Ὁ δὲ Κύριος εἶπε τότε πρὸς αὐτόν· «Σήκω καὶ πήγαινε εἰς τὴν ὁδόν, ποὺ λέγεται εὐθεῖα, καὶ ζήτησε εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ἰούδα κάποιον, ποὺ ὀνομάζεται Σαῦλος καὶ κατάγεται ἀπὸ τὴν Ταρσόν. Διότι, ἰδού, κατὰ τὴν ὥραν αὐτὴν προσεύχεται καὶ ζητεῖ τὴν βοήθειάν μου.

Καὶ εἶδε σὲ ὅραμα, ὅτι ἕνας ἄνδρας ὀνομαζόμενος Ἀνανίας τὸν ἐπισκέφθηκε, καὶ ἔθεσε ἐπάνω του τὸ χέρι γιὰ νὰ ἰδῇ τὸ φῶς του».

Καὶ εἶδεν εἰς ὅραμα, ποὺ τοῦ παρουσίασα ἐγώ, ἄνθρωπον ὀνομαζόμενον Ἀνανίαν, ὁ ὁποῖος ἐμβῆκεν εἰς τὸ δωμάτιόν του καὶ ἔθεσεν ἐπ’ αὐτοῦ τὴν χεῖρα διὰ να τὸν θεραπεύσῃ ἀπὸ τὴν τύφλωσιν καὶ δυνηθῇ οὕτω να ξαναϊδῇ.

Εἶδε καὶ αὐτὸς εἰς ὅραμα ἕνα ἄνθρωπον, ὀνόματι Ἀνανίαν, ὁ ὁποῖος εἰσῆλθε εἰς τὸ σπίτι καὶ ἔθεσε ἐπάνω εἰς αὐτὸν τὸ χέρι, διὰ νὰ τὸν θεραπεύσῃ ἀπὸ τὴν τύφλωσιν καὶ ξαναϊδῇ ἔτσι τὸ φῶς».