Ψαλμοί

Τρισευτυχισμένος καὶ εὐλογημένος ἀπὸ τὸν Θεὸν εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ἐπορεύθη ποτὲ δρόμον σύμφωνα μὲ τὰς σκέψεις καὶ τὰ θελήματα τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων καὶ οὔτε πρὸς στιγμὴν δὲν ἐστάθη ἐκεῖ, ὅπου διέρχονται οἱ ἁμαρτωλοί, οὔτε ἐκάθισε νὰ λάβῃ μέρος εἰς συναναστροφὰς ἀνθρώπων, ποὺ εἶναι διεφθαρμένοι καὶ διαφθείρουν τὴν κοινωνίαν.

Μακάριος καὶ πανευτυχὴς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ δὲν ἐπῆγε ποτὲ εἰς συνέδριον καὶ σύσκεψιν ἀσεβῶν, ὅπου θὰ ἐπηρεάζετο ἀπὸ τὰς ἰδέας τῶν καὶ τὰ φρονήματά των, καὶ δὲν ἐστάθη εἰς δρόμον ἁμαρτωλῶν, ὅπου θὰ παρεσύρετο ἀπὸ τὰς κακὰς πράξεις καὶ συνηθείας των, καὶ δὲν ἐκάθισεν ἐκεῖ, ὅπου ἐπιμένουν ἀμετανοήτως νὰ κάθηνται διεφθαρμένοι καὶ φθοροποιοὶ ἄνθρωποι καὶ ὅπου θὰ μετεδίδετο καὶ εἰς αὐτὸν τὸ ψυχοφθόρον καὶ ὀλέθριον μόλυσμά των.

Ἀλλ’ ἐξ ἀντιθέτου μὲ ὅλην του τὴν καρδίαν ἔχει δώσει τὴν θέλησίν του καὶ τὴν σκέψιν του εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου καὶ τὸν Νόμον αὐτὸν θὰ μελετᾷ ἡμέραν καὶ νύκτα.

Ἀλλ’ ἐντρύφημα καὶ ἀπόλαυσίν του ἔχει μόνον τὸν νόμον τοῦ Κυρίου καὶ μὲ τόσον πόθον εἶναι προσκολλημένος εἰς αὐτόν, ὥστε ὁ νοῦς του στρέφεται πάντοτε εἰς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸν νύκτα καὶ ἡμέραν μελετᾷ.

Αὐτὸς θὰ ὁμοιάζῃ μὲ τὸ δένδρον ποὺ εἶναι φυτευμένον εἰς τὰ πλούσια τρεχούμενα νερὰ καὶ τὸ ὁποῖον θὰ ἀποδώσῃ τοὺς ὡρίμους καρπούς του εἰς τὸν καταλληλον καιρόν, τὰ δὲ φύλλα του ποτὲ δὲν θὰ πέσουν. Ἔτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀφωσιωμένος εἰς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ. Ὅλα τὰ ἔργα, ποὺ θὰ ἐπιχειρῇ, θὰ ἔχουν μὲ τὴν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ αἴσιον πέρας.

Καὶ θὰ εἶναι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς σὰν τὸ δένδρον, ποὺ ἔχει φυτευθῇ ἐκεῖ ποὺ τρέχουν καὶ χύνονται ἄφθονα νερά, καὶ τὸ ὁποῖον θὰ δώσῃ τὸν καρπόν του εἰς τὸν κατάλληλον καιρὸν καὶ τὰ φύλλα του δὲν θὰ πέσουν, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἀειθαλὲς καὶ πάντοτε καταπράσινον διότι καὶ αὐτὸς τρεφόμενος καὶ ποτιζόμενος ἀπὸ τὰ νάματα τῆς θείας διδασκαλίας καὶ θείας χάριτος θὰ καρποφορῇ πάντοτε πλούσια ἔργα ἀρετῆς χωρὶς νὰ μαραίνεται ποτέ· ἀλλὰ καὶ κάθε τι ποὺ θὰ κάνῃ, ἐπειδὴ θὰ εὐλογῆται ἀπὸ τὸν Θεόν, θὰ ἔχῃ αἴσιον πέρας καὶ θὰ στέφεται ὑπὸ ἐπιτυχίας.

Δὲν θὰ συμβαίνῃ ὅμως τὸ ἴδιον καὶ μέ, τοὺς ἀσεβεῖς, ὄχι· ἀλλὰ αὐτοὶ θὰ ὁμοιάζουν σὰν τὸ χνοῦδι, τὸ ὁποῖον παρασύρει ὁ ἄνεμος καὶ τὸ ἐξαφανίζει ἀπὸ τὸ πρόσωπον τῆς γῆς, ἀπὸ τὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων.

Δὲν εὐδοκιμοῦν οὕτω πως οἱ ἀσεβεῖς. Ὄχι. Ἀλλὰ σὰν ψιλὸ καὶ τριμμένον ἄχυρον, σὰν χνούδι ποὺ τὸ ἁρπάξει ὁ ἄνεμος καὶ τὸ ρίπτει μακρὰν ἀπὸ τὴν ἐπιφάνειαν τῆς γῆς, οὕτω θὰ ἐκμηδενισθοῦν καὶ αὐτοὶ καὶ τὰ σχέδιά των.

Διὰ τοῦτο, ἠθικῶς ἀδύνατοι καὶ ἄτολμοι, οἱ ἀσεβεῖς δὲν θὰ ἔχουν τὸ σθένος νὰ σταθοῦν ὄρθιοι ἐνώπιον τοῦ Κυρίου κατὰ τὴν μέλλουσαν κρίσιν. Οὔτε καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ θὰ τολμήσουν, νὰ παρουσιασθοῦν εἰς τὴν σύναξιν τῶν δικαίων.

Δι’ αὐτὸ οἱ ἀσεβεῖς δὲν θὰ σταθοῦν ὄρθιοι καὶ μὲ τὸ μέτωπον ὑψηλά, ἀλλὰ θὰ πέσουν κάτω ἐντροπιασμένοι καὶ συντριμμένοι, ὅταν ὁ Θεὸς θὰ κάμῃ τὴν κρίσιν του. Οὔτε οἱ ἁμαρτωλοὶ θὰ εὑρεθοῦν εἰς τὴν ἔνδοξον καὶ μακαρίαν σύναξιν καὶ ὁμήγυριν τῶν δικαίων.

Διότι ὁ Κύριος γνωρίζει τὸν δρόμον, τὴν συμπεριφορὰν καὶ τὰ ἔργα τῶν δικαίων καὶ τοὺς προστατεύει, ἐνῷ οἱ ἀσεβεῖς ἐγκαταλείπονται ἀπὸ τὸν Θεόν, καταλήγουν εἰς τὴν ἀπώλειαν τὰ ἔργα των καὶ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι.

Διότι ὁ Κύριος, ποὺ ἠξεύρει καὶ πρὸ τῆς κρίσεως ὅλας τὰς πράξεις τῶν ἀνθρώπων, παρακολουθεῖ ἀπ’ ἐδῶ μὲ στοργικὸν καὶ προστατευτικὸν βλέμμα τὴν πορείαν καὶ τὴν εὐδοκίμησιν τῶν δικαίων, ἐνῷ ὅλα αὐτὰ ποὺ σχεδιάζουν καὶ ἐπιχειροῦν οἱ ἀσεβεῖς θὰ καταλήξουν μαζὶ μὲ αὐτοὺς εἰς αἰωνίαν ἀπώλειαν καὶ καταστροφήν.

Διατί σὰν ἄγρια ἀχαλίνωτα ἄλογα ἀνεστατώθησαν καὶ ἀφηνίασαν τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη καὶ διατί αὐτοὶ οἱ λαοὶ ἐμελέτησαν καὶ κατέστρωσαν σχέδια μωρά, ἁμαρτωλὰ καὶ ἀπραγματοποίητα;

Τί παράπονον ἔχουν καὶ ποίαν ὠφέλειαν περιμένουν οἱ ἐθνικοὶ καὶ εἰδωλολάτραι, αὐτοί, ποὺ σὰν ἵπποι ἀχαλίνωτοι καὶ ἀτίθασοι ἀνεστατώθησαν καὶ ἀφηνίασαν, διατί δὲ καὶ οἱ λαοὶ αὐτοὶ συνέλαβαν σχέδια ἀνόητα καὶ μωρά;

Παρεστάθησαν ἀπειλητικοὶ οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ οἱ ἄρχοντες συνεκεντρώθησαν ἀπὸ συμφώνου εἰς τὸν ἴδιον τόπον ἐναντίον τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ ἐναντίον ἐκείνου, τὸν ὁποῖον αὐτὸς ἔχρισε προφήτην, ἀρχιερέα καὶ βασιλέα.

Ἐστάθησαν εἰς ἀπειλητικὴν παράταξιν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ συνηθροίσθησαν οἱ ἄρχοντες ἀπὸ συμφώνου καὶ εἰς τὸν αὐτὸν τόπον κατὰ τοῦ κυριάρχου τῶν πάντων Θεοῦ καὶ κατ’ ἐκείνου τὸν ὁποῖον Αὐτὸς ὁ ἴδιος ἔχρισε προφήτην καὶ ἀρχιερέα καὶ βασιλέα.

Εἶπαν τὰ ἁμαρτωλὰ αὐτὰ ἔθνη καὶ οἱ παράνομοι βασιλεῖς μεταξύ των· «ἂς συντρίψωμεν τοὺς δεσμούς, ποὺ μᾶς κρατοῦν ὑποτεταγμένους εἰς τὸν Κύριον καὶ εἰς τὸν χριστὸν αὐτοῦ καὶ ἂς ἀποτινάξωμεν μακρὰν ἀπὸ ἡμᾶς τὸ ζυγόν των».

Τὸ ἐπαναστατικόν των σύνθημα ὑπῆρξε τοῦτο: Ἂς σπάσωμεν τοὺς δεσμοὺς τῆς ὑποτελείας μας πρὸς τὸν Κύριον καὶ πρὸς τὸν Χριστόν του καὶ ἂς ἀποτινάξωμεν μακρὰν ἀπὸ ἐπάνω μας τὸν ζυγὸν καὶ τῶν δύο. Ἂς καταλύσωμεν τὴν κυριαρχίαν των καὶ ἂς ἐκμηδενίσωμεν τὸ κράτος των.

Ἀλλὰ αὐτός, ποὺ κατοικεῖ εἰς τοὺς οὐρανούς, ὁ παντοδύναμος καὶ δίκαιος Θεὸς θὰ τοὺς περιπαίξῃ καὶ θὰ τοὺς χλευάσῃ, θὰ τοὺς κάμῃ καταγέλαστους ἐνώπιον ὅλων.

Ἀλλ’ αὐτός, ποὺ κατοικεῖ εἰς τοὺς οὐρανούς, θὰ γελάσῃ περιφρονητικῶς εἰς βάρος των καὶ ὁ Κύριος θὰ τοὺς περιπαίξῃ καὶ θὰ τοὺς χλευάσῃ.

Εἰς δὲ τὸν κατάλληλον χρόνον θὰ ὁμιλήσῃ πρὸς αὐτοὺς μὲ τὴν ὀργήν του καὶ θὰ τοὺς συγκλονίσῃ ἐπάνω εἰς τὴν ἔκρηξιν τοῦ δικαίου του θυμοῦ.

Γρήγορα δὲ με ἀγανάκτησιν θὰ ὁμιλήσῃ πρὸς αὐτοὺς καὶ μὲ τὴν τρομερὰν ἔκρηξιν τοῦ θυμοῦ του θὰ τοὺς συνταράξῃ.

Ἐγὼ ὅμως, ὁ Χριστὸς αὐτοῦ, παρὰ τὰς ἐχθρικὰς ἐνεργείας τῶν ἀντιθέτων, ἐνεθρονίσθην ἀπὸ αὐτὸν τὸν Θεὸν καὶ πατέρα ὡς βασιλεὺς αἰώνιος εἰς τὸ ἱερὸν ὄρος Σιών, εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ,

Ἐγὼ δὲ ὁ Χριστὸς τοῦ Κυρίου παρὰ τὰς ἀντιδράσεις τῶν ἀσεβῶν τούτων ἐγκατεστάθην καὶ ἐνεθρονίσθην ὑπὸ τοῦ Κυρίου βασιλεὺς εἰς τὸ ὄρος τὸ ἅγιον τῆς Σιών, εἰς τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ,

διὰ νὰ διαλαλῶ καὶ κηρύττω πρὸς ὅλον τὸν κόσμον τὸ πρόσταγμα τοῦ Κυρίου. Αὐτὸ δὲ εἶναι τὸ πρόσταγμα, μὲ τὸ ὁποῖον μὲ ἀνεβίβασεν εἰς τὸν θρόνον· ὁ Κύριός μου εἶπε· «σὺ εἶσαι ὁ μονογενὴς Υἱός μου, τὸν ὁποῖον ἀπὸ τὴν ἰδικήν μου ἀπειροτελείαν οὐσίαν ἔχω γεννήσει πρὸ πάντων τῶν αἰώνων, σήμερον δὲ καὶ σὲ ἀνιστῶ ἔνδοξον ἀπὸ τὸν τάφον.

διὰ να ἐξαγγέλλω καὶ νὰ κηρύττω τὸ πρόσταγμα τοῦ Κυρίου. Ἰδοὺ δὲ καὶ τὸ πρόσταγμά του μὲ τὸ ὁποῖον μὲ ἀνεβίβασεν ἐπὶ τοῦ θρόνου μου: Ὁ Κύριος εἶπε πρὸς ἐμέ· Υἱός μου, τὸν ὁποῖον ἐκ τῆς οὐσίας μου ἀϊδίως ἐγέννησα, εἶσαι Σύ. Ἐγὼ σὲ ἐγέννησα σήμερον, ὅτε ἀνέστησα ἐκ τοῦ τάφου καὶ ἐδόξασα τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν τὴν ὁποίαν ὑπερφυσικῶς, ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου, σοῦ ἔδωκα.

Ζήτησε ἐλεύθερα ἀπὸ μένα μὲ τὸ θάρρος τῆς υἱότητος ὅ,τι θέλεις, καὶ ἐγὼ θὰ δώσω ὡς κληρονομίαν σου ὅλα τὰ ἔθνη καὶ θὰ θέσω ὑπὸ τὴν ἀπόλυτον ἐξουσίαν σου ὅλην τὴν γῆν μέχρι τῶν περάτων αὐτῆς.

Ζήτησε ἀπὸ ἐμὲ καὶ θὰ σοῦ δώσω ὡς κληρονομίαν ὅλα τὰ ἔθνη καὶ θὰ θέσω ὑπὸ τὴν ἀπόλυτον κυριαρχίαν σου ὅλην τὴν γῆν μέχρι τῶν ἄκρων καὶ τῶν περάτων αὐτῆς.

Θὰ τοὺς κυβερνήσῃς μὲ σιδερένιαν ράβδον, μὲ ἀκατανίκητον ἐξουσίαν, ἀλλὰ καὶ θὰ συντρίψῃς ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀνθίστανται εἰς σέ, μὲ τόσην εὐκολίαν, σὰν νὰ ἦσαν πήλινα εὔθραυστα ἀγγεῖα κατασκευασμένα ἀπὸ τὸν κεραμιδᾶν».

Θὰ τοὺς κυβερνήσῃς μὲ ράβδον σιδερένιαν καὶ ἄθραυστον, καὶ ὅλους ἐκείνους ποὺ θὰ ἀνθίστανται εἰς σέ, θὰ τοὺς συντρίψῃς μὲ τόσην εὐκολίαν, σὰν να ἦσαν ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ εὔθραυστα ἀγγεῖα ποὺ ἀπὸ πηλὸν κατασκευάζει ὁ κεραμεύς.

Καὶ τώρα, ποὺ ἀκούετε αὐτὰς τὰς διακηρύξεις, σεῖς οἱ βασιλεῖς, συνετισθῆτε, παιδαγωγηθῆτε ἀπὸ τὰ παθήματά σας, ἀλλὰ καὶ ὅλοι σεῖς οἱ ἄρχοντες, οἱ ὁποῖοι κυβερνᾶτε καὶ δικάζετε τοὺς λαοὺς τῆς γῆς.

Καὶ ἀφοῦ τόσον εὔκολα θὰ συντριβῇ κάθε ἀντίστασίς σας, βάλετε ἐγκαίρως γνῶσιν καὶ συνετισθῆτε, ὦ βασιλεῖς· παιδαγωγήθητε ἀπὸ τὰ παθήματά σας καὶ γίνετε φρόνιμοι ὅλοι οἱ ἄρχοντες ποὺ κρίνετε καὶ δικάζετε τοὺς λαοὺς τῆς γῆς.

Ὑπηρετήσατε τὸν Κύριον μὲ φόβον, διὰ νὰ δοκιμάσετε εἰς τὴν καρδίαν σας τὴν ἀγαλλίασιν, ποὺ φέρει ἡ εὐλάβεια πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ὁ φόβος, μήπως τυχὸν τὸν παροργίσετε μὲ κάποιαν ἁμαρτίαν σας.

Διὰ τῆς εὐλαβοῦς τηρήσεως τῶν θείων ἐντολῶν δουλεύσατε μὲ φόβον καὶ σεβασμὸν τὸν Κύριον καὶ δοκιμάσατε τὴν εἰρήνην καὶ ἀγαλλίασιν ποὺ γεννᾷ εἰς τὰς καρδίας ὁ τρόμος, μήπως διὰ τῆς ἁμαρτίας ἐξοργίσητε τὸν Κύριον.

Ἐφ’ ὅσον εἶναι καιρὸς ἁρπάξατε μὲ ὅλην σας τὴν δύναμιν καὶ ἐγκολπωθῆτε καὶ κρατῆστε στερεὰ τὴν παιδαγωγίαν αὐτὴν ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου, μήπως τυχὸν διὰ τὴν ἀμέλειάν σας ὀργισθῆ ὁ Κύριος ἐναντίον σας καὶ καταστραφῆτε καὶ χαθῆτε ἀπὸ τὴν εὐθεῖαν ὁδόν·

Σπεύσατε μὲ ὅλην σας τὴν δύναμιν νὰ ἐγκολπωθῆτε καὶ νὰ κρατήσητε στερεὰ τὴν σύνεσιν καὶ φρόνησιν, τὴν ὁποίαν χαρίζει ἡ θεία διδασκαλία τοῦ Υἱοῦ, μήπως ὀργισθῇ ἐναντίον σας ὁ Κύριος καὶ καταντήσετε εἰς τὸν ὄλεθρον, ὁ ὁποῖος ἐπιφυλάσσεται εἰς τοὺς ἀπομακρυνομένους ἐκ τῆς εὐθείας ὁδοῦ τῆς ἀρετῆς.

ὅταν ἐντὸς ὀλίγου ἀνάψῃ ὡσὰν πολλαπλασίως πυρωμένη κάμινος ὁ δίκαιος θυμὸς τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ τρισευτυχισμένοι καὶ εὐλογημένοι θὰ εἶναι, ὅσοι θὰ ἔχουν στηρίξει τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν πεποίθησίν των εἰς αὐτόν.

Ἐντὸς ὀλίγου θὰ ἀνάψῃ ὡς κάμινος ὁ θυμὸς τοῦ Κυρίου, καὶ τότε μακάριοι θὰ εἶναι ὅλοι ὅσοι θὰ ἔχουν στηριγμένην τὴν ἐλπίδα καὶ πεποίθησίν των εἰς αὐτόν.

Ψαλμὸς συντεθεὶς ἀπὸ τὸν Δαυΐδ, ὅταν ὡς δραπέτης ἔφευγε, διὰ νὰ σωθῇ ἀπὸ τὴν πατροκτόνον ὀργὴν τοῦ υἱοῦ του Ἀββεσσαλώμ.

Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ, ὅταν ἔφευγε κρυφὰ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, τότε ποὺ τὸν κατεδίωκε ὁ υἱὸς του Ἀβεσσαλώμ.

Κύριε, εἰς πόσον ἀμέτρητον πλῆθος ἔχουν αὐξηθῇ οἱ ἐχθροί, ποὺ μὲ καταθλίβουν! Πολλοὶ ἔχουν ἐξεγερθῆ καὶ ἐπαναστατήσει ἐναντίον μου.

Κύριε, εἰς πόσον μέγα καὶ δυσεξάριθμητον πλῆθος ηὐξήθησαν οἱ ἐχθροὶ ποὺ μὲ θλίβουν! Πολλοὶ ἐπανεστάτησαν κατ’ ἐμοῦ καὶ μὲ πολεμοῦν.

Πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ ἐπιβουλεύονται τὴν ζωήν μου καὶ λέγουν· «Δὲν ὑπάρχει πλέον δι’ αὐτὸν καμμία σωτηρία ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ του».

Πολλοὶ λέγουν διὰ τὴν ψυχὴν καὶ τὴν ὕπαρξίν μου: Δὲν ὑπάρχει δι’ αὐτὸν σωτηρία, διότι ὁ Θεός του τὸν ἐγκατέλιπε καὶ ματαίως ἐλπίζει εἰς αὐτόν.

Σὺ ὅμως, Κύριε, εἶσαι ὁ βοηθὸς καὶ ὁ προστάτης μου. Σὺ εἶσαι ἡ ζωὴ καὶ ἡ δόξα μου, ποὺ θὰ μὲ δοξάσῃς πάλιν καὶ θὰ σηκώσῃς ὑψηλὰ τὸ κεφάλι μου, ἐνῷ τώρα τὸ κρατῶ σκυμμένο ἀπὸ τὴν ἐντροπήν.

Σὺ ὅμως, Κύριε, εἶσαι βοηθός μου καὶ προστάτης μου. Σὺ θὰ μὲ δοξάσῃς καὶ πάλιν καὶ θὰ σηκώσῃς ὑψηλὰ τὴν κεφαλήν μου, τὴν ὁποίαν τώρα ἐντροπιασμένος ἔχω σκυμμένην πρὸς τὰ κάτω.

Κατὰ τὸ παρελθὸν πολλὲς φορές, μὲ φωνὴν ἰσχυρὰν ἐφώναξα πρὸς τὸν Κύριον καὶ ἐζήτησα τὴν βοήθειάν του, καὶ ἐκεῖνος μὲ ἤκουσεν ἀπὸ τὸ ὄρος Σιών, ἀπὸ τὸ ἅγιον αὐτοῦ κατοικητήριον.

Πολλὰς εἰς τὸ παρελθὸν φορὰς μὲ φωνὴν ἰσχυρὰν ἐφώναξα πρὸς τὸν Κύριον ζητῶν τὴν βοήθειάν του καὶ μὲ ἤκουσεν ἀπὸ τὸ ὄρος Σιών, ὅπου φυλάσσεται ἡ κιβωτὸς τῆς Διαθήκης του καὶ ἔγινε δι’αὐτὰ ἅγιον κατοικητήριόν του.

Διὰ τοῦτο καὶ τώρα, βέβαιος ὅτι ὁ Κύριος θὰ εἰσακούσῃ τὴν προσευχήν μου, ἐκοιμήθην, ἔπεσα εἰς ἤρεμον καὶ ἀναπαυτικὸν ὕπνον. Ἐσηκώθηκα ἀπὸ τὸν ὕπνον εἰρηνικὸς καὶ αἰσιόδοξος, διότι ὁ Κύριος θὰ μὲ βοηθήσῃ ἀσφαλῶς καὶ θὰ μὲ προστατεύσῃ.

Ὡς ἐκ τούτου καὶ εἰς τὰς δυσκόλους αὐτὰς τοῦ παρόντος στιγμὰς δὲν ἔχασα τὸ θάρρος καὶ τὴν εἰρήνην μου, ἀλλὰ μολονότι μὲ ἔχουν κυκλώσει τόσοι ἐχθροί, ἐκοιμήθην κατὰ τὴν νύκτα ἥσυχος καὶ ἔπεσα εἰς ὕπνον ἤρεμον καὶ βαθύν. Ἐσηκώθην δὲ τὸ πρωῒ γεμᾶτος θάρρος καὶ ἐλπίδα, διότι ὁ Κύριος θὰ μὲ βοηθήσῃ καὶ θὰ μὲ προστατεύσῃ.

Δὲν θὰ φοβηθῶ ἀπὸ ἀναρίθμητα πλήθη ἐχθρικοῦ λαοῦ, ποὺ μὲ ἔχουν περικυκλώσει ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα καὶ ἐπιτίθενται ὅλοι μαζῆ ἐναντίον μου.

Ὄχι· δὲν θὰ φοβηθῶ ἀπὸ ἀναρίθμητα πλήθη λαοῦ, ποὺ μὲ ἔχουν κυκλώσει, καὶ ἀπὸ πᾶσαν διεύθυνσιν ἐπιτίθενται ὅλοι μαζὶ κατ’ ἐμοῦ.

Σήκω ἐπάνω, Κύριε, σῶσε με ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου, σὺ ὁ Θεός μου. Διότι εἶμαι βέβαιος πλέον ὅτι ἔχεις συντρίψει ὅλους αὐτούς, ποὺ μὲ ἐχθρεύονται χωρὶς λόγον καὶ αἰτίαν. Θεωρῶ ὡς τετελεσμένον γεγονός, ὅτι συνέτριψες τὰ δόντια τῶν ἁμαρτωλῶν, ποὺ ὡσὰν ἄγρια θηρία ἔρχονται νὰ μὲ κατασπαράξουν

Σήκω ἐπάνω, Κύριε, καὶ σπεῦσον κατὰ τῶν ἐχθρῶν μου. Σῶσέ με, ὦ Θεέ μου· διότι εἶμαι βέβαιος ὅτι Σὺ θὰ πατάξῃς ὅλους αὐτοὺς ποὺ μὲ ἐχθρεύονται χωρὶς λόγον καὶ αἰτίαν. Σὺ θὰ συντρίψῃς τὰ δόντια τῶν ἁμαρτωλῶν, ποὺ ὡς θηρία ἄγρια ἔρχονται νὰ μὲ κατασπαράξουν καὶ μὲ καταφάγουν.

Ἀπὸ σὲ λοιπὸν τὸν Κύριον περιμένω τὴν σωτηρίαν μου, ἡ δὲ εὐλογία σου θὰ σταλῇ ἐπάνω εἰς τὸν λαόν, ποὺ εἶναι ἰδικός σου.

Ἀπὸ τὸν Κύριον θὰ μοῦ δοθῇ ἡ σωτηρία, καὶ εἰς ἐκείνους, Κύριε, οἱ ὁποῖοι σὲ φοβοῦνται καὶ εἶναι ἰδικός σου λαός, θὰ ἔλθῃ ἡ εὐλογία σου.

Συντεθεὶς ἀπὸ τὸν Δαυΐδ, ἐκτελούμενος μὲ τὴν φωνήν, συνοδείᾳ ὀργάνων.

Στὸν πρωτοψάλτη, μέ συνοδεία μουσικῶν ὀργάνων· ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Κύριε ὁ Θεός, σὺ μὲ προστατεύεις καὶ ἀποδίδεις τὸ δίκαιόν μου. Ὅσες φορὲς προηγουμένως διὰ τῆς προσευχῆς σὲ εἶχα ἐπικαλεσθῆ μὲ ἤκουσες. Διέλυσες τὴν ψυχικήν μου στενοχωρίαν καὶ ἔδωσες ἄνεσιν εἰς τὴν ψυχήν μου. Καὶ τώρα σπλαγχνίσου μέ, Κύριε· ἄκουσε καὶ κάμε δεκτὴν τὴν προσευχήν μου.

Ὁσάκις σὲ ἐπεκαλέσθην, ἤκουσες μὲ εὐμένειαν τὴν προσευχήν μου, ὦ Θεέ, ποὺ προστατεύεις τὸ δίκαιόν μου καὶ μοῦ ἀποδίδεις αὐτό. Ὅταν εὑρέθην εἰς θλῖψιν καὶ στενοχώριαν, μὲ ἐπαρηγόρησες καὶ ἔδωκες πλάτος καὶ ἄνεσιν εἰς τὴν πιεζομένην καρδίαν μου. Σπλαγχνίσου με καὶ τώρα καὶ κάμε δεκτὴν τὴν προσευχήν μου.

Ὦ σεῖς οἱ ἄνθρωποι, ποὺ μὲ ἐχθρεύεσθε, ἕως πότε θὰ ἔχετε σκληρὰν τὴν καρδίαν σας; Διατί ἀγαπᾶτε νὰ διαδίδετε εἰς βάρος μου ματαίας καὶ ἀνυποστάτους κατηγορίας καὶ ἐπιζητεῖτε πάντοτε νέα ψεύδη ἐναντίον μου;

Ὦ σεῖς ἄνθρωποι, ποὺ μὲ ἐχθρεύεσθε καὶ μὲ συκοφαντεῖτε. Ἕως πότε θὰ ἔχετε σκληρὰν καὶ εἰς τὰ γήϊνα προσκολλημένην τὴν καρδίαν σας; Διατί ἀγαπᾶτε να διαδίδετε εἰς βάρος μου ματαίας καὶ ἀνυποστάτους κατηγορίας καὶ ζητεῖτε μὲ συκοφαντίας καὶ ψεύδη νὰ μὲ καταστρέφετε;

Μάθετε ὅμως ὅτι ὁ Κύριος κατὰ θαυμαστὸν τρόπον μὲ ἐπροστάτευσεν εἰς τὸ παρελθόν, ἐμὲ τὸν ἀφωσιωμένον εἰς αὐτόν. Καὶ τώρα θὰ εἰσακούσῃ ὁ Κύριος τὴν προσευχήν μου, καθὼς μὲ ὅλην μου τὴν ψυχὴν κράζω πρὸς αὐτόν.

Μάθετε ὅμως ὅτι ὁ Κύριος μέχρι τοῦδε κατέστησε περιφανῆ καὶ θαυμαστὸν τὸν εὐσεβῆ, ποὺ εἶναι ἀφωσιωμένος εἰς αὐτόν. Ὅπως δὲ εἰς τὸ παρελθόν, οὕτω καὶ τώρα ὁ Κύριος θὰ εἰσακούσῃ τὴν προσευχήν μου, ὅταν μὲ πόθον φωνάζω εἰς αὐτόν.

Σεῖς οἱ ἐχθροί μου, ἂς ὀργίζεσθε ἐπὶ τέλους ἐναντίον μου· μὴ ἁμαρτάνετε ὅμως καὶ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Ὅσα κακὰ σχέδια μελετᾶτε εἰς τὰς καρδίας σας καὶ καταστρώνετε ἐναντίον μου, ὅταν κοιμᾶσθε μόνοι σας τὸ ἑσπέρας, ἐπανεξετάσατέ τα, συντριβῆτε δι’ αὐτὰ καὶ μετανοήσατε.

Ἂς ὀργίζεσθε ἐναντίον μου, προσέχετε ὅμως νὰ μὴ ἁμαρτάνετε καὶ κατὰ τοῦ Θεοῦ. Τὰ πονηρὰ σχέδια καὶ τοὺς ἐφαμάρτους διαλογισμούς, ποὺ συλλαμβάνετε μὲ τὸν νοῦν σας καὶ κυκλοφορεῖτε εἰς τὰς καρδίας σας, να τὰ ἐξετάζετε τὴν νύκτα εἰς τὴν κλίνην σας καὶ καταλαμβανόμενοι ὑπὸ μετανοίας καὶ κατανύξεως νὰ συγκρατῆσθε ἀπὸ τοῦ νὰ τὰ θέσετε εἰς πρᾶξιν.

Προσφέρετε θυσίας πρὸς τὸν Θεόν, αἱ ὁποῖαι νὰ συνοδεύωνται ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς δικαιοσύνης. Καὶ τώρα στηρίξατε καὶ σεῖς τὰς ἐλπίδας σας εἰς τὸν Θεόν.

Προσφέρετε ὡς θυσίαν ὄχι ζῶα καὶ προσφορὰς ὑλικάς, ἀλλὰ δικαιοσύνην καὶ ἀγαθότητα καὶ στηρίξατε ὁλόκληρον τὴν ἐλπίδα καὶ πεποίθησίν σας εἰς τὸν Κύριον.

Πολλοὶ ἀπὸ σᾶς λέγουν· «ποιὸς θὰ δείξῃ εἰς ἡμᾶς καὶ θὰ δώσῃ τὰ ἀγαθά;» Εἰς ἡμᾶς ὅμως, Κύριε, ποὺ πιστεύομεν εἰς σέ, ἔλαμψε τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου καὶ ἐδοκιμάσαμεν χαράν.

Πολλοί, ἐπειδὴ ἔχασαν τὴν ἐλπίδα αὐτήν, λέγουν: Ποῖος θὰ μᾶς δείξῃ καὶ ποῖος θὰ μᾶς δώσῃ τὰ ὑλικὰ ἀγαθά; Εἰς ἡμᾶς ὅμως, Κύριε, ποὺ ἐλπίζομεν εἰς σέ, ἐνετυπώθη βαθειὰ ἡ στοργὴ καὶ ἡ πλεονάζουσα ἀγάπη καὶ χάρις τοῦ προσώπου σου· καὶ Ἐλαμψεν εἰς ὅλους φανερὰ ἡ ὑπὲρ ἡμῶν πρόνοια καὶ ἀντίληψίς σου·

Ἐγέμισες τὴν ἰδικήν μου καρδίαν ἀπὸ χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν, τὴν ὁποίαν δὲν δοκιμάζουν ποτὲ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀντίπαλοί μου, μολονότι εἶναι γεμᾶτοι ἀπὸ τοὺς καρποὺς τῆς γῆς, ἀπὸ σῖτον, οἶνον καὶ ἔλαιον.

ἐγέμισες τὴν καρδίαν μου ἀπὸ εὐφροσύνην, ὁποίαν δὲν δοκιμάζουν οἱ ἀντίπαλοί μου, μολονότι εἶναι γεμᾶτοι ἀπὸ καρπὸν σίτου, οἴνου καὶ ἐλαίου.

Ἐγὼ ὅμως μὲ τὴν ἐλπίδα μου στερεὰν πρὸς σὲ θὰ κοιμηθῶ ἥσυχος καὶ εἰρηνικός, θὰ χορτάσω τὸν ὕπνον, διότι σὺ Κύριε, ἂν καὶ ἐγὼ εἶμαι τώρα ἐγκαταλελειμμένος καὶ μόνος, μοῦ παρέχεις τὴν προστασίαν σου, ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς ὁποίας κατοικῶ γεμᾶτος ἐλπίδα πρὸς σέ.

Μὲ τὴν ἐλπίδα μου ἀκλόνητον εἰς Σὲ θὰ κοιμηθῶ ἥσυχος καὶ ἐν εἰρήνῃ, συγχρόνως δὲ καὶ θὰ χορτάσω ὕπνον, διότι Σύ, Κύριε, ἂν καὶ εἶμαι καταμόνος, παρέχεις εἰς ἐμὲ τὴν προστασίαν σου, ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς ὁποίας κατοικῶ γεμᾶτος πεποίθησιν καὶ ἐλπίδα.

Κατὰ τοὺς Πατέρας: Πρὸς τιμὴν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία θὰ ἑκληρονομοῦσε τὴν συναγωγήν.

Στὸν πρωτοψάλτη, με τὴ συνοδεία αὐλῶν· γι’ αὐτὴν ποὺ θὰ κληρονομήσει οὐράνιες δωρεὲς, ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Ἄκουσε, Κύριε, τὰ λόγια τῆς προσευχῆς μου, κατανόησε αὐτά, ποὺ μὲ ἀγωνιώδη κραυγὴν σοῦ ἀπευθύνω.

Εὐδόκησε, Κύριε, νὰ δεχθῇς εἰς τὰ ὦτα σου τοὺς λόγους τῆς προσευχῆς μου, εὐδόκησε νὰ κατανοήσῃς τὰ ὅσα μὲ ἀγωνιώδη καὶ ἰσχυρὰν κραυγὴν σου ἀπευθύνω·

Δῶσε προσοχὴν εἰς τὸ περιεχόμενον τῆς δεήσεώς μου, σύ, ποὺ εἶσαι ὁ βασιλεύς μου καὶ ὁ Θεός μου, διότι ἐγὼ ὄχι εἰς τὰ ἄψυχα εἴδωλα οὔτε εἰς κανένα ἄλλον, ἀλλὰ πρὸς σὲ θὰ προσευχηθῶ καὶ τώρα, Κύριε.

προσεξε εἰς τὴν φωνὴν τῆς παρακλήσεώς μου, Σύ, ποὺ εἶσαι ὁ ὑπέρτατος καὶ αἰώνιος βασιλεύς μου καὶ ὁ Θεός μου. Διότι οὐχὶ εἰς τὰ ἀναίσθητα εἴδωλα, ἀλλ’ εἰς σὲ καὶ μόνον θὰ προσεύχωμαι, Κύριε. Καὶ ἐκτὸς σοῦ ἄλλον προστάτην δὲν ἔχω.

Πρωΐ, πρὶν ἀκόμη ἀρχίσω κανένα ἔργον, σὺ θὰ ἀκούσῃς τὸ περιεχόμενον τῆς προσευχῆς μου. Τὸ πρωῒ θὰ παρουσιασθῶ ἐνώπιόν σου καὶ σὺ θὰ ρίψῃς εὐμενὲς βλέμμα πρὸς ἐμέ.

Τὸ πρωΐ, μόλις ἀπὸ τὴν κλίνην μου ἐγερθῶ καὶ προτήτερα ἀπὸ κάθε ἄλλο ἔργον μου, Σὲ πρῶτον θὰ ἐπικαλεσθῶ καὶ Σὺ θὰ ἀκούσῃς τὴν ἱκετευτικὴν φωνήν μου. Λίαν πρωῒ θὰ παρουσιασθῶ ἐνώπιόν σου καὶ θὰ εὐδοκήσῃς νὰ ρίψῃς εὐμενὲς τὸ βλέμμα σου ἐπ’ ἑμοῦ.

Σὺ εἶσαι Θεός, ποὺ ποτὲ καὶ κατὰ κανένα τρόπον δὲν θέλεις τὴν καταπάτησιν τοῦ νόμου Σου καὶ τὴν ἀδικίαν. Διὰ τοῦτο οὔτε καὶ πρὸς στιγμὴν δὲν θὰ παραμείνῃ πλησίον σου ὡς προστατευόμενός σου ἀσεβὴς ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος μηχανεύεται τὸ κακόν.

Διότι σὺ δὲν εἶσαι Θεὸς ποὺ θέλεις τὴν ἀνομίαν καὶ ἀδικίαν, τὴν ὁποίαν ἐμίσησα καὶ ἐγώ, ἐργάζονται δὲ οἱ ἐχθροὶ καὶ διῶκταί μου. Οὐδ’ ἐπὶ στιγμὴν θὰ παραμείνῃ πλησίον σου ὡς οἰκεῖος καὶ φίλος σου, ὅποιος πονηρεύεται καὶ μηχανᾶται τὸ κακόν.

Οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ σταθοῦν ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια σου μὲ θάρρος ἢ μὲ θράσος αὐτοί, οἱ ὁποῖοι καταπατοῦν τὸν Νόμον σου. Σὺ ἐμίσησες ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὡς ἔργον των νὰ πράττουν τὴν ἀνομίαν καὶ τὴν ἁμαρτίαν.

Οὔτε θὰ σταθοῦν ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια σου αὐτοί, ποὺ παραβαίνουν τὸν νόμον σου. Ἐμίσησας ὅλους ἐκείνους, ποὺ ὡς ἔργον των ἔχουν νὰ διαπράττουν τὴν ἀνομίαν καὶ ἁμαρτίαν.

Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου θὰ ἐξολοθρεύσῃς, Κύριε, ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι λέγουν ψεύδη. Τὸν αἱμοχαρῆ ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος χύνει αἷμα ἄλλων ἀνθρώπων, ὅπως ἐπίσης καὶ τὸν δόλιον, τοὺς ἀποστρέφεται μετὰ βδελυγμίας ὁ Κύριος.

Θὰ ἐξολοθρεύσῃς ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι χωρὶς ἴχνος εὐσυνειδησίας καὶ ἐντροπῆς λαλοῦν καὶ διαδίδουν τὸ ψεῦδος. Τὸν αἱμοβόρον ἄνθρωπον, ποὺ βάφει τὰς χεῖρας του εἰς ἀδελφικὰ αἵματα καὶ διὰ δόλων ἐπιζήτει τὴν βλάβην καὶ καταστροφὴν τοῦ πλησίον, τὸν μισεῖ καὶ τὸν ἀποστρέφεται ὁ Κύριος.

Ἐγὼ ὅμως στηριζόμενος καὶ ἐλπίζων εἰς τὸ ἄπειρον ἔλεός σου θὰ εἰσέλθω εἰς τὸ κατοικητήριόν σου. Θὰ προσκυνήσω Σὲ μὲ εὐλάβειαν καὶ ἱερὸν δέος εἰς τὸν ἅγιον ναόν σου.

Ἀντιθέτως ὅμως ἐγὼ βασίζομαι εἰς τοὺς οἰκτιρμούς σου καὶ ὄχι εἰς τὸν δόλον καὶ τὴν ἀπάτην ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ ἀντίπαλοί μου. Καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα μου στηριγμένην εἰς τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου θὰ εἰσέλθω εἰς τὸν οἶκον σου καὶ θὰ προσκυνήσω, γεμᾶτος σεβασμὸν καὶ εὐλάβειαν πρὸς σέ, εἰς τὸν ἅγιον ναόν σου.

Κύριε, βλέπεις πόσον πολλοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ μὲ ἐχθρεύονται! Διὰ τοῦτο σὺ γίνε ἐν τῇ ἀπείρῳ σου δικαιοσύνῃ ὁδηγός μου. Βοήθησέ με, ὥστε μὲ σταθερότητα καὶ ἀποφασιστικότητα νὰ βαδίζω τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν ἐνώπιόν σου.

Κύριε, οἱ ἀδικοῦντες με εἶναι πολλοί. Καὶ ἐξ αἰτίας τῶν ἀδίκων τούτων ἐχθρῶν μου σὲ παρακαλῶ, γενοῦ ὁδηγός μου ἐν ὀνόματι τῆς δικαιοσύνης σου καὶ ἁπάλλαξε τὴν πορείαν τῆς ζωῆς μου ἀπὸ κάθε ἐμπόδιον καὶ παγίδα, ὥστε ἀσφαλῶς νὰ βαδίζω τὸν εὐθὺν δρόμον ποὺ σοῦ εἶναι ἀρεστός. Λύτρωσέ με σὺ ἀπὸ τὰς παγίδας τῶν ἐχθρῶν μου καὶ μὴ ἐπιτρέψῃς, ὥστε ἐξ αἰτίας αὐτῶν νὰ παρεκκλίνω ἀπὸ τὸ θέλημά σου. Ἔχω ἀπόλυτον ἀνάγκην τῆς ὁδηγίας καὶ προστασίας σου.

Διότι εἰς τὸ στόμα τῶν ἐχθρῶν μου δὲν ὑπάρχει ποτὲ ἡ ἀλήθεια. Ἡ καρδιά των σκέπτεται καὶ ἐπιθυμεῖ πάντοτε μάταια καὶ ἐπιβλαβῆ. Ὁ λάρυγξ των εἶναι τάφος ἀνοικτός, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐξέρχονται δυσωδίαι· μὲ τὰς ψευδολόγους δὲ γλώσσας των ἐκχύνουν φαρμακερὰς δολιότητας.

Διότι δὲν ὑπάρχει εἰς τὸ στόμα των ἀλήθεία· ἡ καρδία των εἶναι ἀνειλικρινὴς καὶ διαλογίζεται μάταια καὶ πονηρά. Ὁ λάρυγξ των σὰν τάφος ἀνοικτός, ποὺ ἀναδίδει μολυσματικὴν δυσοσμίαν, μόνον λόγους βλασφημίας καὶ βρωμερὰς αἰσχρότητος ἐκβάλλει. Μὲ τὰς συκοφαντικὰς καὶ ψευδολόγους γλώσσας των ὑφαίνουν δολιότητας καὶ φαρμακερὰς ἐπινοήσεις.

Κρῖνε καὶ καταδίκασέ τους σύ, ὦ Θεέ μου. Εἴθε νὰ ἀστοχήσουν ὅλαι αἱ συκοφαντίαι των καὶ ὅλα τὰ ἐναντίον μου διαβούλιά των. Σύμφωνα μὲ τὸ πλῆθος τῶν ἀσεβειῶν των διασκόρπισέ τοὺς καὶ διῶξε τους ἀπὸ κοντά σου, διότι ἐργαζόμενοι αὐτοὶ τὸ κακὸν καὶ πολεμοῦντες τοὺς ἰδικούς σου ἀνθρώπους σὲ ἔχουν πικράνει μὲ τὸ παραπάνω, Κύριε.

Καταδίκασέ τους, ὦ Θεέ μου. Εἴθε νὰ πέσουν ἔξω καὶ νὰ ἀποτύχουν εἰς τὰ δόλια σχέδια καὶ τὰς ἐσκεμμένας πλεκτάνας, τὰς ὁποίας συνέλαβον καὶ ἐμηχανεύθησαν κατ’ ἐμοῦ. Σύμφωνα μὲ τὸ πλῆθος τῶν ἀσεβειῶν τους σκόρπισέ τους καὶ ἀπομάκρυνέ τους, διότι μὲ τὸ νὰ πολεμοῦν τοὺς ἀφωσιωμένους εἰς Σὲ δούλους, σὲ κατεπίκραναν, Κύριε.

Θὰ εὐφρανθοῦν δὲ τότε ὅλοι, ὅσοι στηρίζουν τὰς ἐλπίδας των εἰς σέ. Ἡ χαρά των καὶ ἡ ἀγαλλίασις θὰ εἶναι αἰωνία καὶ ἀναφαίρετος. Σὺ δὲ θὰ κατοικήσῃς ἐν μέσῳ αὐτῶν καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι, ποὺ ἀγαποῦν τὸ Ὄνομά σου, θὰ καυχῶνται διὰ τὴν προστασίαν, ποὺ τοὺς παρέχεις.

Καὶ θὰ εὐφρανθοῦν τότε ὅλοι ὅσοι ἔλπιζουν εἰς Σέ, διότι θὰ ἴδουν, ὅτι εἰσακούεις τὴν προσευχὴν καθενὸς ποὺ στηρίζει τὴν πεποίθησίν του εἰς σὲ καὶ ματαιώνεις τὰς ἐπιβουλὰς τῶν μισούντων τοὺς ἐκλεκτούς σου. Ἡ χαρὰ καὶ ἡ ἀγαλλίασίς των θὰ εἶναι ἀκατάπαυστος καὶ διαρκής, διότι θὰ ἀντιληφθοῦν καὶ θὰ πληροφορηθοῦν ἀπὸ τὰ πράγματα, ὅτι ἔχεις στήσει τὴν σκηνήν σου πλησίον των καὶ κατοικεῖς ὡς προστάτης των καὶ κηδεμὼν ἐν μέσῳ αὐτῶν. Καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ ἀγαποῦν τὸ ὄνομά σου, θὰ καυχηθοῦν διὰ τὴν προστασίαν τὴν ὁποίαν τοὺς παρέχεις.

Διότι σύ, Κύριε, ἐν τῇ ἀπείρῳ σου ἀγαθότητι θὰ εὐλογήσῃς τὸν δίκαιον. Κύριε, ἡ ἄπειρος πρὸς ἡμᾶς εὐμένειά σου καὶ προστασία εἶναι δι’ ἡμᾶς ἀκατανίκητον ὅπλον καὶ στέφανος δόξης.

Διότι σὺ θὰ εὐλογήσῃς τὸν δίκαιον καὶ συνεπῶς αἱ κατ’ αὐτοῦ κατάραι καὶ βλασφημίαι τῶν ἀσεβῶν εἰς οὐδὲν θὰ ἰσχύσουν. Κύριε, ἡ πολλή σου εὐαρέσκεια καὶ ἀγάπη ἔγινεν εἰς ἠμᾶς ὅπλον, ἰσχυρὸν καὶ ἀκαταγώνιστον, μὲ τὸ ὁποῖον μᾶς ἐπροστάτευσες, ἀλλὰ καὶ μᾶς ἐχάρισες τὸν στέφανον τῆς νίκης.

Ἐψάλλετο «κατὰ ὀκτὼ μουσικοὺς τόνους χαμηλότερα». Ψαλμὸς τοῦ Δαυΐδ.

Στὸν πρωτοψάλτη, μέ τή συνοδεία ὀκτάχορδων ὀργάνων, γιά τὴν ὄγδοη ἡμέρα· ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Κύριε, ἐπάνω εἰς τὸν δίκαιον θυμόν σου μὴ μὲ τιμωρήσῃς διὰ τὰς ἁμαρτωλάς μου πράξεις, καὶ μὴ θελήσῃς ἐπάνω εἰς τὴν δικαίαν σου ὀργὴν νὰ μὲ παιδαγωγήσῃς μὲ σκληρότητα.

Κύριε, φανοῦ ἐπιεικὴς πρὸς ἐμέ. Μὴ ἐλέγξῃς, σὲ παρακαλῶ, καὶ μὴ κολάσῃς μὲ τὸν θυμόν σου τὰς πράξεις μου, μηδὲ διευθύνης μὲ τὴν ὀργήν σου κατ’ ἑμοῦ τὴν παιδαγωγικὴν μάστιγά σου. Τιμώρησέ με φιλανθρώπως.

Ἐλέησέ με, Κύριε, διότι εἶμαι σωματικῶς καὶ ψυχικῶς ἀσθενής. Θεράπευσε, Κύριε, ἐμὲ τὸν ἀσθενῆ, διότι καὶ αὐτὰ τὰ ὀστᾶ μου ἔχουν ταραχθῆ ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μου.

Ἐλέησέ με, Κύριε, διότι ἀπὸ τὰς πολλὰς τιμωρίας σου καὶ τὴν συντριβήν μου κατάκειμαι ἀσθενής. Ἰάτρευσέ με, Κύριε, διότι ἀπὸ τὸν πολὺν πόνον μου καὶ τὴν βαρεῖαν λύπην μου μετεκινήθησαν καὶ ἐκλονίσθησαν καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ ὀστᾶ μου.

Ἡ δὲ ψυχή μου ἐπλημμύρισεν ἀπὸ ταραχὴν καὶ ἀνεστατώθη ἐξ αἰτίας τῆς δικαίας σου ὀργῆς. Ἕως πότε ὅμως, Κύριε, θὰ στέκῃς μακρὰν ἀπὸ ἐμὲ καὶ ὠργισμένος θὰ στρέφῃς ἀλλοῦ τὸ πρόσωπόν σου;

Ἄλλα καὶ ὁλόκληρον τὸ ἐσωτερικόν μου, ἡ ἀσώματος καὶ ἄϋλος ψυχή μου ἐταράχθη πάρα πολύ. Καὶ σύ, Κύριε, ἕως πότε θὰ εἶσαι ὠργισμένος κατ’ ἐμοῦ καὶ θὰ μὲ στερῇς τοῦ ἐλέους σου;

Στρέψε, Κύριε, τὸ πρόσωπόν σου πρὸς ἐμέ. Γλύτωσε τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν μου ἀπὸ τὰς συμφοράς. Σῶσε με, ὄχι διὰ τὰς καλάς μου πράξεις, ἀλλὰ διὰ τὴν ἄπειρον εὐσπλαγχνίαν σου.

Μὴ φεύγῃς καὶ μὴ μὲ ἀφήνῃς, Κύριε, ἀλλ’ ἐλθὲ πάλιν πλησίον μου· ἐλευθέρωσε τὴν ψυχήν μου ἀπὸ τὴν ἀθλιότητα, εἰς τὴν ὁποίαν εὑρίσκεται, σῶσε με διὰ τοὺς οἰκτιρμοὺς καὶ τὸ ἀνεξάντλητον ἔλεός σου.

Διότι, ἐὰν ἀποθάνῃ κανεὶς ἀμετανόητος καὶ καταβῇ εἰς τὸν ᾅδην, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σὲ ἐνθυμῆται, Κύριε. Εἰς τὸν ᾅδην ποιὸς ἀμετανόητος εἶναι δυνατὸν νὰ σὲ δοξολογήσῃ; Ἐγὼ ὅμως, Κύριε, μετανοῶν διὰ τὰς παραβάσεις μου κλαίω.

Ὀλίγος μοῦ ἀπομένει τῆς μετανοίας ὁ καιρός. Καὶ ἐὰν ἀποθάνῃ τις προτοῦ προφθάσῃ νὰ συμφιλιωθῇ μαζί σου, δὲν εἶναι πλέον δυνατὸν νὰ σὲ ἐνθυμῆται μὲ ἐλπίδα συγχωρήσεως καὶ μετανοίας. Εἰς τὸν σκοτεινὸν δὲ καὶ ἔρημον τῆς παρουσίας σου Ἅδην ποῖος θὰ ἀναμέλψῃ ὕμνους εἰς τὸ φοβερὸν μεγαλεῖον σου;

Ἐκοπίασα, ἀπέκαμα ἀπὸ τοὺς στεναγμούς μου διὰ τὰς παρεκτροπάς μου. Ἔλουσα καὶ λούζω κάθε νύκτα τὸ κρεββάτι μου καὶ βρέχω μὲ τὰ ἄφθονα δάκρυά μου τὸ στρῶμα μου.

Ἀπέκαμα ἀπὸ τοὺς στεναγμοὺς διὰ τὰς παρεκτροπάς μοῦ. Ἔλουσα καὶ λούω κάθε νύκτα τὸ κρεββάτι μου καὶ βρέχω τὸ στρῶμα μου μὲ τὰ ἄφθονα δάκρυά μου.

Κλαίω συνεχῶς ἐξ αἰτίας τῆς ὀργῆς σου καὶ ἀπὸ τὰ δάκρυά μου ἐπόνεσαν τὰ μάτια μου. Ἔγινα ἀσήμαντος, σὰν τὸ παληωμένο ἔνδυμα, καὶ περιφρονημένος ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου.

Κλαίω συνεχῶς ἐξ αἰτίας τοῦ θυμοῦ σου καὶ ἀπὸ τὴν συνεχῆ ροὴν τῶν δακρύων μου μὲ ἐπόνεσαν τὰ μάτια μου. Κατήντησα νὰ περιφρονοῦμαι ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου σὰν ροῦχον πεπαλαιωμένον.

Ἀλλὰ τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου εἶναι ἄπειρον καὶ διὰ τοῦτο εἰς αὐτὸ ἐλπίζω καὶ φωνάζω πρὸς τοὺς ἐχθρούς μου· φύγετε μακρυὰ ἀπὸ μένα κατεντροπιασμένοι, ὅσοι ἐργάζεσθε τὴν ἀνομίαν. Δὲν σᾶς φοβοῦμαι, διότι εἷμαι βέβαιος ὅτι ὁ Κύριος ἐδέχθη μὲ εὐμένειαν τὴν προσευχήν, ποὺ μὲ δάκρυα καὶ κλαυθμοὺς τοῦ ἀπηύθυνα.

Ἀλλ’ ὄχι· τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου μου εἶναι ἄβυσσος πολλὴ καὶ δι’ αὐτὸ θὰ μὲ προστατεύσῃ. Φύγετε λοιπὸν μακρὰν ἀπὸ ἐμὲ ἐντροπιασμένοι ὅλοι ὅσοι ἐργάζεσθε τὴν ἀνομίαν. Δὲν σᾶς φοβοῦμαι πλέον. Διότι ὁ Κύριος ἤκουσε μὲ εὐμένειαν καὶ πλῆθος οἰκτιρμῶν τὴν φωνήν, ποὺ μὲ δάκρυα πολλὰ τοῦ ἀπηύθυνα.

Ἤκουσεν ὁ Κύριος τὴν δέησίν μου. Ὁ Κύριος εὐηρεστήθη νὰ κάμῃ δεκτὴν τὴν προσευχήν μου.

Ἤκουσεν ὁ Κύριος τὴν δέησίν μου. Ὁ Κύριος εὐηρεστήθη νὰ δεχθῇ τὴν προσευχήν μου.

Ἂς κατεντροπιασθοῦν καὶ ἂς κυριευθοῦν ἀπὸ φόβον καὶ τρόμον οἱ ἐχθροί μου. Ἂς γυρίσουν ὀπίσω καὶ πανικόβλητοι ἂς τραποῦν εἰς φυγήν, ἂς καταισχυνθοῦν γρήγορα.

Ἂς ἐντροπιασθοῦν καὶ ἂς κυριευθοῦν ἀπὸ ταραχὴν καὶ τρόμον ὅλοι οἱ ἐχθροί μου. Ἂς ὑποχωρήσουν νικημένοι καὶ ἂς κατεντροπιασθοῦν γρήγορα καὶ παρευθύς.

Ψαλμός συντεθεὶς ἀπὸ τὸν Δαυΐδ, τὸν ὁποῖον ἕψαλεν εἰς ἔκφρασιν εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸν Κύριον διὰ τοὺς σωτηρίους λόγους, τοὺς ὁποίους ὑπὲρ αὐτοῦ εἶπεν ὁ Χουσεί, υἱὸς τοῦ Ἰεμενεί, πρὸς τὸν ἐπαναστάτην Ἀβεσσαλώμ.

Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ, τὸν ὁποῖον ἔψαλε στὸν Κύριο ἐξαιτίας τῶν λόγων τοῦ Χουσί, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἰεμενεί.

Κύριε, ὁ Θεός μου, εἰς σὲ ἐστήριξα ὅλας μου τὰς ἐλπίδας. Σῶσε με ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐχθρούς μου, οἱ ὁποῖοι μὲ καταδιώκουν καὶ γλύτωσέ με ἀπὸ αὐτούς, καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸν ἀρχηγόν των τὸν Ἀβεσσαλώμ,

Κύριε ὁ Θεός μου, εἰς σὲ ἐστήριξα ὅλην τὴν ἐλπίδα μου. Σῶσε με ἀπὸ ὅλους ὅσοι μὲ καταδιώκουν καὶ γλύτωσέ με ἀπὸ αὐτούς.

διὰ νὰ μὴ ἁρπάσῃ αὐτὸς καὶ ὡς λέων ἄγριος κατασπαράξῃ τὴν ζωήν μου, ἀφοῦ δὲν θὰ ὑπάρχῃ εἰς τὸ πλευρόν μου κανείς, διὰ νὰ μὲ γλυτώσῃ καὶ νὰ μὲ σώσῃ.

Ἐλθέ, Κύριε, εἰς βοήθειάν μου, μήπως σὰν λέων ἄγριος καὶ σκληρὸς ἁρπάση ὁ ἐχθρὸς τὴν ζωήν μου καὶ κατασπαραχθῶ, ἐφ’ ὅσον δὲν θὰ ὑπάρχῃ εἰς τὸ πλευράν μου κανεὶς ποὺ νὰ μὲ γλυτώσῃ καὶ μὲ σώσῃ.

Κύριε καὶ Θεέ μου, ἐὰν διέπραξα αὐτὸ τὸ κακόν, διὰ τὰ ὁποῖον μὲ καταδιώκουν, ἐὰν αἱ χεῖρες μου ἔκαμαν κάκοιαν ἀδικίαν ἐναντίον των,

Κύριε ὁ Θεός μου, ἐὰν πράγματι ἔκαμα αὐτὸ διὰ τὸ ὁποῖον καταδιώκομαι, ἐὰν αἱ χεῖρες μου διέπραξαν ἀδικίαν·

ἐὰν ἀνταπέδωκα ποτὲ κάτι κακὸν εἰς τοὺς ἐχθρούς μου, οἱ ὁποῖοι συνεχῶς μὲ καταδιώκουν καὶ μὲ ἀδικοῦν, ἂς χάσω κάθε ἐλπίδα σωτηρίας ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἐχθρῶν μου, ἂς πέσω νικημένος ἀπὸ αὐτούς, ἔρημος καὶ γυμνωμένος ἀπὸ κάθε συμπαράστασιν.

ἐὰν ἀνταπέδωκα κακὸν εἰς ἐκείνους ποὺ μοῦ ἀνταποδίδουν κακὰ ἀντὶ τῶν πρὸς αὐτοὺς εὐεργεσιῶν μου, αἲ τότε εἴθε νὰ πέσω ἔξω καὶ νὰ νικηθῶ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου, ἔρημος καὶ γυμνωμένος ἀπὸ πᾶσαν βοήθειαν καὶ ἐλπίδα.

Ἂς μὲ καταδιώξῃ, μαζῆ μὲ τοὺς ἐχθρούς μου, ὁ ἀρχηγός των, ἂς μὲ συλλάβῃ αἰχμάλωτον, ἂς ποδοπατήσῃ κάτω εἰς τὸ χῶμα καὶ ἂς ἐξευτελίσῃ τὴν ζωήν μου καὶ ἂς σκεπάσῃ μὲ τὸ χῶμα τοῦ τάφου ὅλην τὴν δόξαν μου.

Ἂς καταδιώξῃ τότε ὁ ἐχθρὸς ὁλόκληρον τὴν ὕπαρξίν μου καὶ ἂς μὲ συλλάβῃ αἰχμάλωτον καὶ ἂς ποδοπατήσῃ εἰς τὸ χῶμα τὴν ζωήν μου καὶ μὲ ἀτιμίαν πολλὴν ἂς τὴν καταθάψῃ εἰς τὰ σκοτεινὰ σκηνώματα τοῦ τάφου, ἐξαλείφων ὁλοτελῶς τὸ ἔνδοξον ὄνομά μου.

Ἀλλ’ ἐγώ, Κύριε, δὲν θέλω νὰ ἐκδικηθῶ ὁ ἴδιος τοὺς ἐχθρούς μου· διὰ τοῦτο σε παρακαλῶ, σήκω, Κύριε, ὠργισμένος ἐναντίον αὐτῶν. Φανέρωσε τὸ ὕψος τῆς ἀκατανίκητου δυνάμεώς σου ἕως εἰς τὰ πέρατα τοῦ στρατοπέδου τῶν ἐχθρῶν σου, ὥστε κανεὶς νὰ μὴ διαφύγῃ τὴν τιμωρίαν. Κύριε ὁ Θεός μου, σήκω εἰς προστασίαν μου, σύμφωνα ἄλλωστε καὶ μὲ τὸν Νόμον, τὸν ὁποῖον ἔχεις σχετικῶς διατάξει, νὰ τιμωροῦνται δηλαδὴ οἱ κακοί, οἱ δὲ καλοὶ νὰ προστατεύωνται καὶ ἀμείβωνται.

Σήκω, Κύριε, χωρὶς οἰκτιρμοὺς καὶ σπεῦσον θυμωμένος εἰς βοήθειάν μου. Φανέρωσε τὸ ὕψος τῆς δυνάμεώς σου γύρω ἀπὸ τὰ πέρατα τοῦ στρατοπέδου τῶν ἐχθρῶν σου, ὥστε νὰ μὴ διαφύγῃ κανεὶς τὴν τιμωρίαν σου. Ἐξεγέρθητι εἰς ὑπεράσπισίν μου, Κύριε ὁ Θεός μου, ἐν ὀνόματι τοῦ προστάγματος τὸ ὁποῖον καθώρισες νομοθετήσας, ὅτι πρέπει νὰ βοηθοῦνται καὶ προστατεύωνται οἱ ἀδικούμενοι, νὰ πατάσσονται δὲ οἱ ἀσεβεῖς καὶ οἱ ἄδικοι.

Καὶ ὅταν, Κύριε, ἀποκοταστήσῃς δικαιοσύνην, τότε πλήθη λαῶν μὲ πίστιν θὰ σὲ περιβάλλουν, πρὸς χάριν δὲ αὐτῆς τῆς συγκεντρώσεως τῶν πιστῶν λαῶν, ἀνέβα εἰς τὸ μεγαλειῶδες βῆμα τῆς δικαιοσύνης καὶ ἀγαθότητάς σου.

Καὶ ἀμέσως τότε σύναξις λαῶν ἀπὸ ἔθνη πολλὰ θὰ σὲ περιστοιχίσουν, διὰ νὰ δοξάσουν τὴν δικαιοσύνην σου καὶ τὴν πρόνοιάν σου. Καὶ διὰ τὴν σύναξιν ταύτην τῶν λαῶν, ἡ ὁποία δὲν θέλεις ποτὲ νὰ σκανδαλίζεται καὶ νὰ κλονίζεται εἰς τὴν πρὸς σὲ πίστιν καὶ ἐλπίδα, ἀνέβα καὶ πάλιν εἰς τὸ ἐν οὐρανοῖς ὑψηλὸν δικαστικόν σου βῆμα, τὸ ὁποῖον οἱ ἀσεβεῖς, παρεξηγοῦντες τὴν μακροθυμίαν σου, νομίζουν ὅτι τὸ ἐγκατέλιπες.

Ὁ Κύριος θὰ κρίνῃ ἀργὰ ἢ γρήγορα ὅλους τοὺς λαούς. Κρῖνε καὶ ἐμὲ τώρα, Κύριε, ἀνάλογα μὲ τὴν δικαιοσύνην, ποὺ ἕως τώρα ἔχω δείξει· καὶ σύμφωνα μὲ τὴν ἀθωότητά μου ἀπέναντι τῶν ἐχθρῶν μου δεῖξε εἰς ἐμὲ τὴν ἰδικήν σου ἀγαθότητα.

Ναί· ὁ Κύριος ἐκάθισεν ἐπὶ τοῦ δικαστικοῦ του θρόνου καὶ θὰ κρίνῃ τοὺς λαούς. Κρῖνε καὶ δίκασε, Κύριε, καὶ ἐμέ, ὁ ὁποῖος μολονότι εἶμαι ἔνοχος ἐνώπιόν σου, προσεπάθησα ὅμως πάντοτε νὰ συμπεριφέρομαι πρὸς τοὺς ὁμοίους μου μὲ δικαιοσύνην καὶ ἀκακίαν, μὴ διαπράξας εἰς κανένα κακόν τι.

Θέσε, Κύριε, ἕνα τέρμα εἰς τὴν κακίαν τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων. Ἔτσι θὰ ὁδηγήσῃς, σὺ Κύριε, ἀνενόχλητον καὶ ἀπρόσκοπτον τὸν δίκαιον εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς, διότι γνωρίζεις τὰ βάθη τῶν ἀνθρωπίνων καρδιῶν, τὰς σκέψεις καὶ τὰς ἐπιθυμίας αὐτῶν.

Ἂς λάβῃ πέρας καὶ ἂς ἑξαφανισθῇ λοιπὸν ἡ πονηρία τῶν ἁμαρτωλῶν. Καὶ τότε, σύ, ὦ Θεέ μου, ποὺ γνωρίζεις τὰ κεκρυμμένα ἐλατήρια τῶν ἀνθρώπων, διότι ἐξετάζεις τὰς εἰς τὰ βάθη τῶν καρδιῶν των σκέψεις των καὶ τὰ εἰς τοὺς νεφρούς των ἀπόκρυφα συναισθήματά των, θὰ ὁδηγήσῃς τον δίκαιον ἀνενόχλητον καὶ ἀνεμπόδιστον ἀπὸ ἀντιδράσεις εἰς τὸν εὐθὺν δρόμον τῆς ἀρετῆς.

Δικαία θὰ εἶναι ἡ πρὸς ἐμὲ βοήθειά σου, Κύριε, διότι σὺ εἶσαι Θεός, ὁ ὁποῖος σώζεις ὅλους ὅσοι ἔχουν εὐθεῖαν καὶ εἰλικρινῆ τὴν καρδίαν.

Δικαίως θὰ μὲ βοηθήσῃ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος σώζει ὅλους ὅσοι ἔχουν καρδίαν εὐθεῖαν καὶ ἀπηλλαγμένην ἀπὸ δόλον καὶ κακίαν.

Ὁ Θεὸς εἶναι κριτὴς δίκαιος καὶ ἰσχυρὸς καὶ μακρόθυμος καὶ δὲν ἐπιφέρει τὴν ὀργήν του μὲ καθημερινὰς ποινὰς καὶ τιμωρίας ἐναντίον τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων.

Ὁ Θεὸς εἶναι κριτὴς δίκαιος καὶ ἰσχυρός. Καὶ ἔχει λοιπὸν τὴν δύναμιν νὰ ἐξολοθρεύσῃ τοὺς ἀδίκους. Ἀλλ’ εἶναι συγχρόνως καὶ μακρόθυμος καὶ δὲν ἐκδηλώνει τὴν ὀργήν του μὲ καθημερινὰς ποινὰς καὶ τιμωρίας κατὰ τῶν παραβατῶν.

Ἐὰν ὅμως σεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ καταφρονήσετε τὴν μακροθυμίαν τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν μετανοήσετε, ὁ Κύριος θὰ τροχίσῃ τὴν ρομφαίαν του, τὸ τόξον του τὸ ἔχει ἤδη ἕτοιμον ἐναντίον σας.

Ἐὰν ὅμως καταφρονήσετε τὴν μακροθυμίαν του καὶ δὲν μετανοήσετε ἐγκαίρως, ὡς πολεμιστὴς ἀκαταγώνιστος καὶ δυνατώτερος ἀπὸ κάθε ἄλλον, θὰ τροχίσῃ καὶ θὰ γυαλίσῃ τὴν ρομφαίαν του. Ἰδοὺ ἐτέντωσε τὴν χορδὴν τοῦ τόξου του καὶ τὸ ἑτοίμασε διὰ νὰ τὸ χρησιμοποιήσῃ.

Καὶ εἰς τὸ τόξον αὐτὸ ὁ Κύριος ἐτοποθέτησε τὰ θανατηφόρα του βέλη, τὰ ὁποῖα ἡτοίμασε ἐναντίον τῶν φλογιζομένων καὶ ἐξαπτομένων ἀπὸ τὴν κακότητα καὶ τὰ πάθη ἀμετανοήτων ἁμαρτωλῶν.

Καὶ ἐπ’ αὐτοῦ ἑτοίμασε ὄργανα καὶ ὅπλα φονικὰ καὶ θανατηφόρα. Τὰ βέλη ποὺ θὰ ρίψῃ μὲ αὐτὸ ἔχουν κατασκευασθῆ τέλεια μὲ πίσσαν καὶ ἄλλας εὐκόλως καιομένας καὶ ἀναφλεγομένας ὕλας, ὥστε νὰ εἶναι πύρινα καὶ καυστικά.

Ἰδού, αὐτὸς ὁ ἐχθρός μου ἐκυριεύθη ἀπὸ ὠδίνας διὰ τὸ κατ’ ἐμοῦ κακόν, συνέλαβεν ἔτσι εἰς τὴν ψυχήν του σχέδιον πόνου ἐναντίον μου, ἐγέννησε δὲ τὴν παρανομίαν, ἡ ὁποία θὰ ἐκσπάσῃ εἰς βάρος του.

Ἰδοὺ αὐτὸς ποὺ μὲ καταδιώκει ἀδίκως, σὰν γυναῖκα ποὺ κοιλοπονεῖ, ἐγέννησε μὲ κόπον καὶ προσπάθειαν πολλὴν ἀδικίαν κατ’ ἐμοῦ· συνέλαβεν εἰς τὴν ψυχήν του σχέδιον πόνου καὶ ὀδύνης ἐναντίον μου καὶ ἐγέννησεν ἀνομίαν.

Ἤνοιξε ὡσὰν παγίδα λάκκον, διὰ νὰ μὲ συλλάβῃ εἰς αὐτόν, ὅπως συλλαμβάνουν τὰ ἄγρια θηρία, τὸν ἀνεσκάλευσεν, ὥστε νὰ μὴ φαίνεται. Ὅμως ὄχι ἐγώ, ἀλλὰ αὐτὸς θὰ πέσῃ μέσα εἰς τὸν βόθρον, τὸν ὁποῖον μὲ τόσην τέχνην κατεσκεύασε.

Ἤνοιξε λάκκον διὰ να συλληφθῶ μὲ παγίδα εἰς αὐτὸν καὶ τὸν ἀνεσκάλευσεν, ὥστε να μὴ φαίνεται καὶ ἀνύποπτος νὰ διέλθω δι’ αὐτοῦ. Ἀλλ’ αὐτὸς καὶ ὄχι ἐγὼ θὰ πέσῃ μέσα εἰς τὸν βόθρον, τὸν ὁποῖον μὲ τόσην τέχνην καὶ κόπον κατεσκεύασε.

Σὰν πέτρα θὰ γυρίσῃ ἀπὸ ψηλὰ καὶ θὰ πέσῃ εἰς τὴν κεφαλήν του τὸ κακὸν αὐτό, ποὺ μὲ πονηρίαν καὶ κόπον πολὺν ἡτοίμασεν ἐναντίον μου. Εἰς τὴν κορυφήν του θὰ κατεβῇ βαρεῖα καὶ συντριπτικὴ ἡ ἀδικία του.

Σὰν πέτρα, ποὺ τὴν ἐξεσφενδόνισεν ὑψηλά, θὰ γυρίση πίσω καὶ θὰ πέσῃ εἰς τὴν ἰδίαν του κεφαλὴν τὸ κακὸν αὐτὸ ποὺ μὲ πόνον καὶ κόπον ἡτοίμασε· καὶ εἰς τὴν κορυφὴν καὶ τὸ ὑψηλότερον μέρος τοῦ σώματός του θὰ καταβῇ βαρεῖα καὶ συντριπτικὴ ἡ ἀδικία του.

Ἐγὼ δέ, σωσμένος ἀπὸ τὴν ἀγαθότητα καὶ δύναμιν τοῦ Κυρίου, θὰ ἀνυμνολογῶ τὸν Κύριον διὰ τὴν δικαιοσύνην του αὐτὴν καὶ θὰ ψάλλω ὕμνους δοξολογίας εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Ὑψιστου.

Ἀντιθέτως ἐγώ, ποὺ τόσον ἐπροστατεύθην καὶ ἐβοηθήθην, θὰ ἀνυμνήσω καὶ θὰ δοξάσω τὸν Κύριον σύμφωνα μὲ τὴν δικαιοσύνην ποὺ ἔδειξε καὶ θὰ ψάλω ὕμνον εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, ποὺ εἶναι Ὕψιστος καὶ ὑπερουράνιος καὶ ἀπλησίαστος εἰς τοὺς ἐχθρούς του.

Ψαλμὸς χαρμόσυνος ᾄδόμενος κατὰ τὴν ὥραν τοῦ τρυγητοῦ.

Στὸν πρωτοψάλτη, γιά τίς ἐκκλησίες· ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Κύριε ὁ κύριος ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ἰδιαιτέρως δὲ ἡμῶν τῶν πιστῶν, πόσον ξακουστὸν καὶ ὁλόλαμπρον προβάλλει τὸ ὄνομά σου εἰς ὅλην τὴν γῆν, εἰς ὅλα τὰ δημιουργήματά σου! Ἡ μεγαλοπρέπειά σου ὡς δημιουργοῦ εἶναι ἀσυγκρίτως λαμπροτέρα ἀπὸ τὴν λαμπρότητα τῶν οὐρανίων κόσμων, τοὺς ὁποίους σὺ ἐδημούργησες.

Κύριε ὁ Θεὸς καὶ δεσπότης ἡμῶν, τοῦ περιουσίου λαοῦ σου, ἐξόχως θαυμαστὴ καὶ ἐκθαμβωτικὴ διαλάμπει ἡ δύναμις καὶ ἡ σοφία σου εἰς τὰ καθ’ ὅλην τὴν γῆν δημιουργήματά σου. Ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς γῆς θαυμάζουν τὸ μεγαλεῖον σου καὶ ἀνυμνοῦν τὸ ὄνομά σου. Διότι ἡ μεγαλοπρέπεια καὶ δόξα σου ὑπερπληρώσασα τὴν γῆν, ὑψώθη ὑπεράνω τῶν οὐρανῶν καὶ ἐξηπλώθη ἐκθαμβωτικὴ ἐπάνω ἀπὸ τὸν μυριοφώτιστον καὶ μεγαλειώδη ἔναστρον κόσμον.

Ἀπὸ τὰ στόματα καὶ αὐτῶν ἀκόμη τῶν νηπίων καὶ θηλαζόντων παιδίων ἤκουσας καὶ ἀκούεις τέλειον ὕμνον πίστεως καὶ δοξολογίας πρὸς σέ, εἰς πεῖσμα τῶν μεγάλων ἀπίστων ἐχθρῶν σου καὶ εἰς καταξευτελισμὸν καὶ ἐξουδένωσιν ἐκείνου, ὁ ὁποῖος τολμᾷ νὰ παρουσιασθῇ ἐχθρὸς καὶ ἀντίδικός σου.

Ὄχι μόνον οἱ ὥριμοι καὶ ἐχέφρονες ἄνθρωποι, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ νήπια καὶ τὰ μικρά, ποὺ ἀκόμη θηλάζουν, ἀνυμνοῦν τὸ μεγαλεῖον τῆς δημιουργίας σου. Ἀπὸ τὰ στόματά των ἐποίησας τέλειον ὕμνον τῆς δόξης σου, διὰ νὰ ἀποστομωθῇ καὶ ἐξευτελισθῇ μὲ αὐτὸν κάθε ἐχθρὸς ποὺ μὲ πεῖσμα καὶ γεμᾶτος τυφλὴν ἐκδίκησιν ἐπιμένει νὰ ἀρνῆται τὴν τελειότητά σου.

Ὅταν ἀνυψώνω τὰ βλέμματά μου εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ βλέπω τὰ ἀναρίθμητα ὑπέροχα ἐκεῖ δημιουργήματά σου, τὰ ὁποῖα χωρὶς κόπον σὰν μὲ τὰ δάκτυλα ἁπλῶς τῶν χειρῶν σου ἔκαμες, τὴν σελήνην δηλαδὴ καὶ τοὺς ἀστέρας, τὰ ὁποῖα σὺ ἐστερέωσες εἰς τὸ ἀπέραντον χάος τοῦ οὐρανοῦ, διερωτῶμαι καὶ λέγω·

Ὅταν βλέπω τοὺς οὐρανίους κόσμους, τὰ ἔργα ποὺ μὲ τόσην εὐκολίαν συνετέλεσας μὲ μόνα τὰ δάκτυλά σου, χωρὶς νὰ παραστῇ ἀνάγκη, ὅπως ἐργασθῇ δι’ αὐτὰ καὶ ἡ παντοδύναμος χείρ σου ὅταν βλέπω τὴν σελήνην καὶ τοὺς ἀστέρας, τοὺς ὁποίους ὡς εἰς θεμέλιον ἀσφαλὲς ἐστερέωσας καὶ ἐτακτοποίησας, σκέπτομαι τότε καὶ ἀνακράζω:

τί εἶναι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, ὁ τόσον μικρὸς καὶ ἀφανὴς ἐμπρὸς εἰς τὸ μεγαλοπρεπὲς σύμπαν σου, ὥστε σὺ νὰ καταδέχεσαι νὰ τὸν ἐνθυμῆσαι; Ἢ τί εἶναι κάθε ἀπόγονος τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε σὺ τόσον πατρικῶς καὶ ἰδιαιτέρως νὰ φροντίζῃς δι’ αὐτόν;

Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὁ τόσον μικρὸς καὶ ἀφανὴς ἐμπρὸς εἰς τὸ μεγαλειῶδες σύμπαν, ὥστε νὰ καταδέχεσαι σὺ νὰ τὸν ἐνθυμῆσαι; Ἤ τί εἶναι κάθε ἀπόγονος ἀνθρώπου, ὥστε νὰ φροντίζῃς σὺ καὶ νὰ μεριμνᾷς ὅλως ἰδιαιτέρως δι’ αὐτόν;

Τὸν ἐδημιούργησες ὀλίγον κατώτερον ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, μὲ δόξαν ὅμως καὶ τιμὴν τὸν ἔχεις στεφανώσει,

Τὸν ἔπλασας ὀλίγον τι κατώτερον ἀπὸ τοὺς ἀσωμάτους ἀγγέλους, ἀφοῦ τὸν ἐπροίκισες μὲν μὲ τὴν εἰκόνα σου, τοῦ ἔδωκες ὅμως καὶ ὑλικὸν σῶμα. Ἀλλὰ τὸν ἐστεφάνωσες συγχρόνως μὲ δόξαν καὶ τιμήν, διότι τὸν ἀνέδειξας κυρίαρχον ὅλης τῆς φύσεως.

διότι τὸν ἐγκατέστησες καὶ τὸν ἀνεκήρυξες βασιλέα εἰς ὅλα τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου, εἰς ὅλα τὰ ἐπίγεια δημιουργήματά σου.

Ἐπὶ ὅλων τῶν ἐπὶ γῆς κτισμάτων σου ἐγκατέστησας αὐτὸν βασιλέα. Ὑπέταξες ὅλα κάτω ἀπὸ τοὺς πόδας του.

Τὰ πάντα ὑπέταξες κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουσίαν του, ὄχι μόνον τὰ κατοικίδια ζῶα, πρόβατα καὶ ὅλα τὰ βόϊδια, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ ἄγρια θηρία τῆς ὑπαίθρου·

Ὄχι μόνον τὰ ἥμερα κτήνη, ποὺ διατρέφει διὰ τὰς ἀνάγκάς του, τὰ πρόβατα δηλαδὴ καὶ ὅλα τὰ βώδια, ἀλλὰ ἀκόμη ὑπέταξας εἰς αὐτὸν καὶ τὰ ἄγρια ζῶα τοῦ ἀγροῦ,

τὰ ταχύτατα πτηνά, ποὺ διασχίζουν τοὺς οὐρανούς, τὰ ἀναρίθμητα ψάρια τῆς θαλάσσης, τὰ μεγάλα κήτη, τὰ ὁποῖα τρέχουν διὰ τῶν ὑδατίνων δρόμων τῶν ὠκεανῶν.

καθὼς καὶ τὰ πετεινά, ποὺ πετοῦν εἰς τὸν ἀέρα, καὶ τὰ ψάρια ποὺ ζοῦν εἰς τὰς θαλάσσας καὶ τὰ μεγάλα κήτη ποὺ διασχίζουν τοὺς ὠκεανούς.

Κύριε ὁ Κύριος ἡμῶν, πόσον λαμπρὸν καὶ μεγαλειῶδες προβάλλεται τὸ πανένδοξον ὄνομά σου εἰς ὅλην τὴν γῆν!

Κύριε, σὺ ποὺ ὁρίζεις καὶ ἐξουσιάζεις ὅλους μας, ἀνεκφράστως θαυμαστὸν εἶναι τὸ ὄνομά σου, ἐν μέσῳ ὅλων τῶν ἐπὶ γῆς ἀνθρώπων.

Κατὰ τοὺς Πατέρας: ἀναφέρεται εἰς τὴν πλήρη μυστηρίου σωτήριον σάρκωσιν τοῦ Υἱοῦ.

Στὸν πρωτοψάλτη, γιά τὰ κρυφά τοῦ υἱοῦ· ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Θὰ σὲ δοξολογήσω Κύριε, μὲ ὅλην μου τὴν καρδίαν, θὰ διηγηθῶ μὲ εὐγνωμοσύνην ὅλα τὰ θαυμαστά σου ἔργα.

Θὰ σὲ δοξάσω καὶ θὰ σὲ εὐχαριστήσω, Κύριε, μὲ ὅλην τὴν καρδίαν μου καὶ μὲ ὅλας τὰς δυνάμεις τῆς ψυχῆς μου, θὰ διηγηθῶ ὅλα τὰ θαυμαστὰ ἔργα τῆς δημιουργικῆς δυνάμεως καὶ προνοίας σου, καθὼς καὶ τῆς πατρικῆς προστασίας σου, ποὺ ἔδειξες καὶ εἰς ἐμέ.

Θὰ πλημμυρίσω ἀπὸ χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν ἀναλογιζόμενος τὴν πατρικήν σου παντοδύναμον προστασίαν. Θὰ ψάλλω ὕμνους δοξολογίας πρὸς τὸ πάντιμον ὄνομά σου, Ὕψιστε Κύριε.

Θὰ εὐφρανθῶ καὶ θὰ γεμίσω ἀπὸ ἀγαλλίασιν, σκεπτόμενος τὸ μεγαλεῖον σου καὶ τὴν θαυμαστὴν πρόνοιάν σου· θὰ ψάλω ὕμνον δοξολογίας εἰς τὸ ὄνομά σου, Ὕψιστε.

Ὅταν κατετροπώθησαν καὶ πανικόβλητοι ἐτράπησαν εἰς φυγὴν οἱ ἐχθροί μου, συνετρίβη ἡ δύναμίς των. Αὐτοὶ ἐξηφανίσθησαν, ἐχάθησαν ἐξ ὁλοκλήρου, μόλις ἐφάνη τὸ προστατευτικὸν δι’ ἐμέ, τὸ ὠργισμένον δι’ ἐκείνους, πρόσωπόν σου.

Ὅταν κατετροπώθησαν καὶ ἐστράφησαν εἰς τὰ ὀπίσω οἱ ἐχθροί μου, συνετρίβη ἡ δύναμίς των καὶ ἐξηφανίσθησαν, ἐχάθησαν ἐξ ὁλοκλήρου, μόλις ἐπεφάνη προστατευτικὸν δι’ ἐμὲ τὸ ἐξωργισμένον πρόσωπόν σου.

Διότι σύ, ὡς δίκαιος καὶ παντοδύναμος κριτής, ἔκρινες τὴν ὑπόθεσίν μου, ἔκαμες δίκην ὑπὲρ ἐμοῦ. Ἐκάθισες εἰς τὸν βασιλικὸν δικαστικόν σου θρόνον, σὺ ὁ ὁποῖος κρίνεις τοὺς πάντας καὶ τὰ πάντα μὲ δικαιοσύνην.

Διότι Σὺ ἔκρινες καὶ ἐδίκασες τὴν ὑπόθεσίν μου· ἐκάθισες ἐπὶ θρόνου δικαστικοῦ Σὺ ποὺ δικάζεις ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ἀποδίδεις εἰς πάντα ἀδικούμενον τὸ δίκαιόν του.

Ἔβγαλες καταδικαστικὴν ἀπόφασιν κατὰ τῶν ἐθνῶν αὐτῶν, τοὺς ἤλεγξες διὰ τὰς παρανομίας των καὶ κατεστράφησαν οἱ ἀσεβεῖς αὐτοί. Τὸ ὄνομά των, ποὺ δι’ ἄλλους μὲν εἶχε καταντήσει φόβητρον, δι’ ἄλλους δὲ ἀξιοζήλευτον, τὸ ἔσβησες ἅπαξ διὰ παντός, ὥστε νὰ μὴ ἀκουσθῇ ποτὲ πλέον.

Ἤρκεσαν αἱ ἐπιπλήξεις σου κατὰ τῶν ἐθνῶν διὰ νὰ χαθῇ καὶ ἀπολεσθῇ κάθε ἀσεβής. Ἐξηφάνισες καὶ ἔσβησες τὸ ὄνομά του διὰ παντός, εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος.

Αἱ πολεμικαὶ θανατηφόροι μεγάλαι σπάθαι τοῦ ἐχθροῦ αὐτοῦ καὶ αἱ ἄλλαι πολεμικαὶ μηχαναὶ κατεστράφησαν ἐξ ὁλοκλήρου· τὰς ὠχυρωμένας του πόλεις κατεκρήμνισες καὶ ἡ ἀνάμνησίς του ἐξηφανίσθη μετὰ βοῆς.

Τοῦ ἐχθροῦ συνετρίβησαν καὶ ἐχάθησαν τελείως αἱ μάχαιραι καὶ τὰ πολεμικά του ὅπλα καὶ κατεκρήμνισες Σὺ τὰς ὠχυρωμένας πόλεις καὶ τὰ φρούριά του. Ὅπως δὲ ἐν σεισμῷ σφοδροτάτῳ ὑπερύψηλὸν οἰκοδόμημα καταρρέει ἐν μιᾷ στιγμῇ μετὰ πατάγου, ἔτσι ἀχάθη καὶ ἡ ἐνθύμησις τοῦ ὀνόματός του.

Ὁ Κύριος ὅμως καὶ ἀπειροτέλειος Θεὸς μένει εἰς τὸν αἰῶνα. Ἡτοίμασε καὶ ἔχει πάντοτε ἕτοιμον τὸν βασιλικὸν θρόνον τῆς δικαίας του κρίσεως.

Ἀλλ’ ἂν ἡ δύναμις καὶ τὸ κράτος τοῦ ἀσεβοῦς τόσον γρήγορα παρέρχεται καὶ ἑξαφανίζεται, ὁ Κύριος μένει εἰς τὸν αἰῶνα. ἑτοίμασε τὸν θρόνον του διὰ νὰ δικάσῃ.

Αὐτὸς θὰ κρίνῃ καὶ θὰ δικάσῃ τὴν οἰκουμένην μὲ δικαιοσύνην, θὰ κρίνῃ τοὺς λαοὺς τῆς γῆς μὲ ἀπροσωποληψίαν καὶ εὐθύτητα.

Καὶ θὰ δικάσῃ μὲ δικαιοσύνην ὁλόκληρον τὴν οἰκουμένην θὰ δικάσῃ μὲ εὐθύτητα καὶ χωρὶς προσωποληψίαν ἢ ὀπισθοβουλίαν τοὺς λαοὺς ὅλων τῶν γενεῶν καὶ ὅλων τῶν ἐθνῶν.

Ἔτσι ὁ Κύριος ἔγινε καταφύγιον διὰ τοὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς ἀδυνάτους. Βοηθὸς αὐτῶν εἰς τὴν κατάλληλον στιγμήν, ὅταν αὐτοὶ εὑρίσκωνται ὑπὸ τὸ κράτος θλίψεων καὶ ἀδικιῶν.

Καὶ ἔγινεν ὁ Κύριος καταφύγιον εἰς τὸν δυστυχῆ καὶ τεταπεινωμένον, ὁ ὁποῖος ἐλπίζει εἰς αὐτόν. Ἀνεδείχθη βοηθός του ἐπικαίρως, ὅταν αἱ θλίψεις ἐπέπεσαν κατ’ αὐτοῦ σφοδραὶ καὶ ἀπειλητικαὶ καὶ ἡ θεία προστασία του ἦτο ἐπειγόντως ἀναγκαία.

Εἰς σέ, λοιπόν, ἂς ἔχουν στηριγμένας τὰς ἐλπίδας των ὅσοι σὲ ἐγνώρισαν, διότι σὺ δὲν ἐγκαταλείπεις ποτὲ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μετὰ πόθου σὲ ζητοῦν καὶ πρὸς σὲ καταφεύγουν.

Ἀφοῦ λοιπὸν Σὺ εἶσαι τὸ καταφύγιον καὶ ἡ βοήθεια τῶν τεταπεινωμένων εὐσεβῶν, ἂς στηρίξουν ὁλόκληρον τὴν ἐλπίδα των εἰς Σὲ ὅσοι ἐγνώρισαν τὸ ὄνομά σου καὶ ἔλαβον πεῖραν τῆς ἀπείρου τελειότητος καὶ ἀγαθότητός σου. Ἂς ἐλπίσουν οὗτοι εἰς Σέ, διότι δὲν ἐγκατέλιπες ἀβοηθήτους καὶ ἀπροστατεύτους, Κύριε, ἐκείνους ποὺ σὲ ζητοῦν μὲ πόθον καὶ ἐγκαρτέρησιν.

Ψάλατε, λοιπόν, ὅλοι ὕμνους δοξολογίας καὶ εὐχαριστίας πρὸς τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος μένει εἰς τὸν ἱερὸν τόπον, εἰς τὴν Σιών. Διαλαλήσατε εἰς ὅλα τὰ ἔθνη τὰ μεγαλουργήματα αὐτοῦ.

Ψάλατε ὕμνον καὶ δοξολογίαν εἰς τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος κατοικεῖ εἰς τὴν Σιὼν καὶ εἰς τὸν ἐν αὐτῇ ναόν του. Καταστήσατε γνωστὰ καὶ διακηρύξατε εἰς τὰ ἔθνη τὰ κατορθώματα καὶ μεγαλουργήματά του.

ὅτι ἐκζητῶν τὰ αἵματα αὐτῶν ἐμνήσθη, οὐκ ἐπελάθετο τῆς δεήσεως τῶν πενήτων.

Διότι ὁ Κύριος, ὁ ἐκδικητὴς τῶν ἀθώων αἱμάτων καὶ τιμωρὸς τῶν ἐγκληματιῶν, ἐνεθυμήθη τοὺς ἀδικηθέντας, ἐμακροθύμησε διὰ τὸν ἐγκληματίαν, ἀλλὰ δὲν ἐλησμόνησε τὴν ἰκεσίαν τῶν δεομένων πρὸς αὐτὸν πτωχῶν καὶ ἀδυνάτων καὶ ἀδικουμένων.

Διότι αὐτὸς ποὺ ζητεῖ νὰ ἐκδικηθῇ διὰ τὰ ἀδικοχαμένα αἵματα τῶν δούλων του, ἐνεθυμήθη καὶ δὲν ἐλησμόνησεν αὐτά· ὅσον καὶ ἂν ἐδείχθη μακρόθυμος καὶ ἀνέβαλε τὴν ὀργήν του, δὲν ἐξέχασε τὰς δεήσεις καὶ τὰς ἐπικλήσεις τῶν πτωχῶν, οἱ ὁποῖοι ἀδύνατοι καὶ ἔρημοι ἀπὸ πᾶσαν ἀνθρωπίνην βοήθειαν ἐστήριξαν τεταπεινωμένοι τὴν ἐλπίδα των εἰς αὐτόν.

Ἐλέησέ με, Κύριε, ἴδε τὸν ἐξευτελισμὸν, τὸν ὁποῖον ὑπέστην ἐκ μέρους τῶν ἐχθρῶν μου. Σύ, ὁ ὁποῖος συνεχῶς ἀπὸ θανασίμους κινδύνους μὲ σώζεις, σὺ ποὺ μὲ ἁρπάζεις ἀπὸ αὐτὰς ἀκόμα τὰς πύλας τοῦ θανάτου, καὶ μοῦ χαρίζεις δόξαν,

Ἐλέησόν με, Κύριε· ἴδε εἰς ποῖον ἐξευτελισμὸν καὶ εἰς ποίαν ταπείνωσιν κατήντησα ἕνεκα τοῦ ἀδίκου κατατρεγμοῦ τῶν ἐχθρῶν μου. Ἴδε σύ, ποὺ εἰς στιγμὰς ἐσχάτου κινδύνου μὲ ἀναρπάζεις μετ’ ἐνδόξου ἰσχύος ἀπὸ αὐτὰς τὰς πύλας τοῦ θανάτου καὶ προλαμβάνεις τὴν καταστροφήν μου.

δεῖξε καὶ τώρα τὴν προστασίαν σου, διὰ νὰ διαλαλήσω, ἐλεύθερος πλέον καὶ ἀσφαλής, ὅλας τὰς δοξολογίας σου εἰς τὰς πύλας τῆς Σιών, τὴν ὁποίαν ὡς θυγατέρα σου ἀγαπᾷς. Τότε ἐγὼ θὰ πλημμυρίσω ἀπὸ ἀγαλλίασιν διὰ τὴν σωτηρίαν, ποὺ θὰ μοῦ ἔχῃς δώσει.

Δεῖξε καὶ τώρα τὴν προστασίαν σου εἰς ἑμέ, διὰ νὰ διαλαλῶ γεμᾶτος εὐγνωμοσύνην ὅλους τοὺς ὕμνους σου εἰς τὰς πύλας τῆς Ἱερουσαλήμ, τὴν ὁποίαν Σύ, ὡς ἄλλην θυγατέρα σου, ἐθεμελίωσες καὶ ἐλάμπρυνες. Δὲν θὰ δειχθῶ ἀγνώμων, Κύριε ἀλλὰ διὰ τὴν σωτηρίαν, τῆς ὁποίας θὰ μὲ ἀξιώσῃς, γεμᾶτος ἀγαλλίασιν καὶ χαρὰν θὰ σὲ εὐχαριστήσω.

Τὰ ἐχθρικὰ ὅμως εἰδωλολατρικὰ ἔθνη ἐβυθίσθησαν καὶ ἐκόλλησαν εἰς τὸν βόρβορον, ὥστε νὰ εἶναι βεβαία πλέον ἡ καταστροφή των, διότι εἰς τὴν παγίδα, τὴν ὁποίαν μὲ πολλὴν τέχνην ἐσκέπασαν, διὰ νὰ συλλάβῃ τὰ ἀνύποπτα ἀθῶα θύματά των, εἰς αὐτήν, ὡς εἰς ἄλλο δόκανον, ἐπιάστηκαν τὰ ἰδικά των πόδια.

Οἱ ἐθνικοὶ καὶ εἰδωλολάτραι ἔσκαψαν ὀλέθριον βόθρον κατὰ τοῦ λαοῦ σου. Ἀλλ’ ἔπεσαν αὐτοὶ καὶ ἐκόλλησαν εἰς τὸ βάθος τοῦ βορβόρου, ὥστε ἡ καταστροφή των θὰ ἐπέλθῃ βεβαία. Καὶ ὅ,τι ἐμηχανεύοντο κατὰ τῶν δούλων σου, τὸ ἔπαθον οἱ ἴδιοι. Διότι εἰς τὴν παγίδα αὐτήν, τὴν ὁποίαν μὲ πολλὴν τέχνην ἐκάλυψαν, ὥστε νὰ παραμένῃ κεκρυμμένη εἰς τὰ ἀνύποπτα θύματά των, ἐπιάσθησαν ὡς εὐς ἄλλο δόκανον τὰ ἰδικά των πόδια.

Μὲ τὰ θαυμαστὰ αὐτὰ ἔργα τῆς δικαιοσύνης σου γίνεται ὁλοφάνερον καὶ γνωστὸν εἰς ὅλον τὸν κόσμον, ὅτι ὁ Κύριος πάντοτε δικαίας κρίσεις καὶ ἀποφάσεις λαμβάνει καὶ ἐφαρμόζει. Ἔφερεν ἐν τῇ δικαιοσύνῃ του ἔτσι τὰ πράγματα ὁ Κύριος, ὥστε ὁ ἁμαρτωλὸς συλλαμβάνεται ὁ ἴδιος εἰς τὰ παγιδευτικὰ ἔργα, ποὺ ἔχει στήσει διὰ τοὺς ἄλλους.

Οὕτω καθίσταται ὁλοφάνερον καὶ πασίγνωστον, ὅτι ὁ Κύριος ποιεῖ πάντοτε δικαίας κρίσεις καὶ ἀποφάσεις. Ἰδοὺ καὶ τώρα ὅτι συνελήφθη ὁ ἁμαρτωλὸς εἰς τὰ παγιδευτικά του ἔργα, καὶ παρεσκεύασε μὲ τὰς ἰδικάς του χεῖρας τὴν τιμωρίαν αὐτοῦ.

Ἂς καταδικασθοῦν καὶ ἂς ριφθοῦν εἰς τὰς ὀδύνας τοῦ ᾅδου οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοί, ὅλα τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη, τὰ ὁποῖα λησμονοῦν καὶ καταφρονοῦν τὸν Θεόν.

Εἴθε νὰ ριφθοῦν καὶ νὰ ἐπιστρέψουν οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοὶ εἰς τὸν Ἅδην, τοῦ ὁποίου εἶναι ἀποβράσματα, καὶ εἴθε νὰ ὑποστοῦν ἐκεῖ τὰς τρομερωτέρας τιμωρίας· ἐκεῖ ἂς ἐγκλεισθοῦν ὅλοι οἱ ἐθνικοὶ καὶ εἰδωλολάτραι, οἱ ὁποῖοι λησμονοῦν τὸν Θεὸν καὶ δὲν συγκροτοῦνται ἀπὸ τὸν φόβον του.

ὅτι οὐκ εἰς τέλος ἐπιλησθήσεται ὁ πτωχός, ἡ ὑπομονὴ τῶν πενήτων οὐκ ἀπολεῖται εἰς τὸ τέλος,

Διότι δὲν θὰ λησμονηθῇ μέχρι τέλους ὁ πτωχὸς καὶ ἀδύνατος, ποὺ πιστεύει καὶ ἐλπίζει εἰς τὸν Θεόν. Ἡ ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἡ ὑπομονή, τὴν ὁποίαν δείχνουν κατὰ τὸ διάστημα τῶν θλίψεών των οἱ πένητες, δὲν θὰ χαθῇ, δὲν θὰ μείνῃ μέχρι τέλους χωρὶς ἰκανοποίησιν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ.

Διότι δὲν θὰ λησμονηθῇ μέχρι τέλους ὁ εὐλαβὴς πτωχός, ποὺ ὡς μόνον πλοῦτον καὶ ἐλπίδα του ἔχει τὸν Θεόν. Ἡ ὑπομονή, τὴν ὁποίαν δεικνύουν μὲ μαρτυρικὴν ἐγκαρτέρησιν οἱ ἐλπίζοντες εἰς τὸν Κύριον πτωχοί, δὲν θὰ χαθῇ καὶ δὲν θὰ μείνῃ μέχρι τέλους ἄνευ ἀνταποδόσεως καὶ ἰκανοποιήσεως.

Σήκω ἐπάνω, Κύριε, δίκαιος καὶ ἰσχυρός, καὶ ἂς μὴ ὑψώνεται καὶ μεγαλοφρονῇ ὁ ἄδικος καὶ ἐξευτελισμένος ἄνθρωπος. Ἂς κριθοῦν καὶ ἂς δικασθοῦν ἐνώπιόν σου ὅλα τὰ ἀσεβῆ ἔθνη.

Σήκω ἐπάνω, Κύριε ἀρκετὰ ἐμακροθύμησας· ἄς μὴ σφετερίζεται πλέον ὁ εὐτελὴς καὶ τιποτένιος ἄνθρωπος τὸ κράτος καὶ τὴν δύναμίν σου, παρουσιαζόμενος αὐτὸς κραταιὸς καὶ ἀκαταγώνιστος ἐν μέσῳ τῶν δούλων σου. Ἂς κριθοῦν ἐνώπιον τοῦ φοβεροῦ βήματός σου καὶ ἂς ὑποστοῦν τὰς ποινὰς τῆς δικαίας ἀποφάσεώς σου οἱ ἐθνικοί.

Κατάστησον, Κύριε, νομοθέτην ἐπ’ αὐτούς, γνώτωσαν ἔθνη ὅτι ἄνθρωποί εἰσι. (διάψαλμα).

Θέσε ἐπάνω εἰς αὐτὰ αὐστηρὸν νομοθέτην, ποὺ θὰ τοὺς δεσμεύῃ μὲ τοὺς δικαίους νόμους καὶ θὰ τοὺς κρίνῃ ὁσάκις τοὺς παραβαίνουν. Ἀπὸ τὴν ἰδικήν σου δικαίαν καὶ παντοδύναμον παρέμβασιν, ἂς μάθουν οἱ εἰδωλολάτραι, οἱ ἐθνικοί, ὅτι δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἀσθενεῖς καὶ ἀνόητοι ἄνθρωποι.

Ἐγκατάστησον ἐπ’ αὐτῶν ἡγεμόνα καὶ διδάσκαλον, ὁ ὁποῖος νὰ ἐπιβάλῃ ὡς χαλινὸν καὶ ὁδηγὸν εἰς αὐτοὺς τὸν φόβον τοῦ νόμου σου. Ἂς μάθουν διὰ τῆς ἰσχυρᾶς παρεμβάσεως καὶ ἐκδικήσεώς σου οἱ θεοποιοῦντες τὸν ἑαυτόν τους ἐθνικοί, ὅτι δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἀσθενεῖς καὶ τιποτένιοι ἄνθρωποι.

Διατί, Κύριε, ἔχεις σταθῇ εἰς τὴν παροῦσαν περίστασιν μακρὰν ἀπὸ ἡμᾶς; Διατί δὲν μᾶς προσέχεις τώρα, ποῦ εὑρισκόμεθα εἰς περιστάσεις θλίψεων;

Διατί, Κύριε, ἔχεις σταθῇ μακρὰν ἀπὸ ἡμᾶς; Διατί σηκώνεις ἐπάνω τοὺς ὀφθαλμούς σου καὶ φαίνεσαι σὰν νὰ μὴ μᾶς βλέπῃς καὶ νὰ μὴ μᾶς προσέχης ἐν μέσῳ τῶν κρίσιμων περιστάσεων καὶ θλίψεων, ἀπὸ τὰς ὁποίας εἴμεθα κυκλωμένοι;

Καίεται μέσα εἰς τὸ καμίνι θλίψεως καὶ ἀγωνίας ὁ ἐνάρετος πτωχός, εἰς καιρόν ποὺ ὑπερηφανεύεται ἀλαζονικὰ διὰ τὴν ἐπικράτησίν του ὁ ἁμαρτωλός. Συλλαμβάνονται οἱ ταλαίπωροι πτωχοὶ εἰς τὰς παγίδας, τὰς ὁποίας μὲ πανουργίαν ἑτοιμάζουν ἐναντίον των οἱ ἁμαρτωλοί.

Εἰς καιρὸν ποὺ ὑπερηφανεύεται διὰ τὴν ἐπικράτησίν του καὶ συμπεριφέρεται μὲ ἀσυγκράτητον ἀλαζονείαν καὶ ἀγερωχίαν ὁ ἀσεβής, καίεται εἰς κάμινον θλίψεως καὶ ἀγωνίας ὁ ἐνάρετος πτωχός, ποὺ ὡς μόνον πλοῦτον καὶ ἐλπίδα του ἔχει τὴν προστασίαν σου. Συλλαμβάνονται οἱ ταλαίπωροι πτωχοὶ εἰς τὰς περιτέχνους παγίδας, τὰς ὁποίας μὲ πανουργίαν πολλὴν ἑτοιμάζουν κατ’ αὐτῶν οἱ ἁμαρτωλοί.

Στενοχωρεῖται ὁ δίκαιος, διότι βλέπει νὰ καυχᾶται καὶ νὰ θαυμάζεται ἀπὸ τοὺς ὁμοίους του ὁ ἁμαρτωλός. Βλέπει νὰ ἐκπληρώνονται αἱ ἁμαρτωλαὶ ἐπιθυμίαι τῆς ψυχῆς ἐκείνου καὶ νὰ καλοτυχίζεται ὁ ἄδικος ἀπὸ τοὺς ὁμοίους του.

Διότι καυχᾶται καὶ θαυμάζεται ἀπὸ τοὺς ὁμοίους του ὁ ἁμαρτωλὸς δι’ ὅσα ἐπιθυμεῖ καὶ ἀπολαμβάνει ἡ διεφθαρμένη ψυχή του, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐντρέπεται καὶ νὰ μὴ μεγαλαυχῇ, μακαρίζεται δὲ ἀπὸ τοὺς ὁμοίους του ὁ συστηματικῶς καὶ ἄνευ τύψεως τῆς συνειδήσεώς του ἐργαζόμενος τὴν ἀδικίαν.

Μὲ αὐτὴν ὅμως τὴν συμπεριφοράν του ὁ ἁμαρτωλός, ὅταν λέγῃ ὅτι δὲν θὰ ζητήσῃ εὐθύνας διὰ τὰς ἁμαρτίας καὶ τὰς ἀδικίας του ὁ Θεός, ἐξώργισεν ἐναντίον του τὸν Κύριον. Ὁ ἁμαρτωλὸς ζῇ, ὡς ἐὰν δὲν ὑπάρχῃ ἐνώπιόν του καὶ ὡς ἐὰν δὲν τὸν βλέπῃ ὁ Θεός!

Ἐξώργισεν ὑπερβολικὰ τὸν Κύριον ὁ ἁμαρτωλός, διότι λέγει μέσα του: Κάμνει τὸν ὠργισμένον ὁ Θεός, ἀλλ’ εἶναι φαινομενικαὶ αἱ ἀπειλαί του. Δὲν θὰ ζητήσῃ εὐθύνας διὰ τὰς ἁμαρτίας καὶ ἀδικίας μου. Ἀλλοίμονον! Δὲν αἰσθάνεται ποτὲ ἐμπρός του ὁ ἁμαρτωλὸς τὴν θείαν παρουσίαν καὶ ζῇ ὡς νὰ μὴ ὑπῆρχε δι’ αὐτὸν Θεός.

Εἰς κάθε στιγμὴν καὶ ὥραν εἶναι ρυπαροὶ καὶ βρωμεροὶ οἱ δρόμοι τῆς ζωῆς του. Καταφρονεῖ καὶ καταπατεῖ ἀσυστόλως τὰ προστάγματα καὶ τὰς ἐντολάς σου ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια σου καὶ φαντάζεται ἐν τῇ ἀλαζονία του ὅτι θὰ ἐπικρατήσῃ ἐναντίον ὅλων τῶν ἐχθρῶν του, οἱ ὁποῖοι ἐχθροί του εἶναι οἱ ἰδικοί σου φίλοι.

Αἱ πράξεις του εἶναι βδελυραὶ καὶ βρωμεραὶ καὶ εἰς κάθε περίστασιν ρυπαρὸς καὶ μολυσμένος εἶναι ὁ δρόμος τῆς ζωῆς του. Καταφρονεῖ καὶ ἀθετεῖ ἀσυστόλως τὰ προστάγματα καὶ τὰς ἐντολάς σου. Λόγῳ τῶν προσωρινῶν ἐπιτυχιῶν του φαντάζεται ἐν τῇ ἀλαζονείᾳ του, ὅτι θὰ κυριαρχήσῃ ἐπὶ ὅλων τῶν ἐχθρῶν του, τῶν ἰδικῶν σου φίλων, τοὺς ὁποίους αὐτὸς μισεῖ.

Διότι εἶπεν ἀπὸ μέσα του· «δὲν θὰ μετακινηθῶ ποτὲ ἀπὸ κανένα, ἡ εὐτυχία μου εἶναι μόνιμος. Ἐγὼ καὶ οἱ ἀπόγονοί μου θὰ ζήσωμεν χωρὶς θλίψεις».

Διότι εἶπε μέσα εἰς τὴν καρδίαν του· Δὲν θὰ μετακινηθῶ ἀπὸ κανένα. Ἡ εὐτυχία μου εἶναι μόνιμος καὶ διαρκής. Ἐγὼ καὶ οἱ ἀπόγονοί μου, ὅλαι αἱ γενεαὶ ποὺ θὰ προέλθουν ἐξ ἐμοῦ θὰ παραμείνωμεν ἄνευ θλίψεως, μακρὰν οἰουδήποτε κακοῦ.

Ἔτσι σκέπτεται ἐκεῖνος, τοῦ ὁποίου τὸ στόμα εἶναι γεμᾶτο ἀπὸ κατάραν ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ πικρίαν καὶ δολιότητα κατὰ τοῦ πλησίον του. Ἐκεῖνος, κάτω ἀπὸ τὴν γλῶσσαν τοῦ ὁποίου φωληάζει καὶ ξεχύνεται ἡ κακότης καὶ ἡ μοχθηρία.

Οὕτω σκέπτεται αὐτός, τοῦ ὁποίου τὸ στόμα εἶναι γεμᾶτον ἀπὸ κατάραν καὶ βλασφημίαν κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ πικρίαν καὶ δολιότητα κατὰ τοῦ πλησίον. Κάτω ἀπὸ τὴν γλῶσσαν του ὑπάρχει διαρκῶς ἡ κακεντρέχεια καὶ τὸ δηλητήριον τοῦ κόπου καὶ τοῦ πόνου, διὰ νὰ πικραίνη καὶ καταπιέζῃ μὲ αὐτὸ τὸν εὐσεβῆ καὶ ἐλπίζοντα ἐπὶ τὸν Θεὸν πτωχόν.

Στήνει ἐνέδραν καὶ παραμονεύει μαζῆ μὲ ἄλλους πλουσίους, στήνει καρτέρι εἰς ἀποκρύφους τόπους, διὰ νὰ φονεύσῃ τὸν ἀθῶον διαβάτην. Οἱ ὀφθαλμοὶ τοῦ κακοποιοῦ αὐτοῦ στρέφονται ἄγριοι καὶ ἀπειλητικοὶ ἐναντίον τοῦ πτωχοῦ καὶ ἀνυπερασπίστου ἀνθρώπου.

Κάθηται μὲ ἐπιμονὴν εἰς ἐνέδραν καὶ καρτέρι, κρυμμένος μὲ ἄλλους πλουσίους ἐξ ἐκείνων ποὺ παχύνονται μὲ τὸ αἷμα τοῦ πτωχοῦ παραμονεύει διὰ νὰ φονεύσῃ ἄνθρωπον ἀθῶον, ποὺ δὲν τοῦ ἔπταισεν εἰς τίποτε. Τὰ μάτια του, σὰν μάτια τίγρεως καρφωμένα είς τὸ θήραμά της, παρακολουθοῦν ἐξ ἀποστάσεως τὸν πτωχὸν καὶ περιμένει πότε θὰ πλησιάσῃ οὗτος ἀνύποπτος διὰ νὰ τοῦ ἐπιτεθῇ.

Παραμονεύει εἰς ἀποκρύφους τόπους, ὅπως τὸ ληοντάρι παραφυλάττει κρυμμένο μέσα εἰς τὴν φωλεάν του, ἐνεδρεύει, διὰ νὰ ἁρπάσῃ τὸν πτωχόν, νὰ ἁρπάσῃ τὸν πτωχὸν παρασύρων αὐτὸν μὲ ἀπατηλοὺς τρόπους.

Κρυμμένος παραμονεύει, ὅπως ὁ λέων παραφυλάττει σκυμμένος μέσα εἰς τὴν φωλεάν του ἐνεδρεύει διὰ νὰ ἁρπάσῃ τὸν πτωχόν, ναὶ νὰ ἁρπάσῃ τὸν πτωχόν, ἀφοῦ μὲ τρόπον ἀπατηλὸν τὸν προσελκύσῃ πλησίον του.

Εἰς τὴν ἐνέδραν, ποὺ στήνει συμμαζεύεται, σκύβει, ἐξαπλώνεται κάτω εἰς τὸ ἔδαφος, διὰ νὰ μπορέσῃ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν νὰ ὁρμήσῃ αἰφνιδίως καὶ κατακυριεύσῃ τοὺς ταλαιπωρημένους πτωχούς.

Εἰς τὴν παγίδα ποὺ ἔχει στήσει, θὰ τὸν ταπεινώσῃ, θὰ σκύψῃ, θὰ συμμαζευθῇ καὶ θὰ πέσῃ ἐπὶ τοῦ ἐδάφους, μεταχειριζόμενος πᾶν ὕπουλον μέσον διὰ νὰ κυριαρχήσῃ ἐπὶ τῶν πτωχῶν καὶ νὰ καταδουλώσῃ αὐτούς.

Εἶπε ἀπὸ μέσα του σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμίαν τῆς πονηρᾶς καρδίας του· «ὁ Θεὸς μᾶς ἐλησμόνησε, ἐγύρισε ἀλλοῦ τὸ πρόσωπόν του καὶ δὲν μᾶς βλέπει καθόλου».

Θὰ μετέλθῃ πᾶσαν ἀσυνειδησίαν, διότι εἶπεν εἰς τὴν καρδίαν του· Ἔχει ξεχάσει, ἐλησμόνησε τελείως ὁ Θεός. Δὲν ἐνδιαφέρεται, ἔστρεψεν ἀλλοῦ τὸ πρόσωπόν του, διὰ νὰ μὴ βλέπῃ πλέον τίποτε.

Ἀνάστηθι, Κύριε ὁ Θεός, ὑψωθήτω ἡ χείρ σου, μὴ ἐπιλάθῃ τῶν πενήτων.

Σήκω, Κύριε καὶ Θεέ μου, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου. Ἂς ὑψωθῇ ἡ παντοδύναμος δεξιά σου καὶ ἂς πέσῃ τιμωρὸς ἐναντίον ἐκείνων. Μὴ λησμονῇς τοὺς ταλαιπωρημένους, τοὺς πτωχούς.

Σήκω ἐπάνω καὶ κινήσου εἰς ἐκδίκησιν, Κύριε ὁ Θεός μου· ἂς σηκωθῇ ὑψηλὰ ἡ χείρ σου, διὰ νὰ καταπέσῃ βαρεῖα κατὰ τῶν ἀσεβῶν· μὴ λησμονήσῃς παντοτεινὰ καὶ μέχρι τέλους τοὺς πτωχούς, οἱ ὁποῖοι μόνον πλοῦτον καὶ ἐλπίδα ἔχουν τὴν προστασίαν σου.

Ἕνεκεν τίνος παρώξυνεν ὁ ἀσεβὴς τὸν Θεόν; Εἶπε γὰρ ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἐκζητήσει.

Διατί ἐπροκάλεσε ὀξεῖαν τὴν ὀργὴν ὁ ἀσεβής; Διότι εἶπεν ἀπὸ μέσα του, σύμφωνα μὲ τοὺς πόθους τῆς πονηρὰς καρδίας του· «ὁ Θεὸς δὲν ζητεῖ λογαριασμὸν καὶ δὲν μᾶς καταλογίζει εὐθύνας διὰ τὰς πράξεις μας»!

Διὰ ποῖον λόγον παρώργισεν ὁ ἀσεβὴς τὸν Θεόν; Τὸν παρώργισε διότι ἐσχημάτισε τὸ φρόνημα καὶ εἶπε καθ’ ἑαυτόν· ὁ Θεὸς δὲν θὰ ζητήσῃ πλέον λόγον δι’ ὅσα ἀδικῶ.

Ἀλλὰ σύ, Κύριε, τὰ βλέπεις ὅλα· ὄχι μόνον τὰς ἐξωτερικὰς πράξεις τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ καὶ αὐτὰς τὰς σκέψεις καὶ ἐπιθυμίας τῶν καρδιῶν. Γνωρίζεις τόσον τοὺς πόνους καὶ τὰς θλίψεις τοῦ πτωχοῦ ὅσον καὶ τὸν θηριώδη θυμὸν τοῦ ἀσεβοῦς. Τὰ βλέπεις ὅλα, διὰ νὰ παραδώσῃς ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου τοὺς ἀσεβεῖς εἰς τὴν τιμωρὸν δεξιάν σου. Εἰς τὴν ἰδικήν σου ὅμως προστασίαν ἔχει ἐλπίσει καὶ ἔχει ἐγκαταλειφθῆ ὁ πτωχός. Τοῦ ὀρφανοῦ σὺ εἶσαι βοηθός.

Τὰ βλέπεις ὅλα σὺ καὶ δὲν σοῦ διαφεύγει τίποτε. Δὲν παρακολουθεῖς μόνον τὰς ἐξωτερικὰς πράξεις, ἀλλὰ παρακολουθεῖς καὶ αὐτὰ τὰ μυστικὰ ἐλατήρια καὶ τὰς ἀποκρύφους τῶν καρδιῶν μας σκέψεις. Καὶ δι’ αὐτὸ γνωρίζεις ἐπακριβῶς τόσον τοὺς πόνους καὶ τὰς θλίψεις τοῦ πτωχοῦ, ὅσον καὶ τὸν ἄσπλαγχνον θυμὸν τοῦ ἀσεβοῦς. Βλέπεις καὶ παρακολουθεῖς ὅλα προσεκτικῶς διὰ νὰ παραδώσῃς ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου τοὺς ἀσεβεῖς εἰς τὰς ἀδυσωπήτους τιμωρίας τῶν χειρῶν σου. Εἰς τὴν προστασίαν σου καὶ μόνον ἔχει ἐγκαταλειφθῇ ὁ πτωχός, εἰς τὸν ὀρφανὸν σὺ εἶσαι βοηθός.

Σύντριψε σὺ τὴν καταπιεστικὴν δύναμιν τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ τοῦ πονηροῦ ἀνθρώπου. Ἐξάλειψε αὐτὸν καὶ τὰς κακάς του πράξεις, ὥστε, ἐὰν ἀναζητηθῇ τὸ κακόν ποὺ ἔκαμε, νὰ μὴ εὑρεθῇ οὔτε αὐτὸς οὔτε ἐκεῖνο.

Σύντριψε σὺ τὴν καταπιεστικὴν δύναμιν τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ πονηροῦ· θὰ ζητηθῇ τὸ κακὸν καὶ ἡ ἁμαρτία ποὺ ἔκαμε καὶ δὲν θὰ εὑρεθῇ, διότι θὰ ἔχῃ ἑξαφανισθῆ μαζὶ μὲ ἐκεῖνον.

Μόνον ὁ αἰώνιος Κύριος θὰ βασιλεύσῃ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Σεῖς οἱ εἰδωλολάτραι θὰ ἐξολοθρευθῆτε ἀπὸ τὴν γῆν τοῦ Κυρίου.

Θὰ βασιλεύση ὁ Κύριος εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος. Σεῖς δὲ οἱ ἐθνικοί, ποὺ λατρεύετε τὰ εἴδωλα, θὰ χαθῆτε ἀπὸ τὴν γῆν, ἡ ὁποία εἶναι ἰδική του.

Ὁ Κύριος ἤκουσε τὴν δικαίαν ἐπιθυμίαν τῶν πτωχῶν ἀνθρώπων. Καὶ τὸ αὐτί του τὸ ἔτεινε προσεκτικὸν εἰς τοὺς δικαίους πόθους τῆς καρδίας των.

Τὴν ἐπιθυμίαν τῶν πτωχῶν εἰσήκουσεν ὁ Κύριος. Εἰς τοὺς πόθους τῆς καρδίας των ἐπρόσεξε, Κύριε, τὸ οὖς σου,

Ἀνέλαβεν αὐτός, νὰ κρίνῃ μὲ δικαιοσύνην ἐπὶ τῆς ὑποθέσεως τοῦ ὀρφανοῦ καὶ τοῦ πτωχοῦ ἀνθρώπου, νὰ τοὺς ὑπερασπίσῃ ἐν τῇ παντοδυναμίᾳ του, ὥστε νὰ μὴ τολμήσῃ πλέον κανεὶς ἄνθρωπος ἐπὶ τῆς γῆς νὰ ἀλαζονευθῇ εἰς βάρος αὐτῶν καὶ τοῦ Θεοῦ.

διὰ νὰ κάμῃς δικαίαν κρίσιν ὑπέρ του ὀρφανοῦ καὶ ταπεινοῦ, ὥστε νὰ μὴ τολμήσῃ πλέον νὰ μεγαλαυχῇ καὶ νὰ ἐπιδεικνύῃ ἀλαζονικῶς τὸ ἀνάστημά του οἰοσδήποτε ἄνθρωπος ἐπὶ τῆς γῆς.

Συνετέθη ἀπὸ τὸν Δαυΐδ. Ἡ μουσική του ἐκτέλεσις ἀνατίθεται εἰς τὸν ἀρχιμουσικόν.

Στὸν πρωτοψάλτη· ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Ἐγὼ ἔχω στηρίζει τὴν πεποίθησιν καὶ τὴν ἐλπίδα μου εἰς τὸν παντοδύναμον Κύριον καὶ πῶς σεῖς μοῦ λέγετε· «φύγε, μετανάστευσε ἀπὸ ἐδῶ, πέταξε σὰν στρουθίον τρομαγμένον εἰς τὰ βουνά, διὰ νὰ εὕρῃς ἐκεῖ τὴν σωτηρίαν σου;»

Ἐπὶ τοῦ παντοδυνάμου Κυρίου ἔχω στηρίξει τὴν πεποίθησιν καὶ ἐλπίδα μου. Καὶ πῶς σεῖς λέγετε εἰς ἐμέ: Φεῦγε καὶ γίνε μετανάστης, πέταξε σὰν στρουθίον τρομαγμένον εἰς τὰ ὄρη, ζητῶν ἐκεῖ τὴν σωτηρίαν σου;

Φύγε, μοῦ λέγουν, διότι οἱ ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι ἔχουν ἑτοιμάσει τὰ βέλη των, διὰ νὰ τὰ ἐκτοξεύσουν μὲ μανίαν ἀπὸ τὸν σκοτεινὸν τόπον, ποὺ ἐνεδρεύουν, ἐναντίον τῶν ἀπονηρεύτων καὶ ἐναρέτων ἀνθρώπων.

Φεῦγε τὸ γρηγορώτερον, διότι ἰδοὺ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἐτέντωσαν τὰ τόξα των, ἑτοίμασαν εἰς τὴν φαρέτραν βέλη ἀκονισμένα καὶ φαρμακερὰ διὰ νὰ τοξεύσουν μὲ λύσσαν καιροφυλακτοῦντες εἰς ἀπόκρυφα καὶ ἀθέατα καρτερία τοὺς ἐναρέτους καὶ ἀπονηρεύτους ἀνθρώπους.

Ὅλα ὅσα, σὺ Κύριε, σοφῶς καὶ δικαίως ἔχεις νομοθετήσει, αὐτοὶ τὰ κρημνίζουν καὶ τὰ καταπατοῦν. Καὶ ἐπάνω εἰς τὴν ἀλαζονείαν των ἐρωτοῦν· «ποῖον εἶναι λοιπὸν τὸ κέρδος τοῦ δικαίου; Κανένα».

Οἱ κόποι σου ἀποβαίνουν ἄσκοποι, διότι ὅσα σὺ ὁ δίκαιος μὲ κόπους πολλοὺς ἐπεμελήθης ἀρτίως καὶ τελείως νὰ οἰκοδομήσῃς, αὐτοὶ ἐν τῇ κακίᾳ καὶ τῷ φθόνῳ των τὰ κατεκρήμνισαν. Τί κατώρθωσε λοιπὸν μὲ τοὺς μόχθους αὐτοῦ ὁ δίκαιος; Αὐτὰ σεῖς, ὦ ὀλιγόπιστοι, μοῦ λέγετε.

Ὁ Κύριος ὅμως εὑρίσκεται ἀκατανίκητος εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἰς τὸν ἱερὸν ναόν του. Ὁ Κύριος ἔχει στήσει τὸν δικαστικόν του θρόνον ὑψηλὰ εἰς τὸν οὐρανόν. Ἀπὸ ἐκεῖ οἱ ὀφθαλμοί του βλέπουν μὲ προσοχὴν καὶ μὲ εὐμένειαν τὸν ταλαιπωρούμενον πτωχόν. Διεισδυτικὰ ἐξετάζουν καὶ διακρίνουν τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων.

Ἀλλ’ ὁ Κύριος ζῇ καὶ ὑπάρχει εἰς τὸν ἐν οὐρανοῖς ἅγιον καὶ ὑπερκόσμιον ναόν του. Ἔχει ὁ Κύριος τὸν θρόνον του εἰς τὸν οὐρανόν, ὅπου κανὲν βέλος δὲν δύναται νὰ φθάσῃ. Καὶ ἀπ’ ἐκεῖ τὰ μάτια του βλέπουν μὲ προστατευτικὴν εὐμένειαν τὸν πτωχόν, ποὺ ἐλπίζει εἰς αὐτὸν καὶ τὰ βλέφαρά του ἐξετάζουν καὶ διακρίνουν τοὺς ἀπογόνους τῶν ἀνθρώπων.

Ὁ Κύριος ἐξετάζει καὶ ξεχωρίζει μὲ ἀκρίβειαν, χωρὶς καμμίαν πλάνην, τὸν δίκαιον καὶ τὸν ἀσεβῆ. Ὅποιος δὲ ἀγαπᾷ τὴν ἀδικίαν καὶ ἐπιμένει εἰς αὐτήν, αὐτὸς μισεῖ καὶ βλάπτει κυρίως τὸν ἑαυτόν του.

Ὁ Κύριος ἐξετάζει καὶ διαχωρίζει μὲ ἀκρίβειαν καὶ χωρὶς τὴν παραμικρὰν πλάνην τὸν δίκαιον καὶ τὸν ἀσεβῆ. Ὁποῖος δὲ ἀγαπᾷ τὴν ἀδικίαν καὶ οὐχὶ ἐξ ἀδυναμίας, ἀλλ’ ἀπὸ ἔρωτα πρὸς αὐτὴν ἐνεργεῖ τὸ κακόν, αὐτὸς μισεῖ καὶ βλάπτει μόνον τὸν ἑαυτόν του.

Ὁ Κύριος θὰ ἐξαπολύσῃ, ὡσὰν βροχήν, καὶ θὰ γεμίσῃ μὲ ὀλεθρίας παγίδας τὸν δρόμον τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων, θὰ ρίψῃ ἐναντίον των φωτιὰν καὶ θειάφι, θὰ ἐξαπολύσῃ βίαιον καὶ ὁρμητικὸν ἄνεμον, διὰ νὰ ἀναρριπίζῃ τὴν φλόγα. Αὐτὸ θὰ εἶναι τὸ ποτήριον τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ κατάπικρον ἐναντίον τῶν ἁμαρτωλῶν ἀνθρώπων.

Ὁ Κύριος θὰ ἑξαπολύσῃ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν σὰν βροχὴν ὀλεθρίους παγίδας ἐπὶ τῶν ἁμαρτωλῶν. Θὰ ρίψῃ κατ’ αὐτῶν φωτιὰ καὶ θειάφι, ποὺ δὲν σβήνει εὔκολα, καὶ ἄνεμον βίαιον καὶ σφοδρόν, διὰ να τὰ ἀναφυσᾷ καὶ τὰ ἀναρριπίζῃ. Αὐτὰ θ’ ἀποτελοῦν τὸ καταστρεπτικὸν μερίδιον ποὺ θὰ γεμίζῃ τὸ ποτήριον, τὸ ὁποῖον οἱ ἁμαρτωλοὶ θὰ ἀναγκασθοῦν νὰ πίουν.

Διότι ὁ Κύριος εἶναι δίκαιος καὶ ἀγαπᾷ δικαιοσύνας, στρέφει τοὺς ὀφθαλμοὺς του μὲ ἱλαρότητα καὶ εὐμένειαν εἰς τοὺς εὐθεῖς καὶ ἀγαθοὺς ἀνθρώπους.

Διότι ὁ Κύριος εἶναι δίκαιος καὶ δικαιοσύνας ἀγαπᾷ, στρέφει τὸ πρόσωπόν του ἱλαρὸν καὶ εὐμενὲς εἰς τοὺς εὐθεῖς καὶ ἀγαθούς.

Ἐνόργανος μελῳδία εἰς χαμηλοὺς τόνους. Θερμὴ δέησις τοῦ Δαυΐδ διὰ τὴν σωτηρίαν του ἀπὸ ἐχθρούς.

Στὸν πρωτοψάλτη, μέ τό ὀκτάχορδο· ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Σῶσε μέ, Κύριε, ἀπὸ τὴν κακίαν καὶ τοὺς κακούς, ποὺ μὲ περιβάλλουν, διότι δὲν ἔχει ἀπομείνει πλέον ἄνθρωπος ἐνάρετος ἐπάνω εἰς τὴν γῆν. Σπάνιοι εἶναι οἱ εἰλικρινεῖς καὶ ἀληθινοὶ λόγοι μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.

Σῶσε μέ, Κύριε, διότι ἐξηφανίσθη καὶ δὲν ὑπάρχει πλέον ἐπὶ τῆς γῆς ἄνθρωπος ἐνάρετος καὶ ἀφωσιωμένος εἰς σέ. Σῶσε με, διότι ἔγιναν ὀλιγοσταὶ καὶ σπάνιαι καὶ περιφρονημέναι ἀπὸ τοὺς πολλοὺς τῶν ἀνθρώπων αἱ ἀλήθειαι καὶ οἱ εἰλικρινεῖς καὶ ἀνυπόκριτοι λόγοι.

Λόγια ψευδῆ καὶ ἐπιβλαβῆ ἀνταλλάσσει ὁ καθένας μὲ τὸν πλησίον του. Ἀπὸ τὴν ἁμαρτωλὴν καρδίαν των βγαίνουν διὰ τοῦ στόματός των δολιότητες. Ὄγκος κακίας ὑπάρχει εἰς τὴν καρδίαν των, τὴν ὁποίαν ἐκφράζουν μὲ πανουργίαν τὰ χείλη των.

Μάταια καὶ λόγια ψεύδους καὶ ἀπάτης λαλεῖ ὁ καθένας των πρὸς τὸν ἄλλον. Ἡ ὑποκρισία καὶ ἡ ἀπάτη κυριαρχοῦν. Γλυκὰ καὶ ἐλκυστικὰ λόγια λέγουν μὲ τὰ δόλια χείλη των, ἀλλ’ ἡ διπροσωπία των εἶναι φοβερά. Ἡ καρδία των εἶναι διπλῆ καὶ κρύπτει εἰς τὰ βάθη της τὸ κακόν, τὸ ὁποῖον σκεπάζουν ἐπιδεξίως μὲ τὰς ἐκφράσεις τῶν χειλέων.

Εἴθε νὰ ἐξολοθρεύσῃ ὁ Κύριος ὅλα τὰ δόλια καὶ ἀπατηλὰ χείλη, τὰς γλώσσας τῶν διπροσώπων αὐτῶν ἀνθρώπων, ποὺ καυχησιολογοῦν καὶ κομπάζουν·

Εἴθε νὰ ἐξολοθρεύσῃ ὁ Κύριος ὅλα τὰ χείλη τὰ δόλια καὶ ἀπατηλὰ καὶ τὰς γλώσσας τῶν διπροσώπων αὐτῶν, ποὺ κομπάζουν καὶ μεγαλαυχοῦν ἀλαζονικῶς,

ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι εἶπαν· «θὰ δοξάσωμεν καὶ θὰ ἀναδείξωμεν τὴν γλῶσσαν μας μὲ τὴν εὐφράδειάν μας. Τὰ χείλη μας εἶναι εἰς τὴν ἀπόλυτον διάθεσίν μας. Ποιὸς εἶναι Κύριος ἐπάνω ἀπὸ ἡμᾶς; Ἡμεῖς καὶ κανεὶς ἄλλος».

λέγοντες· τὴν γλῶσσαν μας θὰ ἀναδείξωμεν ὑψηλὴν καὶ μεγάλην καὶ θὰ ἐπιτύχωμεν πολλὰ καὶ θαυμαστὰ διὰ τῆς εὐγλωττίας ἡμῶν. Ἐξουσιάζομεν τὰ χείλη μας καὶ ἠμποροῦμεν νὰ εἴπωμεν ὅ,τι θέλομεν μὲ αὐτά. Ποῖος δύναται νὰ γίνῃ κύριός μας καὶ νὰ κλείσῃ τὸ στόμα μας; Ἀπολύτως κανείς.

Εἰς τὴν ἀλαζονείαν ὅμως καὶ ἀφροσύνην αὐτὴν ὁ Κύριος ἀπήντησεν· «ἐξ αἰτίας τῆς καταδυναστεύσεως τῶν πτωχῶν ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς πλουσίους, ἐξ αἰτίας τῶν στεναγμῶν τῶν πενήτων, ποὺ καταπιέζονται, τώρα ἀμέσως θὰ ἐγερθῶ, λέγει ὁ Κύριος, θὰ θέσω εἰς ἀσφαλῆ καὶ σωτήριον τόπον τὸν καταπιεζόμενον πτωχὸν καὶ χάριν αὐτοῦ θὰ δείξω εἰς τὰ μάτια ὅλων τὴν λαμπρὰν καὶ ἀκατανίκητον δικαιοσύνην μου».

Ἀλλ’ εἰς τὴν ἄφρονα ταύτην ἀλαζονείαν τῶν ἀσεβῶν, ἰδοὺ τί ἀπαντᾷ ὁ Κύριος· ἐξ αἰτίας τῆς κακοπαθείας τῶν πτωχῶν καὶ ἕνεκα τοῦ στεναγμοῦ τῶν ἐλπιζόντων εἰς ἐμὲ πενήτων, τὰ ὁποῖα βλέπω καὶ ἀκούω συνεχῶς, θὰ σηκωθῶ τώρα καὶ θὰ κινηθῶ εἰς δρᾶσιν καὶ ἐκδίκησιν, λέγει ὁ Κύριος. Θὰ θέσω τὸν καταπιεζόμενον πτωχὸν εἰς τόπον ἀσφαλῆ καὶ σωτήριον, ἀπρόσβλητον ἀπὸ τὰς ἐπιβουλὰς τῶν ἀσεβῶν καὶ δι’ αὐτοῦ θὰ ἐμφανίσω εἰς τὰ ὄμματα πάντων λαμπρὰν καὶ περιφανῆ τὴν δικαιοσύνην καὶ δύναμίν μου, τὴν ὁποίαν κρύπτει τώρα ἡ πολλὴ μακροθυμία μου.

Αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου, ὅπως καὶ ὅλα τὰ λόγια του, εἶναι καθαρά, ἁγνά, ἀπηλλαγμένα ἀπὸ κάθε ψεῦδος, ὅμοια πρὸς τὸν ἄργυρον ποὺ ἐπυρακτώθη καὶ ἐχωνεύθη εἰς τὸν κλίβανον τῆς γῆς, καὶ εἶναι τελείως καθαρός.

Ποῖος θὰ δοκιμάσῃ ἀμφιβολίαν διὰ τοὺς λόγους αὐτούς; Τὰ λόγια τοῦ Κυρίου εἶναι λόγια καθαρά, ἁγνὰ καὶ ἀπηλλαγμένα ἀπὸ πᾶσαν νοθείαν ψεύδους, ὅμοια πρὸς ἄργυρον, ποὺ ἐπυρακτώθη καὶ ἐχωνεύθη εἰς κλίβανον τῆς γῆς, καὶ ἐδοκιμάσθη ἡ καθαρότης του καὶ ἔχει καθαρισθῆ τελείως.

Σύ, Κύριε, εἴθε νὰ μᾶς προφυλάξῃς ἀπὸ τοὺς κακοὺς καὶ τὸ κακόν, νὰ μᾶς διατηρήσῃς καθαροὺς καὶ ἀβλαβεῖς μέσα εἰς τὴν πονηρὰν αὐτὴν γενεὰν τώρα καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Σύ, Κύριε, εἴθε νὰ μᾶς φυλάξῃς καὶ νὰ μᾶς διατηρήσῃς ἀβλαβεῖς ἀπὸ τὴν πονηρὰν αὐτὴν γενεὰν καὶ τώρα, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸν αἰῶνα.

Τριγύρω μας περιπατοῦν οἱ ἀσεβεῖς μὲ δολιότητα. Σὺ ὅμως δὲν ἀδιαφορεῖς διὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων. Ὅσον εἶναι τὸ ὕψος τῆς δόξης σου, τόση εἶναι καὶ ἡ μεγάλη φροντὶς καὶ προσοχή σου δι’ αὐτούς.

Περιπατοῦν τριγύρω μας οἱ ἀσεβεῖς καὶ μᾶς ἐκύκλωσαν ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη. Σὺ ὅμως δὲν ὀλιγωρεῖς καὶ δὲν ἀδιαφορεῖς διὰ τὰ πλάσματά σου, ἀλλ’ ὅσον εἶναι τὸ ὕψος σου, ἀπὸ τὸ ὁποῖον τὰ παρακολουθεῖς, τόσον εἶναι μεγάλη καὶ ἡ φροντὶς καὶ προσοχή σου διὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων.

Συνετέθη ἀπὸ τὸν Δαυΐδ. Ἡ μουσική του ἐκτέλεσις ἀνατίθεται εἰς τὸν ἀρχιμουσικόν.

Στὸν πρωτοψάλτη· ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Ἕως πότε, Κύριε, θὰ μὲ λησμονῇς ἐντελῶς; Ἕως πότε θὰ ἀποστρέφῃς, σὰ νὰ ἀδιαφορῇς διὰ τὴν θλῖψιν μου, τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ ἐμέ;

Ἕως πότε, Κύριε, θὰ μὲ ἔχῃς λησμονημένον ἐντελῶς; Ἕως πότε θὰ ἀποστρέφῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ ἐμέ, σὰν νὰ μὴ σ’ ἐνδιαφέρῃ καθόλου ἡ δυστυχία μου;

Ἕως πότε, Κύριε, θὰ καταρτίζω μέσα μου σχέδια λυτρώσεώς μου ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου, καὶ ὅμως θὰ δοκιμάζῃ ἡμέραν καὶ νύκτα ἡ καρδία μου ὀδύνας, διότι θὰ βλέπῃ αὐτὰ νὰ ναυαγοῦν, ὥστε νὰ μένω ἔτσι ἐκτεθειμένος εἰς κινδύνους; Ἕως πότε θὰ ὑψώνεται ἀπειλητικὸς καὶ θὰ θριαμβεύῃ ἐναντίον μου ὁ ἐχθρός;

Ἕως πότε θὰ συλλαμβάνω σχέδια καὶ ἀποφάσεις εἰς τὴν ψυχήν μου καὶ θὰ δοκιμάζῃ ἡ καρδία μου θλίψεις καὶ ὀδύνας ἀναζητοῦσα νυχθημερὸν τρόπον σωτηρίας καὶ μέσον ἀσφαλείας ἀπὸ τοὺς κινδύνους καὶ τὰς περιπετείας μου; Ἕως πότε ὁ ἐχθρός μου θὰ ὑψώνεται ἰσχυρότερος καὶ ἀπειλητικώτερος κατ’ ἐμοῦ καὶ θὰ κινδυνεύω νὰ ποδοπατηθῶ τεταπεινωμένος ἀπὸ αὐτόν;

Ρῖψε ἕνα βλέμμα συμπαθείας πρὸς ἐμέ, καὶ ἄκουσε τὴν προσευχήν μου Κύριε, ὁ Θεός μου. Ἀναζωογόνησε τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου, τὸ ὁποῖον ἀπὸ τὸ βάρος τῶν μεγάλων καὶ πολυαρίθμων θλίψεων πρόκειται νὰ σβήσῃ. Μὴ ἐπιτρέψῃς νὰ κλείσουν ὁριστικῶς τὰ μάτια μου καὶ κοιμηθῶ τὸν ὕπνον τοῦ θανάτου·

Ρῖψε τὸ βλέμμα σου πατρικὸν καὶ συμπαθὲς ἐπ’ ἐμέ, καὶ εἰσάκουσον τὴν προσευχήν μου, Κύριε, ποὺ εἶσαι ὁ μόνος Θεός μου. Φώτισε τὰ μάτια μου τὰ βυθισμένα εἰς σκότος θλίψεων καὶ συμφορῶν, ἐξ αἰτίας τοῦ ὁποίου κινδυνεύω νὰ καταληφθῶ ἀπὸ τὸν θανατηφόρον ὕπνον τῆς ἀπογνώσεως καὶ ἁμαρτίας.

διὰ νὰ μὴ εἴπῃ μὲ πολλὴν χαιρεκακίαν ὁ ἐχθρός μου· «ὑπερίσχυσα ἐναντίον του καὶ τὸν ἐνίκησα». Οἱ ἐχθροί μου, ποὺ μὲ θλίβουν, θὰ χαροῦν πάρα πολύ, ἐὰν κλονισθῶ καὶ πέσω.

Δός μου φωτισμὸν καὶ θάρρος ἐλπίδος, διὰ νὰ μὴ εἴπῃ μεγαλαυχῶν καὶ ἐπαιρόμενος ὁ ἐχθρός μου· τὸν κατενίκησα καὶ ὑπερίσχυσα αὐτοῦ. Αὐτοί, ποὺ τώρα μὲ θλίβουν, θὰ σκιρτήσουν ἀπὸ ἀγαλλίασιν, ἐὰν κλονισθῶ καὶ ἀνατραπῶ.

Ἐγὼ ὅμως ἔχω στηρίξει τὴν ἐλπίδα μου εἰς σέ. Ἡ καρδία μου θὰ αἰσθανθῇ ἀπερίγραπτον χαράν, ὅταν σὺ εὐδοκήσῃς καὶ μοῦ στείλῃς τὴν ποθητὴν σωτηρίαν. Τότε ἐγὼ θὰ τραγουδῶ ὕμνους εὐχαριστίας πρὸς σὲ τὸν εὐεργέτην καὶ Κύριόν μου, καὶ θὰ συνθέσω ὕμνους δοξολογίας εἰς δόξαν τοῦ ὀνόματος Κυρίου τοῦ Ὑψίστου.

Ἐγὼ ὅμως ἔχω στηριγμένην τὴν ἐλπίδα μου εἰς τὸ ἔλεός σου. Καὶ ἂν αὐτοὶ χαίρουν τώρα, διότι περιμένουν τὴν πτῶσιν μου, ἔχω ἀκλόνητον πεποίθηση καὶ ἐγώ, ὅτι ἡ καρδία μου θὰ γεμίσῃ ἀγαλλίασιν, διότι σὺ θὰ μὲ σώσῃς. Ἄσματα εὐγνωμοσύνης θὰ τονίσω εἰς τὸν Κύριον, ποὺ μὲ εὐηργέτησε, καὶ ὕμνους δοξολογίας θὰ ψάλω εἰς τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Ὑψίστου.

Συνετέθη ἀπὸ τὸν Δαυΐδ. Ἡ μουσική του ἐκτέλεσις ἀνατίθεται εἰς τὸν ἀρχιμουσικόν.

Στὸν πρωτοψάλτη· ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Ὁ ἐσκοτισμένος ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν μωρὸς καὶ ἀσεβὴς ἄνθρωπος, εἶπεν ἀπὸ μέσα του, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμίαν τῆς ἁμαρτωλῆς καρδίας του· «δὲν ὑπάρχει Θεός». Αὐτὸς ὅμως καὶ οἱ ὅμοιοί του διεφθάρησαν μέσα εἰς τὴν ἁμαρτωλότητά των. Ἔγιναν μισητοὶ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς ἀνθρώπους. Τὸ κακὸν διεδόθη τόσον πολύ, ὥστε δὲν ὑπάρχει κανείς, ποὺ νὰ πράττῃ σήμερον τὸ ἀγαθόν. Δὲν ὑπάρχει οὔτε ἔνας.

Εἶπεν εἰς τὸ βάθος τοῦ ἐσωτερικοῦ του ὁ σκοτισθεῖς ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ εἰς ἀφροσύνην πωρώσεως καταντήσας ἄνθρωπος· Δὲν ὑπάρχει Θεός. Αὐτὸς καὶ οἱ ὅμοιοί του διεφθάρησαν καὶ μὲ τὴν ἁμαρτωλὴν καὶ ἀδιόρθωτον διαγωγήν των ἔγιναν βδελυκτοὶ καὶ μισητοὶ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν εὐσεβῶν ἀνθρώπων. Καὶ τόσον πολὺ διεδόθη τὸ κακόν, ὥστε δὲν ὑπάρχει κανεὶς ποὺ νὰ πράττῃ τὸ ἀγαθόν, δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας.

Ὁ Κύριος ἔσκυψεν ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἔρριψε τὸ βλέμμα του, διὰ νὰ ἴδῃ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ ἴδῃ ἐὰν ὑπάρχῃ κανεὶς μεταξὺ αὐτῶν, ποὺ νὰ ἔχῃ ἐπίγνωσιν Θεοῦ ἢ νὰ ἐπικαλῆται μὲ πίστιν τὸν Θεὸν καὶ προσπαθῇ νὰ εὐαρεστῇ εἰς αὐτόν.

Ὁ Κύριος ἔσκυψεν ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἔρριψε τὰ βλέμματά του κάτω εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, διὰ νὰ ἴδῃ ἐὰν ὑπάρχῃ μεταξύ των κανεὶς μὲ σύνεσιν ποὺ νὰ γνωρίζῃ τὸν Θεὸν ἢ νὰ ποθῇ καὶ νὰ ἐπικαλῆται αὐτὸν προσπαθῶν μὲ τὰς ἐναρέτους πράξεις του νὰ εὐαρεστήσῃ εἰς αὐτόν.

Ἀλλοίμονον! Ὅλοι ἐξετράπησαν ἀπὸ τὴν εὐθεῖαν ὁδόν. Ἐξηχρειώθησαν καὶ διεφθάρησαν. Δὲν ὑπάρχει κανείς, ποὺ νὰ πράττῃ τὸ ἀγαθόν. Δὲν ὑπάρχει οὔτε ἔνας. Ὁ λάρυγξ των, σὰν ἀνοικτὸς τάφος, ἀναδίδει δυσώδεις ἀναθυμιάσεις. Μὲ τὰς πονηράς των γλώσσας ἐπινοοῦν καὶ ἐκφράζουν δόλια ψεύδη καὶ φαρμακερὰς συκοφαντίας. Δηλητήριον φαρμακερῶν ἀσπίδων ὑπάρχει κάτω ἀπὸ τὰ χείλη των. Τὸ στόμα των εἶναι γεμᾶτον ἀπὸ κατάρας ἐναντίον τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ δολιότητας καὶ πικρίας ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων. Τὰ πόδια των τρέχουν μὲ ταχύτητα, διὰ νὰ χύσουν αἷμα. Εἰς τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς των καὶ εἰς τὰς πράξεις των σπείρουν συντρίμματα καὶ ταλαιπωρίας ἐναντίον ἀθώων. Ἐσωτερικὴν εἰρήνην καὶ εἰρηνικὴν ζωὴν μὲ τοὺς ἄλλους ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτωλότητός των δὲν ἐγνώρισαν. Δὲν ὑπάρχει φόβος Θεοῦ ἐνώπιόν των.

Φεῦ! Ὅλοι ἐξετράπησαν ἀπὸ τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν καὶ κατήντησαν εἰς ἑξαχρείωσιν καὶ διαφθοράν. Δὲν ὑπάρχει κανεὶς ποὺ νὰ πράττῃ τὸ ἀγαθὸν δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας. Ὁ λάρυγξ των σὰν τάφος ἀνοικτὸς ἀναδίδων μολυσματικὴν δυσωδίαν, μόνον λόγους βλασφημίας καὶ ἀκολασίας ἐκβάλλει μὲ τὰς συκοφαντικὰς καὶ ψευδολόγους γλώσσας των πλάττουν ψεύδη δόλια καὶ φαρμακερὰς ἐπινοήσεις. Δηλητήριον φαρμακερῶν ἀσπίδων ὑπάρχει κάτω ἀπὸ τὰ χείλη των. Τὸ στόμα των εἶναι γεμᾶτον ἀπὸ κατάραν καὶ βλασφημίαν κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ δολιότητα καὶ πικρίαν κατὰ τῶν ἀνθρώπων. Τὰ πόδια των εἶναι ἀκούραστα καὶ τρέχουν γρήγορα διὰ να χύσουν αἷμα. Εἰς τοὺς δρόμους των καὶ εἰς τὰς πράξεις των σπείρουν συντρίμματα καὶ καταπιέσεις καὶ ἀθλιότητας. Ζωὴν δὲ εἰρηνικὴν καὶ ἥσυχον δὲν ἐγνώρισαν οὔτε διὰ τὸν ἑαυτόν τους οὔτε διὰ τοὺς ἄλλους. Δὲν ὑπάρχει φόβος Θεοῦ εἰς τὰ μάτια τῆς ψυχῆς των.

Δὲν θὰ βάλουν, λοιπόν, ποτὲ γνῶσιν καὶ δὲν θὰ συνετισθοῦν ὅλοι αὐτοί, ποῦ ἐργάζονται τὴν παρανομίαν; Οἱ πωρωμένοι αὐτοί, ποὺ κατατρώγουν τὸν λαόν μου, μὲ τόσην ἀσυνειδησίαν σὰν νὰ πρόκειται περὶ συνήθους ἄρτου; Δὲν ἐπεκαλέσθησαν ποτὲ τὸν Κύριον. Δὲν ἐγνώρισαν, τί εἶναι προσευχή.

Δὲν θὰ συνετισθοῦν λοιπὸν καὶ δὲν θὰ βάλουν ποτὲ μυαλὸ ὅλοι ἐκεῖνοι, ποὺ ἐργάζονται τὴν ἀνομίαν; Δὲν θὰ συνέλθουν ἐπὶ τέλους καὶ δὲν θὰ σωφρονισθοῦν; Αὐτοὶ ποὺ κατατρώγουν τὸν λαόν μου μὲ τόσην εὐχαρίστησιν καὶ ἀσυνειδησίαν, σὰν νὰ ἔτρωγον συνήθη ἄρτον, δὲν ἐπεκαλέσθησαν ποτὲ τὸν Κύριον καὶ εἶναι ἄγνωστος εἰς αὐτοὺς ἡ προσευχή.

Ἐκυριεύθησαν ὅμως ἀπὸ πανικὸν καὶ δειλίαν ἐκεῖ, ὅπου δὲν ὑπῆρχε τίποτε τὸ φοβερόν. Καὶ τοῦτο, διότι ὁ Κύριος μόνον εἰς τὴν γενεὰν τῶν δικαίων ναὶ προστάτης καὶ ὄχι εἰς τοὺς ἁμαρτωλούς.

Ἀλλὰ διὰ τοῦτο κυριευθέντες ἀπὸ δεισιδαιμονίας, κατεπτοήθησαν ἀπὸ ἀνύπαρκτα φαντάσματα καὶ κατελήφθησαν ἀπὸ φόβον ἐκεῖ, ὅπου δὲν ὑπῆρχε τίποτε τὸ φοβερόν. Καὶ πῶς νὰ μὴ τρομάξουν; Ὁ Θεὸς δὲν ἦτο μετ’ αὐτῶν. Διότι μόνον εἰς τὴν γενεὰν τῶν δικαίων παραμένει ὁ Κύριος, ἀφήνων ἐρήμους καὶ ἀπροστατεύτους τοὺς ἀρνουμένους αὐτόν.

βουλὴν πτωχοῦ κατῃσχύνατε, ὅτι Κύριος ἐλπὶς αὐτοῦ ἐστι.

Ἐξευτελίζετε σεῖς καὶ ἐμπαίζετε τὰς σκέψεις καὶ τὰς ἀποφάσεις τοῦ πτωχοῦ, διότι στηρίζει τὰς ἐλπίδας του εἰς τὸν Κύριον.

Ἐξευτελίζετε καὶ χλευάζετε τὰ φρονήματα καὶ τὰς ἀποφάσεις τοῦ πτωχοῦ, ἐπειδὴ ὡς μόνην ἐλπίδα του ἔχει τὸν Κύριον καὶ πρὸς μόνον αὐτὸν μετὰ πίστεως καταφεύγει.

Ποιός, λοιπόν, θὰ ἔλθῃ ἀπὸ τὴν Σιών, διὰ νὰ δώσῃ τὴν σωτηρίαν εἰς τὸν ἰσραηλιτικὸν λαόν; Θὰ δοθῇ εἰς αὐτοὺς ἡ σωτηρία, ὅταν ὁ Κύριος ἐπαναφέρῃ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ του ἀπὸ τὴν αἰχμαλωσίαν, θὰ σκιρτήσουν ἀπὸ ἀγαλλίασιν οἱ ἀπόγονοι αὐτοὶ τοῦ Ἰακώβ. Θὰ εὐφρανθοῦν αἱ καρδίαι τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Ποῖος θὰ ἔλθῃ ἀπὸ τὴν Σιὼν διὰ νὰ δώσῃ τὴν σωτηρίαν εἰς τὸν Ἰσραήλ! Οὐδεὶς ἄλλος παρὰ μόνος ὁ Θεός. Ὅταν δὲ ὁ Κύριος κατευοδώσῃ τὴν ἐπιστροφὴν τοῦ λαοῦ του ἐκ τῆς αἰχμαλωσίας, θὰ σκιρτήσουν ἀπὸ ἀγαλλίασιν οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰακὼβ καὶ θὰ γεμίσουν εὐφροσύνην αἱ καρδίαι τῶν Ἰσραηλιτῶν.

Συνετέθη ἀπὸ τὸν Δαυΐδ.

Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Κύριε, ποιὸς εἶναι ἄξιος νὰ φιλοξενηθῇ, ἔστω καὶ ἐπ’ ὀλίγον, εἰς τὸ ἐν τῇ Ἱερουσαλὴμ κατοικητήριόν σου; Ἢ ποιὸς εἶναι ἄξιος νὰ στήσῃ τὴν σκηνήν του εἰς τὸ ἅγιον σου ὄρος, ὅπου ὑπάρχει ὁ ναός σου;

Κύριε, ποῖος εἶναι ἄξιος ἔστω καὶ ὡς φιλοξενούμενος νὰ παραμείνῃ εἰς τὸ ἐπὶ γῆς κατοικητήριόν σου; Ἢ ποῖος θὰ θεωρηθῇ ἱκανὸς νὰ στήσῃ τὴν σκηνήν του εἰς τὸ ἅγιον σου ὄρος καὶ εἰσερχόμενος εἰς τὸν ναόν σου νὰ λατρεύσῃ πρεπόντως τὴν μεγαλειότητά σου;

Μόνον ὁ ἄμεμπτος καὶ ἀκατηγόρητος. Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἐργάζεται καὶ ἐφαρμόζει δικαιοσύνην, ὁ ὁποῖος ἀγαπᾷ τὴν ἀλήθειαν μὲ ὅλην του τὴν καρδίαν καὶ αὐτὴν μόνον λέγει.

Ἐκεῖνος ὅστις συμπεριφέρεται καὶ πολιτεύεται μὲ ἄμεμπτον διαγωγὴν καὶ ἐργάζεται τὴν τελείαν ἁρετήν, τοῦ ὁποίου τὸ ἐσωτερικὸν κυριαρχεῖται ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν, ὥστε αὐτὴν εἰλικρινῶς νὰ ἀγαπᾷ καὶ αὐτὴν πάντοτε ὡς περίσσευμα τῆς καρδίας του νὰ λαλῇ.

Ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ἔπλεξε δόλιον σχέδια μὲ τὴν γλῶσσαν του καὶ δὲν ἔκαμε ποτὲ κάτι κακὸν πρὸς τὸν πλησίον του, οὔτε ἐνέπαιξε ποτὲ ἢ ἐδυσφήμησε τοὺς γύρω του ἀνθρώπους.

Ἐκεῖνος εἶναι ἄξιος νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος δὲν ἔπλεξε δόλους μὲ τὴν γλῶσσαν του, οὔτε ἔκαμε ποτὲ κακὸν εἰς τὸν πλησίον του καὶ δὲν ἐπεριγέλασε τοὺς ὁπωσδήποτε ἀτυχοῦντας ἀδελφούς του, οὐδὲ διέδωκε δυσφημήσεις καὶ ἀτιμωτικὰς κατηγορίας καὶ διαβολὰς κατ’ αὐτῶν.

Αὐτός, εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ ὁποίου θεωρεῖται ἀνάξιος καὶ ἐξουδενωμένος ἐκεῖνος, ποὺ βαδίζει τὸν δρόμον τῆς πονηρίας, ἐνῷ ἐξ ἀντιθέτου τιμῶνται καὶ δοξάζονται ἀπὸ αὐτὸν ἐκεῖνοι, ποὺ φοβοῦνται τὸν Κύριον. Αὐτὸς ἔχει τὸ δικαίωμα παρὰ τοῦ Θεοῦ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν ναὸν Κυρίου· αὐτὸς ποὺ δίδει τιμίας καὶ ἐνόρκους ὑποσχέσεις εἰς τὸν πλησίον του καὶ ποτὲ δὲν τὰς παραβαίνει, ἀλλὰ τὰς τηρεῖ μὲ ἀκρίβειαν.

Θεωρεῖται ὑπ’ αὐτοῦ ἀνάξιος προσοχῆς καὶ συναναστροφῆς καὶ ἐστερημένος τιμῆς καθένας ποὺ πονηρεύεται καὶ πράττει τὸ κακόν, Ἔστω καὶ ἂν εἶναι πλούσιος καὶ κατὰ κόσμον ἔνδοξος καὶ ἐπιφανής, σέβεται δὲ καὶ τιμᾷ μόνον τοὺς φοβουμένους τὸν Κύριον, Ἔστω καὶ ἂν εἶναι οὗτοι πτωχοὶ καὶ κατὰ κόσμον ἄσημοι. Ἐκεῖνος θὰ γίνῃ δεκτὸς εἰς τὸ κατοικητήριον τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος δίδει ἐνόρκους ὑποσχέσεις εἰς τὸν πλησίον του καὶ δὲν τὰς ἀθετεῖ, ἀλλὰ μὲ φόβον Θεοῦ παραμένει πιστὸς εἰς τοὺς ὅρκους του.

Αὐτός, ὁ ὁποῖος δὲν δανείζει τὰ χρήματά του μὲ τόκον καὶ δὲν δέχεται δῶρα, διὰ νὰ ἐκδώσῃ καταδικαστικὰς ἀποφάσεις εἰς βάρος ἀθώων ἀνθρώπων. Ὁ ἄνθρωπος, ποὺ πράττει αὐτά, δὲν θὰ σαλευθῇ ποτὲ οὔτε ἐνώπιον καὶ τὸν μεγαλυτέρων κινδύνων.

Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς δὲν ἐξεμεταλλεύθη ποτὲ τὸν πτωχὸν εἰς τὴν ἀνάγκην αὐτοῦ, ἀλλ’ ἐδάνεισεν ἀτόκως τὰ χρήματά του καὶ δὲν ἔλαβε ποτὲ δῶρα διὰ νὰ βλάψῃ καὶ ἀδικήσῃ τοὺς ἀθώους. Ἐκεῖνος ποὺ πράττει αὐτά, θὰ παραμείνῃ αἰωνίως ἀσάλευτος καὶ ἀκλόνητος ἐν μέσῳ οἰωνδήποτε προσβολῶν καὶ κινδύνων.

Στηλογραφία ἀπὸ τὸν Δαυΐδ.

Στηλογραφία τοῦ Δαβίδ.

Φύλαξέ με, Κύριε, ἀπὸ κάθε κακόν, διότι ἐγὼ εἰς σὲ ἔχω στηρίξει τὰς ἐλπίδας μου.

Φύλαξέ με καὶ προστάτευσέ με, Κύριε, διότι εἰς σὲ ἐστήριξα τὰς ἐλπίδας μου.

Εἶπα διὰ τῆς προσευχῆς πρὸς σὲ τὸν Κύριον· «σύ εἶσαι ὁ Κύριός μου καὶ σὺ ὡσὰν ἀνενδεής, ποὺ εἶσαι, δὲν ἔχεις ἀνάγκην ἀπὸ τὰ ἰδικά μου ὑλικὰ ἀγαθά».

Εἶπα εἰς τὸν Κύριον σὺ εἶσαι ὁ πραγματικὸς κυρίαρχος καὶ δεσπότης μου, διότι δὲν ἔχεις ἀνάγκην τῶν δώρων μου καὶ τῶν θυσιῶν μου, ἀλλ’ ὅ,τι ἀγαθὸν καὶ ἂν ἔχω, σὺ μοῦ τὸ ἔδωκες καὶ εἶναι ἰδικόν σου.

Πρὸς χάριν τῶν ἐναρέτων καὶ εὐσεβῶν ἀνθρώπων, ποὺ ζοῦν εἰς τὴν χώραν του, δηλαδὴ εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας, μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἔργα ἔκαμεν ὁ Κύριος. Ὅλαι αἱ ἀποφάσεις του, αἱ εὐμενεῖς καὶ εὐάρεστοι δι’ αὐτούς, ποὺ τηροῦν τὸ θέλημά του, εὑρίσκονται ἀνάμεσά των.

Εἰς τοὺς εὐσεβὲς καὶ ἁγίους ἀνθρώπους, ὅσοι ζοὺν ἐν τῇ χώρᾳ τῆς Παλαιστίνης, ἡ ὁποία κατ’ ἐξόχην εἶναι ἰδική του, μεγάλα καὶ θαυμαστὰ ἐποίησεν ὁ Κύριος· ὅλα τὰ θελήματά του κυριαρχοῦν μεταξὺ αὐτῶν· αὐτὰ διακυβερνοῦν τὴν ζωήν των καὶ ἐξυψώνουν αὐτοὺς εἰς λαμπρὰ σκεύη τῶν χαρίτων καὶ μεγαλουργημάτων του.

Ἐπληθύνθησαν, βέβαια, πάρα πολὺ αἱ θλίψεις καὶ αἱ ταλαιπωρίαι αὐτῶν, ἀλλὰ γρήγορα διελύθησαν καὶ ἐξηφανίσθησαν. Δὲν θὰ συναθροίσω ποτὲ κατὰ κανένα λόγον καὶ τρόπον εἰς λατρευτικὰς συγκεντρώσεις ἀνθρώπους μολυσμένους μὲ αἵματα ἀθώων ἀνθρώπων ἢ μὲ αἵματα εἰδωλολατρικῶν θυσιῶν. Ποτὲ δὲν θὰ ἀναφέρω εἰς τὰ χείλη μου, οὔτε κἀν καὶ θὰ ἐνθυμηθῶ, τὰ ὀνόματα τῶν ἀσεβῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν εἰδωλολατρικῶν των θεῶν.

Ἐπλήθυναν πολὺ αἱ θλίψεις καὶ αἱ περιπέτειαί των, γρήγορα ὅμως παρῆλθον καὶ ταχέως οὗτοι ἀπηλλάγησαν ἀπ’ αὐτῶν. Δὲν θὰ συναθροίσω ποτὲ καὶ κατ’ οὐδένα λόγον λατρευτικὸς συνάξεις ἀπὸ ἀνθρώπους μολυσμένους μὲ ἅλματα ἀνθρώπων ἢ εἰδωλολατρικῶν θυσιῶν. Τῶν ἀσεβῶν τούτων καὶ τῶν μισητῶν θεῶν των τὰ ὀνόματα δὲν θὰ τὰ ἐνθυμηθῶ οὐδὲ θὰ τὰ ἀναφέρω μὲ τὰ χείλη μου.

Ὁ Κύριος εἶναι δι’ ἐμὲ τὸ πολύτιμον μερίδιον τῆς κληρονομίας μου. Τὸ ποτήριον, ἀπὸ τὸ ὁποῖον πίνω τὴν γλυκεῖαν χαράν. Σύ, Κύριε, εἶσαι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ μὲ ἀποκαταστήσῃς καὶ θὰ μὲ ἐπαναφέρῃς χαίροντα εἰς τὴν ποθητὴν πατρίδα.

Οὐδὲ ἐγὼ θὰ συγκαταλεχθῶ μὲ αὐτούς. Ὁ Κύριος εἶναι τὸ μερίδιον τῆς πολυτίμου κληρονομίας, ποὺ μοῦ ἔλαχεν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς πατέρας μου παρέλαβον· αὐτὸς εἶναι τὸ γλυκύτατον πνευματικὸν περιεχόμενον τοῦ ποτηρίου, ἀπὸ τὸ ὁποῖον πίνω καὶ τὸ ὁποῖον εὐφραίνει καὶ ἰκανοποιεῖ πλήρως τὴν ψυχήν μου. Σὺ εἶσαι, ὁ ὁποῖος θὰ μὲ καταστήσῃς εὐτυχῆ εἰς τὴν κληρονομίαν μου καὶ θὰ μὲ ἐπαναφέρῃς εἰς τὴν ποθητὴν καὶ αἰωνίαν πατρίδα.

σχοινία ἐπέπεσάν μοι ἐν τοῖς κρατίστοις· καὶ γὰρ ἡ κληρονομία μου κρατίστη μοί ἐστιν.

Καὶ τὸ μερίδιον, ποὺ μοῦ ἔτυχε σὰν νὰ ἐμετρήθη μὲ ἀκριβεῖς μετροταινίας, εἶναι ἀπὸ τὰ πλέον καλά. Πράγματι ἡ κληρονομία μου εἶναι ἀρίστη.

Ὡς διὰ γεωμετρικῶν σχοινίων μετρηθὲν μοῦ ἔλαχε μερίδιον ἀπὸ τὰ πλέον καλύτερα. Πράγματι δὲ ἡ κληρονομία μου εἶναι ἑξαιρετικῶς λαμπρά. Διότι τί ἄλλο ὑπάρχει καλύτερον ἀπὸ τὴν Σιὼν καὶ τί πολυτιμότερον ἀπὸ τὴν θρησκείαν, ποὺ ἐκληρονόμησα ἀπὸ τοὺς πατέρας μου;

Κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας θὰ δοξολογήσω καὶ θὰ ὑμνήσω τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος μοῦ ἐχάρισε σύνεσιν. Ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸ διάστημα τῆς νυκτὸς ἡ φωνὴ τῆς συνειδήσεώς μου καὶ οἱ πόθοι τῆς καρδίας μου μὲ παιδαγωγοῦν πρὸς τὸν Κύριον, ὥστε αὐτὸν νὰ θεωρῶ πλοῦτον καὶ στήριγμά μου.

Θὰ δοξολογήσω καὶ θὰ ὑμνήσω τὸν Κύριον, ὁ ὁποῖος μοῦ ἐνέπνευσε τὸ συνετὸν φρόνημα νὰ θεωρῶ αὐτὸν πολύτιμον κληρονομίαν μου καὶ εἰς αὐτὸν νὰ στηρίξω τὴν εὐτυχίαν μου. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἐσωτερικοὶ τῆς συνειδήσεώς μου νυγμοὶ καὶ αἱ συναισθηματικοὶ κινήσεις τῆς καρδίας μου μὲ συμβουλεύουν καὶ μὲ παιδαγωγοῦν κατὰ τὴν ἡσυχίαν τῆς νυκτὸς τὸν Κύριον νὰ θεωρῶ πλοῦτον μου καὶ στήριγμά μου.

Ἡμέραν καὶ νύκτα ἔβλεπα καὶ βλέπω τὸν Κύριόν μου πάντοτε ἐμπρός μου. Τὸν βλέπω ὅτι εἶναι εἰς τὰ δεξιά μου, ἕτοιμος νὰ μὲ προστατεύσῃ, διὰ νὰ μὴ ταραχθῶ ἀπὸ οἰονδήποτε φόβον ἦ κίνδυνον.

Βλέπω τὸν Κύριον πάντοτε ἐμπρός μου· συναισθάνομαι τὴν πρόνοιαν του διὰ παντός· τὸν βλέπω ὅτι εἶναι εἰς τὰ δεξιά μου ἕτοιμος νὰ μὲ προστατεύσῃ διὰ νὰ μὴ ταραχθῶ καὶ κλονισθῶ ἀπὸ φόβον ἢ κίνδυνον οἰονδήποτε.

Διὰ τοῦτο ἀκριβῶς καὶ εὐφράνθη ἡ καρδία μου, ἡ δὲ γλῶσσα μου ἐλάλησε λόγους ἀγαλλιάσεως, ἀκόμη δὲ καὶ τὸ σῶμα μου, ὅταν ἀποθάνω, θὰ ἀποτεθῇ εἰς τὸν τάφον μὲ τὴν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως.

Διότι δὲ τὸν αἰσθάνομαι βοηθὸν καὶ προστάτην εἰς τὸ πλευράν μου, δι’ αὐτὸ εὐφράνθη ἡ καρδία μου καὶ ἡ γλῶσσα μου μεγάλης χαρᾶς ἐλάλησε λόγους, ἀκόμη δὲ καὶ τὸ σῶμα μου, ὅταν θὰ ἀποθάνω, θὰ ἀποτεθῇ εἰς τὸν τάφον μὲ ἐλπίδα σὰν εἰς σκηνὴν ἀναπαύσεως.

Διότι σὺ ὁ Θεός μου δὲν θὰ ἐγκαταλείψῃς τὴν ψυχήν μου εἰς τὸν ᾅδην, ὥστε νὰ φυλακισθῇ διὰ παντὸς εἰς αὐτόν, οὔτε θὰ ἐπιτρέψῃς, ἐγὼ ἀφωσιωμένος εἰς σὲ νὰ δοκιμάσω τὴν φθορὰν καὶ ἀποσύνθεσιν τοῦ τάφου. Θὰ μὲ ἀναστήσῃς.

Διότι δὲν θὰ ἐγκαταλείψῃς τὴν ψυχήν μου εἰς τὸν Ἅδην, ὥστε νὰ ἐγκλεισθῇ ἐν αὐτῷ διὰ παντός, οὔτε θὰ ἐπιτρέψῃς ὁ ἀφωσιωμένος εἰς σὲ νὰ δοκιμάσῃ τοῦ τάφου τὴν φθορὰν καὶ ἀποσύνθεσιν.

Ἔκαμες γνωστοὺς εἰς ἐμὲ τοὺς δρόμους καὶ τοὺς τρόπους τῆς μακαρίας καὶ εὐλογημένης ζωῆς. Θὰ μὲ χορτάσῃς χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν, ὅταν μὲ ἀξιώσῃς νὰ ἴδω τὸ ἔνδοξον πρόσωπόν σου· εἰς τὴν παντοδύναμον καὶ πανάγαθον δεξιάν σου ὑπάρχουν πάντοτε διὰ τοὺς ἐκλεκτούς σου, Κύριε, τέλειαι καὶ ἀτελείωτοι τέρψεις καὶ χαραί.

Μοῦ ἐγνωστοποίησες δρόμους καὶ τρόπους, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ τὸν τάφον ὁδηγοῦν εἰς τὴν ἀληθινὴν καὶ μακαρίαν ζωήν. Θὰ μὲ χορτάσῃς εὐφροσύνην, ὅταν ἴδω καὶ ἀπολαύσω τὸ πρόσωπόν σου. Εἰς τὴν δεξιάν σου ὑπάρχουν διὰ τοὺς ἐκλεκτούς σου τερπνότητες τέλειαι καὶ πλήρως ἰκανοποιοῦσαι τὰς ψυχάς των.

Θερμὴ δέησις τοῦ Δαυΐδ διὰ τὴν σωτηρίαν του ἀπὸ ἐχθρούς.

Προσευχή τοῦ Δαβίδ.

Κάμε δεκτήν, Κύριε, τὴν δικαίαν αἴτησιν τῆς προσευχῆς μου· δῶσε προσοχὴν εἰς τὴν δέησίν μου, μὲ ὦτα εὐμενῆ ἄκουσε τὴν προσευχήν μου, τὴν ὁποίαν ἐγὼ τώρα ἀπευθύνω πρὸς σὲ μὲ χείλη ἄδολα καὶ εἰλικρινῆ.

Εἰσάκουσον, Κύριε, τὸ δίκαιον αἴτημά μου. Εὐδόκησον να προσέξῃς τὴν παράκλησιν καὶ ἱκεσίαν μου. Ἄκουσον μὲ ὦτα εὐμενῆ τὴν προσευχήν, τὴν ὁποίαν σοῦ ἀπευθύνω μὲ χείλη εἰλικρινῆ καὶ ἐλεύθερα ἀπὸ δόλον.

Ἀπὸ σὲ προσωπικῶς ποθῶ καὶ παρακαλῶ νὰ ἐκδοθῇ ἡ δικαία ἀπόφασις ὑπὲρ ἐμοῦ καὶ ἔτσι τὰ μάτια μου νὰ ἰδοῦν τὴν ἐπικράτησιν τῶν δικαίων ἀποφάσεών σου.

Ἡ περὶ ἑμοῦ κρίσις καὶ ἀπόφασις ἂς ἐξέλθῃ καὶ ἂς ἐκδοθῇ αὐτοπροσώπως ἀπὸ σέ, ποὺ κρίνεις δικαίως καὶ εὐθέως. Οἱ ὄψθαλμοί μου, οἱ ὁποῖοι ματαίως ἀναζητοῦν τὸ δίκαιον καὶ ὀρθὸν ἐπὶ τῆς γῆς, ἂς ἴδουν τὴν ἐπικράτησιν τῶν ἀπροσωπολήπτων καὶ δικαίων ἀποφάσεών σου.

Ἐξήτασας τὰ βάθη τῆς καρδίας μου, ὅταν μὲ ἐπεσκέφθης κατὰ τὰς νυκτερινὰς ὥρας τῆς αὐτοεξετάσεώς μου. Ὡσὰν χρυσὸν εἰς τὸ χωνευτήριον μὲ ὑπέβαλες εἰς τὸ πῦρ τῶν δοκιμασιῶν καὶ εἰς ὅλα αὐτὰ δὲν εὑρέθη μέσα μου καμμία ἀδικία ἐναντίον οὐδενός.

Ἐρεύνησες καὶ ἐξήτασες τὰ βάθη τῆς καρδίας μου. Μὲ ἐπεσκέφθης κατὰ τὴν νύκτα, ὅτε καταμόνος καὶ ἐν ἡσυχίᾳ συνεκέντρωνα τὸν νοῦν εἰς τὰς ἀδικίας καὶ τὰς ἐπιβουλὰς τῶν ἐχθρῶν μου καὶ εἰς τὸν σάλον τῶν περιπετειῶν καὶ κινδύνων μου. Μὲ ἀφῆκες εἰς τὸ πῦρ τῶν δοκιμασιῶν καὶ τῶν βασανιστικῶν τούτων σκέψεων ὡς εἰς ἄλλο χωνευτήριον νὰ δοκιμασθῶ, καὶ δὲν εὑρέθη μέσα μου σκέψις ἄδικος καὶ ἐμπαθής.

Διὰ νὰ μὴ λαλῇ τὸ στόμα μου τίποτε σχετικὸν μὲ τὰ πονηρὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων καὶ διὰ νὰ τηρῶ τοὺς λόγους καὶ τὰ παραγγέλματα τοῦ στόματός σου, Κύριε, ἐγὼ ἐβάδισα τὰς δυσκόλους καὶ πλήρεις ταλαιπωρίας ὁδοὺς τοῦ θείου σου θελήματος.

Ἐπὶ τῷ σκοπῷ δὲ τοῦ να μὴ δοκιμάσω διὰ τοῦ στόματός μου τὰ πονηρὰ ἔργα τῶν ἀνθρώπων καὶ διὰ νὰ συμμορφοῦμαι πρὸς τοὺς λόγους καὶ τὰ παραγγέλματα τῶν χειλέων σου, Κύριε, ἐγὼ ἐφύλαξα τὰς δυσκόλους καὶ τραχείας ὁδοὺς τοῦ καθήκοντος.

Καθοδήγησε καὶ προσάρμοσε πλήρως τὰ βήματα τῆς ζωῆς μου εἰς τοὺς δρόμους τῶν ἐντολῶν σου, διὰ νὰ μὴ κλονισθοῦν ποτὲ αἱ πορεῖαι μου.

Συμμόρφωσε πλήρως τὸν βίον μου καὶ τὴν διαγωγήν μου, ὥστε νὰ βαδίζω πάντοτε εἰς τὰς ὁδοὺς τῶν ἐντολῶν σου, διὰ νὰ μὴ κλονισθοῦν ποτὲ οἱ πόδες μου καὶ ὀλισθήσω μακρὰν τοῦ θελήματός σου.

Ἐγὼ φωνάζω τώρα πρὸς σέ, Κύριε, διότι εἶμαι βέβαιος ὅτι μὲ ἔχεις ἀκούσει καὶ μὲ ἀκούεις. Κλῖνε, λοιπόν, τὸ αὐτί σου εὐμενὲς εἰς τὴν φωνήν μου καὶ ἄκουσε τὰ λόγια τῶν προσευχῶν μου.

Ἐγὼ μὲ πόθον πολὺν καὶ πίστιν ἀκλόνητον ἐφώναζα καὶ σὲ ἐπεκαλέσθην, διότι πάντοτε εἰς τὸ παρελθὸν ἐπήκουσας, ὦ Θεέ, τὴν προσευχήν μου. Σκύψε ἀπὸ τὸ ὕψος τοῦ οὐρανοῦ τὸ οὖς σου πρὸς ἐμὲ καὶ ἄκουσε τοὺς λόγους τῆς δεήσεώς μου, τὴν ὁποίαν ἀπὸ τὰ βάθη τῆς γῆς σου ἀναπέμπω.

Φανέρωσέ μου κατὰ ἕνα τρόπον θαυμαστὸν τὸ ἔλεός σου πρὸς ἐμέ, σὺ ὁ ὁποῖος τοὺς ἐλπίζοντας εἰς σὲ τοὺς σώζεις ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς σου, ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀντιτάσσονται εἰς τὴν παντοδύναμον δεξιάν σου.

Φανέρωσε κατὰ τρόπον θαυμαστὸν τὰ ἐλέη σου καὶ πάλιν, σὺ ποὺ πάντοτε σώζεις τοὺς ἐλπίζοντας εἰς σὲ ἀπὸ τὰς ἐπιβουλὰς καὶ τὰς καταδιώξεις τῶν ἀνθισταμένων εἰς τὴν πανίσχυρον δεξιάν σου.

Φύλαξέ με ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, σκέπασέ με κάτω ἀπὸ τὴν ἀκατανίκητον προστασίαν τῶν πτερύγων σου, ὅπως ἡ ὄρνις σκεπάζει τοὺς νεοσσούς της.

Προφύλαξέ με σὰν κόρην ὀφθαλμοῦ· περιφρούρησέ με, ὅπως οἱ ἄνθρωποι φυλάττουν τὰ μάτια των ἢ ὅ,τι προσφιλὲς καὶ πολύτιμον ἔχουν. Σκέπασέ με ὑπὸ τὴν σκέπην τῆς κραταιᾶς σου δυνάμεως καὶ προστασίας, ὅπως σκεπάζει ἡ ὄρνιθα τὰ μικρὰ πουλιά της, κρύπτουσα αὐτὰ ἀπὸ τὸν προσεγγίζοντα ἐπίβουλον τῆς ζωῆς των.

Διαφύλαξέ με ἀπὸ τοὺς ἀσεβεῖς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἕως τώρα μὲ ἔχουν ταλαιπωρήσει. Αὐτοὶ οἱ ἐχθροί μου, Κύριε, μὲ περιεκύκλωσαν ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα καὶ ἀπειλοῦν τὴν ζωήν μου.

Οὕτω καὶ σύ, Κύριε, προστάτευσέ με ἀπὸ τὰ πρόσωπα τῶν ἀσεβῶν, ποὺ μὲ ἐταλαιπώρησαν καὶ μὲ ἐβασάνισαν. Ἰδοὺ οἱ ἐχθροί μου μὲ ἐκύκλωσαν δι’ ἐπιβουλῶν καὶ ἐνεδρῶν, τὰς ὁποίας μοῦ ἔχουν στήσει παντοῦ ὅπου καὶ ἂν στραφῶ.

Ἔκλεισαν τελείως τὰ σπλάγχνα των καὶ ἔγινε σκληρὰ ἡ καρδία τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν ἀπέναντί μου. Τὸ στόμα αὐτῶν ἐλάλησε λόγους ἀλαζονικοὺς καὶ θρασεῖς ἐναντίον μου.

Ἐκλείσθη ἀπὸ πάχος ἀναισθησίας ὁλόκληρος ἡ καρδία των καὶ ἐγένετο σκληρά. Τὸ στόμα των ἐλάλησε λόγους θρασεῖς καὶ ὑπερηφάνους.

Ἀφοῦ μὲ ἔβγαλαν ἔξω καὶ μὲ ἐδίωξαν ἀπὸ τὴν πατρίδα μου, μὲ περιεκύκλωσαν μὲ μοχθηρίαν καὶ ἔστρεψαν ὁλόγυρά των τὰ βλέμματά των μὲ φονικὴν διάθεσιν ἐναντίον μου πῶς θὰ μὲ ξαπλώσουν νεκρὸν κάτω εἰς τὴν γῆν.

Ἀφοῦ μὲ ἔβγαλαν ἔξω καὶ μὲ ἀπεδίωξαν ἀπὸ τὴν πατρίδα καὶ τὸν οἶκον μου, μὲ περιεκύκλωσαν. Πρὸς ἓν καὶ μόνον σημεῖον ἔστρεψαν τοὺς ὀφθαλμούς των καὶ ὅλην τῶν τὴν προσοχήν, πῶς να μὲ ἑξαπλώσουν κατὰ γῆς καὶ ἐντὸς αὐτῆς να μὲ θάψουν.

Μὲ ἐθεώρησαν καὶ μὲ ἀντίκρυσαν, ὅπως ὁ λέων ἀντικρύζει τὸ θῦμα του καὶ εἶναι ἕτοιμος νὰ ἐπιτεθῇ ἐναντίον τοῦ θηράματός του· σὰν νεαρὸ ὀρμητικὸ ληοντάρι, ποὺ ἐνεδρεύει εἰς ἀποκρύφους τόπους, διὰ νὰ συλλάβῃ τὴν λείαν του.

Μὲ ἐξέλαβον ὡς λείαν καὶ ὡς θήραμα· μὲ ἀντίκρυσαν σὰν λέων ἑτοιμασμένος διὰ νὰ ἐφορμήσῃ πρὸς σύλληψιν τοῦ θηράματός του καὶ σὰν μικρὸν λεοντάριον ποὺ δὲν ἠσκήθη εἰς τὸ κυνήγιον καὶ δὲν ἐθάρρευσεν ἀκόμη, δι’ αὐτὸ δὲ κρύπτεται καὶ παραμονεύει, προκειμένου νὰ ἁρπάσῃ ἀσφαλῶς τὴν λείαν του.

Σήκω ἐπάνω, Κύριε, καὶ πρόφθασέ τους, πρὶν μὲ θανατώσουν. Βάλε τους τρικλοποδιά, ρίξε τους κάτω εἰς τὸ χῶμα καὶ γλύτωσε τὴν ζωήν μου ἀπὸ τὸν ἀσεβῆ ἀρχηγόν των, τὸν Σαούλ. Πάρε εἰς τὸ χέρι σου τὴν ρομφαίαν ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν, ποὺ ἀνθίστανται εἰς σέ.

Ἀρκετὰ ἐμακροθύμησας, Κύριε σήκω ἐπάνω καὶ κατάφθασέ τους προτοῦ μὲ θανατώσουν· πεδίκλωσε τους καὶ ἀνάτρεψέ τους. Γλύτωσε ἀπὸ τὸν ἀσεβῆ τὴν ψυχήν μου. Γλύτωσέ την ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, διότι αὐτὴ εἶναι ρομφαῖα καὶ ὅπλον τῆς χειρός σου, ἀντιτασσομένη διὰ τῆς βοηθείας σου κατὰ παντὸς ἀσεβοῦς καὶ μισοῦντος τὸν νόμον σου.

Κύριε, ἀπὸ ὀλίγων ἀπὸ γῆς διαμέρισον αὐτοὺς ἐν τῇ ζωῇ αὐτῶν, καὶ τῶν κεκρυμμένων σου ἐπλήσθη ἡ γαστὴρ αὐτῶν, ἐχορτάσθησαν υἱῶν, καὶ ἀφῆκαν τὰ κατάλοιπα τοῖς νηπίοις αὐτῶν.

Ὦ, Κύριε, ἀπὸ τοὺς ὀλίγους εὐσεβεῖς ξεχώρισε καὶ ἀπομάκρυνε τὸ πλῆθος τῶν ἀσεβῶν. Διασκόρπισέ τοὺς εἰς τὴν γῆν, ἐνῷ εὑρίσκονται ἀκόμη εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν. Ὑλόφρονες καὶ λαίμαργοι, καθὼς εἶναι, ἐγέμισαν τὴν κοιλίαν των δὲ ὅσα ἀγαθά, σὺ ἔχεις ἀποκρύψει εἰς τὰ βάθη τῆς γῆς καὶ τῆς θαλάσσης. Ἐχόρτασαν ἀπὸ χοιρινὰ ἀπαγορευμένα κρέατα καὶ ἀφοῦ οἱ ἴδιοι ἔφαγαν καὶ ἔπιαν καὶ ἐχρρτάσθησαν, ἀφῆκαν τὰ ὑπολείμματα τοῦ συμποσίου των εἰς τὰ νήπιά των.

Ὦ Κύριε, χώρισε τὸ πλῆθος τῶν ἀσεβῶν ἀπὸ τοὺς ὀλίγους ἐκλεκτούς σου. Ἀποχώρισε αὐτοὺς ἀπὸ τὴν γῆν, ἤδη ἀπὸ τῆς παρούσης τῶν ζωῆς. Δὲν ἀπήλαυσαν μόνον τὰ κοινὰ ἀγαθά, μὲ τὰ ὁποῖα τρέφονται ὅλοι. Ἀλλ’ ἐγέμισεν ἡ κοιλία των καὶ μὲ ὅσα ἔχεις ἀποκρύψει εἰς τὰ βάθη τῆς γῆς καὶ τῆς θαλάσσης, τῶν ὁποίων τοὺς θησαυροὺς ἐξέχωσαν καὶ ἀνείλκυσαν. Ἀπέκτησαν ἀπογόνους πολλοὺς καὶ ἐχόρτασαν τὰ μάτια των ἀπὸ τὸ νὰ βλέπουν πλῆθος υἱῶν (Ὑπάρχει καὶ ἡ διάφορος γραφή: «ὑείων» = «χοιρινῶν κρεάτων», ἅτινα κατὰ τὸν νόμον ἀπηγορεύοντο ὡς ἀκάθαρτα καὶ δὲν ἔπρεπε νὰ τρώγωνται). Καὶ ἀφοῦ οἱ ἴδιοι ἔφαγον καὶ ἔπιον καὶ ἐθησαύρισαν, ἀφῆκαν τὰ ὑπολείμματα τοῦ πλούτου των εἰς τὰ νήπιά των.

Ἐγὼ ὅμως θὰ ἐργασθῶ τὴν ἀρετὴν καὶ μὲ αὐτὴν θὰ ἀξιωθῶ τῆς χαρᾶς νὰ ἴδω τὸ πρόσωπόν σου, θὰ χορτάσῃ ἡ ψυχή μου, ὅταν θὰ βλέπω, Κύριε, τὴν δόξαν σου.

Ἰδικός μου ὅμως πλοῦτος εἶναι ἡ ἀρετή. Καὶ μὲ αὐτὴν θὰ παρουσιασθῶ καὶ θὰ ἐμψανισθῶ ἐμπρός σου, θὰ χορτασθῶ δὲ τότε, ὅταν ἀπαύστως θὰ βλέπω καὶ ἀκορέστως θὰ ἀπολαμβάνω τὴν δόξαν τοῦ θείου προσώπου σου.

Εὐχαριστήριος ὕμνος τοῦ Δαυΐδ πρὸς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος τὸν ἔσωσεν ἀπὸ ὅλους τοὺς ἐχθρούς του καὶ ἀπὸ τὸν Σαούλ.

Στὸν πρωτοψάλτη· ὕμνὸς τοῦ Δαβίδ, τοῦ δούλου τοῦ Κυρίου, πού τὸν ἀπήγγειλε στόν Κύριο τὴν ἡμέρα που τον ἔσωσε ὁ Κύριος ἀπὸ τὰ χέρια ὅλων τῶν ἐχθρῶν του καὶ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Σαοὺλ, ² καὶ εἶπε:

Πάντοτε θὰ σε ἀγαπῶ, Κύριε, σέ, ὁ ὁποῖος εἶσαι ἡ ἀκατανίκητος ἰσχύς μου.

Σὲ ἀγαπῶ καὶ θὰ σὲ ἀγαπῶ ὁλονὲν περισσότερον. Κύριε, Σέ, ὁ ὁποῖος εἶσαι ἡ ἀκαταγώνιστος δύναμις καὶ ἐνίσχυσίς μου.

Ὁ Κύριος εἶναι τὸ ἀσάλευτον θεμέλιον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἀκλόνητος ἔχω στερεωθῆ. Εἶναι τὸ ὀχυρὸν καταφύγιόν μου καὶ ὁ σωτήρ μου. Ὁ Θεὸς εἶναι ὁ βοηθός μου καὶ εἰς αὐτὸν ἐγὼ θὰ ἐλπίζω πάντοτε. Αὐτὸς εἶναι ὁ ὑπερασπιστής μου, ἡ ἰσχυρὰ δύναμις, ἡ ὁποία, ὡς ἀκατανίκητος παράταξις, ἐξασφαλίζει τὴν σωτηρίαν μου. Αὐτὸς εἶναι ὁ ταχὺς προστάτης μου εἰς κάθε περίστασιν.

Ὁ Κύριος εἶναι ἡ ἀσάλευτος πέτρα, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἀκλονήτως ἐστερεώθην, καὶ τὸ ὀχυρὸν καταφύγιόν μου καὶ ὁ ἐλευθερωτής μου. Ὁ Θεὸς εἶναι βοηθός μου καὶ θὰ ἐλπίζω πάντοτε εἰς αὐτόν· Αὐτὸς εἶναι ὁ ὑπερασπιστής μου καὶ ἡ ἰσχυρὰ δύναμις, ἡ ὁποία ὡς ἄλλο κέρας ἑξασφαλίζει τὴν σωτηρίαν μου. Αὐτὸς μὲ προστατεύει καὶ τρέχει εἰς ἀντίληψίν μου.

Μὲ ὕμνους δοξολογίας καὶ εὐχαριστίας θὰ ζητήσω εἰς βοήθειάν μου τὸν Κύριον, καὶ μὲ τὴν προστασίαν του θὰ σωθῶ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου.

Δι’ αὐτὸ μὲ ὕμνους εὐχαριστιῶν καὶ δοξολογίας θὰ ἐπικαλεσθῶ τὸν Κύριον, ὅταν θὰ κινδυνεύω, καὶ ἀσφαλῶς θὰ σωθῶ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου.

Ὡσὰν ἀφόρητοι πόνοι τοκετοῦ μὲ περιέσφιξαν κίνδυνοι θανάτου, τοὺς ὁποίους παράνομοι ἄνθρωποι ἐξαπέλυσαν, ὡσὰν ὁρμητικοὺς χειμάρρους, ἐναντίον μου καὶ μὲ συνεκλόνισαν.

Μὲ εἶχαν κυκλώσει οἱ πόνοι καὶ ἡ ἀγωνία τοῦ θανάτου, κίνδυνοι δέ, τοὺς ὁποίους ἄνθρωποι ἄνομοι καὶ πονηροὶ ἐξαπέλυσαν σὰν ὁρμητικοὺς χειμάρρους κατ’ ἐμοῦ, μὲ ἔρριψαν εἰς ταραχὴν μεγάλην.

Συνταρακτικαὶ καὶ θανάσιμοι ἀγωνίαι ᾅδου μὲ ἔχουν περικυκλώσει, μὲ ἐπρόφθασαν παγίδες, αἱ ὁποῖαι ἔκρυπτον τὸν θάνατον.

Μὲ περιεκύκλωσαν φόβοι καὶ συνταρακτικαὶ ἀγωνίαι ἐκ τοῦ κινδύνου, ποὺ διέτρεξα νὰ μὲ καταπίῃ ὁ Ἅδης καὶ μὲ ἐπρόφθασαν παγίδες, ποὺ ἐνέκρυπτον τὸν θάνατον, καὶ ἐκινδύνευσα νὰ πιασθῶ εἰς αὐτάς.

Ἀλλὰ ἐν μέσῳ τῆς μεγάλης αὐτῆς ὀδύνης μου ἐπεκαλέσθην διὰ τῆς προσευχῆς τὸν Κύριον καὶ μὲ κραυγὴν μεγάλην ἐφώναξα πρὸς τὸν Θεόν. Ὁ δὲ Θεὸς ἤκουσε τὴν φωνήν μου ἀπὸ τὴν εἰς οὐρανοὺς κατοικίαν του καὶ ἡ κραυγὴ τῆς ἀγωνίας μου ἔφθασεν ἐνώπιόν του, εἰσῆλθεν εἰς τὰ ὦτα του.

Καὶ ἐν μέσῳ τῆς μεγάλης θλίψεώς μου ἐπεκαλέσθην τὸν Κύριον καὶ μὲ πόθον πολὺν ἐφώναξα πρὸς τὸν Θεόν μου ἤκουσε τὴν φωνήν μου ἀπὸ τὴν ἐν οὐρανοῖς ἁγίαν κατοικίαν του καὶ ἡ γοερὰ κραυγή μου ἔφθασεν ἐνώπιόν του καὶ εἰσῆλθεν εἷς τὰ ὦτα αὐτοῦ.

Ἦλθεν εἰς βοήθειάν μου. Ἐσείσθη καὶ ἤρχισε νὰ τρέμη ὁλόκληρος ἡ γῆ, τὰ θεμέλια τῶν ὀρέων συνεταράχθησαν καὶ ἐκλονίσθησαν διότι ὠργίσθη ἐναντίον αὐτῶν ὁ Θεός.

Καὶ μὲ τὰ μάτια τῆς πίστεως εἶδον τὴν ἀθέατον εἰς τοὺς σωματικοὺς ὀφθαλμοὺς εἰκόνα τῆς καταβάσεως καὶ παρουσίας του. Ἐσείσθη καὶ ἤρχισε νὰ τρέμη ὁλόκληρος ἡ γῆ καὶ τὰ βουνὰ συνεταράχθησαν ἐκ θεμελίων. Διότι ὠργίσθη κατ’ αὐτῶν ὁ Θεός.

Ὡς καπνὸς ἡφαιστείου ἀνέβη ὑψηλὰ ὁ θυμός του, φωτιὰν καὶ λάβαν ἡφαιστείου ἤναψεν ἡ παρουσία του καὶ εἰς ἀναμμένα κάρβουνα μετεβλήθησαν ὅλα τὰ γύρῳ ἀπὸ αὐτόν.

Ἐσηκώθη ὑψηλὰ καπνὸς ἀπὸ τὴν ὀργήν του καὶ θὰ φουντώσῃ πῦρ καταστρεπτικὸν εὐθὺς ὡς ἐμφανισθῇ τὸ πρόσωπόν του, εἰς ἀναμμένα κάρβουνα μετεβλήθησαν ὅλα ἐνώπιόν του, θὰ κατακαῇ κάθε τι, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἐπιπέσῃ ἡ τιμωρὸς ὀργή του.

Ἐχαμήλωσε τοὺς οὐρανοὺς καὶ κατέβη εἰς τὴν γῆν. Μαῦρον σκοτεινὸν νέφος ἀπλώνεται κάτω ἀπὸ τοὺς πόδας του.

Καὶ ἐχαμήλωσε τοὺς οὐρανοὺς καὶ κατέβη καὶ σκοτεινὸν σύννεφον ἀπλώνεται κάτω ἀπὸ τοὺς πόδας του, διότι μυστηριώδης, ἀνεξερεύνητος καὶ ἀκατάληπτος εἶναι ἡ φύσις του.

Ἀνέβη καὶ ἐκάθισεν, ὡσὰν ἐπάνω εἰς οὐράνιον ἅρμα, ἐπὶ τῶν Χερουβὶμ καὶ ἐπετοῦσεν. Ἐπέταξε γρήγορα καὶ ἔτρεχε, σὰν νὰ ἐφέρετο ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων.

Καὶ ὡς βασιλεὺς ἀνέβη καὶ ἐκάθισεν ὡς ἐπὶ ἅρματος οὐρανίου ἐπὶ τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐπέταξεν, ἐπέταξε γρήγορα σὰν νὰ ἐφέρετο ἀπὸ πτερὰ ἀνέμων. Εἶναι ὁ Κύριος τοῦ ὑπερφυσικοῦ καὶ τοῦ φυσικοῦ κόσμου, δι’ αὐτὸ δὲ καὶ διακονεῖται ἀπὸ τὰς οὐρανίους καὶ ἐγκοσμίους δυνάμεις, αἵτινες εὐπειθῶς ὑπείκουν εἰς τὰ κελεύσματά του.

Σκότος ἤπλωσεν ὁλόγυρά του καὶ ἀπέκρυψε τὸ ἄπειρον μεγαλεῖον του. Γύρω του ἡπλώθη ἡ σκηνή του κατασκευασμένη ὄχι ἀπὸ ὑφάσματα καὶ δέρματα, ἀλλὰ ἀπὸ σκοτεινὰ νέφη βροχῆς, τὰ ὁποῖα μεταφέρονται ἀπὸ τοὺς πνέοντας ἀνέμους.

Εἰς σκότος μυστηρίου ἐκρύβη τὸ ἀπροσπέλαστον μεγαλεῖον του. Τριγύρω του ἐξηπλώθη ἡ σκηνή του, ὄχι ἀπὸ ὑφάσματα καὶ δέρματα, ὡς αἱ ἀνθρώπιναι σκηναί, ἀλλ’ ἀπὸ σκοτεινὰ καὶ γεμᾶτα νερὸ σύννεφα, ποὺ ὑψοῦνται μετέωρα εἰς τὸν ἀέρα καὶ μεταφέρονται ἀπὸ τοὺς πνέοντας ἀνέμους.

Ἀπὸ τὴν ἀπαστράπτουσαν λαμπρότητα τῆς θείας παρουσίας του ἐπερνοῦσαν τὰ σύννεφα καὶ ἐξαπελύθησαν χάλαζα καὶ οἱ κεραυνοί, ἀναμμένα κάρβουνα, ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν του.

Ἀπὸ τὴν ἐκτυφλωτικὴν καὶ πανταχοῦ ἀπαστράπτουσαν λαμπρότητα τῆς παρουσίας του ἐπέρασαν κατακόκκινα τὰ σύννεφα καὶ ἑξαπελύθησαν χάλαζα καὶ ἀναμμένα κάρβουνα πρὸς ἑξαφανισμὸν τῶν ἐχθρῶν του.

Ὁ Κύριος ἔστειλεν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν τὰς βροντάς του μὲ τοὺς κεραυνούς του. Ὁ Ὕψιστος ἀφῆκε νὰ ἀκουσθῇ ἡ τρομερὰ φωνή του ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν του.

Καὶ ἐβρόντησεν ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ὁ Κύριος καὶ ὁ Ὕψιστος ἀφῆκε τὴν τρομερὰν φωνήν του.

Ἐξαπέστειλε τὰ ἰδικά του πύρινα βέλη καὶ τοὺς διεσκόρπισε· πλῆθος ἀπὸ ἀστραπὰς καὶ βροντὰς καὶ κεραυνοὺς καὶ τοὺς συνετάραξε.

Ἐξέπεμψε κατ’ αὐτῶν τὰ βέλη του καὶ τοὺς ἐσκόρπισε· ἐξαπέλυσε κατ’ αὐτῶν πλῆθος ἀστραπῶν καὶ συνετάραξεν ἐν ἀσυγκρατήτῳ πανικῷ τὴν ἄνομον καὶ ἀσεβῆ παράταξίν των.

Σὰν νὰ ἐστέγνωσαν τὰ ὕδατα τῆς γῆς, ὥστε ἐφάνησαν αἱ πηγαὶ τῶν ὑδάτων καὶ αἱ κοῖται τῶν ποταμῶν, οἱ πυθμένες τῶν ὠκεανῶν καὶ αὐτὰ τὰ θεμέλια τῆς γῆς, ἀπὸ τὸν δριμὺν ἔλεγχόν σου, Κύριε, ἀπὸ μίαν καὶ μόνην πνοὴν τῆς συνταρακτικῆς ὀργῆς σου.

Καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς ὕδατα διὰ μιᾶς ἐξητμίσθησαν, ὥστε ἐφάνησαν οἱ ἀπεξηραμμένοι πυθμένες τῶν πηγῶν των, καὶ ἐξεσκεπάσθησαν τόσον πολύ οἱ βυθοὶ τῶν θαλασσῶν καὶ τῶν ὠκεανῶν, ὥστε γυμνὰ καὶ ξηρὰ ἀνεφάνησαν τὰ θεμέλια τῆς οἰκουμένης ἀπὸ τὴν ἐπιτίμησίν σου, Κύριε, ἀπὸ ἐν καὶ μόνον φύσημα τῆς τρομερὰς ὀργής σου.

Καὶ ἐν μέσῳ τῆς τρομερᾶς αὐτῆς ἀναστατώσεως ὁ Κύριος ἤπλωσε τὸ χέρι του ἀπὸ τὸν οὐρανόν, μὲ ἔπιασε καὶ μὲ ἔφερε πλησίον του, μὲ ἀνέσυρεν ἀπὸ τοὺς πολλοὺς κινδύνους, οἱ ὁποῖοι σὰν πολλὰ ὕδατα ἀπειλοῦσαν νὰ πνίξουν τὴν ζωήν μου.

Καὶ ἐν μέσῳ τῆς τρομερᾶς ταύτης καταστροφῆς ἐγὼ διετηρήθην σῶος. Ἔστειλεν ὁ Κύριος ἐκ τοῦ ἁγίου ὕψους του τὸν ἄγγελόν του καὶ μὲ ἐπῆρε, μὲ ἐπῆρε στοργικῶς καὶ μὲ ἔσωσεν ἀπὸ ὕδατα πολλά, εἰς τὰ ὁποῖα ἐκινδύνευον νὰ πνιγῶ.

Μὲ ἐγλύτωσε καὶ θὰ μὲ γλυτώσῃ ὁ Κύριος ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς ἐχθρούς μου, οἱ ὁποῖοι μὲ μισοῦν, ὁσονδήποτε ἰσχυρότεροι ἀπὸ ἐμὲ καὶ ἂν εἶναι αὐτοί.

Μὲ ἐγλύτωσεν ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπὸ ἐκείνους, οἵτινες μὲ ἐμίσουν καὶ ἀσφαλῶς θὰ μὲ ἐξώντωναν, διότι εἶχον ἐνισχυθῆ καὶ στερεωθῆ πολὺ περισσότερον ἀπὸ ἐμέ.

Αὐτοὶ μὲ ἐπρόφθασαν αἰφνιδίως εἰς τὰς πλέον κρισίμους καὶ περιπετειώδεις στιγμὰς τῆς ζωῆς μου, ἀλλὰ ὁ Κύριος ὑπῆρξε τὸ στήριγμά μου καὶ ὁ ὑπερασπιστής μου ἐναντίον αὐτῶν.

Μὲ ἐπρόφθασαν εἰς ἡμέραν, ποὺ ὑπέφερα πολὺ καὶ οἱ κυκλοῦντες μὲ κίνδυνοι εἶχον καταλήξει εἰς τὸ ἀπροχώρητον, καὶ ὁ Κύριος ἔγινε τὸ κατ’ αὐτῶν στήριγμά μου καὶ ἡ ἀκαταμάχητος προστασία μου.

Ἀπὸ τὴν στενόχωρον θέσιν μου μὲ ἔβγαλεν εἰς ἄνεσιν καὶ ἀναψυχήν. Μὲ ἐγλύτωσεν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, διότι μὲ ἠγάπησεν.

Καὶ ἀπὸ τὴν στενοχωρίαν μου μὲ ἐξήγαγεν εἰς πλάτος ἀνακουφίσεως καὶ ἀσφαλείας. Καὶ μὲ ἐγλύτωσε, θὰ μὲ γλυτώσῃ δὲ καὶ εἰς τὸ μέλλον, διότι ὡς εὔσπλαγχνος καὶ ἐλεήμων μὲ ἠγάπησε.

Ὁ Κύριος ἔτσι μὲ ἀντήμειψε διὰ τὴν ἀθωότητά μου. Σύμφωνα μὲ τὴν καθαρότητα τῶν χειρῶν μου ὁ Κύριός μοῦ ἀνταπέδωσε καὶ θὰ μοῦ ἀνταποδώσῃ ἀμοιβὰς καὶ εὐεργεσίας,

Καὶ θὰ μοῦ ἀνταποδώσῃ ὁ Κύριος σύμφωνα μὲ τὴν πρόθεσιν καὶ τὴν προσπάθειάν μου να πορεύωμαι κατὰ τὸ θέλημά του καὶ νὰ προοδεύω εἰς πᾶσαν ἀρετήν· καὶ σύμφωνα μὲ τὴν διάθεσιν καὶ φροντίδα μου, ὅπως φυλάξω τὰς χεῖρας μου ἁγνὰς καὶ καθαρὰς ἀπὸ πᾶσαν δολιότητα καὶ ἀδικίαν, θὰ μὲ ἀνταμείψῃ ὁ Κύριος.

διότι ἐγὼ ἐφύλαξα τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου, δὲν ἠσέβησα ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ μου.

Διότι ἐφύλαξα τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου καὶ δὲν ἠσέβησα ποτὲ εἰς τὸν Θεόν μου.

Διότι πάντοτε εἶχα καὶ ἔχω πρὸ ὀφθαλμῶν τὰς δικαίας του κρίσεις καὶ ποτὲ αἱ ἐντολαί του δὲν ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τὴν σκέψιν καὶ τὴν καρδίαν μου.

Διότι δὲν ἐλησμόνησα ποτέ, ἀλλ’ εἶχα πάντοτε πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν μου ὅλας τὰς δικαίας κρίσεις, τὰς ὁποίας ἔκαμεν ὁ Θεὸς καὶ δι’ ἄτομα καὶ διὰ λαοὺς ὁλοκλήρους, καὶ ὅσα δικαιοῦται ὡς Κύριος καὶ δημιουργός μας νὰ ἀξιοῖ ὅπως φυλάττῃ ὁ καθένας μας, δὲν ἔφυγαν ποτὲ ἀπὸ τὸν νοῦν μου καὶ ἀπὸ τὴν καρδίαν μου.

Ἤμην καὶ θὰ εἶμαι ἄμωμος καὶ εἰλικρινὴς ἀπέναντί του καὶ θὰ προφυλαχθῶ ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν.

Καὶ ὅπως εἰς τὸ παρελθὸν οὕτω καὶ εἰς τὸ μέλλον θὰ εἶμαι πάντοτε ἄμεμπτος εἰς τὰς μετ’ αὐτοῦ σχέσεις μου· καὶ θὰ προφυλάττωμαι πάντοτε ἀπὸ τὴν ἀνομίαν, ἡ ὁποία λόγῳ τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος ἔγινε πλέον ἰδική μου καὶ δευτέρα φύσις μου.

Ὁ Κύριος θὰ μοῦ ἀνταποδώσῃ, σύμφωνα μὲ τὸν ἀγῶνα μου νὰ ζῶ κατὰ τὸ θέλημά του καὶ σύμφωνα μὲ τὴν προσπάθειάν μου νὰ διατηρῶ τὰς χεῖρας μου ἁγνὰς καὶ καθαρὰς ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν του.

Καὶ θὰ μοῦ ἀνταποδώσῃ ὁ Κύριος σύμφωνα μὲ τὴν πρόθεσιν καὶ προσπάθειάν μου νὰ πορεύωμαι κατὰ τὸ θέλημά του καὶ νὰ προοδεύω εἰς πᾶσαν ἀρετήν, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν σπουδήν μου ὅπως φυλάξω τὰς χεῖρας μου ἁγνὰς καὶ καθαρὰς ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν του, οἱ ὁποῖοι παρακολουθοῦν καὶ ἐποπτεύουν τὰ πάντα.

Σύ, Κύριε, πρὸς τὸν ἀφωσιωμένον εἰς σὲ θὰ φέρεσαι μὲ στοργὴν καὶ ἀγάπην. Πρὸς τὸν ἀθῶον καὶ ἠθικῶς ἄμεμπτον θὰ δείχνεσαι ἀθῶος καὶ ἄμεμπτος.

Ὦ Κύριε, ὅπως συμπεριφέρονται πρὸς σὲ οἱ ἄνθρωποι, τοιοῦτος καὶ σὺ δεικνύεσαι πρὸς αὐτούς. Εἰς τὸν ἀφωσιωμένον εἰς σὲ καὶ τὸν φιλεύσπλαγχνον, ὅσιος καὶ φιλεύσπλαγχνος θὰ παρουσιάζεσαι πάντοτε καὶ σύ. Πρὸς τὸν ἀθῷον καὶ ἠθικῶς ἄμεμπτον, ἀθῷος καὶ ἄμεμπτος θὰ δεικνύεσαι καὶ σύ.

Μὲ τὸν ἐκλεκτὸν θὰ εἶσαι σὺ πάντοτε ἐκλεκτός. Ἀπέναντι ὅμως τοῦ διεστραμμένου ἀνθρώπου θὰ ἀλλάζῃς τρόπον καὶ θὰ φαίνεται στρεβλὴ ἡ ἰδική σου εὐθεῖα καὶ δικαία συμπεριφορά.

Καὶ μὲ τὸν ἐκλεκτὸν ἐκλεκτὸς θὰ εἶσαι πάντοτε καὶ σύ. Καὶ ἀπέναντι τοῦ στρεβλοῦ καὶ διεστραμμένου ἀνθρώπου, ἀνάποδος θὰ ἐμφανισθῇ καὶ ἡ ἰδική σου εὐθεῖα καὶ δικαία ἐν πᾶσι συμπεριφορά.

Διότι σὺ τὸν ταπεινωμένον καὶ τὸ ἔλεός σου ζητοῦντα λαὸν τὸν σώζεις καὶ τὸν εὐλογεῖς πάντοτε. Ἐνῷ τοὺς ἀλαζονικοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ὑπερηφάνων τοὺς ἀναγκάζεις νὰ χαμηλώσουν κατησχυμμένοι εἰς τὴν γῆν.

Διότι σὺ τὸν τεταπεινωμένον καὶ ἐπικαλούμενον τὴν προστασίαν σου λαόν, τὸν σώζεις καὶ τὸν εὐλογεῖς πάντοτε, ἐνῷ τοὺς ὀφθαλμοὺς ποὺ μὲ ἀγερωχίαν σηκώνουν ὑψηλὰ οἱ ὑπερήφανοι, τοὺς ταπεινώνεις καὶ τοὺς ἑξαναγκάζεις νὰ χαμηλώνουν ἐντροπιασμένοι πρὸς τὴν γῆν.

Σύ, Κύριε, ἀνεζωογόνησες καὶ θὰ ἀναζωογονῇς τὸν λύχνον τῆς ζωῆς μου. Σύ, Κύριε ὁ Θεός μου, ἔρριψες τὸ φῶς τῆς χαρᾶς καὶ διέλυσες τὸ σκοτάδι τῆς δυστυχίας μου.

Δι’ αὐτὸν τὸν λόγον θὰ ἐξακολουθῇς σύ, Κύριε ὁ Θεός μου, νὰ χύνῃς ἔλαιον εὐημερίας καὶ χαρᾶς εἰς τὸν λύχνον τῆς ὑπάρξεώς μου, σὺ θὰ φωτίζῃς καὶ θ’ ἀποδιώκῃς ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς ζωῆς μου τὸ σκότος τῆς συμφορᾶς, τῆς πλάνης καὶ τοῦ θανάτου.

Μὲ τὴν δύναμίν σου πάντοτε θὰ σώζωμαι ἀπὸ τοὺς κινδύνους καὶ τοὺς πειρασμοὺς καὶ μὲ τὴν βοήθειάν σου θὰ ὑπερπηδῶ κάθε ἀνυπέρβλητον διὰ τὰς ἀνθρωπίνας δυνάμεις τεῖχος, κάθε δυσκολίαν.

Διότι διὰ τῆς βοηθείας σου θὰ γλυτώνω καὶ θὰ ἀπαλλάσσωμαι ἀπὸ οἰονδήποτε πειρασμὸν καὶ μὲ τὴν προστασίαν καὶ ἐνίσχυσιν σοῦ τοῦ Θεοῦ μου θὰ ὑπερπηδῶ κάθε ἐμπόδιον καὶ δυσκολίαν, ποὺ ὡς ἄλλο ἀνυπέρβλητον τεῖχος θὰ παρεμβάλλεται εἰς τὴν πορείαν μου.

Ὁ δρόμος καὶ ὁ τρόπος τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ μου εἶναι ἄμεμπτα. Τὰ λόγια τοῦ Κυρίου εἶναι, πῦρ, ποὺ φωτίζει καὶ κατακαίει. Εἶναι ὑπεραπιστὴς ὅλων ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐλπίζουν εἰς αὐτόν.

Τοῦ Θεοῦ μου αἱ μέθοδοι καὶ αἱ οἰκονομίαι εἶναι ἄμεμπτοι αἱ ὑποσχέσεις καὶ αἱ ἐπαγγελίαι τοῦ Κυρίου ἔχουν δοκιμασθῇ καὶ εὑρέθησαν ὑπὸ τῆς πείρας τῶν γενεῶν πάντοτε ἀληθεύουσαι. Τὸ ὑπεσχέθη καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι ὑπερασπιστὴς ὅλων ὅσοι ἐλπίζουν εἰς αὐτόν. Εἶναι δὲ ἡ ὑπεράσπισις καὶ βοήθειά του ἀκαταγώνιστος.

Διότι, ποιὸς ἄλλος Θεὸς εἶναι ἀληθινὸς καὶ πραγματικὸς ἐκτὸς τοῦ Κυρίου μας; Καὶ ποιὸς Θεὸς εἶναι τόσον ἰσχυρὸς καὶ ἀγαθὸς πλὴν τοῦ Θεοῦ μας;

Διότι ποῖος ἄλλος εἶναι Θεὸς ἐκτὸς τοῦ Κυρίου; Καὶ ποῖος ἄλλος εἶναι Θεὸς ἀληθινὸς καὶ πανίσχυρος ἐκτὸς τοῦ Θεοῦ μας;

Αὐτὸς ὁ ἀληθινὸς καὶ παντοδύναμος Θεὸς μὲ περιέζωσε μὲ μεγάλην καὶ ἀκατανίκητον δύναμιν, μὲ ἀνέδειξεν ἄμεμπτον καὶ καθαρὸν εἰς τοὺς δρόμους τῆς ζωῆς μου.

Ὁ Θεὸς μὲ περιβάλλει τριγύρω ὁλόκληρον ὡς διὰ ζώνης μὲ δύναμιν ἀκαταγώνιστον καὶ αὐτὸς κατέστησεν ἄμεμπτον τὸν δρόμον τῆς ζωῆς μου, ἐλεύθερον ἀπὸ κάθε δυσχέρειαν καὶ σκάνδαλον.

Αὐτὸς κάμνει εὐκίνητα τὰ πόδια μου, τοὺς δίδει τὴν ταχύτητα τῆς ἐλάφου, ὥστε μὲ εὐκολίαν νὰ ὑπερπηδῶ κινδύνους καὶ δυσκολίας. Αὐτὸς μὲ ἀνεβάζει εἰς τὰ ὄρη τὰ ὑψηλά, ἀσφαλῆ ἀπὸ κάθε ἀπειλήν.

Αὐτὸς καταρτίζει καὶ ἐνδυναμώνει τοὺς πόδας μου, δίδων εἰς αὐτοὺς τὴν εὐκινησίαν καὶ ταχύτητα τῆς ἐλάφου, ὥστε εὐχερῶς νὰ ὑπερπηδῶ τοὺς κινδύνους, καὶ αὐτὸς μὲ ἀναβιβάζει εἰς ὄρη ὑψηλὰ καὶ εἰς ἀσφαλεῖς ἀπὸ κάθε ἀπειλὴν τόπους.

Αὐτὸς γυμνάζει καὶ διδάσκει τὰ χέρια μου, νὰ πολεμοῦν νικηφόρως. Κατέστησε τοὺς βραχίονάς μου εὐκινήτους καὶ ἰσχυροὺς ὡσὰν χάλκινον τόξον.

Αὐτὸς γυμνάζει καὶ ἀσκεῖ τὰς χεῖρας μου νὰ πολεμοῦν νικηφόρως καὶ κατέστησε τοὺς βραχίονάς μου δυνατοὺς καὶ ἀθραύστους ὡς νὰ ἦσαν τόξον χαλκοῦν εὐλύγιστον καὶ ἀσύντριπτον.

Σύ, Κύριε, ηὐδόκησες νὰ μὲ ὑπερασπίσῃς ἀπέναντι τῶν ἐχθρῶν μου καὶ νὰ μοῦ χαρίσῃς τὴν σωτηρίαν. Ἡ προστατευτικὴ δεξιά σου μὲ ὑπεβάστασε, ἡ πατρική σου παιδαγωγία καὶ καθοδήγησις μὲ ἀνώρθωσε τελείως. Αὐτὴ ἡ παιδαγωγία σου, Κύριε, θὰ ἐξακολουθῇ νὰ μὲ διδάσκῃ.

Καὶ ηὐδόκησας, Κύριε, νὰ μὲ ὑπερασπίσῃς ὁπλίζων με δι’ ἀσπίδος σωτηρίας. Καὶ ἡ δεξιά σου μὲ ὑπεβάστασε καὶ μὲ ἐκράτησε ἀπὸ τὴν χεῖρα, καὶ ἡ πατρικὴ παιδαγωγία καὶ καθοδήγησίς σου μὲ συμβουλὰς ἢ καὶ τιμωρίας μὲ ἐσήκωσεν ὄρθιον καὶ μὲ διώρθωσε τελείως. Καὶ ἡ παιδεία σου αὐτὴ θὰ ἐξακολουθῇ νὰ μὲ διδάσκῃ.

Ἄνοιξες δρόμους πλατεῖς καὶ ἀσφαλεῖς εἰς τὴν πορείαν τῆς ζωῆς μου, Κύριε, καὶ δὲν ἐκουράσθησαν οὔτε ἐξησθένησαν τὰ πέλματά μου.

Σὺ ἀπεμάκρυνας τὰς παγίδας καὶ τὰ σκάνδαλα ποὺ μοῦ ἐπροκάλουν στενοχωρίας καὶ κινδύνους καὶ οὕτω κατέστησας εὐρυχώρους καὶ πλατεῖς κάτωθι τῶν ποδῶν μου τοὺς τόπους τῶν περασμάτων μου, καὶ δὲν ἐκουράσθησαν οὐδὲ ἐξησθένησαν τὰ πέλματά μου.

Καταδιώξω τοὺς ἐχθρούς μου καὶ καταλήψομαι αὐτοὺς καὶ οὐκ ἀποστραφήσομαι, ἕως ἂν ἐκλείπωσιν·

Κατεδίωξα τοὺς ἐχθρούς μου καὶ τοὺς κατέφθασα, ἐνῷ ἔφευγαν πανικόβλητοι, καὶ δὲν ἐγύρισα ὀπίσω, μέχρις ὅτου ἐκεῖνοι ἐξωντώθησαν καὶ ἐξέλιπον.

Κατεδίωξα τοὺς ἐχθρούς μου καὶ τοὺς κατέφθασα φεύγοντας ἐν πανικῷ καὶ δὲν ἔστρεψα ὀπίσω ἕως ὅτου ἐξωντώθησαν καὶ ἐξέλιπον.

Τοὺς συνέθλιψα μὲ τὴν δύναμίν σου καὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ σταθοῦν, ἀλλ’ ἔπεσαν κάτω ἀπὸ τὰ πόδιά μου.

Τοὺς ἔσφιγξα καὶ τοὺς ἔλειωσα κυριολεκτικῶς καὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ σταθοῦν, ἀλλ’ ἔπεσαν κάτω ἀπὸ τοὺς πόδας μου.

Σὺ ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα μὲ ἐνέδυσες μὲ δύναμιν, διὰ νὰ πολεμῶ πάντοτε νικηφόρως. Περιέπλεξες τὰ πόδια των καὶ ἔπεσαν κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μου ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐπαναστατοῦν ἐναντίον μου.

Καὶ μὲ ἔζωσες τριγύρω μὲ δύναμιν διὰ νὰ πολεμῶ νικηφόρως, τοὺς ἐπεδίκλωσες καὶ ἔπεσαν ὑπὸ τοὺς πόδας μου ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐπαναστατοῦν ἐναντίον μου.

Ἔτρεψες εἰς φυγὴν τοὺς ἐχθρούς μου. Πανικόβλητοι ἐγύρισαν πρὸς ἐμὲ τὴν πλάτην των. Παρέδωκες εἰς ὁλοκληρωτικὴν καταστροφὴν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μὲ ἐμισοῦσαν.

Καὶ ἔτρεψας εἰς φυγὴν τοὺς ἐχθρούς μου, οἱ ὁποῖοι πανικόβλητοι ἔστρεψαν πρὸς ἐμὲ τὰ νῶτα των, καὶ παρέδωκας εἰς καταστροφὴ καὶ ὁλοτελῆ ὄλεθρον ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι μὲ ἐμίσουν.

Καὶ ἐπάνω εἰς τὴν ἀπέλπιδα φυγὴν καὶ τὸν πανικόν των ἐκραύγασαν ζητοῦντες τὴν βοήθειάν σου, ἀλλὰ δὲν ὑπῆρχε δι’ αὐτοὺς σωτήρ. Ἔκραξαν πρὸς σέ, ἀλλὰ δὲν τοὺς εἰσήκουσες.

Καὶ ἐν τῇ ἀπελπισία των ἐφώναξαν ζητοῦντες τὴν βοηθειάν σου καὶ δὲν ὑπῆρξε σωτὴρ δι’ αὐτούς·μὲ ἀγωνιώδη κραυγὴν ἀπηυθύνθησαν πρὸς τὸν Κύριον, καὶ δὲν τοὺς εἰσήκουσε.

Μὲ τὴν ἰδικήν σου βοήθειαν τοὺς συνέτριψα. Τοὺς ἔκαμα σὰν ἀνάλαφρο χνούδι, τὸ ὁποῖον διασκορπίζει ὁ ἄνεμος. Τοὺς ἐπολτοποίησα ὡσὰν τὴν λάσπην, ποὺ πατοῦν οἱ ἄνθρωποι εἰς τὰς πλατείας.

Καὶ τοὺς συνέτριψα σὰν λεπτὸν χνοῦδι ποὺ τὸ φυσᾷ καὶ τὸ σκορπίζει ὁ ἄνεμος· τοὺς καταπάτησα καὶ τοὺς μετέβαλα εἰς ψιλὴν σκόνην, σὰν αὐτήν, εἰς τὴν ὁποίαν μετατρέπεται ἡ λάσπη, ποὺ καταπατεῖται εἰς τοὺς πλατεῖς καὶ πολυσυχνάστους δρόμους.

Μὲ ἐγλύτωσες, γλύτωσέ με καὶ εἰς τὸ μέλλον ἀπὸ ἀντιθέσεις καὶ ἐμφυλίους πολέμους τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Μὲ ἐγκατέστησες κυρίαρχον καὶ εἰς ἄλλα - εἰδωλολατρικά - ἔθνη. Λαός, τὸν ὁποῖον δὲν ἐγνώριζα προηγουμένως, ἔγινεν ὑποτελὴς εἰς ἐμέ.

Μὲ ἐγλύτωσες (Εἰς τὸ ἑβραϊκὸν πρωτοτύπον ἐκφέρεται εἰς ἀόριστον, καθὼς καὶ τὸ ἐπακολουθοῦν «καταστήσεις με».) ἀπὸ τὰς ἐμφυλίους διαμάχας τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ, τὸν ὁποῖον οἱ συγγενεῖς τοῦ Σαοὺλ ἐζήτουν νὰ διαιρέσουν. Σὺ μὲ ἐγκατέστησας ἀρχηγὸν καὶ κεφαλὴν ἐθνῶν, ὥστε νὰ κυριαρχῶ ἐπὶ τῶν γειτονικῶν βασιλέων. Λαὸς μακρυνός, τὸν ὁποῖον δὲν εἶχον γνωρίσει ποτέ, ὑπεδουλώθη εἰς ἐμὲ καὶ μοῦ προσέφερε φόρον ὑποταγῆς.

Ὅταν ἤκουσε τὴν φήμην τῶν κατορθωμάτων καὶ τῆς δόξης μου, ἔγινεν ὑπήκοός μου. Ξένοι λαοὶ ἕνεκα φόβου ὑπεκρίθησαν φιλίαν καὶ ὑποταγὴν εἰς ἐμέ.

Εὐθὺς ὡς ἤκουσε περὶ ἐμοῦ καὶ ἡ περὶ τῶν νικῶν μου φήμη ἔφθασεν εἰς τὰ ὦτα του, ἔγινεν ὑπήκοός μου. Υἱοὶ ἀλλογενεῖς καὶ ξένοι ἐκ φόβου ὑπεκρίθησαν εἰς ἐμὲ τὸν φίλον καὶ ἐξ ἀνάγκης ὑπετάγησαν.

Ἀλλοεθνεῖς λαοὶ ἐχρηστεύθησαν σὰν παλαιὰ ἐφθαρμένα ἐνδύματα, σὰν χωλοὶ ἐσκόνταφταν εἰς τοὺς δρόμους των.

Υἱοὶ ἀλλοεθνεῖς κατέστησαν ἄχρηστοι ὡς πεπαλαιωμένα καὶ μαραμένα φύλλα καὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ σταθοῦν ἀκλόνητοι εἰς τοὺς πόδας των, ἀλλ’ ὡς χωλοὶ ἐσκόνταπτον καὶ ἐτρίκλιζον εἰς τοὺς δρόμους των.

Ὁ Κύριος ὅμως ζῇ καὶ θριαμβεύει. Ἂς εἶναι δοξασμένος καὶ εὐλογημένος ὁ Θεός μου καὶ ἂς ὑψώνεται καὶ ἂς ὑμνολογῆται ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου,

Ζῇ εἰς τὸν αἰῶνα ὁ Κύριος. Καὶ εἶναι ἄξιος νὰ εὐλογῆται καὶ νὰ δοξάζεται ὁ Θεός μου. Καὶ ἂς ἀνυμνηθῇ τὸ ὕψος καὶ τὸ μεγαλεῖον τοῦ Θεοῦ, ὅστις μὲ ἔσωσεν.

διότι ὁ Θεός μου ἐξεδικήθη τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ὑπέταξε λαοὺς ὁλοκλήρους κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μου.

Ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος μὲ ὑπερασπίζει ἐκδικούμενος τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ὁ ὁποῖος ὑπέταξεν εἰς ἐμὲ λαούς,

ὁ ῥύστης μου ἐξ ἐχθρῶν ὀργίλων, ἀπὸ τῶν ἐπανισταμένων ἐπ’ ἐμὲ ὑψώσεις με, ἀπὸ ἀνδρὸς ἀδίκου ῥῦσαί με.

Αὐτὸς μὲ ἐγλύτωσεν ἀπὸ ἐχθροὺς γεμάτους ὀργὴν καὶ μανίαν ἐναντίον μου. Σύ, Κύριε, μὲ ἀνέδειξες νικητήν, μὲ ἀνύψωσες καὶ μὲ ἐδόξασες ἀπέναντι ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐπαναστατήσει ἐναντίον μου. Λύτρωσέ με καὶ εἰς τὸ μέλλον ἀπὸ κάθε ἄνδρα δόλιον καὶ ἄδικον.

αὐτὸς εἶναι ὁ ἐλευθερωτὴς καὶ ρύστης μου ἀπὸ ἐχθρούς, οἱ ὁποῖοι γεμᾶτοι ὀργὴν καὶ ἀσυγκράτητον λύσσαν παραφέρονται κατ’ ἐμοῦ· Σὺ θὰ μὲ ὑψώσῃς νικητὴν κατ’ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐπαναστατοῦν κατ’ ἐμοῦ· ἀπὸ ἄνδρα ἄδικον καὶ μοχθηρὸν γλύτωσέ με.

Δι’ ὅλα αὐτά, Κύριε, θὰ σὲ δοξολογῶ καὶ θὰ σε εὐγνωμονῶ. Μεταξὺ τῶν ἐθνῶν θὰ ψάλλω καὶ θὰ ὑμνολογῶ τὸ ὄνομά σου.

Διὰ τοῦτο θὰ σὲ εὐχαριστήσω καὶ θὰ σὲ δοξολογήσω ἐνώπιον πολλῶν ἐθνῶν. Κύριε, καὶ θὰ ψάλω ὕμνους εἰς τὸ Ὄνομά σου.

Δοξολογίας καὶ εὐχαριστίας θὰ ἀναπέμπω πρὸς τὸν Θεόν μου, ὁ ὁποῖος ἐπραγματοποίησε μεγαλειώδεις σωτηρίας ὑπὲρ τοῦ βασιλέως, ποὺ Αὐτὸς τὸν ἀνέδειξε καὶ ὁ ὁποῖος δεικνύει πάντοτε ἔλεος εἰς τὸν βασιλέα, ποὺ ἔχρισεν, εἰς τὸν Δαυῒδ καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους του, εἰς ὅλας τὰς κατόπιν γενεάς.

Αἴνους θὰ ἀναπέμψω εἰς δόξαν Θεοῦ, ὁ ὁποῖος συνετέλεσε μεγαλειώδεις καὶ ἐκπληκτικὰς σωτηρίας ὑπὲρ τοῦ βασιλέως, ποὺ αὐτὸς ἀνέδειξε, καὶ ὁ ὁποῖος δεικνύει ἔλεος εἰς τὸν ὑπ’ αὐτοῦ χρισθέντα, εἰς τὸν Δαβὶδ καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους του εἰς αἰωνίας γενεᾶς.

Συνετέθη ἀπὸ τὸν Δαυΐδ. Ἡ μουσική του ἐκτέλεσις ἀνατίθεται εἰς τὸν ἀρχιμουσικόν.

Στὸν πρωτοψάλτη· ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Οἱ οὐρανοὶ μὲ τὴν ἁρμονίαν καὶ τὸ κάλλος των διηγοῦνται εἰς κάθε ἄνθρωπον τὴν δόξαν καὶ τὴν σοφίαν τοῦ Θεοῦ. Ὁ οὐρανός, ποὺ σὰν στερεὸς θόλος περιβάλλει τὴν γῆν, διακηρύττει, ὅτι εἶναι ἔργον τοῦ παντοδυνάμου καὶ πανσόφου δημιουργοῦ.

Οἱ οὐρανοὶ διὰ τῆς μεγαλοπρεποῦς ἁρμονίας καὶ τοῦ κάλλους των διηγοῦνται εἰς πάντα νοήμονα ἄνθρωπον τὴν ἔνδοξον σοφίαν καὶ δύναμιν τοῦ δημιουργήσαντος αὐτοὺς Θεοῦ. Τὴν ὑπερθαύμαστον δὲ κτίσιν, τὴν ὁποίαν ἐποίησαν αἱ χεῖρες του, ἐξαγγέλλει ὁ οὐρανός, ποὺ ὡς ἀπέραντος στερεωμένος θόλος ἐκτείνεται ὑπεράνω ἡμῶν.

Κάθε ἡμέρα βροντοφωνεῖ εἰς τὴν ἑπομένην ἡμέραν καὶ κάθε νὺξ ἀναγγέλλει εἰς τὴν ἄλλην νύκτα τὴν γνῶσιν διὰ τὴν ὕπαρξιν τοῦ ἀπειροτελείου Δημιουργοῦ.

Καὶ ἡ σιωπηλὴ αὐτὴ τοῦ ἐνάστρου οὐρανοῦ μαρτυρία περὶ τοῦ δημιουργοῦ του εἶναι ἄπαυστος καὶ συνεχής. Ἑκάστη ἡμέρα ἀντηχεῖ καὶ διακηρύττει πολυσήμαντον λόγον εἰς τὴν ἐπακολουθοῦσαν ἡμέραν, καὶ ἑκάστη νὺξ μεταδίδει εἰς τὴν ἐπερχομένην νύκτα τὴν περὶ Θεοῦ Δημιουργοῦ γνῶσιν.

Οἱ λόγοι, τοὺς ὁποίους διαλαλοῦν οἱ οὐρανοί, δὲν εἶναι σιωπηλοὶ λόγοι ἀπὸ ἐκείνους, τῶν ὁποίων αἱ φωναὶ δὲν ἀκούονται παντοῦ.

Αἱ λαλιαὶ δὲ καὶ οἱ λόγοι, οἵτινες ἐκβάλλονται ἀπὸ τὴν σιγηλὴν τοῦ οὐρανοῦ τάξιν καὶ ἁρμονίαν, δὲν εἶναι λαλιαὶ καὶ λόγοι, τῶν ὁποίων δὲν ἀκούονται αἱ φωναί.

Τουναντίον, εἰς ὁλόκληρον τὴν γῆν ἐξῆλθε καὶ ἀκούεται ἡ φωνή των. Ἔφθασαν καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης οἱ λόγοι των.

Ἀλλ’ ὡς ἄλλος μουσικὸς καὶ ἁρμονικὸς φθόγγος ἀντηχοῦν καθ’ ὅλην τὴν γῆν καὶ τὰ λόγια των φθάνουν εἰς τὰς ἐσχατιὰς καὶ τὰ πλέον μεμακρυσμένα ὅρια τῆς οἰκουμένης. Εἰς τρόπον ὥστε δὲν ὑπάρχει ἔθνος καὶ γλῶσσα, ποὺ νὰ μὴ κατανοοῦν τί σημαίνουν καὶ τί ἐννοοῦν αἱ λαλιαὶ καὶ οἱ λόγοι αὐτοί.

Ὁ Θεὸς τὸ φῶς τὸ ἀπρόσιτον, τὸν ἥλιον, ἔκαμεν ἰδιαίτερον ἐνδιαίτημά του. Τὸν διατάσσει νὰ ἀνατέλλῃ λαμπρὸς ὡσὰν νυμφίος, ποὺ ἐξέρχεται λαμπροστολισμένος ἀπὸ τὸν νυμφικόν του θάλαμον. Ὡσὰν γίγας καὶ ἀκούραστος δρομεύς, μὲ ἀγαλλίασιν καὶ χωρίς ποτὲ νὰ ἀποκάμῃ διὰ μέσου τῶν αἰώνων, διατρέχει κάθε ἡμέραν τὸν ἀπὸ ἀνατολῶν ἕως δυσμῶν δρόμον του.

Εἰς τὸν ἥλιον ὁ οἰκῶν τὸ ἀπρόσιτον φῶς Θεὸς ἐγκατέστησε τὴν σκηνήν του (Κατὰ τὸ Ἑβραϊκόν: Εἰς τὸν οὐρανὸν ἔθετο τὸ σκήνωμα τοῦ ἡλίου ὁ Κύριος). Καὶ ἀνατέλλει τὸ λαμπρὸν τοῦτο ἄστρον ὡς νυμφίος, ὁ ὁποῖος ἐξέρχεται ἀπὸ τὴν νυμφικήν του παστάδα στολισμένος μὲ ἐκθαμβωτικὰ καὶ ἀπαστράπτοντα ἐνδύματα. Καὶ ὅμοιος πρὸς γίγαντα καὶ δρομέα ἀκούραστον μετ’ ἀγαλλιάσεως καὶ χωρὶς διὰ μέσου τῶν αἰώνων νὰ ἀποκάμῃ ποτέ, προχωρεῖ να διατρέξῃ καθ’ ἑκάστην τὸν ἀπὸ ἀνατολῶν μέχρι δυσμῶν δρόμον του.

Ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρον τοῦ οὐρανοῦ γίνεται ἡ ἔξοδός του καὶ εἰς τὸ ἄλλο ἄκρον τοῦ οὐρανοῦ τελειώνει ἡ πορεία του. Καὶ δὲν ὑπάρχει κανείς, ὁ ὁποῖος θὰ ἠμπορέσῃ, νὰ διαφύγῃ τὴν θερμότητά του.

Ἀπὸ τὸ ἐν ἄκρον τοῦ οὐρανοῦ ἐξέρχεται κατὰ τὴν πρωΐαν καὶ ἕως τὸ ἄλλο ἄκρον τοῦ οὐρανοῦ ἐκτείνεται ὁ δρόμος, τὸν ὁποῖον θὰ διατρέξῃ καὶ ἐκεῖ εὑρίσκεται τὸ τέρμα, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ καταλήξῃ. Καὶ δὲν δύναται κανεὶς νὰ ἀποκρυβῇ ἀπὸ τὴν θερμότητά του.

Παραπάνω ὅμως ἀπὸ τὰ μεγαλεῖα, ποὺ διηγοῦνται οἱ οὐρανοί, ὑπάρχει ὁ νόμος τοῦ Κυρίου, ὁ ἄμεμπτος, ὁ ὁποῖος ἐπιστρέφει πλανωμένας ψυχὰς εἰς τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας, εἰς τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ. Αἱ ἐντολαὶ τοῦ Κυρίου, ποὺ ὑπάρχουν εἰς αὐτόν, εἶναι ἀληθιναὶ καὶ πισταί, γεμᾶται σοφίαν, ἱκαναὶ νὰ ἀναδείξουν σοφὰ καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ νήπια.

Ἀλλ’ ὑπὲρ τὴν γνῶσιν καὶ ἀποκάλυψιν τὴν ὁποίαν περὶ Θεοῦ μᾶς μεταδίδουν οἱ οὐρανοί, ὑψοῦται φωτεινοτέρα ἡ ἐν τῷ θείῳ νόμῳ ἀποκάλυψις. Ὁ ὑπὸ τοῦ Κυρίου δοθεὶς εἰς τὸν Ἰσραὴλ νόμος εἶναι ἄμεμπτος καὶ πάσης ἐλλείψεως καὶ πλάνης ἐλεύθερος, δι’ αὐτὸ δὲ ἔχει καὶ τὴν δύναμιν νὰ ἐπιστρέφῃ τὰς πεπλανημένας ψυχάς, φωτίζων καὶ καθοδηγὼν αὐτάς. Αἱ ἐν αὐτῷ μαρτυρούμεναι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ὑποσχέσεις καὶ ἀπειλαί, αἱ ἀμοιβαὶ καὶ αἱ τιμωρίαι εἶναι κατὰ πάντα ἀξιόπιστοι καὶ θὰ πραγματοποιηθοῦν ἐπακριβῶς. Αἱ ἀπονήρευτοι δι’ αὐτὸ καὶ ἁπλαῖ ψυχαί, ποὺ στηρίζονται εἰς αὐτὰς μετὰ πάσης ἐμπιστοσύνης, σοφίζονται καὶ συνετίζονται ὑπ’ αὐτῶν.

Αἱ ἐντολαὶ τοῦ Κυρίου εἶναι ἀληθιναὶ καὶ τέλειαι. Εὐφραίνουν τὴν καρδίαν ἐκείνου, ποὺ τὰς τηρεῖ. Σκορπίζουν μέχρι τῶν πλέον μακρυνῶν περάτων ἄπλετον τὸ φῶς καὶ φωτίζουν τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ἀνθρώπων.

Τὰ προστάγματα τοῦ Κυρίου, τῶν ὁποίων τὴν τήρησιν δικαιοῦται νὰ ἀξιοῖ παρ’ ἡμῶν, δὲν εἶναι σκληρὰ καὶ καταθλιπτικά, ἀλλὰ δίκαια καὶ εὐθέα, χαροποιοῦν δὲ καὶ εὐφραίνουν τὴν καρδίαν τοῦ τηροῦντος αὐτά. Ἡ ἐντολὴ Κυρίου σκορπίζει ἄπλετον φῶς καὶ μακρόθεν ἀκόμη φωτίζει τοὺς ὀφθαλμοὺς παντὸς καλοπροαιρέτου ἀνθρώπου, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸ σκότος τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας.

Τὸ ἱερὸν δέος, ποὺ διεγείρει εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων ὁ νάμος τοῦ Κυρίου καὶ ὁ εὐλαβὴς φόβος εἶναι ἁγνός, ἀνόθευτος ἀπὸ πλάνην. Ἔχει αἰωνίαν ἰσχὺν καὶ κῦρος. Αἱ κρίσεις καὶ αἱ ἀποφάσεις τοῦ Κυρίου, ποὺ περιέχονται εἰς αὐτόν, εἶναι ἀληθιναὶ καὶ ἐπιμαρτυροῦνται ὡς δίκαιαι διὰ μέσου τῶν αἰώνων.

Ὁ διεγείρων εἰς τὰς ψυχὰς σωτήριον καὶ εἰρηνικὸν φόβον νόμος τοῦ Κυρίου εἶναι ἁγνός, ἀνόθευτος ἀπὸ πλάνην, δι’ αὐτὸ δὲ καὶ δὲν καταλύεται ποτέ, ἀλλ’ ἔχει αἰωνίαν τὴν ἰσχὺν καὶ τὸ κῦρος αὐτοῦ. Αἱ ἐν αὐτῷ κρίσεις καὶ ἀποφάσεις τοῦ Κυρίου ἐνσωματώνουν τὴν ἀλήθειαν καὶ τὴν δικαιοσύνην καὶ ὡς τοιαῦται ἐδικαιώθησαν ὑπὸ τῆς συμφώνου πείρας τῶν αἰώνων, ἥτις ἀπέδειξε πόσον εἶναι ἀληθεῖς.

Τὰ λόγια τοῦ Κυρίου διὰ τοὺς καλοπροαίρετους ἀνθρώπους εἶναι ἐπιθυμητὰ περισσότερον ἀπὸ τὸν χρυσὸν καὶ ἀπὸ πλῆθος πολυτίμων λίθων. Εἶναι γλυκύτερα ἀπὸ τὸ μέλι καὶ ἀπὸ τὴν κηρήθραν.

Δι’ αὐτὸ εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐδοκίμασαν τὰ πνευματικά των θέλγητρα καὶ τὰς ὠφελείας των, εἶναι καὶ ἐπιθυμηταὶ περισσότερον ἀπὸ τὸ χρυσίον καὶ ἀπὸ πλῆθος πολυτίμων λίθων καὶ πολὺ γλυκύτεραι ἀπὸ τὸ μέλι καὶ τὴν κηρήθραν.

Ἐγὼ ἐδοκίμασα τὴν γλυκύτητά των, διότι ὁ δοῦλος σου, Κύριε, φυλάσσει αὐτὰ τὰ κρίματά σου. Ὅποιος τὰ φυλάσσει, θὰ ἔχῃ μεγάλην ἀνταπόδοσιν καὶ ἀμοιβήν.

Ἐδοκίμασα τοῦτο καὶ ἐγώ. Διότι ὁ δοῦλος σου, Κύριε, φυλάσσει τὰ κρίματά σου αὐτά, ὅποιος δὲ φυλάσσει ταῦτα θὰ ἔχῃ ἀνταπόδοσιν καὶ ἀμοιβὴν πολλήν.

Ἀδύνατον ὅμως νὰ τηρήσῃ κανεὶς ἐξ ὁλοκλήρου τὸν Νόμον σου. Ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ γνωρίσῃ τὰ παραπτώματα, εἰς τὰ ὁποῖα καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλωμεν ὑποπίπτομεν; Ἀπὸ τὰ ἀπόκρυφα αὐτὰ παραπτώματα, ποὺ ἐγὼ ἴσως δὲν τὰ γνωρίζω καὶ οὔτε θέλω ποτὲ νὰ ἔλθουν εἰς δημοσιότητα, καθάρισόν με, Κύριε.

Πόσον ὅμως παρουσιαζόμεθα ἐλλιπεῖς ἐν τῇ τηρήσει τοῦ νόμου σου! Ἀληθῶς, ποῖος δύναται νὰ γνωρίσῃ τὰ παραπτώματα, εἰς τὰ ὁποῖα ἀκουσίως καὶ χωρὶς νὰ τὸ ἀντιληφθῇ ὑποπίπτει; Ἐκ τῶν κρυφίων τούτων παραπτωμάτων μου, τὰ ὁποῖα δὲν ὑπέπεσαν εἰς τὴν ἀντίληψίν μου, καθάρισόν με, Κύριε.

Καὶ ἀπὸ ξένα πρὸς τὸν Νόμον σου αἰσθήματα καὶ ἔργα προφύλαξε ἐμέ, τὸν δοῦλον σου. Ἐὰν αὐτὰ δὲν μὲ κυριεύσουν, τότε ἐγὼ θὰ εἶμαι ἄμεμπτος καὶ ἔτσι θὰ διατηρηθῶ καθαρὸς ἀπὸ μεγάλας πτώσεις.

Καὶ ἀπὸ αἰσθημάτων καὶ κλίσεων ξένων καὶ ἄλλο τριῶν πρὸς τὸν νόμον σου προφύλαξε καὶ λυπήσου τὸν δοῦλον σου. Ἐὰν δὲν μὲ αἰχμαλωτίσουν ταῦτα καὶ δὲν μὲ κυριεύσουν, τότε θὰ εἶμαι ἄμεμπτος καὶ θὰ διατηρηθῶ καθαρὸς ἀπὸ μεγάλας ἁμαρτίας καὶ παρεκτροπάς.

Καὶ ἔσονται εἰς εὐδοκίαν τὰ λόγια τοῦ στόματός μου καὶ ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου ἐνώπιόν σου διαπαντός, Κύριε, βοηθέ μου καὶ λυτρωτά μου.

Τότε θὰ εἶναι εὐχάριστοι εἰς σὲ καὶ εὐπρόσδεκτοι οἱ λόγοι τῆς προσευχῆς μου καὶ αἱ εὐλαβεῖς σκέψεις καὶ οἱ ἱεροὶ πόθοι τῆς καρδίας μου θὰ εἶναι ὡς θυσία εὐπρόσδεκτος καὶ παντοτεινὴ ἐνώπιόν σου, Κύριε, βοήθέ μου καὶ λυτρωτά μου.

Καὶ εἴθε νὰ εἶναι εὐάρεστοι ἐνώπιόν σου οἱ ἱκετευτικοὶ λόγοι τοῦ στόματός μου καὶ νὰ εὐδοκήσῃς νὰ εἰσακούσῃς αὐτούς. Εἴθε καὶ ἡ εὐσεβὴς μελέτη τῆς καρδίας μου, αἱ εὐλαβεῖς σκέψεις καὶ πόθοι αὐτῆς, νὰ εἶναι ὡς θυσία εὐπρόσδεκτος καὶ παντοτεινὴ ἐνώπιόν σου, Κύριε, βοηθέ μου καὶ λυτρωτά μου.

Συνετέθη ἀπὸ τὸν Δαυΐδ. Ἡ μουσική του ἐκτέλεσις ἀνατίθεται εἰς τὸν ἀρχιμουσικόν.

Στὸν πρωτοψάλτη· ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Εἴθε ὦ βασιλεῦ νὰ εἰσακούσῃ ὁ Κύριος τὴν δέησίν σου κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν τῆς μεγάλης θλίψεως· εἴθε τὸ παντοδύναμον ὄνομα τοῦ Θεοῦ τοῦ ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ νὰ σὲ ὑπερασπίσῃ ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν μας.

Εἴθε νὰ εἰσακούσῃ ὁ Κύριος τὴν δέησίν σου, ὦ βασιλεῦ, κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν τῆς ἐθνικῆς δοκιμασίας, ὅτε ἐκκινεῖς εἰς πόλεμον, εἴθε νὰ σὲ ὑπερασπίσῃ ὁ Θεὸς τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι πύργος καταφυγῆς καὶ προστασία κραταιὰ καὶ ὁ ὁποῖος ὑπερήσπισε καὶ προστάτευσε τὸν Ἰακώβ.

Εἴθε νὰ σοῦ στείλῃ ὁ Κύριος βοήθειαν ἀπὸ τὸν ἱερόν του ναὸν καὶ νὰ σε προστατεύσῃ ἀπὸ τὸ ὄρος Σιών.

Εἴθε νὰ σοῦ ἀποστείλῃ βοήθειαν ἀπὸ τὸ ἅγιόν του θυσιαστήριον, εἰς τὸ ὁποῖον πρὸ ὀλίγου τοῦ προσέφερες θυσίαν, καὶ ἀπὸ τὸ ὄρος Σιών, ὅπου ἔχει κτισθῇ ὁ ναός του, νὰ σὲ βοηθήσῃ καὶ νὰ σὲ προστατεύσῃ.

Εἴθε νὰ ἐνθυμηθῇ καὶ νὰ δεχθῇ εὐμενῶς ὅλας τὰς αἱματηρὰς καὶ ἀναιμάκτους θυσίας, ποὺ τοῦ προσέφερες, καὶ νὰ θεωρήσῃ παχὺ καὶ εὐάρεστον τὸ θῦμα, τὸ ὁποῖον ἀφῆκες ὁλόκληρον νὰ καῇ ἐπάνω εἰς τὸ θυσιαστήριόν του.

Εἴθε νὰ ἐνθυμηθῇ εὐμενῶς πάσας τὰς θυσίας, ποὺ τοῦ προσέφερες, καὶ νὰ εὕρῃ παχὺ καὶ εὐάρεστον εἰς αὐτὸν τὸ θῦμα, ποὺ τὸ ἀφῆκες νὰ καῇ ὁλόκληρον εἰς τὸ θυσιαστήριόν του.

Εἴθε ὁ Κύριος νὰ σοῦ δώσῃ σύμφωνα μὲ τὰς ἁγίας ἐπιθυμίας τῆς καρδίας σου καὶ νὰ ἐκπληρώσῃ κάθε ἀγαθὴν ἐπιθυμίαν καὶ ἀπόφασίν σου, χαρίζων εἰς σὲ νίκην ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν σου.

Εἴθε νὰ σοῦ δώσῃ ὁ Κύριος σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμίαν τῆς καρδίας σου καὶ ὅλα τὰ σχέδιά σου, τὰ ἀφορῶντα εἰς τὸ νὰ νικήσῃς τοὺς ἐχθρούς σου, νὰ τὰ ἐκπληρώσῃ, ἐπιστέφων αὐτὰ διὰ πλήρους ἐπιτυχίας.

ἀγαλλιασόμεθα ἐν τῷ σωτηρίῳ σου καὶ ἐν ὀνόματι Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα. πληρώσαι Κύριος πάντα τὰ αἰτήματά σου.

Τότε ὅλοι θὰ εὐφρανθῶμεν καὶ θὰ χαρῶμεν διὰ τὴν σωτήριον αὐτὴν νίκην. Καὶ εἰς τὸ ὄνομα καὶ μὲ τὴν δύναμιν τοῦ ἀπείρου Θεοῦ μας θὰ ἀναδειχθῶμεν μεγάλοι καὶ ἔνδοξοι. Εἴθε λοιπὸν ὁ Κύριος νὰ ἐκπληρώσῃ ὅλα τὰ αἰτήματα τῆς προσευχῆς σου».

Ὅλον τὸ ἔθνος θὰ χαρῶμεν καὶ θὰ σκιρτήσωμεν διὰ τὴν νίκην καὶ σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν προστατευόμενος ἀπὸ τὸν Θεὸν θὰ μᾶς φέρῃς καὶ διὰ τοῦ ἀκαταγωνίστου ὀνόματος τοῦ Θεοῦ θὰ ἀναδειχθῶμεν ἔνδοξοι καὶ μεγάλοι. Εἴθε νὰ ἐκπληρώσῃ ὁ Κύριος ὅλα ὅσα προσευχόμενος ἐζήτησες ἀπὸ αὐτόν.

Τώρα ἐγὼ ὁ ἱερεύς, ποὺ προσφέρω τὴν ἱκετήριον αὐτὴν θυσίαν, ἔχω τὴν ἐσωτερικὴν πληροφορίαν καὶ ἐγνώρισα καλά, ὅτι ὁ Κύριος θὰ σώσῃ ὀπωσδήποτε τὸν βασιλέα, τὸν ὁποῖον αὐτὸς ἔχρισε. Θὰ ἀκούσῃ καὶ θὰ κάμῃ δεκτὰ τὰ αἰτήματα τῆς προσευχῆς του ἀπὸ τὸν ἔνδοξον οὐράνιον θρόνον του. Μὲ θαυματουργικὰς ἐπεμβάσεις τῆς παντοδυνάμου δεξιᾶς του θὰ μᾶς δώσῃ τὴν σωτηρίαν καὶ τὸν θρίαμβον.

Τώρα, ὅτε ἡ θυσία ἐγένετο, ἐπληροφορήθην ἐγὼ ὁ ἱερεύς, ὁ ὁποῖος τὴν προσέφερα, ὅτι ὁ Κύριος ἔσωσε καὶ ἐχάρισε τὴν νίκην εἰς αὐτόν, τὸν ὁποῖον ἔχρισε βασιλέα. Θὰ εἰσακούσῃ τὴν προσευχήν του ἀπὸ τὸ ἐν οὐρανοῖς ἅγιον κατοικητήριόν του, τοῦ ὁποίου ἡ Σιὼν εἶναι σκιῶδες σύμβολον. Διὰ πράξεων καὶ ἐπεμβάσεων θαυμαστὴς δυνάμεως θὰ συντελεσθῇ ἡ νίκη καὶ σωτηρία, τὴν ὁποίαν ἡ δεξιὰ τοῦ Κυρίου θὰ μᾶς χαρίσῃ.

Ἐκεῖνοι μὲν οἱ ἐχθροὶ ἐπέρχονται ἐναντίον μας μὲ πολεμικὰ ἅρματα καὶ μὲ τὸ φοβερὸν ἱππικόν των. Ἡμεῖς ὅμως μὲ τὸ παντοδύναμον ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας θὰ θριαμβεύσωμεν ἐναντίον των.

Αὐτοὶ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μας ἐπέρχονται ἐναντίον μας μὲ ἅρματα καὶ ἁμάξας πολεμικὰς καὶ οἱ ἄλλοι πάλιν ὁρμοῦν ἐναντίον μας μὲ ἵππους. Ὅλην τὴν ὑλικὴν δύναμιν συνήθροισαν πρὸς ἐξόντωσίν μας. Ἠμεῖς ὅμως ἐλπίζωμεν εἰς τὸν Θεὸν καὶ διὰ τῆς προστασίας, τὴν ὁποίαν μᾶς παρέχει τὸ ὄνομα Κυρίου τοῦ Θεοῦ μας, θὰ ἀναδειχθῶμεν ἔνδοξοι καὶ μεγάλοι.

Καὶ ἰδοὺ ὅτι αὐτοὶ ἐπεδικλώθησαν, ἐσκόνταψαν καὶ ἔπεσαν, ἡμεῖς ὅμως ἐσηκώθημεν ἐπάνω, ἐστάθημεν ὄρθιοι καὶ ἔχομεν κάτω ἀπὸ τὰ πόδια μας νικημένους τοὺς ἐχθρούς μας.

Αὐτοὶ ἐπεδικλώθησαν καὶ ἔπεσαν κατὰ γῆς ταπεινωμένοι καὶ νικημένοι, ἠμεῖς δὲ ἐσηκώθημεν ἐπάνω θαρραλέοι καὶ ἐστάθημεν ὄρθιοι ἔχοντες ὑπὸ τοὺς πόδας ἡμῶν τοὺς ἐχθρούς μας.

Κύριε, σῶσον τὸν βασιλέα καὶ ἄκουσε τὴν προσευχήν μας εἰς οἰανδήποτε ἡμέραν καὶ ἂν σὲ ἐπικαλεσθῶμεν εὐλαβῶς καὶ μὲ πίστιν.

Κύριε, σῶσον τὸν βασιλέα καὶ ἐπάκουσέ μας εἰς οἰανδήποτε ἡμέραν θὰ σὲ ἐπικαλεσθῶμεν εὐλαβῶς καὶ μετὰ πίστεως.

Συνετέθη ἀπὸ τὸν Δαυΐδ. Ἡ μουσική του ἐκτέλεσις ἀνατίθεται εἰς τὸν ἀρχιμουσικόν.

Στὸν πρωτοψάλτη· ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Κύριε, ὁ βασιλεὺς εὐφραίνεται καὶ θὰ εὐφραίνεται χάρις εἰς τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἐνίσχυσιν, τὴν ὁποίαν σὺ τοῦ ἔδωσες. Θὰ πλημμυρίζῃ ἀπὸ πολλὴν καὶ μεγάλην ἀγαλλίασιν διὰ τὴν ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μας σωτηρίαν καὶ διὰ τὴν ὑγείαν, τὴν ὁποίαν σὺ τοῦ ἐχάρισες.

Κύριε, εὐφραίνεται καὶ θὰ ἐξακολουθῇ νὰ εὐφραίνεται ὁ βασιλεὺς χάρις εἰς τὴν δύναμιν καὶ ἐνίσχυσιν, τὴν ὁποίαν τοῦ παρέσχες· καὶ διὰ τὴν σωτηρίαν, τὴν ὁποίαν ἡ βοήθειά σου τοῦ ἐξησφάλισε, σκιρτᾷ καὶ θὰ σκιρτᾷ ἀπὸ ἀγαλλίασιν μεγάλην.

Τὴν ἐπιθυμίαν τῆς καρδίας αὐτοῦ ἔδωκας αὐτῷ καὶ τὴν δέησιν τῶν χειλέων αὐτοῦ οὐκ ἐστέρησας αὐτόν. (διάψαλμα).

Ἔδωκες εἰς αὐτὸν ὅ,τι ἐπεθύμησεν ἡ καρδία του καὶ δὲν τὸν ὑστέρησες ἀπὸ ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον μὲ τὰ ἴδια του τὰ χείλη σὲ παρεκάλεσε.

Ὅ,τι ἐπεθύμησεν ἡ καρδία του τοῦ τὸ ἔδωκες καὶ δὲν τὸν ἐστέρησες ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον μὲ τὴν προσευχὴν τῶν χειλέων του σὲ παρεκάλεσε.

Μᾶλλον δὲ καὶ πρὶν σὲ παρακαλέσῃ ἔσπευσες σὺ καὶ τὸν ἐπρόλαβες μὲ τὰς εὐλογίας τῶν ὠφελίμων καὶ ἀγαθῶν δωρεῶν σου. Τὸν ἐδόξασες καὶ ἔθεσες εἰς τὴν κεφαλήν του λαμπρὸν βασιλικὸν στέμμα μὲ πολυτίμους λίθους.

Διότι ἐπρόλαβες αὐτὸν καὶ προτοῦ ἐκεῖνος σοῦ ζητήσῃ, τοῦ προσέφερες εὐλογίας χρηστῶν καὶ ἀγαθῶν δωρεῶν· τὸν ἐδόξασες καὶ ἔθεσες ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του στέμμα βασιλικὸν λαμποκοποῦν ἀπὸ πολυτίμους λίθους.

Σοῦ ἐζήτησε ζωὴν καὶ τοῦ ἐχάρισες πλῆθος ἡμερῶν, εἰς αὐτὸν καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνους του εἰς αἰῶνα αἰῶνος.

Σοῦ ἐζήτησε ζωὴν καὶ ἐχάρισες μακροβιότητα καὶ πλῆθος ἡμερῶν εἰς αὐτὸν καὶ εἰς τοὺς ἀπογόνούς του, ὥστε αἱ γενεαί του νὰ διαδέχωνται αἰωνίως ἡ μία τὴν ἄλλην.

Μεγάλη εἶναι ἡ δόξα, τὴν ὁποίαν σὺ τοῦ ἐξησφάλισες μὲ τὴν σωτήριον βοήθειάν σου. Ὅπως δὲ τώρα, ἔτσι καὶ εἰς τὸ μέλλον θὰ περιβάλλῃς αὐτὸν μὲ δόξαν καὶ μεγαλοπρέπειαν.

Εἶναι μεγάλη ἡ δόξα, τὴν ὁποίαν τοῦ ἐξησφάλισεν ἡ σωτηριώδης βοήθεια καὶ συμμαχία σου ὅπως δὲ τώρα, οὕτω καὶ εἰς τὸ μέλλον μὲ δόξαν καὶ μεγαλοπρέπειαν θὰ τὸν περιβάλλῃς, ὥστε λαμπρὸς καὶ δοξασμένος νὰ εἶναι πάντοτε ὁ βασιλικός του θρόνος.

Διότι θὰ δίδῃς εἰς αὐτὸν καὶ τοὺς ἀπογόνους του συνεχῶς καὶ ἀκαταπαύστως εὐλογίαν. Θὰ τὸν εὐφραίνῃς καὶ θὰ τὸν πλημμυρίζῃς ἀπὸ ἀπερίγραπτον χαρὰν διὰ τῆς ἐπικοινωνίας, ποὺ θὰ ἔχῃ μὲ σέ.

Διότι θὰ τοῦ δίδῃς ἀκαταπαύστως εὐλογίαν, ὥστε νὰ εἶναι ἔνδοξος καὶ εὐτυχισμένος διὰ παντός, θὰ τὸν εὐφραίνῃς μὲ τὴν χαράν, μὲ τὴν ὁποίαν θὰ γεμίζῃς τὴν καρδίαν του, ἐπιβλέπων εἰς αὐτὸν μὲ εὐμενὲς τὸ πρόσωπόν σου.

Διότι ὁ βασιλεὺς ἔχει στηρίξει τὰς ἐλπίδας του εἰς σέ, τὸν Κύριον, καὶ χάρις εἰς τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου δὲν θὰ κλονισθῇ ποτέ, ἀλλὰ θὰ μείνῃ σταθερὸς καὶ ἀμετακίνητος εἰς τὸν θρόνον του.

Καὶ θὰ παρέχῃς εἰς αὐτὸν τὰς χαρίτας καὶ δωρεάς σου αὐτάς, διότι ὁ βασιλεὺς ἐστήριξε τὴν ἐλπίδα του ὄχι εἰς στρατεύματα καὶ εἰς κοσμικοὺς συμμάχους, ἀλλ’ εἰς τὸν Κύριον καὶ τὴν προστασίαν αὐτοῦ· χάρις δὲ εἰς τὸ ἔλεος καὶ τὴν βοήθειαν τοῦ Ὑψίστου θὰ παραμείνῃ ἀσάλευτος καὶ ἀήττητος ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του.

«Εἴθε, ὦ βασιλεῦ, ἡ χείρ σου στιβαρὰ νὰ εὑρεθῇ ἐμπρὸς καὶ ἐναντίον ὅλων τῶν ἐχθρῶν σου. Εἴθε ἡ δεξιά σου νὰ συλλάβῃ ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σὲ μισοῦν.

Εἴθε, ὦ βασιλεῦ, ἡ χείρ σου νὰ εὑρεθῇ ἐμπρὸς εἰς ὅλους τοὺς ἐχθρούς σου, πατάσσουσα καὶ συντρίβουσα αὐτούς· εἴθε ἡ δεξιά σου νὰ συλλάβῃ ὅλους, ὅσοι σὲ μισοῦν.

Ὅταν τὸ πρόσωπόν σου θὰ εἶναι ἀναμμένον ἀπὸ τὴν δικαίαν ὀργήν σου ἐναντίον αὐτῶν, θὰ τοὺς ρίψῃ εἰς τὴν πυρὰν ὡσὰν ξύλα μέσα εἰς ἀναμμένον κλίβανον. Ὁ Κύριος καὶ Θεὸς διὰ σοῦ θὰ συνταράξῃ ὅλους αὐτοὺς καὶ θὰ τοὺς καταφάγῃ τὸ πῦρ.

Εἴθε εἰς καιρὸν ποὺ θὰ φανῇ ἐξωργισμένον κατ’ αὐτῶν τὸ πρόσωπόν σου νὰ τοὺς ρίψῃς ὡς ἄλλα ξύλα καιόμενα εἰς κλίβανον, παραδίδων αὐτοὺς εἰς καταστροφὴν ὁ Κύριος διὰ τῆς ὀργής του θὰ τοὺς ταράξῃ ὅλους, σκορπίζων εἰς αὐτοὺς τὸν πανικόν, καὶ φωτιὰ θὰ καταφάγῃ αὐτούς.

τὸν καρπὸν αὐτῶν ἀπὸ γῆς ἀπολεῖς καὶ τὸ σπέρμα αὐτῶν ἀπὸ υἱῶν ἀνθρώπων,

Τὸν καρπὸν τῆς κοιλίας των, τὰ παιδιά των, θὰ τὰ ἐξαφανίσῃς ἀπὸ τὴν χώραν των, ὅπως ἐπίσης καὶ ὅλους τοὺς ἀπογόνους των ἀνάμεσα ἀπὸ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων.

Τοὺς υἱούς των θὰ τοὺς ἐξοντώσῃς καὶ θὰ τοὺς ἐξαφανίσῃς ἀπὸ τὴν γῆν καὶ ὅλους τοὺς ἀπογόνους των θὰ τοὺς ἐξαλείψῃς, ὥστε νὰ μὴ ὑπάρχουν καὶ νὰ μὴ μνημονεύωνται πλέον μεταξὺ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων.

Διότι ἐξύφαναν καὶ κατήρτισαν πονηρὰ σχέδια ἐναντίον σου. Συνέλαβαν δολίας σκέψεις καὶ ἀποφάσεις, τὰς ὁποίας ὅμως δὲν ἠμπόρεσαν νὰ πραγματοποιήσουν.

Διότι ἔθεσαν εἰς κίνησιν καὶ ὡς ἄλλα δίκτυα ἐξήπλωσαν δόλια καὶ καταστρεπτικὰ σχέδια κατὰ σοῦ, συνέλαβον πανούργους ἀποφάσεις, τὰς ὁποίας κατ’ οὐδένα λόγον θὰ μπορέσουν νὰ στήσουν καὶ νὰ πραγματοποιήσουν.

Διότι σύ, πολεμῶν ἐναντίον αὐτῶν νικηφόρως, θὰ τοὺς ἀναγκάσῃς, νὰ στρέψουν τὶς πλάτες των καὶ νὰ φύγουν πανικόβλητοι. Μὲ ὀλίγους στρατιώτας σου θὰ τοὺς ἀντιμετωπίσῃς κατὰ πρόσωπον καὶ θὰ τοὺς τρέψῃς εἰς φυγήν».

θὰ τρέψῃς αὐτοὺς εἰς φυγὴν καὶ θὰ τοὺς ἐξαναγκάσῃς νὰ σοῦ στρέψουν κατῃσχυμμένοι τὰ νῶτα· διὰ τῶν ὑπολοίπων στρατιωτῶν, οἱ ὁποῖοι σὲ περικυκλοῦν ὡς σωματοφύλακές σου, θὰ ἑτοιμάσῃς τὴν ἀντιμετώπισιν καὶ ἐξόντωσιν τοῦ προσώπου των.

Κύριε καὶ Θεέ μου, μὲ τὴν ἀκατανίκητον δύναμίν σου ἂς ὑψωθῇς καὶ ἂς δοξασθῇς ἰσχυρὸς καὶ ἀνίκητος ἐνώπιον τῶν ἐχθρῶν μας. Ἡμεῖς θὰ ἀναπέμψωμεν ᾠδὰς διὰ τοῦ στόματος καὶ ψαλμοὺς μὲ τὰ μουσικά μας ὄργανα δοξολογοῦντες καὶ εὐχαριστοῦντες σὲ διὰ τὰ μεγάλα καὶ ἀξιοθαύμαστα αὐτὰ ἔργα σου.

Δεῖξε διὰ τῆς δυνάμεώς σου, Κύριε, πόσον εἶσαι μέγας καὶ ὑψηλός· θὰ ἀναπέμψωμεν ᾆσμα δοξολογίας καὶ θὰ ψάλωμεν ὕμνους διὰ τὰ κατορθώματα τῆς ἀκαταμαχήτου δυνάμεώς σου.

Θερμὴ δέησις πρὸς τὸν Θεὸν διὰ σωτηρίαν καὶ θερμὴ εὐχαριστία ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ. Ψαλμὸς Χριστολογικός.

Στὸν πρωτοψάλτη, γιὰ τὴν πρωϊνὴ βοήθεια· ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Θεέ μου Θεέ μου, δῶσε προσοχὴν εἰς τὸν πόνον μου. Διατί μὲ ἔχεις ἐγκαταλείψει; Βλέπω, ὅτι ἡ σωτηρία μου εἶναι πολὺ μακράν. Ἔχω βυθισθῆ εἰς ἀπύθμενον βάθος ὀδύνης, καὶ σὺ δὲν ἀκούεις τὰς θρηνώδεις κραυγὰς τῆς προσευχῆς μου.

Θεέ μου, Θεέ μου, δῶσε προσοχὴν εἰς ἐμέ· διατί μὲ ἐγκατέλιπες καὶ μὲ ἐστέρησες τῆς παρηγορίας σου καὶ τῆς ἐνισχύσεώς σου; Παρέπεσα εἰς λάκκον θλίψεως καὶ ὀδύνης καὶ οἱ λόγοι καὶ στεναγμοί μου, τοὺς ὁποίους ἀπὸ τὸ βάθος τῆς πτώσεώς μου ταύτης ἐκβάλλω, ἀπέχουν μακρὰν ἀπὸ τὴν σωτηρίαν μου, καὶ σὺ ὁ σώζων Θεὸς δὲν ἀκούεις αὐτούς.

Θεέ μου, φωνάζω πρὸς σὲ ὅλην τὴν ἡμέραν, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ εἰσακούωμαι. Κράζω ὅλην τὴν νύκτα, χωρίς ποτὲ ἀπὸ κανένα νὰ χαρακτηρισθῇ ὡς παραλογισμὸς καὶ ἀνοησία ἡ ἐναγώνιος αὐτὴ προσευχή μου.

Ὦ Θεέ μου, θὰ φωνάζω εἰς σὲ καθ’ ὅλην τὴν ἡμέραν καὶ δὲν θὰ μὲ εἰσακούῃς· θὰ φωνάζω καὶ κατὰ τὴν νύκτα καὶ κανεὶς ἐχέφρων δὲν θὰ μοῦ καταλογίσῃ ἀνοησίαν δι’ αὐτό.

Καὶ ὅμως αἰσθάνομαι ὅτι σὺ εἶσαι κοντά μου, διότι κατοικεῖς εἰς τὸν ἱερὸν τόπον τῆς σκηνῆς σου, εἰς τὴν Σιών. Σὺ εἶσαι ἡ δόξα καὶ τὸ καύχημα τοῦ λαοῦ σου τοῦ ἰσραηλιτικοῦ.

Καὶ ὅμως σὺ δὲν εἶσαι μακράν, κατοικεῖς εἰς τὰ ἅγια καὶ ἄδυτα τοῦ ναοῦ σου, ἐντὸς τοῦ ὁποίου σὲ ἐπαινεῖ καὶ σὲ ἀνυμνεῖ ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ.

Εἰς σὲ εἶχαν στηρίξει τὰς ἐλπίδας των οἱ πρόγονοί μας. Εἰς σὲ ἤλπισαν καὶ σύ, ἀνταμείβων τὴν πίστιν των, τοὺς ἀπήλλαξες ἀπὸ τοὺς κινδύνους.

Εἰς σὲ ἐστήριξαν τὰς ἐλπίδας των οἱ πατέρες μας· ἤλπισαν εἰς σὲ καὶ τοὺς ἐγλύτωσες ἀπὸ τόσους κινδύνους.

Πρὸς σὲ ἔκραξαν ἐκεῖνοι μὲ ὅλην των τὴν δύναμιν καὶ ἐσώθησαν ἀπὸ τὰ κακὰ καὶ τοὺς κινδύνους, ποὺ τοὺς ἀπειλοῦσαν. Εἰς σὲ ἐστήριξαν τὰς ἐλπίδας των καὶ δὲν ἐντροπιάσθησαν δι’ αὐτό, ἀλλὰ ἐδικαιώθησαν.

Πρὸς σὲ εἰς τὰς θλίψεις καὶ ἀνάγκας των ἐφώναξαν μετὰ κραυγῆς ἰσχυρᾶς ζητοῦντες τὴν βοήθειάν σου καὶ δι’ αὐτῆς ἐσώθησαν· ναί, εἰς σὲ ἤλπισαν καὶ δὲν ἐντροπιάσθησαν ὡς ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐπὶ σαθρᾶς στηρίζονται βάσεως.

Ἐγὼ ὅμως εἶμαι ἄθλιος ὡσὰν ἔνας σκώληξ, δὲν εἶμαι κἂν ἄνθρωπος. Ἔγινα χλευασμὸς καὶ περίγελως τῶν ἀνθρώπων. Σὰν μιὰ τιποτένια ὕπαρξις θεωροῦμαι ἀπὸ τὸν λαόν.

Ἀντιθέτως ὅμως πρὸς τὴν τόσην βοήθειαν καὶ προστασίαν, τὴν ὁποίαν ἀπήλαυσαν οἱ πρόγονοί μας, ἐγώ, ὁ ἐλπίζων ὡς ἐκεῖνοι εἰς σέ, κατήντησα εἰς ἐσχάτην ἀθλιότητα. Δὲν εἶμαι πλέον ἄνθρωπος, ἀλλὰ περιφρονημένος καὶ σιχαμερὸς σκώληξ, ποὺ κινδυνεύω νὰ καταπατηθῶ καὶ συνθλίβω ἀπὸ τὸν πρῶτον τυχόντα κατήντησα ὁ περίγελως καὶ ὁ χλευασμὸς τῶν ἀνθρώπων καὶ ὡς τιποτένιαν ὕπαρξιν λαὸς ὁλόκληρος μὲ ἐξουθενεῖ.

Ὅλοι ὅσοι μὲ βλέπουν μὲ ἐμπαίζουν καὶ μὲ σαρκάζουν· μὲ ὑβρίζουν καὶ μὲ βλασφημοῦν, κινοῦν εἰρωνικῶς καὶ ἀπειλητικῶς τὴν κεφαλήν των λέγοντες·

Ὅλοι ὅσοι μὲ βλέπουν, μὲ περιψρονοῦν καὶ μὲ περιγελοῦν, λέγουν ὑβριστικοὺς καὶ βλασφήμους κατ’ ἐμοῦ λόγους μὲ τὰ χείλη των, κινοῦν τὴν κεφαλήν των κακεντρεχῶς καὶ μὲ πικρὰν εἰρωνείαν.

«ἰσχυρίζεται ὅτι ἔχει στηρίξει τὰς ἐλπίδας του εἰς τὸν Κύριον. Ἂν αὐτὸ εἶναι ἀληθινόν, ἂς τὸν σώσῃ ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸν θάνατον. Ἂς τὸν σώσῃ, διότι αὐτὸς ἰσχυρίζετο, ὅτι ὁ Κύριος τὸν θέλει, ὅτι ὁ Κύριος τὸν ἀγαπᾷ ἰδιαιτέρως».

Λέγουν· ἐστήριξε τὴν ἐλπίδα του καὶ τὴν πεποίθησίν του εἰς τὸν Κύριον· ἂς τὸν γλυτώσῃ λοιπὸν τώρα ἀπὸ τὸν ἀτιμωτικὸν θάνατόν του. Ἂς ἔλθῃ νὰ τὸν σώσῃ Ἐκεῖνος, διότι μᾶς ἔλεγεν, ὅτι ὁ Κύριος τὸν ἤθελε καὶ τὸν ἠγάπα ὡς ἰδικόν του.

Καὶ ὅμως ἐγὼ αἰσθάνομαι καὶ ἔχω τὴν βεβαιότητα ὅτι ἀγαπῶμαι ἀπὸ σέ, διότι σὺ εἶσαι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος μὲ ἀνέσπασες ἀπὸ τὴν κοιλίαν τῆς μητρός μου καὶ μὲ ἔφερες εἰς τὸν κόσμον. Σὺ εἶσαι ἡ ἐλπίς μου ἀπὸ αὐτῆς ἀκόμα τῆς βρεφικῆς μου ἡλικίας, ὅταν ἐθήλαζα τὸ γάλα τῆς μητρός μου.

Ἀλλ’ ὅσα καὶ ἂν λέγουν αὐτοί, ἐγὼ εἶμαι πράγματι καὶ ἀληθείᾳ ἰδικός σου. Διότι σὺ εἶσαι ἐκεῖνος, ποὺ μὲ ἔβγαλες ἀπὸ τὴν κοιλίαν τῆς μητρός μου καὶ ᾠκονόμησας τὴν ὑπερφυσικὴν γέννησίν μου· Σὺ εἶσαι ἡ ἐλπίς μου ἀπὸ τῆς στιγμῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν νήπιον ἀκόμη ἐθήλαζα τὸ γάλα τῆς μητρός μου.

ἐπὶ σὲ ἐπερρίφην ἐκ μήτρας, ἐκ κοιλίας μητρός μου Θεός μου εἶ σύ·

Καὶ ἔμβρυον, ὅταν ἀκόμη εὑρισκόμην εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός μου, εἰς σὲ εἶχα ἐπιρριφθῆ μὲ πίστιν. Ναί, Κύριε, ἀπὸ τῆς ἐποχῆς, ποὺ ἤμουν εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός μου, σὺ εἶσαι ὁ Θεός μου καὶ σωτήρ μου.

Ὅταν ἀκόμη ἤμην ἔμβρυον, εἰς σὲ καὶ εἰς τὴν προστασίαν τῆς προνοίας σου εἶχον ἐπιρριφθῆ, ἀφ’ ὅτου ἤμην εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητρός μου, σὺ εἶσαι ὁ προστάτης Θεός μου, ἀπὸ τοῦ ὁποίου ποτὲ δὲν ἐχωρίσθην.

μὴ ἀποστῇς ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι θλίψις ἐγγύς, ὅτι οὐκ ἔστιν ὁ βοηθῶν.

Μή, λοιπόν, ἀπομακρυνθῇς καὶ τώρα ἀπὸ ἐμέ, διότι εὑρίσκομαι εἰς μεγάλην θλῖψιν καὶ δὲν ὑπάρχει κανεὶς νὰ μοῦ δώσῃ βοήθειαν.

Μὴ ἀπομακρυνθῇς καὶ τώρα ἀπὸ ἐμέ, ἀλλ’ ἀναδείχθητι καὶ πάλιν βοηθός μου καὶ προστάτης μου. Διότι ἡ θλῖψις μὲ ἐπλησίασε καὶ μὲ συσφίγγει πανταχόθεν· διότι δὲν ἔχω κανένα βοηθὸν καὶ εἶμαι ἐγκαταλελειμμένος.

Οἱ ἐχθροί μου μὲ ἔχουν περικυκλώσει, ὡσὰν ἄγριοι μόσχοι. Ἀπὸ παντοῦ μὲ ἔχουν περισφίγξει σὰν δυνατοὶ μαινόμενοι ἀσυγκράτητοι ταῦροι.

Μὲ περιεκύκλωσαν οἱ ἐχθροί μου σὰν ἀγέλη μόσχων ἀτιθάσων, καὶ μὲ ἔχουν κλείσει αἰχμάλωτόν των οἱ αἱμοχαρεῖς καὶ ἄγριοι ἀντίπαλοί μου σὰν ταῦροι θρεμμένοι καὶ ἀσυγκράτητοι.

Ἤνοιξαν ἐναντίον μου διάπλατα φοβερὸν τὸ στόμα των σὰν ἄγρια ληοντάρια, τὰ ὁποῖα ὠρυόμενα ἁρπάζουν μὲ μανίαν τὸ θῦμα των.

Ἤνοιξαν τὰ στόματά των νὰ μὲ καταβροχθίσουν σὰν λέων πειναλέος, ὁ ὁποῖος μὲ σφοδρότητα ὁρμᾷ νὰ ἁρπάση τὴν λείαν του καὶ ἐκβάλλει τὴν τρομακτικὴν κραυγήν του.

Ἀπὸ τοὺς τρομεροὺς καὶ ἀβάστακτους πόνους παρέλυσα. Ἔγινα σὰν τὸ νερό, ποὺ χύνεται ἀσκόπως κατὰ γῆς. Σὰν νὰ ἐξεκλειδώθησαν αἱ ἀρθρώσεις μου, σὰν νὰ διεσκορπίσθησαν τὰ ὀστᾶ μου. Ἡ καρδία μου μέσα εἰς τὸ στῆθος μου εἶναι ὡσὰν κερί, τὸ ὁποῖον λυώνει ἀπὸ τὴν φωτιάν.

Οἱ πόνοι παρέλυσαν τὰς σάρκας μου καὶ κινδυνεύουν αὗται νὰ διαλυθοῦν καὶ νὰ χυθοῦν εἰς τὸ χῶμα σὰν τὸ νερό. Τὰ κόκκαλά μου ἔφυγαν ἀπὸ τὰς ἀρθρώσεις των καὶ κινδυνεύουν ὅλα νὰ διασκορπισθοῦν· ἡ καρδία μου ἀπὸ τὴν ἀγωνιώδη φλόγα τῆς θλίψεως καὶ τῆς ὀδύνης ἔγινε σὰν κηρὸς ποὺ λειώνει ἐν τῷ μέσῳ τοῦ στήθους καὶ τῶν ἐντοσθίων μου.

Σὰν πήλινο σκεῦος, τὸ ὁποῖον χωρὶς νερὸ ξηραίνεται εἰς τὸν φλογερὸν ἥλιον, ἔτσι ἐξηράνθη καὶ ἐξέλιπεν ἡ δύναμίς μου. Ἡ γλῶσσα μου ἀπὸ τὴν δίψαν, ποὺ μὲ κατακαίει καὶ τὴν ἀγωνίαν, ἐκόλλησεν εἰς τὸν λάρυγγά μου. Καὶ σύ, Κύριε, φαίνεται σὰν νὰ μὲ ἄφησες, νὰ φθάσω εἰς τὸ χῶμα τοῦ βαθέος τάφου.

Σὰν σκεῦος πήλινον καὶ χωρὶς νερό, ποὺ τὸ κατακαίει φλογερὸς ἥλιος, οὕτως ἐξηράνθη καὶ ἐξέλιπεν ἡ δύναμίς μου, καὶ ἡ γλῶσσά μου ἀπὸ τὴν δίψαν καὶ τὴν ἀγωνίαν ἐκόλλησεν εἰς τὸν λάρυγγά μου. Καὶ σύ, ποὺ κυβερνᾷς τὰ πάντα καὶ χωρὶς τὸ θέλημά σου δὲν γίνεται τίποτε, ἐπέτρεψες νὰ καταπέσω εἰς τὸ χῶμα τοῦ τάφου καὶ τοῦ θανάτου, ὁ ὁποῖος ἀσφαλῶς πρόκειται νὰ μὲ καταλάβῃ.

Διότι ἰδού, οἱ ἐχθροί μου σὰν ἀγέλη ἀγρίων κυνῶν μὲ ἔχουν περικυκλώσει. Ὁ συρφετὸς αὐτὸς τῶν κακούργων ἀνθρώπων σὰν μὲ φοβερὰ καρφιὰ ἔχουν διατρυπήσει τὰ χέρια μου καὶ τὰ πόδια μου.

Διότι μὲ περιεκύκλωσαν ἐχθροὶ πολλοὶ λυσσασμένοι σὰν σκύλοι, μὲ περιτριγύρισαν σύναξις ἀνθρώπων ποὺ ἔχουν ὡς κύριον ἔργον των τὸ πονηρὸν καὶ κακόν. Μὲ τὰ τρυπήματα τῶν καρφιῶν ἔσκαψαν καὶ ἤνοιξαν πληγὰς εἰς τὰς χεῖρας μου καὶ τοὺς πόδας μου.

Ἀπὸ τὴν ἐξάντλησιν καὶ τὴν ἀδυναμίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔχω καταντήσει, ὑμποροῦν ὅλοι νὰ διακρίνουν καὶ νὰ μετροῦν τὰ ὀστᾶ τοῦ σώματός μου. Οἱ ἐχθροί μου μὲ χαιρεκακίαν πολλὴν κατέστησαν τὸν πόνον μου καὶ τὸν σπαραγμόν μου.

καθὼς μὲ ἔβλεπον τεντωμένον ἐπὶ τοῦ ξύλου μὲ τὴν σάρκα διαφανῆ καὶ ἰσχνὴν ἀπὸ τὰς πληγὰς καὶ μαστιγώσεις καὶ μὲ τὰ μέλη κινδυνεύοντα νὰ ἐξαρθρωθοῦν, διέκριναν χωρισμένα ἀπ’ ἀλλήλων καὶ ἐμέτρησαν ὅλα τὰ ὀστᾳ μου· καὶ ἐνῷ ἐγὼ ἐπόνουν καὶ ὠδυνώμην, αὐτοὶ διέκριναν καλὰ τοῦτο καὶ ηὐχαρίστουν τὴν δρᾶσιν των μὲ τοὺς σπαραγμοὺς καὶ τοὺς τιναγμοὺς τοῦ σώματός μου.

Ἐμοιράσθησαν μεταξύ των τὰ ἐνδύματά μου καὶ διὰ τὸ ἀκριβώτερον ἔνδυμά μου - τὸν ἄρραφον χιτῶνα - ἔβαλαν κλῆρον, ποιὸς θὰ τὸ πάρῃ.

Ἐμοίρασαν μεταξύ των τὰ ἐνδύματά μου καὶ διὰ τὸ κυριώτερον καὶ ἀκριβώτερον ροῦχόν μου ἔρριψαν κλῆρον, ἵνα δι’ αὐτοῦ κριθῇ ποῖος θὰ τὸ πάρῃ.

σὺ δέ, Κύριε, μὴ μακρύνῃς τὴν βοήθειάν μου, εἰς τὴν ἀντίληψίν μου πρόσχες.

Σὺ ὅμως, Κύριε, μὴ βραδύνης νὰ μὲ βοηθήσῃς. Μὴ ἀναβάλλῃς ἀλλὰ ἔλα εἰς τὴν βοήθειάν μου.

Σὺ ὅμως, Κύριε, μὴ ἀναβάλλῃς καὶ μὴ ἀπομακρύνῃς τὴν βοήθειαν, τὴν ὁποίαν περιμένω νὰ μοῦ παράσχῃς. Σπεῦσον εἰς ἐνίσχυσιν καὶ προστασίαν μου.

Γλύτωσε, Κύριε, τὴν ζωήν μου ἀπὸ τὴν ρομφαίαν, τὴν ὁποίαν μὲ μανίαν ὑψώνουν καὶ ἑτοιμάζονται νὰ καταφέρουν ἐναντίον μου οἱ ἐχθροί μου. Τὴν μονάκριβον καὶ πολύτιμον ψυχήν μου γλύτωσέ την, Κύριε, ἀπὸ τὴν μανίαν τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος ὡσὰν λυσσασμένος σκύλος ὁρμᾷ ἐναντίον μου.

Γλύτωσε ἀπὸ τὴν κινουμένην κατ’ ἐμοῦ σπάθην τὴν ζωήν μου καὶ ἀπὸ τὴν βιαίαν ἐπίθεσιν τοῦ λυσσῶντος ὡς κύων λαοῦ τὴν μονάκριβον καὶ πολύτιμον ψυχήν μου.

Σῶσε με ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου, οἱ ὁποῖοι σὰν ληοντάρι πεινασμένο ἀνοίγουν ἄγριον τὸ στόμα των, διὰ νὰ μὲ καταβροχθίσουν. Ἐμέ, ποὺ ἔχω βυθισθῆ εἰς τόσην ταπείνωσιν καὶ ἐξουδένωσιν, γλύτωσέ με ἀπὸ τοὺς ἐπιτιθεμένους ἐναντίον μου μὲ μανίαν ζώου μονοκέρωτος.

Σῶσον με ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς μου, οἵτινες ὡς λέων πειναλέος ἀνοίγουν τὸ στόμα των, ὅπως μὲ καταβροχθίσουν. Γλύτωσέ με τὸν τεταπεινωμένον ἀπὸ τοὺς ἐπιτιθεμένους κατ’ ἐμοῦ μὲ μανίαν ζώου ἔχοντος ἓν μόνον κέρας καὶ εἰς αὐτὸ συγκεντροῦντος τὴν φοβερὰν δύναμίν του.

Ἐάν, Κύριε, μὲ σώσῃς, καὶ πιστεύω ἀπολύτως ὅτι θὰ μὲ σώσῃς, θὰ διηγοῦμαι τὰ μεγαλεῖα σου εἰς τοὺς ἀδελφούς μου τοὺς Ἰσραηλίτας. Ἐν μέσῳ συναθροίσεως λαοῦ πολλοῦ θὰ σε δοξολογῶ.

Ἀλλ’ εὐλογημένος καὶ δοξασμένος νὰ εἶσαι, ὦ Θεέ μου. Διότι ἡ μόνωσις καὶ ἡ ἐγκατάλειψίς μου αὐτὴ δὲν θὰ διαρκέσῃ ἐπὶ πολύ. Λυτρούμενος θαυμαστῶς ὑπὸ τῆς δεξιᾶς σου, θὰ καταστήσω γνωστὸν τὸ ὄνομά σου εἰς τὰ πλήθη τῶν ἀδελφῶν μου, ἐν μέσῳ συνάξεως μεγάλης θὰ σὲ ὑμνήσω.

οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον, αἰνέσατε αὐτόν, ἅπαν τὸ σπέρμα Ἰακώβ, δοξάσατε αὐτόν, φοβηθήτωσαν αὐτὸν ἅπαν τὸ σπέρμα Ἰσραήλ,

Σεῖς, ποὺ φοβεῖσθε τὸν Κύριον, δοξάσατέ τον. Ὅλοι οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἰσραὴλ ὑμνολογήσατέ τον. Λατρεύσατέ τον μὲ φόβον ὅλοι οἱ Ἰσραηλῖται,

Ὅσοι φοβεῖσθε τὸν Κύριον, αἰνέσατε καὶ ὑμνήσατε αὐτόν, ὅλοι οἱ ἀποτελοῦντες τοὺς ἀληθινοὺς καὶ πνευματικοὺς ἀπογόνους τοῦ Ἰακὼβ δοξάσατέ τον· μὲ εὐλάβειαν βαθεῖαν καὶ μὲ ἔμφοβον σεβασμὸν προσκυνήσατέ τον ὅλος ὁ νέος Ἰσραὴλ τῆς χάριτος.

διότι ὁ Κύριος δὲν κατεφρόνησε καὶ δὲν παρέβλεψε μὲ δυσφορίαν ὡς ἐνοχλητικὴν τὴν δέησιν ἐμοῦ τοῦ πτωχοῦ καὶ ἐξευτελισμένου οὔτε καὶ ἐγύρισεν ἀλλοῦ τὸ πρόσωπόν του, ἀλλὰ ὅταν μὲ πίστιν ἔκραξα πρὸς αὐτόν, ἤκουσε καὶ ἐδέχθη τὴν προσευχήν μου.

Διότι δὲν ἀφῆκε νὰ ἐκμηδενισθῆ ὁ ἐλπίζων καὶ ἔχων ἐστραμμένα τὰ βλέμματά του εἰς αὐτὸν πτωχός, οὔτε ἐβαρύνθη ὡς ἐνοχλητικὴν τὴν δέησίν του, οὔτε ἔστρεψε μὲ ἀδιαφορίαν τὸ πρόσωπόν του ἀπὸ ἐμὲ διὰ νὰ μὴ μὲ βλέπῃ. Καὶ ὅταν ἐν μέσῳ τῆς θλίψεώς μου ἐφώναξα πρὸς αὐτὸν ζητῶν τὴν βοήθειάν του, μὲ εἰσήκουσε.

παρὰ σοῦ ὁ ἔπαινός μου ἐν ἐκκλησίᾳ μεγάλῃ, τὰς εὐχάς μου ἀποδώσω ἐνώπιον τῶν φοβουμένων αὐτόν.

Λυτρωμένος μὲ τὴν δύναμίν σου, Κύριε, καὶ ἀσφαλής, ἀπὸ σὲ θὰ πάρω τὴν ἔμπνευσιν, διὰ νὰ σὲ ὑμνολογήσω ἀνάμεσα εἰς πολὺν λαόν. Τὰ τάματα, ποὺ ἔχω κάμει ὅταν σὲ ἐπεκαλούμην νὰ μὲ σώσῃς, θὰ τὰ ἐκπληρώσω σὰν ἱερὰν ὑποχρέωσιν ἐνώπιον ὅλων ἐκείνων, ποὺ σέβονται τὸ Ὄνομά σου.

Ἀπὸ σὲ θὰ μοῦ δοθῇ καὶ τὸ θέμα καὶ ἡ ἱκανότης καὶ πᾶσα ἡ ἔμπνευσις νὰ σὲ ἐπαινέσω καὶ νὰ σὲ ὑμνήσω ἀξίως τοῦ μεγαλείου σου, ἐν μέσῳ συνάξεως πολυπληθοῦς θὰ σὲ δοξολογήσω διακηρύττων τὴν θαυμαστὴν ἐπέμβασίν σου. Τὰς ὑποσχέσεις καὶ τὰ ταξίματα, ποὺ σοῦ ἔκαμα, ὅταν σὲ ἐπεκαλούμην νὰ μὲ σώσῃς, θὰ τὰς ἐκπληρώσω ὡς ἱερὰν ὀφειλὴν ἐνώπιον τῶν φοβουμένων τὸ ὄνομά σου.

Πλουσίαν θυσίαν εὐγνωμοσύνης, ὑλικὴν καὶ πνευματικήν, θὰ προσφέρω πρὸς σὲ διὰ τὴν σωτηρίαν, ποὺ μοῦ ἔδωσες. Ἀπὸ αὐτὴν θὰ φάγουν οἱ πτωχοὶ καὶ θὰ χορτάσουν ὑλικῶς καὶ πνευματικῶς καὶ θὰ δοξολογήσουν τὸν Κύριον ὅλοι ἐκεῖνοι, ποὺ μὲ προσευχὴν καὶ πίστιν τὸν ἐπιζητοῦν. Μὲ τὴν ἱερὰν αὐτὴν τροφὴν τῆς θυσίας μου θὰ ζήσουν αἱ ψυχαί των εἰς αἰῶνας αἰώνων.

Εὐχαριστήριον θυσίαν διασώσεως θὰ σοῦ προσφέρω, θυσίαν εὐάρεστον εἰς σὲ καὶ ἐξ αὐτῆς θὰ φάγουν οἱ πτωχοὶ ποὺ ἔχουν σὲ μόνην τῶν ἐλπίδα καὶ θὰ χορτασθοῦν, καὶ θὰ ἀναπέμψουν ὕμνον πρὸς τὸν Κύριον ὅσοι τὸν ποθοῦν καὶ ζητοῦν νὰ ἐνωθοῦν μετ’ αὐτοῦ. Διὰ τῆς βρώσεως αὐτῆς θὰ ζήσουν αἱ ψυχαί των αἰωνίως.

Καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ εἰδωλολατρικὰ ἔθνη θὰ ἐνθυμηθοῦν τὸν Κύριον. Ὅλοι οἱ εἰς τὰ πέρατα τῆς γῆς κατοικοῦντες λαοὶ θὰ πέσουν ἐνώπιόν του καὶ θὰ προσκυνήσουν αὐτὸν ὅλαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς.

Θὰ ἐνθυμηθοῦν τὸν Κύριον καὶ τὰ λησμονήσαντα αὐτὸν ἔθνη, καὶ θὰ ἐπιστραφοῦν ἀπὸ τοὺς ψευδοθεούς, ποὺ λατρεύουν, πρὸς τὸν ἀληθινὸν Κύριον ὅλοι οἱ κατοικοῦντες τὴν γῆν, μὴ ἐξαιρουμένων μηδὲ τῶν εἰς τὰς ἐσχατιὰς αὐτῆς διαμενόντων βαρβάρων. Καὶ θὰ προσκυνήσουν ἐνώπιον αὐτοῦ ὅλαι αἱ φυλαὶ καὶ οἰκογένειαι τῶν ἐθνῶν.

Διότι εἰς τὸν Κύριον ἀνήκει δικαιωματικῶς καὶ ἀπολύτως ἡ βασιλεία ἐπὶ πάντων καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος, ποὺ δικαιοῦται νὰ δεσπόζῃ καὶ δεσπόζει ἐπάνω εἰς ὅλα τὰ ἔθνη.

Διότι πράγματι ἡ βασιλεία ἐπὶ τῶν ἐθνῶν δὲν ἀνήκει εἰς τοὺς μονάρχας καὶ δυνάστας, οἵτινες φαίνονται ἤδη ὅτι κατέχουν αὐτήν, ἀλλ’ εἰς τὸν Κύριον, καὶ μόνος αὐτὸς εἶναι ὁ ὑπέρτατος κυρίαρχος καὶ δεσπότης τῶν ἐθνῶν.

Ἀπὸ τὸ συμπόσιον αὐτὸ τῆς πνευματικῆς θυσίας θὰ φάγουν καὶ θὰ προσκυνήσουν τὸν Κύριον ὅλοι οἱ ἄρχοντες καὶ οἱ μεγάλοι τοῦ κόσμου. Ἐνώπιόν του θὰ πέσουν μὲ σεβασμὸν καὶ θὰ προσκυνήσουν μὲ εὐγνωμοσύνην καὶ ὅλοι οἱ ταλαιπωρημένοι θνητοί, ποὺ ἔχουν καταπέσει μέχρι τοῦ ἐδάφους καὶ καταπατοῦνται ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς. Ἡ ψυχή μου, ὁλόκληρος ἡ ὕπαρξίς μου ζῇ καὶ ὑπάρχει δι’ αὐτόν, διὰ νὰ τὸν ὑπηρετῇ καὶ νὰ τὸν δοξάζῃ.

Ἔφαγον ἐκ τῆς θυσίας μου καὶ προσεκύνησαν τὸν Κύριον ὅλοι οἱ παχυνθέντες ἀπὸ τὴν εὐμάρειαν τοῦ πλούτου καὶ τῆς εὐφροσύνης ἄρχοντες καὶ ἔνδοξοι τῆς γῆς. Ἐνώπιον αὐτοὺ θὰ πέσουν ὑποδεχόμενοι εὐλαβῶς αὐτὸν ὅλοι οἱ ἄσημοι καὶ κακοτυχισμένοι, ποὺ ἔχουν καταπέσει μέχρι τοῦ ἐδάφους τῆς γῆς καὶ καταπατοῦνται ἀπὸ τοὺς τυράννους των, ἀλλὰ τώρα θὰ εὔρουν καὶ αὐτοὶ τὴν σωτηρίαν των παρ’ αὐτῷ. Καὶ ἡ ψυχή μου, ἡ ὕπαρξίς μου ὁλόκληρος ζῇ καὶ ὑπάρχει δι’ αὐτὸν διὰ νὰ τὸν ὑπηρετῇ καὶ τῷ εἶναι ἀφωσιωμένη.

Καὶ οἱ ἀπόγονοί μου θὰ τὸν ὑπηρετήσουν μὲ πίστιν, ἡ γενεὰ αὐτὴ τῶν εὐσεβῶν ἀνθρώπων, ποὺ πρόκειται νὰ ἔλθῃ, θὰ ἀναγγελθῇ εἰς τὸν ἐν οὐρανοῖς Κύριον ὡς λαὸς ἰδικός του.

Καὶ οἱ πνευματικοί μου ἀπόγονοι, ὅσοι διὰ τῆς πρὸς ἐμὲ πίστεως θὰ γίνουν τέκνα καὶ ἀδελφοί μου, θὰ ἀναδειχθοῦν πιστοὶ καὶ ἐν πᾶσιν εὐπειθεῖς καὶ πρόθυμοι δοῦλοι του. Ἡ γενεὰ αὐτή, τῆς ὁποίας ἡ ἔλευσις ἐπίκειται καὶ ἡ ὁποία θὰ ἀναβλαστήσῃ ἐκ τοῦ παθήματός μου, νὰ ἀναγγελθῇ εἰς τὸν ἐν οὐρανοῖς Κύριον ὡς ἀνήκουσα ἐξ ὁλοκλήρου εἰς αὐτόν.

Θὰ ἀναγγείλουν καὶ θὰ καταστήσουν γνωστὴν τὴν δικαιοσύνην του εἰς τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος πρόκειται νὰ γεννηθῇ ἀπὸ τὸ πάθημα καὶ τὸν θρίαμβον τοῦ ὁσίου του, λαὸν τὸν ὁποῖον ἀνεγέννησε καὶ ἀνέδειξεν ὁ Κύριος.

Καὶ θὰ καταστήσουν γνωστὴν τὴν δικαιοσύνην τοῦ Κυρίου εἰς τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος πρόκειται νὰ γεννηθῇ ἐκ τοῦ παθήματος τοῦ θριαμβεύσαντος ἤδη ὁσίου, καὶ ἡ γέννησίς του αὐτὴ θὰ συντελεσθῇ διὰ νέας δημιουργικῆς ἐπεμβάσεως τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος ἐποίησε τὴν νέαν ταύτην κτίσιν αὐτοῦ.

Συνετέθη ἀπὸ τὸν Δαυΐδ.

Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Ὁ Κύριός μου ὡς στοργικὸς ποιμὴν μὲ περιφρουρεῖ, μὲ συντηρεῖ, μὲ τρέφει. Τίποτε δὲν θὰ μοῦ λείψῃ.

Ὁ Κύριος ὡς ὁ καλὸς ποιμήν μου καὶ βοσκός μου λαμβάνει πρόνοιαν διὰ τὴν συντήρησιν καὶ διατροφήν μου καὶ τίποτε δὲν θὰ μοῦ λείψῃ.

Εἰς πλουσίους χλοεροὺς βοσκοτόπους, εἰς τόπους εὐφορίας καὶ ἀναψυχῆς, ἐκεῖ μὲ ἐγκατέστησε. Μὲ τὰ ὁλοκάθαρα δροσερὰ νερὰ ἔσβησε τὴν δίψαν μου καὶ μὲ ἀνεζωογόνησε.

Εἰς τόπους χλοερούς, ἐκεῖ μὲ ὡδήγησε διὰ νὰ κατασκηνώσω. Ἐφρόντισε αὐτὸς μετὰ στοργῆς νὰ ἔχω πάντοτε ἄφθονα καὶ ἐκλεκτὰ ἀγαθά, ποὺ τρέφουν τὸ σῶμά μου καὶ τὴν ψυχήν μου. Εἰς ὕδατα δροσερὰ καὶ εἰς τόπους σκιερούς, ἐκεῖ μὲ τρέφει καὶ μὲ ἀναπαύει.

Καὶ ἔτσι εἰς τὴν λιποψυχήσασαν ψυχήν μου ἐπανέδωσε σφρῖγος καὶ ζωτικότητα. Μὲ ὡδήγησε στοργικῶς εἰς τοὺς εὐθεῖς καὶ χαρούμενους δρόμους τῆς δικαιοσύνης, ὄχι διὰ τὴν ἀξίαν μου ἀλλὰ διὰ τὸ πανάγαθον Ὄνομά του.

Τὴν ἐξηντλημένην ἀπὸ τὸν κόπον, τὸν καύσωνα καὶ τὰς στερήσεις ψυχήν μου τὴν συνέφερε καὶ τὴν ἀνεζωογόνησε μὲ ὡδήγησε στοργικῶς εἰς τοὺς ὁμαλοὺς καὶ ἐυθεῖς τῆς ἀρετῆς δρόμους. Καὶ μὲ κατηύθυνεν εἰς αὐτοὺς ὄχι διότι ἐγὼ τὸ ἀξίζω, ἀλλὰ διότι εἶναι μέγα καὶ ἔνδοξον τὸ ὄνομά του ὡς εὐσπλάγχνου καὶ παναγάθου Προνοητοῦ καὶ Καθοδηγητοῦ.

Ἀκριβῶς, διότι σύ, Κύριε, εἶσαι ὁ στοργικὸς προστάτης μου καὶ ποιμήν, ἐὰν βαδίσω καὶ περάσω διὰ μέσου σκοτεινῶν καὶ ἀποκρήμνων περιοχῶν καὶ ἐὰν ἀντικρύσω τὸν θάνατον, δὲν θὰ φοβηθῶ μήπως πάθω κάτι κακόν, διότι σὺ θὰ εἶσαι μαζῆ μου. Διότι ἡ ποιμαντική σου ράβδος, ἡ βακτηρία σου, αὐτὴ θὰ μὲ στηρίζῃ, θὰ μὲ ἐμψυχώνῃ, θὰ μὲ παρηγορῇ.

Ὦ Κύριε, πλησίον σου εἶμαι ἀσφαλής. Διότι καὶ ἂν ἀκόμη διαβῶ χαράδρας σκοτεινὰς καὶ εὑρεθῶ ἀντιμέτωπος πρὸς αὐτὸν τὸν θάνατον, οἰουσδήποτε κινδύνους καὶ ἂν διατρέξω, δὲν θὰ φοβηθῶ νὰ πάθω κακόν τι. Διότι σὺ εἶσαι μαζί μου. Καὶ ἡ ποιμαντική σου ράβδος, ἄλλοτε ὡς μάστιξ παιδαγωγικὴ μὲ συγκρατεῖ εἰς τὴν ἀσφαλῆ τῆς ἀρετῆς ὁδὸν καὶ ἀπομακρύνει κάθε λῃστὴν καὶ λύκον ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ἄλλοτε ὡς βακτηρία ὑποστηρίζουσα τὰ κατακοπιασμένα μέλη μου μὲ ἐνισχύει, καὶ καθίσταται οὕτω μέσον ἀνακουφίσεως καὶ παρηγορίας δι’ ἐμέ.

Σύ, Κύριε, ἐν τῇ ἀγαθότητί σου ἠτοίμασες ἐνώπιόν μου τράπεζαν πλουσίων φαγητῶν ἀπέναντι καὶ εἰς πεῖσμα τῶν ἐχθρῶν μου. Ἤλειψας τὴν κεφαλήν μου μὲ εὐῶδες ἄρωμα, πρὶν κατακλιθῶ εἰς τὸ δεῖπνον σου, καὶ τὸ ποτήριόν σου, μὲ τὸ ὁποῖον μὲ ἐκέρασες, ἦτο γεμᾶτο ἀπὸ ἄριστον εὐφραντικόν, μεθυστικὸν ποτόν.

Ἀλλ’ ἡ οἰκειότης ποὺ μοῦ δείχνεις μὲ ἐνθαρρύνει νὰ σὲ παρομοιώσω καὶ πρὸς οἰκοδεσπότην καταδεκτικόν, ποὺ παρέχει εἰς ἐμὲ τὸν πτωχὸν καὶ εὐτελῆ πᾶσαν φιλοξενίαν. Μὲ κάμνεις ὁμοτράπεζον καὶ συνδαιτυμόνα σου. Ἡτοίμασας καὶ παρέθεσες ἐνώπιόν μου τράπεζαν πνευματικῶν κατὰ πρόσωπον ἐκείνων, ποὺ μὲ θλίβουν, οἱ ὁποῖοι, βλέποντες ποίας τιμῆς μὲ καταξιώνεις καὶ ποίας ἀσφαλείας ἀπολαύω πλησίον σου, θὰ καταντροπιασθοῦν. Μὲ μύρον ἤλειψες τὴν κεφαλήν μου προτοῦ ἀνακλιθῶ εἰς τὸ πλούσιον δεῖπνον σου καὶ ὅταν κατ’ αὐτὸ θὰ ἔλθῃ ἢ στιγμὴ νὰ πίω τὸ ποτήριον, ποὺ μοῦ παρέχεις, ὑπερεκχειλίζεται τοῦτο διὰ κρατίστου οἴνου. Πόσον δαψιλεῖς καὶ πανευφρόσυνοι εἶναι αἱ χάριτες καὶ ἀπολαύσεις, τὰς ὁποίας πλησίον σου ἀπολαμβάνει ἡ ψυχή μου!

Τὸ ἔλεος τῆς στοργῆς σου θὰ μὲ ἀκολουθῇ καὶ θὰ μὲ καταδιώκῃ μὲ ἐπιμονὴν ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου καὶ ἔτσι ἐγὼ χαρούμενος καὶ εὐτυχὴς θὰ κατοικῶ εἰς τὸν ναὸν σοῦ τοῦ Κυρίου μου, εἰς ἀτελεύτητον μακρότητα ἡμερῶν.

Καὶ τὸ ἔλεός σου θὰ μὲ καταδιώκῃ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου καὶ ἡ χάρις σου θὰ ἐπιμένῃ νὰ ἐξευρίσκῃ ποικίλα μέσα, ὥστε καὶ φεύγοντα ακόμη νὰ μὲ συλλάβῃ εἰς τὸ δίκτυον τῆς σωτηρίας καὶ καταξιωθῶ οὕτω νὰ κατοικῶ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου ἐπὶ χρόνον μακρὸν καὶ ἀτελεύτητον.

Ἔπρεπε νὰ ψάλλεται τὴν πρώτην ἡμέραν τῆς ἑβδομάδος, τὴν καθ᾽ ἡμᾶς Κυριακήν. Χριστολογικός.

Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ· γία τήν πρώτη ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος.

Εἰς τὸν Κύριον ἀνήκει ἡ γῆ καὶ κάθε τι, τὸ ὁποῖον τὴν γεμίζει, κάθε κατοικουμένη περιοχὴ καὶ ὅλοι, ὅσοι κατοικοῦν εἰς αὐτήν.

Τοῦ Κυρίου κτῆμα εἶναι ἡ γῆ καὶ τὸ κάθε τι ποὺ τὴν γεμίζει, ἰδικά του εἶναι ἡ οἰκουμένη καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι οἱ κατοικοῦντες εν αυτῇ.

Αὐτὸς ἐθεμελίωσε σταθερὰν καὶ ἀκλόνητον τὴν γῆν ἐπάνω εἰς τὰς θαλάσσας, τὴν ἐστερέωσεν ἐπάνω εἰς τὰ ποτάμια ρεύματα, καὶ παρ’ ὅλον τοῦτο μένει σταθερὰ καὶ ἀμετακίνητος. Θάλασσαι τὴν περιζώνουν, ποταμοὶ τὴν διασχίζουν, ἄφθονα ὕδατα εὑρίσκονται κάτω ἀπὸ αὐτὴν καὶ ὅμως εἶναι καὶ μένει ἀκλόνητος.

Αὐτὸς ἐν τῇ δυνάμει του καὶ σοφίᾳ του τὴν ἐθεμελίωσεν ὄχι ἐπὶ βράχων ἀμετακινήτων καὶ σιδηρῶν πασσάλων, ἀλλ’ ἐπάνω εἰς τὰς κυκλούσας αὐτὴν θαλάσσας καὶ τὴν ἐστερέωσεν ἐπανω εἰς ποταμούς. Καὶ ὅμως ἐνῷ φαίνεται σὰν νὰ πλέῃ εν μέσῳ τῶν ὑδάτων, οὔτε ταλαντεύεται, οὔτε εἶναι δυνατὸν νὰ σαλευθῇ.

Ποιὸς θὰ ἀνεβῇ εἰς τὸν ἱερὸν λόφον τοῦ Κυρίου, τὴν Σιών, διὰ νὰ προσκυνήσῃ ἀξίως; Ποιὸς θὰ σταθῇ ἀκατάκριτος καὶ μὲ παρρησίαν εἰς τὸν ἅγιον αὐτὸν τόπον;

Τίς εἶναι ἄξιος να ἀναβῇ εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου, εἰς τὸν λόφον δηλαδὴ τῆς Σιὼν καὶ εἰς τὴν ἐπ’ αὐτοῦ πρὸς λατρείαν καὶ κατοικίαν του ἀνεγερθεῖσαν σκηνήν; Καὶ ποῖος θὰ σταθῇ μὲ συνείδησιν καθαρὰν καὶ μὲ παρρησίαν εἰς τὸν ἅγιον τόπον αὐτοῦ;

Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔχει ἀθώας καὶ ἁγνὰς τὰς χεῖρας του ἀπὸ κάθε κακίαν, καθαρὰν καὶ ἀνένοχον τὴν καρδίαν του, αὐτὸς ὁ ὁποῖος δὲν ἔδωσε τὴν ψυχήν του εἰς τὰ μάταια καὶ ἐπιβλαβῆ ἔργα καὶ πράγματα τοῦ κόσμου αὐτοῦ καὶ δὲν ὡρκίσθη δολίως μὲ τὸν σκοπὸν νὰ ἐξαπατήσῃ τὸν πλησίον του καταπατῶν τοὺς ὅρκους του.

Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος διὰ τῶν χειρῶν δὲν ἔπραξε παράνομόν τι, ἀλλ’ ἐξεταζόμενος καθ’ ὅλας τὰς πράξεις καὶ ἐνεργείας του θὰ εὑρεθῇ ἀθῷος· ὁ ὁποῖος καὶ κατὰ τὴν καρδίαν ἀκόμη εἶναι καθαρός, ἐλευθέραν ἔχων αὐτὴν ἀπὸ πονηρὰς διαθέσεις καὶ ἐλατήρια, ὁ ὁποῖος δὲν ἔστρεψε τὴν ψυχήν του πρὸς τὰ μάταια καὶ δὲν προσεκολλήθη εἰς αὐτὰ καὶ ὁ ὁποῖος δὲν ὡρκίσθη διὰ νὰ δολιευθῇ τὸν πλησίον του ἐξαπατῶν αὐτὸν καὶ ἀθετῶν τὰς ἐνόρκους ὑποσχέσεις του.

Αὐτὸς θὰ λάβῃ εὐλογίας παρὰ τοῦ Κυρίου, καὶ θὰ τύχῃ ἐλέους ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ καὶ σωτῆρος.

Αὐτὸς θὰ λάβῃ εὐλογίαν ἀπὸ τὸν Κύριον καὶ θὰ ἀξιωθῇ τοῦ ἐλέους καὶ τῶν οἰκτιρμῶν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ ἀναδειχθῇ Σωτήρ του.

Αὐτὴ εἶναι ἡ εὐσεβὴς γενεὰ τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι πράγματι ἐπιζητοῦν νὰ εὐαρεστήσουν εἰς τὸν Κύριον, οἱ ὁποῖοι φροντίζουν νὰ λατρεύσουν ἀξίως καὶ νὰ προσκυνήσουν τὸ πρόσωπον τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Θεοῦ τοῦ Ἰακώβ.

Ἡ ἀποτελουμένη ἀπὸ τοιούτους ἀνθρώπους γενεὰ εἶναι ἡ γενεὰ τῶν ζητούντων τὸν Κύριον, τῶν ζητούντων νὰ λατρεύσουν καὶ νὰ ἀπολαύσουν τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ Ἰακώβ.

Καὶ τώρα ποὺ πρόκειται ἡ κιβωτὸς τοῦ Κυρίου νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν ναόν, ἀνοίξατε διάπλατα τὰς πύλας σεῖς οἱ ἄρχοντες. Ἂς ὑψωθοῦν καὶ ἂς πλατυνθοῦν αἱ αἰωνόβιαι πύλαι, διὰ νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸν ναὸν ὁ ἔνδοξος βασιλεύς.

Καὶ τώρα, ποὺ πρόκειται ἡ κιβωτὸς τοῦ Θεοῦ νὰ εἰσαχθῇ εἰς τὸν ναόν, ἀνοίξατε τὰς πύλας, ὦ ἄρχοντες, ποὺ τὰς κρατεῖτε ἀπὸ μέσα κλεισμένος. Καὶ σεῖς, ὦ πύλαι, ποὺ δὲν πρόκειται νὰ καταλυθῆτε ποτέ, πλατύνθητε καὶ γίνετε ὑψηλότεραι ἀπὸ ὅ,τι εἶσθε, διὰ νὰ εἰσέλθῃ ν τῷ ναῷ ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης.

Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ ἔνδοξος βασιλεύς; Αὐτὸς εἶναι ὁ Θεός, ὁ κραταιὸς καὶ δυνατός, ὁ Κύριος ὁ πανίσχυρος εἰς τοὺς πολέμους.

Ποῖος εἶναι ὁ βασιλεὺς οὗτος τῆς δόξης, ὁ ὁποῖος πρόκειται νὰ εἰσέλθῃ; Ὁ Κύριος, ὁ κραταιὸς καὶ δυνατὸς τοῦ παντὸς δημιουργὸς καὶ δεσπότης. Ὁ Κύριος, ὁ δυνατὸς καὶ ἀκαταγώνιστος εἰς μάχας καὶ πολέμους.

Καὶ πάλιν οἱ ἔξω τοῦ φρουρίου εὑρισκόμενοι ἀνοίξατε διάπλατα τὰς πύλας σας, ὦ ἄρχοντες, ὑψώθητε ἀρχαιόταται πύλαι, διὰ νὰ εἰσέλθῃ ὁ ἔνδοξος βασιλεύς.

Σηκώσατε τὰς πύλας, ὦ ἄρχοντες, καὶ γίνετε ὑψηλότεραι καὶ σεῖς, ὦ πύλαι, διὰ νὰ εἰσέλθῃ ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης.

Ποιὸς εἶναι αὐτὸς ὁ ἔνδοξος βασιλεύς; Εἶναι ὁ ἀληθινὸς Θεός, ὁ Κύριος ὅλων τῶν δυνάμεων τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς. Αὐτὸς εἶναι ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης.

Ποῖος εἶναι ὁ βασιλεὺς αὐτὸς τῆς δόξης; Ὁ Κύριος τῶν ἐν οὐρανῷ ἀσωμάτων δυνάμεων, τῶν ἀγγελικῶν στρατιῶν, αὐτὸς εἶναι ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης.

Συνετέθη ἀπὸ τὸν Δαυΐδ.

Ψαλμὸς τοῦ Δαβίδ.

Πρὸς σέ, Κύριε, ποὺ εἶσαι ὁ Θεός μου, ἀνύψωσα τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν μου, ἀφοῦ τὰ ἀπέσπασα ἀπὸ τὰς ματαιότητας τοῦ κόσμου τούτου.

Πρὸς σέ, Κύριε, ὕψωσα τὴν ψυχήν μου, ἀφοῦ ἀπέσπασα αὐτὴν ἀπὸ τὰ γήϊνα· πρὸς σὲ ἀνέτεινα τὰς πνευματικάς μου δυνάμεις, διότι σὺ εἶσαι ἀληθὴς Θεὸς καὶ ὁ Θεὸς ὁ ἰδικός μου.

ἐπὶ σοὶ πέποιθα· μὴ καταισχυνθείην, μηδὲ καταγελασάτωσάν με οἱ ἐχθροί μου.

Εἰς σὲ ἔχω στηρίξει τὴν πεποίθησίν μου. Μὴ ἐπιτρέψῃς ποτέ, Κύριε, καὶ παρασυρθῶ εἰς ἁμαρτίαν καὶ κατεξευτελισθῶ εἰς τὴν παροῦσαν ζωήν. Οὔτε καὶ νὰ γίνω ἀντικείμενον χλευασμοῦ καὶ ὀνειδισμοῦ ἐκ μέρους τῶν ἐχθρῶν μου.

Εἰς σὲ ἐστήριξα τὴν ὅλην πεποίθησίν μου· Σὲ παρακαλῶ προστάτευσέ με καὶ μὴ ἐπιτρέψῃς νὰ ἐντροπιασθῶ ποτὲ εἰς τὴν ζωήν μου, οὔτε να καταστῶ περίγελως τῶν ἐχθρῶν μου.

Ζητῶ αὐτὴν τὴν χάριν ἀπὸ σέ, διότι βλέπω ὅτι ὅλοι ὅσοι ὑπομένουν δοκιμασίας καὶ περιμένουν μὲ πίστιν ἀπὸ σὲ τὴν βοήθειαν, δὲν θὰ καταισχυνθοῦν. Ἐξ ἀντιθέτου θὰ κατεντροπιασθοῦν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἐκτρέπονται εἰς παρανομίας, χωρὶς μάλιστα καὶ νὰ ἀποκομίζουν κανένα κέρδος ἀπὸ αὐτάς.

Καὶ ζητῶ ταῦτα ἀπὸ σέ, διότι ὅλοι ὅσοι καρτερικῶς καὶ ἐν ὑπομονῇ ἀναμένουν εἰς τὰς ἀνάγκας καὶ περιστάσεις των τὴν βοήθειάν σου, εἶναι ἀδύνατον νὰ ἐντροπιασθοῦν διὰ τῆς διαψεύσεως τῶν ἐλπίδων ποὺ ἐστήριξαν εἰς σέ· ἂς ἐντροπιασθοῦν, ὄχι ἐγὼ καὶ οἱ στηρίζοντες τὴν πεποίθησίν των εἰς σέ, ἀλλ’ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι μὲ δόλους καὶ ψεύδη παρανομοῦν ματαίως, χωρὶς εἰς τὸ τέλος τίποτε νὰ ὠφελοῦνται ἀπὸ αὐτά.

Κάμε γνωστάς, Κύριε, εἰς ἐμὲ τὰς ὁδοὺς τῶν ἐντολῶν σου, δίδαξέ με μὲ τὸν ἰδικόν σου φωτισμὸν καὶ μὲ τὴν ἰδικήν σου παιδαγωγίαν τοὺς δρόμους τῆς θεαρέστου ζωῆς.

Κατάστησόν μου, Κύριε, γνωστοὺς τοὺς δρόμους τῶν ἐντολῶν σου καὶ τοῦ θελήματός σου, οἱ ὁποῖοι ὁδηγοῦν τοὺς ἀνθρώπους εἰς σέ, καὶ δίδαξέ με διὰ τοῦ φωτισμοῦ καὶ τῆς παιδαγωγίας σου τοὺς τρόπους τῆς ἁγιοπρεποῦς πολιτείας, ἵνα συμπεριφέρωμαι ἀπαρεγκλίτως εἰς πᾶσαν περίστασιν κατ’ αὐτούς.

Ὁδήγησέ με εἰς τὸ νὰ γνωρίσω καὶ νὰ δεχθῶ τὴν ἀλήθειάν σου. Δίδαξέ με, ὥστε νὰ ἐννοήσω βαθύτατα καὶ νὰ παραδεχθῶ ἀκλόνητα, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Θεός μου καὶ ὁ σωτήρ μου. Δι’ αὐτὸ καὶ ὅλην τὴν ἡμέραν καὶ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου ἐλπίζω καὶ περιμένω ἀπὸ σὲ βοήθειαν.

Ὁδήγησέ με εἰς τὸ νὰ γνωρίσω καὶ ἐγκολπωθῶ τὴν ἐν τῷ νόμῳ σου ἀλήθειαν καὶ δίδαξόν με εἰς κατανόησιν καὶ ἐφαρμογὴν αὐτῆς, διότι σὺ εἶσαι ὁ Θεός, ποὺ μὲ σώζεις ἀπὸ πάντα κίνδυνον σωματικὸν καὶ πνευματικόν, καὶ δι’ αὐτὸ μετὰ καρτερίας σὲ περιμένω καθ’ ὅλην τὴν ἡμέραν, μὴ ἀμφιβάλλων, ὅτι θὰ σπεύσῃς καὶ τώρα εἰς βοήθειάν μου.

Ἐνθυμήσου, Κύριε, καὶ στεῖλε καὶ πρὸς ἐμὲ τοὺς οἰκτιρμούς σου καὶ τὰ ἐλέη σου. Ἀνεξάντλητα καὶ αἰώνια εἶναι τὰ ἐλέη σου, τὰ ὁποῖα ἔδειξες εἰς τοὺς προγόνους μας, εἰς τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ.

Ἐνθυμήσου τοὺς οἰκτιρμούς σου, Κύριε, καὶ τὰ ἐλέη, τὰ ὁποῖα ἐπέδειξες πλούσια εἰς τοὺς προγόνους μας. Δὲν εἶναι χθεσινὰ ταῦτα, ἀλλὰ πρὸ αἰώνων πολλῶν δεικνύεσαι εὔσπλαγχνος καὶ ἐλεήμων πρὸς τὸν λαόν σου, τὸν Ἰσραήλ.

ἁμαρτίας νεότητός μου καὶ ἀγνοίας μου μὴ μνησθῇς· κατὰ τὸ ἔλεός σου μνήσθητί μου ἕνεκεν τῆς χρηστότητός σου, Κύριε.

Τῆς νεότητός μας τὰς ἁμαρτίας, ὅπως καὶ τὰς ἄλλας, τὰς ὁποίας ἐξ ἀγνοίας διέπραξα, μὴ τὰς ἐνθυμηθῇς, Κύριε. Νὰ μὲ ἐνθυμηθῇς σύμφωνα μὲ τὸ ἄπειρον ἔλεός σου, διότι εἶναι ἀπέραντος ἡ καλωσύνη σου, Κύριε.

Μὴ ἐνθυμηθῇς τὰς ἁμαρτίας, ὅσας ἀπὸ κουφότητα καὶ ἀπειρίαν νεανικήν, καθὼς καὶ ὅσας ἐξ ἐνόχου ἀγνοίας διέπραξα· σύμφωνα μὲ τὸ ἔλεος τὸ ὁποῖον πρὸς ὅλους τοὺς μετανοοῦντας ἁμαρτωλοὺς δεικνύεις, ἐνθυμήσου καὶ ἐμέ, Κύριε, διὰ τὴν καλωσύνην καὶ ἀγαθότητα, μὲ τὴν ὁποίαν καὶ αὐτοὺς τοὺς ἁμαρτωλοὺς εὐεργετεῖς.

Ἀγαθὸς καὶ εὐεργετικὸς καὶ δίκαιος πρὸς ὅλους εἶναι ὁ Κύριος. Δι’ αὐτὸ θὰ διδάσκῃ καὶ θὰ καθοδηγῇ μὲ τὸν Νόμον του τοὺς ἁμαρτάνοντας, διὰ νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς.

Εὐεργετικὸς πρὸς ὅλους καὶ δίκαιος εἶναι ὁ Κύριος· δι’αὐτὸ θὰ διδάσκῃ καὶ θὰ καθοδηγῇ διὰ τοῦ νόμου του τοὺς ἁμαρτάνοντας, ὅπως ἐπιστρέψουν εἰς τὴν εὐθεῖαν τῆς ἀρετῆς καὶ τῶν ἐντολῶν του ὁδόν.

Θὰ ὁδηγῇ πάντοτε ὁ Κύριος τοὺς πράους καὶ εὐθεῖς εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς καὶ εἰς φωτισμένην ζωήν. Θὰ διδάξῃ τοὺς πράους καὶ ταπεινοὺς τὰς ὁδοὺς τῶν ἐντολῶν του.

Θὰ ὁδηγῇ πάντοτε τοὺς πράους καὶ ταπεινοὺς ἀνθρώπους νὰ πολιτεύωνται μὲ σύνεσιν καὶ διαυγῆ σκέψιν, θὰ διδάξῃ τοὺς πράους τὸν δρόμον τῶν ἐντολῶν του, καθὼς καὶ τὰς πανσόφους μεθόδους, τὰς ὁποίας χρησιμοποιεῖ πρὸς σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων.

Ὅλαι αἱ ἐντολαὶ τοῦ Κυρίου, αἱ ὁποῖαι ἀναφέρονται εἰς ρύθμισιν τῆς ζωῆς μας, εἶναι γεμᾶται ἀπὸ τὴν εὐσπλαγχνίαν του καὶ τὴν ἀξιοπιστίαν του εἰς ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἐνδιαφέρονται καὶ ζητοῦν νὰ μάθουν τὸ θέλημά του καὶ ὅλας τὰς ἐντολάς του.

Γεμᾶται εὐσπλαγχνίαν, ἔλεος καὶ οἰκτιρμοὺς εἶναι αἱ μέθοδοι, τὰς ὁποίας ὁ Κύριος μεταχειρίζεται πρὸς ἐπιστροφήν τοῦ ἁμαρτωλοῦ· αὐτὴ ἡ ἀλάθεια ἐνσωματοῦται εἰς τὸν νόμον, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἔδωκεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ πληροφοροῦνται διὰ τῆς πείρας περὶ τούτου ὅσοι μὲ πόθον καὶ εἰλικρίνειαν ψυχῆς ἐρευνοῦν τὴν διαθήκην καὶ τὰς μαρτυρίας τοῦ Κυρίου, προσπαθοῦντες νὰ συμμορφωθοῦν πρὸς αὐτά.

ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, καὶ ἱλάσῃ τῇ ἁμαρτίᾳ μου, πολλὴ γάρ ἐστι.

Διὰ τὸ Ὄνομά σου, ἐλεήμων Κύριε, καὶ πρὸς δόξαν τῆς ἀγαθότητός σου συγχώρησε τὰς ἁμαρτίας μου, αἱ ὁποῖαι εἶναι πολλαὶ καὶ μεγάλαι.

Διὰ τὸ ὄνομά σου, Κύριε, πρὸς δόξαν τῆς χρηστότητος καὶ τῆς φιλανθρωπίας, μὲ τὰ ὁποῖα εἶσαι γνωστὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους, φανοῦ ἵλεως καὶ συγχώρησον τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν μου, τὸ ὁποῖον ἀληθῶς εἶναι πολύ.

Ποιὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος πράγματι εὐλαβεῖται καὶ σέβεται τὸν Κύριον; Εἰς αὐτὸν θὰ δώσῃ Νόμον ὁ Κύριος, διὰ νὰ καθοδηγῆται εἰς τὸν δρόμον, τὸν ὁποῖον ἔχει ἐκλέξει.

Ποῖος ἄνθρωπος φοβεῖται καὶ σέβεται ἐκ καρδίας τὸν Κύριον; Θὰ δώσῃ εἰς αὐτὸν ὁ Κύριος νόμον καὶ κανόνα, ἀπὸ τὸν ὁποῖον θὰ ὁδηγῆται, διὰ ν’ ἀκολουθῇ τὸν δρόμον καὶ τὴν ζωήν, μὲ τὴν ὁποίαν θὰ καταστῇ εὐάρεστος πρὸς αὐτόν.

Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου αὐτοῦ θὰ ἀναπαύεται ἀνάμεσα εἰς πλούσια ἀγαθὰ καὶ οἱ ἀπόγονοί του θὰ κληρονομοῦν καὶ θὰ κατέχουν πάντοτε τὴν γῆν τῶν προγόνων των.

Ἡ ζωὴ καὶ ἡ ὕπαρξίς του θὰ καταυλισθῇ καὶ θὰ ἀναπαυθῇ εἰς ἀγαθὰ καὶ εἰς εὐτυχίαν, καὶ οἱ ἀπόγονοί του θὰ κληρονομήσουν τὴν εὐλογημένην γῆν τῆς ἐπαγγελίας.

Ὁ Κύριος εἶναι ἡ κραταιὰ καὶ ἀκατανίκητος δύναμις αὐτῶν, ποὺ τὸν φοβοῦνται. Αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν μαρτυρεῖ καὶ θὰ μαρτυρῇ ἡ διαθήκη, τὴν ὁποίαν ἔκαμε πρὸς αὐτούς.

Ὁ Κύριος γίνεται κραταιὰ ἐνίσχυσις τῶν φοβουμένων αὐτὸν καὶ ἀποδεικνύει τοῦτο φανερὰ ἡ διαθήκη, τὴν ὁποίαν ἔκαμε πρὸς αὐτοὺς καὶ διὰ τῆς ὁποίας μὲ ρητὰς καὶ ἀδιαψεύστους ὑποσχέσεις ἀνέλαβε τὴν προστασίαν αὐτῶν.

Οἱ ὀφθαλμοί μου διαπαντὸς πρὸς τὸν Κύριον, ὅτι αὐτὸς ἐκσπάσει ἐκ παγίδος τοὺς πόδας μου.

Διὰ τοῦτο οἱ ὀφθαλμοί μου εἶναι πάντοτε ἐστραμμένοι πρὸς τὸν Κύριον, διότι αὐτὸς θὰ ἀποσπάσῃ καὶ θὰ ἐλευθερώσῃ τὰ πόδια μου ἀπὸ τὴν παγίδα.

Οἱ ὀφθαλμοί μου εἶναι διαρκῶς ἐστραμμένοι πρὸς τὸν Κύριον, τὸν ὁποῖον γεμᾶτος ἐλπίδα ἱκετεύω καὶ παρακαλῶ, διότι αὐτὸς θὰ ἐκμηδενίσῃ τὰς κατ’ ἐμοῦ ἐπιβουλὰς καὶ θὰ ἀποσπάσῃ ἐξ οἰασδήποτε παγίδος τοὺς πόδας μου, ὥστε οὔτε νὰ κινδυνεύσω σωματικῶς, οὔτε εἰς τὸ κακὸν νὰ συλληφθῶ.

Κύριε, ρῖψε εὐσπλαγχνικὸν τὸ βλέμμα σου πρὸς ἐμὲ καὶ ἐλέησέ με, διότι εἶμαι μόνος καὶ ταλαιπωρημένος εἰς τὴν ζωήν.

Ρῖψε τὸ βλέμμα σου σπλαγχνικὸν καὶ προστατευτικὸν πρὸς ἐμὲ καὶ ἐλέησόν με, διότι εἶμαι ἐγκαταλελειμμένος καὶ ἀπομονωμένος, ὡς πτωχὸς δὲ καὶ ἔρημος στεροῦμαι πάσης βοηθείας, μόνην ἐλπίδα ἔχων σέ.

Αἱ θλίψεις τῆς καρδίας μου ἔχουν πληθυνθῆ καὶ βαρυνθῆ. Βγάλε με καὶ λύτρωσέ με ἀπὸ τὰς στενοχώρους αὐτὰς περιστάσεις.

Αἱ θλίψεις, ποὺ καταπληγώνουν τὴν καρδίαν μου, ἐπλήθυναν καὶ ἔγιναν πολλαί· ἀπὸ τὰς στενοχωρίας μου βγάλε με καὶ ὁδήγησέ με εἰς ἄνεσιν καὶ ἀναψυχήν.

Ἴδε, Κύριε, τὴν ταπείνωσιν, εἰς τὴν ὁποίαν ἔχω καταπέσει καὶ τὸν μόχθον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον βαρύνομαι, καὶ συγχώρησε ὅλας μου τὰς ἁμαρτίας.

Ἴδε πόσον ἐταπεινώθην· ἴδε τὸν μόχθον καὶ τοὺς στεναγμούς μου· καὶ διὰ τὴν ταπείνωσιν καὶ τὸν κόπον μου αὐτὸν συγχώρησε, σὲ παρακαλῶ, ὅλας τὰς ἁμαρτίας μου, ξ αἰτίας τῶν ὁποίων τιμωροῦμαι.

Ἴδε ἀκόμη, Κύριε, καὶ τοὺς ἐχθρούς μου, διότι πάρα πολὺ ἐπληθύνθησαν, καὶ μὲ ἕνα ἄδικον φοβερὸν μῖσος μὲ ἔχουν μισήσει.

Ἴδε ὅτι ηὐξήθησαν εἰς μέγα πλῆθος οἱ ἐχθροί μου καὶ χωρὶς ἐγὼ νὰ τοὺς βλάψω εἰς τίποτε μὲ μισοῦν ἀδίκως.

Φύλαξε τὴν ζωήν μου ἀπὸ τὰς ἐπιβουλὰς αὐτῶν τῶν ἐχθρῶν καὶ γλύτωσέ με. Μὴ ἐπιτρέψῃς νὰ ἐντροπιασθῶ καὶ κατεξευτελισθῶ ἀπὸ αὐτούς, διότι ἐγὼ ἔχω στηρίξει εἰς σὲ τὴν ἐλπίδα τῆς βοηθείας μου.

Φύλαξε τὴν ψυχήν μου ἀπὸ τὰς ἐπιβουλάς των καὶ γλύτωσέ με· μὴ ἐπιτρέψῃς, σὲ παρακαλῶ, νὰ ἐντροπιασθῶ ἀπὸ αὐτούς, διὸ εἰς σέ, τοῦ ὁποίου ἡ βοήθεια εἶναι ἀκαταγώνιστος καὶ κραταιά, ἐστήριξα τὰς ἐλπίδας μου.

Ἀπονήρευτοι καὶ εὐθεῖς ἄνθρωποι, ξένοι πρὸς κάθε δολιότητα καὶ κακίαν μὲ ἀκολουθοῦσαν πιστῶς, διότι ἐγώ, Κύριε, ὑπέμεινα καὶ ἐπέμεινα ἐλπίζων εἰς σέ.

Ἀπονήρευτοι καὶ εὐθεῖς ἄνθρωποι, ξένοι πρὸς τοὺς δόλους, τὴν κακίαν καὶ τὰς ἀδικίας, μὲ ἠκολούθουν καὶ συνεδέοντο μαζί μου στενῶς, διότι ἐπέμεινα μεθ’ ὑπομονῆς πολλῆς ἐλπίζων εἰς σέ. Ἂς μὴ ἀποθαρρυνθοῦν καὶ ἂς μὴ ἐντροπιασθοῦν μαζί μου καὶ οἱ δοῦλοι σου αὐτοί, διὰ τῆς διαψεύσεως τῶν ἐλπίδων μας.

Δία νὰ ἐνθαρρυνθοῦν καὶ στερεωθοῦν καὶ αὐτοὶ εἰς τὴν πρὸς σὲ πίστιν, γλύτωσέ με, Κύριε, ἀπὸ θλίψεις καὶ κινδύνους καὶ ὄχι μόνον ἐμὲ ἀλλὰ ὁλόκληρον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἀπὸ ὅλας τὰς θλίψεις του.

Ἐλευθέρωσε, Θεέ μου, μαζὶ μὲ ἡμᾶς καὶ ὁλόκληρον τὸν ἰσραηλιτικὸν λαὸν ἀπὸ ὅλας τὰς θλίψεις του.

Ἀπὸ τὸν Δαυΐδ.

Τοῦ Δαβίδ.

Κύριε, σὺ ὁ δίκαιος δικαστής, κρῖνε με καὶ ἀπόδωσέ μου τὸ δίκαιον, διότι ἐγὼ ἐφρόντισα νὰ ζῶ χωρὶς κακίαν. Εἰς σὲ ἔχω στηρίξει τὰς ἐλπίδας μου καὶ διὰ τοῦτο αἱ ψυχικαὶ καὶ σωματικαὶ δυνάμεις μου δὲν θὰ ἐξασθενήσουν.

Γενοῦ κριτῆς μου, Κύριε, καὶ ἀπόδος δικαιοσύνην εἰς ἐμέ. Ζητῶ τοῦτο ἀπὸ Σέ, διότι προσεπάθησα νὰ πολιτεύωμαι μὲ ἁπλότητα καὶ ἀγαθότητα ψυχῆς καὶ δι’ αὐτὸ αἱ ἐλπίδες, ποὺ ἐστήριξα εἰς τὸν Κύριον, δὲν θὰ διαψευσθοῦν καὶ δὲν θὰ καταντήσω εἰς ἀδυναμίαν ἔναντι τῶν ἐχθρῶν μου.

Ὑπόβαλέ με εἰς δοκιμασίαν θλίψεων, Κύριε, στεῖλε μου πειρασμοὺς μεγάλους, ἄναψε μέσα μου φωτιά, ἐρεύνησε καὶ δοκίμασε τὸν ἐσωτερικόν μου κόσμον, τοὺς νεφροὺς καὶ τὴν καρδίαν μου.

Ὑπόβαλέ με, Κύριε, εἰς τὴν δοκιμασίαν τῶν θλίψεων, καὶ πείρασόν με μὲ τοὺς βαρυτέρους πειρασμούς, διὰ τῶν ὁποίων ἐπειράσθησαν οἱ ἐκλεκτοί σου καὶ δόκιμοι ἄνδρες, ἐξέτασε τὸ ἐσωτερικόν μου καὶ τὴν καρδίαν μου σὰν μέσα εἰς κάμινον καὶ φωτιὰν δοκιμάζων αὐτά.

Ἐπειδὴ πάντοτε ἔχω ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια μου τὴν ἄπειρον καλωσύνην σου, ἐφρόντισα νὰ σοῦ εἶμαι πάντοτε εὐάρεστος καὶ νὰ συμμορφώνωμαι πρὸς τὴν ἀλήθειαν, ποὺ διδάσκουν αἱ ἐντολαί σου.

Ζητῶ μετὰ παρρησίας τὴν δοκιμασίαν καὶ ἐξέτασίν σου αὐτήν, διότι ἔχω διαρκῶς πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν μου τὸ ἔλεός σου, τὸ ὁποῖον ἐκχύνεις πλούσιον εἰς τοὺς ἐλπίζοντας εἰς σέ, καὶ δι’ αὐτὸ εὐηρέστησα εἰς σὲ συμμορφωθεῖς πρὸς τὴν ἀλήθειάν σου.

Δὲν παρεκάθησα καὶ δὲν ἔλαβα μέρος εἰς συνέδρια ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι εὐχαριστοῦνται καὶ ἐπιζητοῦν τὰς ματαιότητας καὶ ἁμαρτωλότητας, μαζῆ μὲ παρανομοῦντας ἀνθρώπους δὲν εἰσῆλθα οὔτε θὰ εἰσέλθω ποτέ, διὰ νὰ σκεφθῶ μαζῆ των κάτι τὸ κακόν.

Δὲν ἔλαβα μέρος εἰς συνέδρια καὶ συσκέψεις ἀνθρώπων ἀρεσκομένων εἰς τὴν ματαιότητα καὶ τὸ ψεῦδος, καὶ δὲν θὰ εἰσέλθω μαζὶ μὲ παρανομοῦντας διὰ νὰ συσκεφθῶ καὶ συνεργασθῶ μὲ αὐτούς.

Ἐγὼ ἐμίσησα καὶ ἀπεστράφην κάθε συγκέντρωσιν πονηρῶν ἀνθρώπων καὶ μὲ τοὺς ἀσεβεῖς δὲν θὰ καθήσω εἰς τὸν ἴδιον τόπον συντροφιὰ μὲ αὐτούς.

Ἐμίσησα ἀπὸ καρδίας πᾶσαν σύναξιν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι σχεδιάζουν καὶ μηχανεύονται ἔργα πονηρά, καὶ δὲν θὰ καθίσω ποτὲ μὲ ἀσεβεῖς ἀνθρώπους συναποτελῶν μέλος τῆς συντροφίας των.

Ἀθῶος καθὼς εἶμαι, θὰ νίπτω μὲ νερὸ τὰ χέρια μου σύμφωνα μὲ τὸν Νόμον σου μαζῆ μὲ τοὺς ἄλλους ἀθώους ἀνθρώπους καὶ θὰ περιφέρωμαι γύρω ἀπὸ τὸ θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων σου, Κύριε, εἰς εὐλαβῆ λιτανείαν,

Θὰ νίψω μαζὶ μὲ τοὺς ἀθῴους τὰς χεῖρας μου εἰς δήλωσιν τῆς ἁγνότητος καὶ καθαρότητος αὐτῶν ἀπὸ πάσης ἀδικίας, καὶ θὰ ἀκολουθήσω, Κύριε, εὐλαβῶς τὴν λιτανευτικὴν πομπὴν τῶν ἱερέων γύρω ἀπὸ τὸ θυσιαστήριόν σου,

τοῦ ἀκοῦσαί με φωνῆς αἰνέσεως καὶ διηγήσασθαι πάντα τὰ θαυμάσιά σου.

διὰ νὰ ἀκούω τὰς φωνὰς τῶν Λευϊτῶν, ποὺ σὲ δοξολογοῦν, καὶ νὰ διηγοῦμαι μὲ εὐγνωμοσύνην καὶ θαυμασμὸν ὅλα τὰ θαυμαστὰ ἔργα σου.

διὰ νὰ ἀκούσω τὴν φωνὴν τῶν ὑμνούντων σε καὶ δοξολογούντων λευϊτῶν, ἀλλὰ καὶ νὰ διηγηθῶ καὶ ἐγὼ ὅλα τὰ θαυμαστά σου ἔργα καὶ νὰ συνενώσω καὶ τὴν ἰδικήν μου φωνὴν πρὸς αἶνον τῆς δόξης σου.

Κύριε, ἠγάπησα καὶ ἐπόθησε τὴν ὡραιότητα καὶ ἁρμονίαν τοῦ οἴκου σου καὶ ἀκόμη περισσότερον τὸν ἰδιαίτερον τόπον, τὴν Σκηνὴν μὲ τὴν Κιβωτόν, ὅπου κατασκηνώνει ἰδιαιτέρως ἡ δόξα σου.

Κύριε, ἐπόθησα μὲ ὅλην τὴν ψυχήν μου νὰ εὐπρεπίζω καὶ νὰ κατακοσμῶ τὸν οἶκόν σου καὶ τὸν τόπον τὸν ἱερόν, εἰς τὸν ὁποῖον κατασκηνώνει ἐν σχήματι φωτεινῆς καὶ ἐκθαμβωτικῆς νεφέλης ἡ δόξα σου ἡ πληροῦσα αὐτὸν λαμπρότητος.

Ἀφοῦ αὐτὸς ὁ πόθος καταπλημμυρίζει τὴν καρδίαν μου, μὴ συγκαταστρέψῃς μαζῆ μὲ τοὺς ἀσεβεῖς ἀνθρώπους τὴν ζωήν μου, καὶ τὴν ὕπαρξίν μου μὲ τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους, ποὺ ζητοῦν νὰ χύνουν αἵματα ἀθώων ἀνθρώπων.

Ἀφοῦ λοιπὸν αὐτὸς ὁ ἱερὸς πόθος καταφλέγει τὴν καρδίαν μου, μὴ συγκαταστρέψῃς μετ’ ἀνθρώπων, ποὺ δὲν σὲ σέβονται, τὴν εὐλαβουμένην καὶ σεβομένην σε ψυχήν μου, καὶ μὴ ἑξαφανίσῃς τὴν ζωήν μου μετ’ ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι ἀρέσκονται εἰς τοὺς φόνους καὶ ἔχουν αἱμοβόρα αἰσθήματα.

Τὰ χέρια τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν εἶναι γεμᾶτα ἀπὸ παρανομίαν. Καὶ τὸ δεξί των χέρι ἔχει γεμίσει ἀπὸ δῶρα ἀδικίας, ἀπὸ δωροδοκίας.

Εἰς τὰς χεῖρας των αὐτοὶ ἔχουν ἀνομίας καὶ ἐγκλήματα πολλά, καὶ ἡ δεξιά των χεὶρ εἶναι γεμάτη ἀπὸ δῶρα, τὰ ὁποῖα χωρὶς καμμίαν τύψιν ἐλάμβανον ἑκάστοτε, διὰ νὰ στραγγαλίσουν τὸ δίκαιον καὶ καταδικάσουν τὸν ἀθῷον.

Ἐγὼ ἐξ ἀντιθέτου ἔζησα καὶ ἐφέρθην μὲ ἀθωότητα. Γλύτωσέ με, Κύριε, ἀπὸ τοὺς κινδύνους αὐτοὺς καὶ ἐλέησέ με.

Ἀντιθέτως ἐγὼ ἐπολιτεύθην καὶ συμπεριεφέρθην χωρὶς πονηρίαν καὶ μὲ τὴν συνήθη μου εὐθύτητα καὶ καλοσύνην. Γλύτωσέ με, Κύριε, ἀπὸ τὰς πονηρίας καὶ τοὺς δόλους των, καὶ δεῖξε πρὸς ἐμὲ τὸ ἔλεός σου.

Τὰ πόδια μου ἐστάθησαν καὶ ἐβάδισαν εἰς τοὺς εὐθεῖς δρόμους. Δὲν παρεξέκλιναν εἰς τὸ πονηρόν. Θὰ σὲ εὐλογῶ καὶ θὰ σὲ δοξολογῶ, Κύριε, μέσα εἰς πολυπληθεῖς συγκεντρώσεις.

Οἱ πόδες μου δὲν ἐβγῆκαν οὔτε σπιθαμὴν ἔξω ἀπὸ τὴν εὐθεῖαν ὁδόν, ἀλλ’ ἐστάθησαν μακρὰν ἀπὸ κάθε σκολιότητα καὶ πονηρίαν εἰς τὸν εὐθὺν δρόμον τοῦ θελήματός σου. Δι’ αὐτὸ ἐλεούμενος ἀπὸ σὲ θὰ σὲ εὐλοῶ καὶ θὰ σὲ δοξολογῶ, Κύριε, ἐν μέσῳ συνάξεων πολυπληθῶν.

Συνετέθη ὁ ὕμνος ὑπὸ τοῦ Δαυῒδ πρὶν χρισθῇ βασιλεὺς ὅλων τῶν φυλῶν.

Ψαλμός τοῦ Δαβίδ, προτοῦ χρισθεῖ βασιλιάς.

Ὁ Κύριος εἶναι τὸ φῶς μου μέσα εἰς τὸ σκοτάδι καὶ εἰς τὴν ἄγνοιαν τῆς παρούσης ζωῆς. Ὁ Κύριος εἶναι ὁ σωτήρ μου. Ποιὸν λοιπὸν ἔχω νὰ φοβηθῶ; Κανένα. Ὁ Κύριος ὑπερασπίζει τὴν ζωήν μου ἀπὸ κάθε κίνδυνον. Ἀπὸ τὰς ἀπειλὰς ποίου ἔχω νὰ δειλιάσω;

Ὁ Κύριος εἶναι φωτισμός μου, διότι μὲ ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὸ σκότος τῆς ἀγνοίας καὶ ἀπὸ τὰ μαῦρα σύννεφα τῆς θλίψεως καὶ ἀπελπισίας. Ὁ Κύριος εἶναι Σωτήριov. Ποῖον λοιπὸν θὰ φοβηθῶ, ἐφ’ ὅσον ἔχω τοιοῦτον προστάτην; Ὁ Κύριος εἶναι ὑπερασπιστὴς τῆς ζωῆς μου· ἀπὸ τὰς ἀπειλὰς καὶ τὰς ἐπιθέσεις τίνος ἐχθροῦ θὰ δειλιάσω;

Ἐνῷ μὲ ἐπλησίαζον ὁρμητικοὶ οἱ κακοποιοὶ ἄνθρωποι, διὰ νὰ μὲ κατασπαράξουν καὶ σὰν ἄγρια θηρία νὰ καταφάγουν τὰς σάρκας μου, αὐτοί, ποὺ μὲ ἔθλιβαν καὶ μὲ τέτοιας ἐχθρικὰς διαθέσεις ἐπήρχοντο ἐναντίον μου, ἐκλονίσθησαν καὶ ἔπεσαν συντετριμμένοι κάτω εἰς τὸ χῶμα. Τοὺς εἶχε κτυπήσει ὁ Κύριός μου καὶ σωτήρ μου.

Καθ’ ὃν χρόνον ἐπλησίαζον νὰ μὲ καταφθάσουν οἱ ἐπιπεσόντες κατ’ ἐμοῦ κακοποιοί, μὲ τὸν σκοπὸν νὰ μὲ κατασπαράξουν καὶ ὡς ἄγρια θηρία νὰ καταβροχθίσουν τὰς σάρκας μου, αὐτοὶ ποὺ μὲ ἔθλιβον καὶ μὲ τόσον ἐχθρικὰς διαθέσεις ἐπήρχοντο κατ’ ἑμοῦ, ἐκλονίσθησαν καὶ κατέπεσαν ἐπὶ τοῦ ἐδάφους ἡττημένοι, σὰν νὰ ἐπλήγησαν ὑπὸ τῆς ἀοράτου δυνάμεως τοῦ Σωτῆρος μου.

Ἐάν, λοιπόν, καὶ παραταχθῇ ὁλόκληρον στράτευμα ἐναντίον μου, δὲν θὰ δειλιάσῃ καθόλου ἡ καρδία μου. Καὶ ἐὰν ἐξεγερθῇ πόλεμος ἐναντίον μου, καὶ εἰς τὴν περίπτωσιν αὐτὴν ἐγὼ θὰ ἔχω στηριγμένας τὰς ἐλπίδας μου εἰς τὸν Κύριον.

Κατόπιν λοιπὸν τῆς θαυμαστῆς ταύτης διασώσεώς μου καὶ ἐὰν ἀκόμη παραταχθῇ κατ’ ἐμοῦ ὁλόκληρος στρατιά, δὲν θὰ φοβηθῇ ἡ καρδία μου· καὶ ἐὰν πόλεμος σηκωθῇ κατ’ ἐμοῦ, πάλιν καὶ ἐν τῇ περιπτώσει ταύτῃ ἐγὼ δὲν θὰ παύσω νὰ ἐλπίζω.

Μίαν παράκλησιν διὰ τῆς προσευχῆς ὑπέβαλα εἰς τὸν Κύριον. Μίαν χάριν τοῦ ἐζήτησα καὶ τοῦ ζητῶ· νὰ κατοικῶ εἰς τὸν οἶκον τοῦ Κυρίου ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, διὰ νὰ βλέπω καὶ νὰ ἀπολαμβάνω τὰ θέλγητρα τοῦ Θεοῦ μου καὶ νὰ ἐπισκέπτωμαι, ὡς εὐλαβὴς καὶ ταπεινὸς λάτρης, τὸν ἅγιον ναόν του.

Μίαν αἴτησιν ἐζήτησα ἀπὸ τὸν Κύριον, αὐτὴν τὴν χάριν θὰ τοῦ ζητήσω μὲ ὅλην τὴν καρδίαν μου· νὰ κατοικῶ ἐντὸς τοῦ οἴκου τοῦ Κυρίου καθ’ ὅλας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, νὰ μελετῶ καὶ νὰ βλέπω μὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς μου τὰ θαυμαστὰ ἔργα τῆς προστατευτικῆς δυνάμεως καὶ ἀγαθότητος τοῦ Κυρίου, τὰ ὁποῖα μαζὶ μὲ τὴν λατρείαν του πληροῦν τερπνότητος τὴν καρδίαν μου, καὶ νὰ ἐπισκέπτωμαι τακτικὰ ὡς ταπεινὸς λάτρης τὸν ἅγιον Ναόν του.

Αὐτοὶ οἱ πόθοι πλημμυρίζουν τὴν καρδίαν μου, διότι εἰς περίοδον μεγάλων κινδύνων ὁ Κύριος μὲ ἔκρυψε καὶ μὲ ἠσφάλισεν εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου του. Καὶ ὡς ἐὰν ἤμην εἰς ὑψηλὸν βράχον μὲ ἀνύψωσεν ἀσφαλῆ, μὲ ἐδόξασε, μὲ ἔσωσε.

Θὰ ἤμην δὲ ἀχάριστος, ἐὰν δὲν εἶχον τὸν πόθον αὐτόν. Διότι ὁ Κύριος κατὰ τὴν ἡμέραν, ποὺ κίνδυνοι καὶ κακὰ πολλὰ μὲ ἐκύκλωσαν καὶ ἐκινδύνευα νὰ θανατωθῶ, μὲ ἔκρυψεν ἐντὸς τῆς σκηνῆς αὐτοῦ, μοῦ παρέσχε σκέπην καὶ προστασίαν ἀσφαλῆ μέσα εἰς τὸ μυστικὸν καὶ ἀπόκρυφον μέρος τῆς σκηνῆς του, καὶ μὲ ὕψωσεν ὑπεράνω τῶν ἐπελθόντων κατ’ ἐμοῦ κινδύνων ἐπὶ πέτρας ὑψηλῆς, στερεᾶς καὶ ἀπροσβλήτου.

Καὶ τώρα, πιστεύω εἰς τὴν παντοδύναμον προστασίαν του καὶ διακηρύττω ὅτι ἀνύψωσε τὴν κεφαλήν μου ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν μου· μὲ ἀνέδειξεν ἀνώτερόν των. Δι’ αὐτὸ καὶ εἰς εὐλαβῆ λιτανείαν θὰ κάμω κύκλον περὶ τὸ θυσιαστήριόν του, θὰ προσφέρω εἰς τὴν Σκηνήν του εὐχαριστήριον θυσίαν μὲ ἀλαλαγμοὺς χαρᾶς, θὰ τραγουδῶ τὰ μεγαλεῖα του καὶ θὰ παίζω μουσικὰ ὄργανα πρὸς δόξαν τοῦ Κυρίου μου.

Καὶ τώρα δύναμαι νὰ προείπω καὶ διὰ τὸ μέλλον μετὰ βεβαιότητος, ὅτι ἀνύψωσε τὴν κεφαλήν μου ἐπὶ τῶν ἐχθρῶν μου καὶ μὲ κατέστησεν ὑπέρτερον καὶ ἀνώτερον ἀπὸ αὐτούς. Κατόπιν δὲ τούτου θὰ κυκλώσω (Εἰς τὸ Ἑβραϊκὸν τὰ ρήματα εἰς μέλλοντα χρόνον) ἐν λιτανευτικῇ πομπῇ τὸ θυσιαστήριον καὶ θὰ προσφέρω εἰς τὴν σκηνὴν αὐτοῦ θυσίαν εὐχαριστήριον μετ’ ἀλαλαγμῶν εὐγνώμονος θριάμβου· θὰ ἀναπέμψω αἶνον καὶ θὰ ψάλω δοξολογίαν εἰς τὸν Κύριον.

Κύριε, ἄκουσε τὴν φωνὴν τῆς προσευχῆς μου, μὲ τὴν ὁποίαν κραυγάζω τώρα πρὸς σέ. Ἐλέησέ με καὶ κάμε δεκτὴν τὴν παράκλησίν μου.

Εἰσάκουσον, Κύριε, τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μου, τὴν ὁποίαν μὲ πόθον καὶ θερμότητα πολλὴν σοῦ ἀπευθύνω. Ἐλέησέ με καὶ ἄκουσε εὐμενῶς τὴν προσευχήν μου.

σοὶ εἶπεν ἡ καρδία μου· ἐξεζήτησέ σε τὸ πρόσωπόν μου· τὸ πρόσωπόν σου, Κύριε, ζητήσω.

Πρός σὲ στρέφεται ἡ καρδία μου καὶ λέγει· Σὲ τὸν Κύριον ποθῶ καὶ ἀναζητῶ πάντοτε. Μὲ πόθον, Κύριε, ἡ καρδία μου ἀναζητεῖ καὶ θὰ ἀναζητῇ τὸ πρόσωπόν σου, τὴν ἐπικοινωνίαν σου.

Μὲ πόνον πολὺν φωνάζει πρὸς σὲ ἡ καρδία μου λέγουσα: Τὸν Κύριον μὲ πόθον πολὺν θὰ ζητήσω. Σὲ ἐζήτησεν ὁλόκληρος ἡ λογική μου ὕπαρξις. Σὲ ἱκέτευσα ἐπιμόνως, μὲ τὸ πρόσωπόν μου ἐστραμμένον εἰς σέ· τὸ πρόσωπόν σου, Κύριε, ζητῶ μετὰ πόθου.

Μὴ γυρίσῃς ἀλλοῦ τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ ἐμέ. Μὴ ἀπομακρυνθῇς ὠργισμένος ἀπὸ ἐμὲ τὸν δοῦλόν σου. Γίνε βοηθός μου. Μὴ μὲ ἀποπέμψῃς ὡς ἐνοχλητικὸν καὶ φορτικόν. Θεέ μου καὶ σωτῆρα μου, μὴ μὲ ἐγκαταλείψῃς.

Μὴ δείξῃς ἀποστροφὴν πρὸς ἐμὲ ἀποστερών με τῆς εὐμενείας τοῦ προσώπου σου καὶ μὴ ἀπομακρυνθῇς θυμωμένος ἀπὸ τὸν δοῦλον σου· γίνε καὶ πάλιν βοηθός μου· μὴ μὲ ἀποδιώξῃς ὡς ὀχληρὸν καὶ φορτικόν, καὶ μὴ μὲ ἐγκαταλίπῃς, ὦ Θεέ, ποὺ εἶσαι ὁ μόνος Σωτήρ μου.

Διότι ἐνῷ ὁ πατήρ μου καὶ ἡ μητέρα μου μὲ ἐγκατέλειψαν, ὁ Κύριος μὲ προσέλαβε καὶ μὲ ἀνέλαβεν ὑπὸ τὴν προστασίαν του.

Ὁ πατήρ μου καὶ ἡ μήτηρ μου, ἀδύνατοι καὶ αὐτοὶ νὰ μὲ ὑπερασπισθοῦν, μὲ ἀφῆκαν ἀβοήθητον καὶ ἔρημον, ὡς νὰ ἤμην ὀρφανός, ὁ Κύριος ὅμως μὲ ἐπῆρε πλησίον του καὶ ἔγινε δι’ ἐμὲ περισσότερον ἀπὸ πατέρας.

Γίνε σύ, Κύριε, ὁ νομοθέτης μου. Δίδαξέ με τὸν δρόμον τῶν ἐντολῶν σου, ὁδήγησέ με εἰς τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν τῶν ἐντολῶν σου ἕνεκα τῶν ἐχθρῶν, ποὺ μὲ ἀπειλοῦν.

Γενοῦ εἰς ἐμὲ νομοθέτης, Κύριε· δίδαξόν με τὴν ὁδὸν τῶν ἐντολῶν σου καὶ ὁδήγησέ με εἰς δρόμον εὐθὺν καὶ ἀσφαλῆ, ἐλεύθερον ἀπὸ τὰς παγίδας καὶ ἐπιβουλὰς τῶν δολερῶν ἐχθρῶν μου.

Μὴ μὲ παραδώσῃς εἰς τὰ χέρια ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν σκοπὸν νὰ μὲ καταθλίψουν. Διότι κατὰ τὸν καιρὸν αὐτὸν ἐσηκώθησαν ἐναντίον μου συκοφάνται, διετύπωσαν ψευδεῖς κατηγορίας καὶ συκοφαντίας ἐναντίον μου, διὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τὰ συμφέροντά των.

Μὴ μὲ παραδώσῃς αἰχμάλωτον εἰς τὰς ἀσπλάγχνους ψυχὰς αὐτῶν, ποὺ μὲ θλίβουν, διότι ἐσηκώθησαν κατ’ ἐμοῦ μάρτυρες ἀδίκως κατηγοροῦντες με, καὶ οἱ κυριαρχούμενοι ὑπὸ τῆς ἀδικίας ἄνθρωποι ἐψεύσθησαν κατ’ ἐμοῦ χάριν τοῦ ἑαυτοῦ των καὶ τῶν ἀδίκων συμφερόντων των.

Ἐγὼ ὅμως πιστεύω, ὅτι θὰ σωθῶ ἀπὸ τοὺς κινδύνους, ποὺ μὲ ἀπειλοῦν. Θὰ ζήσω καὶ θὰ ἴδω τὰ ἀγαθὰ τοῦ Κυρίου εἰς τὴν γῆν αὐτὴν μαζῆ μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους.

Πιστεύω νὰ ἴδω καὶ νὰ ἀπολαύσω τὰ ἀγαθὰ τοῦ Κυρίου εἰς τὴν γῆν τῆς τελειοτέρας καὶ μακαριωτέρας ζωῆς, τῆς ὁποίας οἱ κληρονόμοι ζοῦν πάντοτε, χωρὶς νὰ ἀποθνήσκουν ποτέ.

Ὦ ψυχή μου, ὑπόμεινε καὶ ἐπίμενε εἰς τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου. Περίμενε τὸν Κύριον, ἔχε θάρρος, ἂς ἐνισχύεται ἡ καρδία σου. Ὑπόμεινε τὸν Κύριον εἰς τὰς θλίψεις σου καὶ περίμενε τὴν λυτρωτικὴν ἐπέμβασίν του.

Ἀνάμεινον μεθ’ ὑπομονῆς τὴν βοήθειαν τοῦ Κυρίου, ἀπομάκρυνον πᾶσαν δειλίαν καὶ πληρώθητι ἀνδρείας καὶ ἂς μὴ χάνῃ τὸ θάρρος της, ἀλλ’ ἂς κραταιοῦται ἡ καρδία σου. Καὶ ἐξακολούθει μετ’ ἐγκαρτερήσεως νὰ ἀναμένῃς τὴν βοήθειαν τοῦ Κυρίου.

Ἀπὸ τὸν Δαυΐδ.

Τοῦ Δαβίδ.

Πρὸς σέ, Κύριε, ἐκέκραξα, ὁ Θεός μου, μὴ παρασιωπήσῃς ἀπ’ ἐμοῦ, μήποτε παρασιωπήσῃς ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον.

Πρὸς σέ, Κύριε, συνεχῶς διὰ τῆς προσευχῆς μου κραυγάζω. Σύ, ὁ Θεός μου, μὴ κωφεύσῃς καὶ μὴ ἀντιπαρέλθῃς μὲ σιωπὴν τὴν αἴτησίν μου. Διότι, ὅταν ἀδιαφορήσῃς καὶ δὲν ἀπαντήσῃς εἰς ἐμέ, θὰ γίνω ὅμοιος μὲ ἕνα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ρίπτονται νεκροὶ εἰς τὸν βαθὺν τάφον.

Πρὸς σέ, Κύριε, διὰ προσευχῆς θερμῆς καὶ παρατεταμένης φωνάζω· ὦ Θεέ μου, μὴ ἀντιπαρέλθῃς ἀπὸ ἐμὲ σιωπηλὸς χωρὶς νὰ δώσῃς καμμίαν ἀπόκρισιν εἰς τὴν δέησίν μου. Μὴ γένοιτο ποτὲ νὰ ἀδιαφορήσῃς καὶ νὰ κωφεύσῃς εἰς ἐμέ, διότι τότε θὰ γίνω ὅμοιος πρὸς τοὺς νεκρούς, οἱ ὁποῖοι κατέρχονται εἰς τὸν τάφον.

Κάμε δεκτὴν τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μου, τὴν ὥραν ποὺ μὲ ὑψωμένα εὐλαβῶς τὰ χέρια μου πρὸς τὸν ἅγιον ναόν σου σοῦ ἀπευθύνω ἐκ βάθους καρδίας ὁλόθερμον ἰκεσίαν.